II SA/Wa 1580/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Adam Lipiński, Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej oddala skargę Decyzją nr [...] z [...] lipca 2016 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012r., poz. 576 ze zm., dalej jako u.b.i.a.), po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji Komendanta [...] Policji z [...] kwietnia 2016 r., nr [...] odmawiającej wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. J. W. (dalej jako skarżący) wnioskiem z [...] stycznia 2016 r. wystąpił do Komendanta [...] Policji o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Potrzebę posiadania broni palnej bojowej wywodził z 25-letniej pracy zawodowej w branży [...] bezpośrednio związanej z przemysłem [...]. Skarżący podał, iż na co dzień zarządza kilkoma spółkami oraz nieruchomościami, mieszka sam w okazałym domu usytuowanym w środku lasu. W uzasadnieniu wniosku wskazał także na konflikt z byłym teściem, który wielokrotnie groził mu pozbawieniem życia, informując, że Prokuratura Rejonowa w [...] nadzorowała dwa postępowania z zawiadomienia skarżącego w tej sprawie ([...] i [...]). W związku z przedstawionymi okolicznościami skarżący odczuwa obawę o swoje życie, zdrowie i mienie. Decyzją z [...] kwietnia 2016 r. Komendant [...] Policji odmówił wydania wnioskowanego pozwolenia na broń. Organ I instancji, dokonując analizy zgromadzonych w niniejszej sprawie materiałów oraz argumentów skarżącego, nie uznał ich za wystarczające do wydania pozwolenia na broń palną bojową. Zdaniem organu nie ustalono faktów i przesłanek wskazujących na ponadprzeciętne zagrożenie życia skarżącego, jego zdrowia lub mienia w takim stopniu, aby koniecznym było wyposażenie go w broń palną. Jednocześnie wobec użycia przez skarżącego w przeszłości przemocy w stosunku do funkcjonariusza publicznego, Komendant [...] Policji zaliczył go do osób stanowiących zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, 8 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, ferowanie niczym nieuzasadnionego twierdzenia, jakoby "stanowił zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego", co w sposób wyraźny narusza zasadę praworządności, obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej; naruszenie art. 12 K.p.a. poprzez niewykonanie obowiązku szybkiego załatwienia sprawy i posługiwania się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia; naruszenie art. 7, 77, 80, 107 § 3 K.p.a. poprzez brak w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego wskazującego na przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, a jedynie częściowe zastosowanie się do obowiązków wynikających z powyższych przepisów, czego potwierdzeniem jest lakoniczne uzasadnienie decyzji organu I instancji. Skarżący wskazał też na naruszenie przepisów art. 106 w zw. z art. 107 § 5 k.k. poprzez ich niezastosowanie w sytuacji zatarcia skazania skarżącego, a ponadto art. 10 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 1 u.b.i.a. poprzez ich błędne zastosowanie i stwierdzenie, że w przypadku skarżącego zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że stanowi on zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz, że brak jest obiektywnych przesłanek świadczących o występowaniu stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia wnioskodawcy. Wskazaną na wstępie decyzja Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji niezasadnie zaliczył skarżącego do osób, które stanowią zagrożenie dla otoczenia (porządku i bezpieczeństwa publicznego). W 2006 r. zachował się on wprawdzie w sposób niedopuszczalny, [...], jednakże miało to miejsce dziesięć lat temu. Brak jest informacji, aby w czasie późniejszym dopuszczał się dalszych czynów zabronionych, a opinię wśród sąsiadów ma pozytywną. Dlatego należało zbadać czy istnieją przesłanki pozytywne wydania skarżącemu żądanego pozwolenia. Przywołując treść art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1u.b.i.a. organ wskazał, że przesłanki z niego wynikające muszą istnieć łącznie, a zagrożenie wynikać z obiektywnych, dających się zweryfikować okoliczności, a nie tylko z przekonania osoby wnioskującej o wydanie pozwolenia na broń. Ciężar udowodnienia, iż taki stan faktyczny występuje, spoczywa na tej osobie, co oczywiście nie zwalnia organu Policji z obowiązku podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz uzyskania całego materiału dowodowego, pozwalającego na swobodną ocenę czy żądanie jest uzasadnione i pozwolenie na broń należy wydać. Organ Policji oceniając materiał dowodowy, nie musi podzielać zdania wnioskodawcy co do konieczności ochrony jego życia i zdrowia przy pomocy broni. W przeciwnym bowiem przypadku obowiązany byłby do wydania pozwolenia każdemu, kto chciałby posiadać broń do ochrony osobistej tylko dlatego, że ma niskie poczucie bezpieczeństwa, np. z racji wykonywanej pracy, posiadanego majątku, czy z uwagi na miejsce zamieszkania, co byłoby sprzeczne z wolą ustawodawcy, skoro ograniczył on dostęp do broni poprzez poddanie go administracyjnej reglamentacji. Pozwolenie na broń do ochrony osobistej uzyskać można zatem w sytuacji szczególnej, tj. gdy zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy jest stałe (trwa od pewnego czasu), realne (na podstawie towarzyszących okoliczności można stwierdzić, że zamach na życie i zdrowie wnioskodawcy jest bardzo prawdopodobny) i ponadprzeciętne, a więc zazwyczaj nie spotykane, nadzwyczajne. Takie okoliczności jak miejsce zamieszkania, posiadanie dużego majątku czy prowadzenie dochodowej działalności same w sobie nie spełniają omawianych przesłanek. Organ zwrócił uwagę, że skarżący nie podnosi, aby w związku z tymi okolicznościami znalazł się kiedykolwiek w sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa osobistego. Do naruszenia czynności narządów jego ciała doszło natomiast w wyniku konfliktu z byłym teściem i byłą żoną. Zdarzenia te są jednak niejednoznaczne, a prowadzone postępowania ich dotyczące zostały umorzone wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego i braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa, a w przypadku [...] - wobec stwierdzenia, że czyn wypełnia znamiona przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego oraz braku interesu społecznego w objęciu tego czynu ściganiem z urzędu. W postępowaniu przeciwko byłemu teściowi o przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. oraz art. 288 § 1 k.k. doszło do ugody, a więc sprawa zmierza we właściwym kierunku. W ocenie organu odwoławczego konfliktów nie należy rozstrzygać dążąc do uzyskania pozwolenia na broń. Konflikty na różnym tle nie są zresztą zjawiskiem niespotykanym i trudno dostrzegać w nich podstawę do wydania pozwolenia na broń. W tej sytuacji organ stwierdził, że brak jest podstaw do przyznania skarżacemu żądanego pozwolenia, a taka decyzja byłaby sprzeczna z racjami interesu społecznego, którego istotą - wynikającą także z reglamentacyjnego charakteru ustawy o broni i amunicji (dostęp do broni jest ograniczony z woli samego ustawodawcy) - jest, aby pozwoleń na broń nie było więcej, niż to wynika z oczywistej potrzeby, określonej celem, do którego broń ma być używana. Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż odmowa wydania pozwolenia na broń nie pozbawia skarżącego możliwości zapewnienia sobie poczucia bezpieczeństwa, bowiem może nabyć środki ochrony osobistej nie podlegające reglamentacji, a więc takie, których posiadanie nie wymaga uzyskania zgody organu Policji (dotyczy to np. ręcznego miotacza gazu czy paralizatora elektrycznego o określonych parametrach, broni alarmowej o kal. do 6 mm). W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, 8, 11 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej w szczególności przez wyrażenie zmiennych poglądów prawnych, wydawanych na tle takich samych stanów faktycznych, obowiązku ustalenia prawdy obiektywnej, II. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 12 § 1 K.p.a. poprzez niewykonanie obowiązku szybkiego załatwienia sprawy i posługiwanie się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, III. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego wskazującego na przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, a jedynie częściowe zastosowanie się do obowiązków wynikających z powyższych przepisów czego potwierdzeniem jest w zasadzie powtórzenie lakonicznego uzasadnienia decyzji organu I instancji oraz stronniczość i brak dokonania obiektywnej oceny materiału dowodowego przez organ II instancji, IV. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77,107 § 3 K.p.a. z uwagi na to, że organ odwoławczy nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, do czego zobowiązany był na podstawie art. 77 § 1 K.p.a., przez co nie wykazał należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, jak tego wymaga art. 7 K.p.a. i nie mógł zawrzeć w decyzji uzasadnienia odpowiadającego art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak poczynienia ustaleń dotyczących zawarcia ugody oraz dokonanie niewłaściwych ustaleń dotyczących postępowania przeciwko byłemu teściowi o przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. oraz art. 288 § 1 k.k., w których zdaniem organu II instancji doszło do ugody, a sprawa jego zdaniem zmierza we właściwym kierunku, co mogło mieć wpływ na naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 1 u.b.i.a., V. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa i tym samym winna być uchylona, VI. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 1 u.b.i.a. poprzez ich błędne zastosowanie i stwierdzenie, że w przypadku skarżącego brak jest obiektywnych przesłanek świadczących o występowaniu stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia skarżącego. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, rozważenie uchylenia decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuty przedstawione w petitum skargi zostały rozwinięte w jej obszernym uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Nie każde jednak naruszenie prawa przez organ administracji publicznej daje sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Artykuł 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez J. W. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny stanu faktycznego sprawy przez pryzmat normy art. 10 ust. 1 i ust. 3 u.b.i.a., tj. do ustalenia, czy skarżący przedstawił ważną przyczynę posiadania broni w celu ochrony osobistej, którą jest stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Na wstępie dalszych rozważań wskazać należy, że prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności osobistych. Jest to bowiem uprawnienie ściśle reglamentowane. Udzielenie osobie fizycznej prawa do dysponowania bronią palną stanowi odstępstwo od generalnej reguły, iż broń znajdować się powinna wyłącznie w rękach uprawnionych służb. W wyroku z 13 października 2005 r., II OSK 97/05 (publ. https://cbois.nsa.gov.pl) NSA potwierdził ustaloną linię orzeczniczą, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnęj. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego". Z powyższego punku widzenia, warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny, przy czym to do organów Policji należy określenie zasad prowadzonej w tym zakresie polityki. To organ dokonuje oceny, czy w realiach danej sprawy występuje stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Sąd bada natomiast jedynie, czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy. Możliwość cofnięcia pozwolenia na broń lub niewyrażenie zgody na jej posiadanie nie mogą być przy tym postrzegane jako zamach na swobody obywatelskie, a jedynie jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (por. wyrok NSA z 30 października 2008 r., II OSK 1296/07, publ. http://cbois.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.b.i.a. właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Za ważną przyczynę uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia (art. 10 ust. 3 u.b.i.a.). Po nowelizacji ustawy o broni amunicji, dokonanej ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), organ Policji pozbawiony został uznaniowości w przedmiocie wydania pozwolenia na broń. W świetle aktualnego, imperatywnego brzmienia art. 10 ust. 1 i 2 u.b.i.a., właściwe organy Policji są zobligowane przez ustawodawcę do wydania takiego pozwolenia, jeżeli wnioskodawca spełnia wymogi ustawowe. Trzeba bowiem odróżnić uznanie administracyjne od pojęć niedookreślonych, którymi posługuje się ustawodawca, m.in. w art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.i.a. Nadmienić jednak należy, że wydając pozwolenie na broń, ustawodawca pozostawił organowi uznanie, ale w przedmiocie określenia celu, w jakim zostaje ono wydane oraz rodzaju i liczby egzemplarzy broni (art. 12 ust. 1 u.b.i.a.; zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 2013 r., II OSK 1945/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), jak również co do tego, czy wykluczyć lub ograniczyć możliwość noszenia broni (art. 10 ust. 7 u.b.i.a.). Zasadnym jest też wskazanie, za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 czerwca 2012 r., II SA/Wa 621/12 (publ. LEX nr 1230649), że zagrożenie życia, zdrowia lub mienia stanowiące ważną przyczynę posiadania broni, o którym mowa w przywołanym wyżej przepisie, aby można było uznać je za stałe, musi się przejawiać permanentnością i aktualnością, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością. Realne zagrożenie jest zagrożeniem przewidywalnym, czy też wielce prawdopodobnym, natomiast ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia. Brak poczucia bezpieczeństwa i to z różnych powodów, deklaruje bowiem bardzo wiele osób. Jednakże nie oznacza to obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpi, zaś ocena w tych sprawach należy do organów Policji, które mogą prowadzić w tym względzie mniej, lub bardziej rygorystyczną "politykę". Podkreślić należy, że wymóg "ponadprzeciętności", o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.i.a., musi być odniesiony do konkretnego środowiska (por. wyrok WSA w Warszawie z 30 marca 2012 r., II SA/Wa 2603/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), ustalonego według określonych cech relewantnych, nie zaś względem ogółu obywateli. Z kolei stopień zagrożenia musi być proporcjonalny, tak aby wydanie pozwolenia na broń było odpowiednim środkiem prewencyjnym i obronnym przed nim. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości trafność stanowiska wyrażonego w sprawie przez organ, że sama subiektywna ocena skarżącego, o grożącym mu niebezpieczeństwie, nie może stanowić podstawy wydania mu pozwolenia na broń palną bojową do celów osobistych. Jest ono szczególnie jasne wobec konieczności możliwie restrykcyjnego wykładania przepisów regulujących dostęp do śmiercionośnego środka, jakim jest broń, w sytuacji, gdy życie ludzkie znajduje się pod szczególną ochroną (art. 38 Konstytucji RP). Zagrożenie życia, zdrowia lub mienia strony ubiegającej się o pozwolenie na posiadanie broni musi wynikać z ciągu wydarzeń jakie miały miejsce w życiu wnioskodawcy i dotyczyły jego osoby. Inaczej rzecz ujmując, strona wnosząca o wydanie omawianego pozwolenia, winna udowodnić, iż znajdowała się już w sytuacji realnego, stałego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia, ewentualnie powinna wykazać, iż pewnego rodzaju zdarzenia, które ją dotykają, świadczą o takim zagrożeniu. Odnosząc powyższe uwagi do realiów rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności jako niezasadny należy ocenić zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 1 u.b.i.a. Organ dokonał prawidłowej wykładni tego przepisu, prawidłowa była też jego subsumpcja pod ustalony w sprawie stan faktyczny. Organ podjął wszelkie kroki do wyjaśnienia okoliczności niniejszej sprawy, istotnych z punktu widzenia regulacji materialnoprawnych mających zastosowanie w sprawie. Na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 K.p.a., organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału. Nie oznacza to jednak, że strona jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnieniu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej. Nie ulega wątpliwości, że ubiegając się o wydanie pozwolenia na broń, to strona musi wykazać przesłanki stałego zagrożenia dla życia, zdrowia lub mienia. Organ takiej możliwości nie ma, ma natomiast obowiązek dokonać weryfikacji i oceny twierdzeń strony. Może również uzupełniać materiał dowodowy w kierunku wytyczonym przez stronę, gdy taka konieczność zaistnieje. Tak też organ postąpił w rozpoznawanej sprawie, gromadząc w ramach postępowania wyjaśniającego dodatkowy materiał dowodowy odnoszący się do okoliczności podnoszonych przez skarżącego dla wykazania zagrożenia życia i zdrowia. Skarżący zarzucając naruszenie przepisów odnoszących się do postępowania dowodowego nie wskazuje aby jakieś dowody zostały przez organ pominięte. Natomiast powoływanie się w skardze na nowe okoliczności faktyczne, z którymi skarżący wiąże obawy o swoje życie i zdrowie, nie może odnieść zamierzonego skutku. Nie można bowiem postawić organ zarzutu, iż pominęły jakieś elementy stanu faktycznego, skoro skarżący na nie w toku postępowania przed organami nie wskazywał, a organy, pomimo kierowania zapytań do różnych instytucji związanych szeroko ujmując z porządkiem publicznym, wiedzy o nich nie posiadły. W rozpoznawanej sprawie skarżący podał w jakich zdarzeniach ze swego życia dopatruje się zagrożenia, o którym stanowi ustawa. Organ do okoliczności mających świadczyć o zagrożeniu dla życia i zdrowia skarżącego odniósł się szczegółowo, stąd zarzuty naruszenia art. 7, 77, 80 i 107 § 3 K.p.a. nie znajdują uzasadnienia. Należy podzielić ocenę organu, iż ze zdarzeń tych nie można wyprowadzić istnienia przesłanki stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia skarżącego. Zdarzenia te, w których prowadzone były dochodzenia, mają podłoże rodzinne i były one umarzane z uwagi na brak ustawowych znamion czynu zabronionego i brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa. Konflikty rodzinne, przybierające różne formy, jak zasadnie zauważył organ, nie są zjawiskiem niespotykanym i z pewnością do ich rozwiązywania nie może służyć broń. Trudno dostrzegać w nich zatem podstawę do wydawania pozwoleń na broń do ochrony osobistej. Jak wynika z oświadczenia złożonego na rozprawie, warunki ugody zawartej pomiędzy skarżącym a jego teściem w sprawie o przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. oraz art. 288 § 1 k.k., zostały ostatecznie wykonane, stąd ustalenia organu w tym zakresie i wnioski z nich wyprowadzone były prawidłowe. Na podkreślenie zasługuje ponadto, że Prokuratura Rejonowa w [...], która nadzorowała postępowania toczące się z zawiadomienia skarżącego podała, iż nie jest w posiadaniu informacji o realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu dla życia, zdrowia lub mienia skarżącego. Wbrew twierdzeniom skargi szczególnego zagrożenia dla życia i zdrowia oraz mienia nie można upatrywać w pracy zawodowej w branży [...] oraz z budżetami związanymi z [...], zarządzaniem nieruchomościami i spółkami o wielomilionowej wartości czy też zamieszkiwaniem w rezydencji usytuowanej w lesie, skoro w związku z tymi okolicznościami skarżący nigdy nie znalazł się w sytuacji zagrażającej życiu bądź zdrowiu skarżącego. Ustawodawca w przepisie art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.i.a. mówi o zagrożeniu realnym, co oznacza, że podstawą przyznania pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej nie mogą być zagrożenia hipotetyczne, mogące wystąpić w bliżej nieokreślonym czasie. Aktualnie nic nie wskazuje na to, aby sytuacje stwarzające takie zagrożenie mogły wystąpić. W ocenie Sądu organ wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, uwzględniając jej przedmiot – pozwolenie na broń w celu ochrony osobistej. Ocena materiału dowodowego dokonana przez organ była swobodna lecz nie dowolna. Z reguły swobodnej oceny dowodów wynika, że organ ma obowiązek oraz prawo swobodnie oceniać dowody i na ich podstawie dokonywać ustaleń, nie może jedynie wyprowadzać wniosków, które nie wynikają z materiału dowodowego. Organ, wbrew twierdzeniom skargi, w swojej ocenie zachował obiektywizm, a o stronniczości organu nie może świadczyć dokonanie innej niż skarżący oceny zdarzeń z jego udziałem. Swoje stanowisko szczegółowo uzasadnił, odwołując się przy tym i wnikliwie analizując okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy, a przedstawiona w zaskarżonej decyzji argumentacja nie nasuwa istotnych zastrzeżeń. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie na jakich dowodach organ oparł swe ustalenia. Świadczy o tym chociażby odwołanie się w treści uzasadnienia do konkretnych postępowań przygotowawczych, jak i analiza okoliczności wynikających z tych dowodów. Zdaniem Sądu organ zasadnie uznał, że obawa skarżącego o własne bezpieczeństwo ma charakter subiektywny. Prawidłowo zatem organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji, co czyni zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. pozbawionym usprawiedliwionych podstaw. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 6, 8, i 11 K.p.a. Organ niewątpliwie działał na podstawie przepisów prawa, z uzasadnień wydanych w sprawie rozstrzygnięć w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości wynika jakimi przesłankami kierował się organ orzekając w sprawie. Organ zgromadził cały materiał dowodowy istotny w sprawie, w oparciu o który ocenił, że skarżący nie przedstawił ważnej przyczyny posiadania broni palnej do ochrony osobistej. Odmienne stanowisko skarżącego w tym zakresie nie może świadczyć o naruszeniu powyższych przepisów. Formułując zarzut zmiennych poglądów prawnych na tle takich samych stanów faktycznych skarżący nie zilustrował tego zarzutu konkretnymi przykładami, co w istocie uniemożliwia ustosunkowanie się do tego wytyku. Zauważyć jedynie można, że każda sprawa jest rozstrzygana indywidualnie w oparciu o jej stan faktyczny i przesłanki ustawowe. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 12 § 1 K.p.a. dostrzec należy, że organy uchybiły terminom załatwienia sprawy wynikającym z art. 35 § 3 K.p.a. Nie można zatem przyjąć, że wypełniły dyrektywę szybkiego działania. Skarżącemu przysługiwały środki prawne mające na celu zobligowanie organu do terminowego działania, z których jednak nie skorzystał. Na tym etapie postępowania podnoszenie zarzutu naruszania art. 12 K.p.a. i zasad z niego wynikających pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Wyjaśnić również należy, że wniosek o przesłuchanie skarżącego na rozprawie nie znajdował oparcia w regulacji art. 106 § 3 P.p.s.a. i z tej przyczyny został oddalony. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na zasadzie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.