II SA/Wa 1584/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 marca 2025 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku oddala skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] odmawiającą S. K. renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku. W uzasadnieniu organ przywołał art. 83 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1251 ze zm.). Wskazał, że przyznanie świadczenia w drodze wyjątku wymaga spełnienia wszystkich warunków określonych w powołanym przepisie prawa, a niespełnienie nawet jednego z nich wyklucza możliwość przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Prezes ZUS zaznaczył, że w sprawach świadczeń w drodze wyjątku ważne są przyczyny niespełnienia wymogów do uzyskania uprawnień do świadczenia w trybie zwykłym. Konieczne jest więc zbadanie, czy brak tych uprawnień nie był spowodowany szczególnymi okolicznościami w postaci trudnych do przezwyciężenia przeszkód, zdarzeń lub trwałych stanów, na które osoba ubezpieczona nie miała wpływu. Za szczególną okoliczność, na potrzeby stosowania art. 83 ust. 1 ustawy emerytalnej, uważa się tylko zdarzenie bądź trwały stan wykluczający aktywność zawodową konkretnej osoby z powodu niemożności przezwyciężenia ich skutków. Dodatkowo trzeba wskazać, że okolicznością szczególną może być jedynie zdarzenie lub trwały stan o charakterze zewnętrznym, obiektywnym i niezależnym od woli danej osoby. Po ponownej wnikliwej i wszechstronnej analizie zebranego materiału dowodowego nadal nie stwierdzono istnienia przesłanki szczególnych okoliczności, na skutek których S. K. nie nabył uprawnień do świadczenia w trybie zwykłym. Nie wykazał, aby niespełnienie warunków do świadczenia w trybie zwykłym spowodowane było okolicznościami, na które nie miał wpływu. Prezes ZUS wskazał, że z akt sprawy wynika, że S. K. na przestrzeni 38 lat życia udokumentował 5 lat, 1 miesiąc i 28 dni okresów składkowych. Prezes ZUS wyjaśnił, że świadczenie w drodze wyjątku przyznawane jest osobom aktywnym zawodowo i jakkolwiek nie jest ono wprost uzależnione od stażu pracy, to jednak staż ten nie może pozostawać bez wpływu na ocenę wystąpienia warunków przewidzianych w tym przepisie. Okres ubezpieczenia powinien być adekwatny do wieku, a tylko wykazanie, że niespełnienie warunków do świadczenia uniemożliwiły okoliczności niemożliwe do przezwyciężenia, może skutkować przyznaniem świadczenia w drodze wyjątku. Ponadto w 10-leciu przed zgłoszeniem wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy, S. K. zamiast 5 lat okresów składkowych nieskładkowych - wymaganych do przyznania świadczenia w trybie zwykłym - udowodnił 3 lata, 9 miesięcy i 4 dni okresów składkowych. Przyznanie świadczenia w drodze wyjątku jest możliwe tylko wtedy, gdy do wymaganego okresu ubezpieczenia brakuje krótki okres, usprawiedliwiony szczególnymi okolicznościami. Prezes ZUS wskazał, że S. K. okresach od [...].11.2007 r. do [...].06.2010 r., od [...].10.2010 r. do [...].11.2012 r., od [...].08.2014 r. do [...].12.2016 r. oraz od [...].02.2019 r. do [...].03.2022 r., tj. do daty powstania całkowitej niezdolności do pracy nie wykonywał pracy ani innej działalności potwierdzonej opłacaniem składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Wprawdzie przepis art. 83 ust. 1 ustawy emerytalnej nie uzależnia przyznania świadczenia od określonego okresu lub długości przerw pomiędzy poszczególnymi okresami zatrudnienia, jednak przyczyny, dla których osoba nie nabyła uprawnień do emerytury lub renty, muszą być takie, że istnieje możliwość potraktowania ich jako okoliczności szczególnych, wyjątkowych. Prezes ZUS wyjaśnił, że z przeprowadzonej analizy akt sprawy nie wynika, aby w wykazanych okresach S. K. nie mógł kontynuować zatrudnienia na skutek szczególnych okoliczności spowodowanych stanem zdrowia. We wskazanych przerwach nie była wobec niego orzeczona całkowita niezdolność do pracy (całkowita niezdolność do pracy powstała [...].03.2022 r. w wieku 36 lat i trwała do [...].12.2023 r.), zatem przyczyną braku uprawnień do renty w trybie zwykłym nie był stan zdrowia. Natomiast istniejąca od [...].04.2017 r. do [...].03.2022 r. częściowa niezdolność do pracy jedynie ograniczała, a nie uniemożliwiała wykonywanie zatrudnienia lub innej działalności objętej ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi. Nie zostały również udokumentowane inne zdarzenia zewnętrzne, niezależne od woli strony, których nie można było przewidzieć i którym nie można było zapobiec. Z orzeczenia komisji lekarskiej ZUS z [...].05.2024 r. wynika, że S. K. nie jest niezdolny do pracy. W jego przypadku przesłanka niemożności podjęcia pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym ze względu na całkowitą niezdolność do pracy nie zachodzi i jest to okoliczność, która nie pozwala na przyznanie świadczenia w drodze wyjątku. Prezes ZUS wskazał, że fundamentalną zasadą przyznawania świadczeń na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy emerytalnej jest całkowita niezdolność do pracy wnioskodawcy, orzeczona w trybie przewidzianym prawem przez lekarza orzecznika ZUS lub komisję lekarską ZUS, a nie stwierdzona przez każdego innego lekarza lub wynikająca z subiektywnego przekonania samego zainteresowanego. Prezes ZUS jest związany orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS lub komisji lekarskiej ZUS. Przesłanka ta nie podlega tzw. uznaniu administracyjnemu. Dodał, że samo istnienie choroby nie zawsze jest równoznaczne z niezdolnością do pracy. Subiektywne odczucia co do stanu zdrowia oraz braku możliwości wykonywania pracy z uwagi na zdrowie nie stanowią usprawiedliwienia dla braku odpowiedniego okresu ubezpieczenia. Prezes ZUS zaznaczył, iż przy rozpatrywaniu uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku ocenie podlegała również sytuacja materialna. Z akt sprawy wynika, że miesięczny dochód rodziny S. K. wynosi 8969,15 zł (jego zasiłek stały oraz emerytura jego ojca). Dochód przypadający na jedną osobę w rodzinie, który wynosi 2989,72 zł nie pozwala stwierdzić, że strona pozostaje bez niezbędnych środków utrzymania. Pojęcie "niezbędnych środków utrzymania" - jako przesłanka do przyznania świadczenia w drodze wyjątku - nie jest zdefiniowane w ustawie emerytalnej. W celu ustalenia tego kryterium należy posiadane środki utrzymania oceniać na tle wysokości najniższej emerytury, która od 1 marca 2024 r. wynosi 1780,96 zł brutto. Przepis art. 83 ust. 1 ustawy emerytalnej uzależnia przyznanie świadczenia w drodze wyjątku od wykazania braku niezbędnych, a nie niewystarczających środków utrzymania. Ocena sytuacji materialnej osób ubiegających się o świadczenie na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy emerytalnej przez pryzmat osiąganych dochodów jest najbardziej obiektywna. Obiektywizmu tej oceny nie zapewniłoby posłużenie się jako kryterium głównym wydatkami. Prezes ZUS po ponownym przeanalizowaniu wszystkich okoliczności sprawy pod kątem przesłanek wynikających z art. 83 ust. 1 ustawy emerytalnej nie przyznał renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku. Decyzja Prezesa ZUS z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi S. K., reprezentowanego przez matkę, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Matka skarżącego w uzasadnieniu przedstawiła stan zdrowia skarżącego i wskazała na konieczność leczenia. W skazała, że zasiłek stały został przyznany na czas określony. Podniosła też, że przy rozpatrywaniu uprawnień do renty brana jest pod uwagę wysokość emerytury ojca skarżącego, który ma 71 lat i jest ciężko chory, a leczenie jest kosztowne. Dieta cukrzycowa skarżącego oraz jego leki również są kosztowne. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie (z uwagi na brak pełnomocnictwa dla matki skarżącego), ewentualnie oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnik skarżącego na wezwanie Sądu z dnia 25 października 2024 r. o ustosunkowanie się do wniosku organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, nie żądała przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej p.p.s.a.). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie podlegała uwzględnieniu. Postępowanie przeprowadzone zostało przez organ zgodnie z wymogami k.p.a., a ustalenie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w zakresie niespełnienia przesłanki niemożności podjęcia pracy ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek jest prawidłowe. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Powołany przepis pozwala na uzyskanie świadczenia w drodze wyjątku przez osoby, które nie spełniają warunków do uzyskania świadczenia w trybie zwykłym. Zgodnie z art. 83 ust. 1 powołanej ustawy, ubezpieczonym i pozostałym po nich członkom rodziny, którzy wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków przewidzianych w ustawie do uzyskania prawa do emerytury lub renty, nie mogą ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i nie mają niezbędnych środków utrzymania, Prezes ZUS może przyznać w drodze wyjątku świadczenie w wysokości nieprzekraczającej odpowiednich świadczeń przewidzianych w ustawie. Trafnie Prezes ZUS stwierdził, że do przyznania świadczenia wszystkie przesłanki, o jakich mowa, powinny być spełnione łącznie. Brak spełnienia chociażby jednego warunku uniemożliwia wydanie decyzji przyznającej świadczenie. W sprawie jest bezsporne, że skarżący na przestrzeni 38 lat życia udokumentował 5 lat, 1 miesiąc i 28 dni okresów składkowych. W 10-leciu przed zgłoszeniem wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy, zamiast 5 lat okresów składkowych nieskładkowych udowodniono 3 lata, 9 miesięcy i 4 dni okresów składkowych. W okresach od [...] listopada 2007 r. do [...] czerwca 2010 r" od [...] października 2010 r. do [...] listopada 2012 r., od [...] sierpnia 2014 r, do [...] grudnia 2016 r. oraz od [...] lutego 2019 r. do [...] marca 2022 r., tj. do daty powstania całkowitej niezdolności do pracy S. K. nie wykonywał pracy ani innej działalności potwierdzonej opłacaniem składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Sąd podziela ustalenie Prezesa ZUS, że z materiału dowodowego nie wynika, aby we wykazanych okresach skarżący nie mógł kontynuować zatrudnienia na skutek szczególnych okoliczności spowodowanych stanem zdrowia. W wymienionych przerwach nie była wobec strony orzeczona całkowita niezdolność do pracy. Zwrócić należy uwagę, że całkowita niezdolność do pracy powstała u skarżącego [...] marca 2022 r. w wieku 36 lat i trwała do [...] grudnia 2023 r., co wynika z orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS z dnia [...] kwietnia 2023 r. (karta 9 akt administracyjnych). Zatem we wskazanych wyżej przerwach w zatrudnieniu, to nie stan zdrowia był przyczyną niepodejmowania zatrudnienia. Sąd podziela też ustalenie organu, że istniejąca od [...] kwietnia 2017 r. do [...] marca 2022 r. częściowa niezdolność do pracy jedynie ograniczała, a nie uniemożliwiała wykonywanie zatrudnienia lub innej działalności objętej ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi (karta 33 akt administracyjnych). Nadto, kluczową kwestią w sprawie jest fakt, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezesa ZUS z dnia [...] maja 2024 r., skarżący nie był osobą całkowicie niezdolną do pracy, co wynika z orzeczenia komisji lekarskiej ZUS z dnia [...] maja 2024 r. (karta 47 akt administracyjnych). Zatem, w przypadku skarżącego przesłanka niemożności podjęcia pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym ze względu na całkowitą niezdolność do pracy nie zachodzi i jest to okoliczność, która nie pozwala na przyznanie świadczenia w drodze wyjątku. Przepis art. 83 ust. 1 powołanej ustawy, jako jedyne przyczyny braku możliwości podjęcia pracy zarobkowej objętej ubezpieczeniem społecznym wskazuje całkowitą niezdolność do pracy lub wiek. Przyczyny te bezwzględnie powinny dotyczyć osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia w drodze wyjątku i dotyczą one dwóch sytuacji. Pierwsza z nich istnieje, gdy na przeszkodzie w podjęciu zatrudnienia stoi niezdolność do pracy w stopniu całkowicie pozbawiającym możliwości jej wykonywania. Drugą zaś przyczyną uniemożliwiającą podjęcie zatrudnienia jest wiek wnioskodawcy. W polskim systemie prawnym przyjęto, że okres aktywności zawodowej kończy się wraz z nabyciem uprawnień emerytalnych. Z akt administracyjnych jednoznacznie wynika, że skarżący nie spełnia przesłanki braku możliwości podjęcia pracy ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek. Skarżący nie legitymuje się – na dzień wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji – orzeczeniem lekarskim ZUS stwierdzającym, że jest całkowicie niezdolny do pracy. Skarżący nie osiągnął również wieku emerytalnego. Z uwagi na brak spełnienia przesłanki niemożności podjęcia pracy lub innej działalności zarobkowej objętej ubezpieczeniem społecznym z powodu całkowitej niezdolności do pracy lub wieku, Prezes ZUS – wobec kumulatywnego charakteru przesłanek z art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS – nie miał podstaw do przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga, że na gruncie art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS całkowita niezdolność do pracy wnioskodawcy musi być orzeczona w trybie przewidzianym prawem przez lekarza orzecznika ZUS lub Komisję Lekarską ZUS. Samo przekonanie skarżącego, że jest niezdolny do pracy nie stanowi podstawy do przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Twierdzenie strony, że ze względu na stan zdrowia nie może podjąć żadnego zatrudnienia nie wywołuje skutków prawnych na gruncie powołanego przepisu (v. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2002 r. sygn. akt II SA 2243/02, Lex nr 14231). Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, oceny niezdolności do pracy, jej stopnia oraz ustalenia daty powstania niezdolności do pracy, dokonuje w formie orzeczenia lekarz orzecznik ZUS. Od orzeczenia lekarza orzecznika osobie zainteresowanej przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej Zakładu w ciągu 14 dni od dnia doręczenia tego orzeczenia (ust.2). Stosownie zaś do treści art. 14 ust. 3 powołanej ustawy, podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczeń przewidzianych w ustawie, do których prawo uzależnione jest od stwierdzenia niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, od którego nie wniesiono sprzeciwu, lub co do którego nie zgłoszono zarzutu wadliwości albo orzeczenie komisji lekarskiej. Z powyższego przepisu wynika, że organ jest związany orzeczeniem lekarza orzecznika, od którego nie wniesiono sprzeciwu lub co do którego nie zgłoszono zarzutu wadliwości, jak również orzeczeniem komisji lekarskiej wydanym wskutek rozpoznania wniesionego sprzeciwu (v. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1397/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanka ta nie podlega tzw. uznaniu administracyjnemu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 9. października 2009 r., sygnatura II SA/Wa 1079/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 sierpnia 2001 r., sygnatura II SA 646/01, dostępny w LEX nr 121924). W tej sprawie zatem, orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia [...] maja 2024 r. było dla organu wiążące. W świetle powyższego nie było w tej sprawie podstaw do stwierdzenia, że organ dopuścił się w niniejszej sprawie naruszenia przepisów procesowych, czy przepisu prawa materialnego. Prezes ZUS oparł decyzję o odmowie przyznania świadczenia w drodze wyjątku na prawidłowo dokonanych ustaleniach faktycznych, które poczynione zostały w zgodzie z przepisami prawa. W sprawie nie można mówić o braku rozważenia istotnych okoliczności. Organ uwzględnił dowód w postaci orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS z dnia [...] maja 2024 r., który miał zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, nie pominął innych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Odmienna ocena stanu zdrowia dokonana przez stronę od oceny dokonanej przez Komisję Lekarską ZUS nie stanowi podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Nadto, w sprawie tej nie została spełniona przesłanka braku niezbędnych środków utrzymania. Dochód na jedną osobę w gospodarstwie domowym wynosi 2989,72 zł, a zatem trafnie organ wskazał, że wnioskodawca nie pozostaje bez niezbędnych środków utrzymania. Przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie zawierają definicji pojęcia "niezbędne środki utrzymania", zatem zachodziła konieczność wypracowania przez organy administracji oraz judykaturę sposobu rozumienia tego pojęcia. W judykaturze wypracowane zostało stanowisko, zgodnie z którym metodą wyjaśnienia tego pojęcia może być odniesienie się do najniższej kwoty świadczenia przyznawanego w trybie zwykłym (v. wyrok NSA z 15 listopada 2012 r., sygn. I OSK 2248/12, wyrok NSA z 27 września 2006 r., sygn. I OSK 1112/06, wyrok z 7 października 2021 r., sygn. I OSK 4478/21). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pogląd ten podziela. Za uzasadnione należy uznać twierdzenie, że najniższe świadczenie przyznane w trybie zwykłym, umożliwia zabezpieczenie podstawowych potrzeb uprawnionej osoby. Chodzi tu o potrzeby natury podstawowej, które swym zakresem mogą odbiegać od potrzeb wnioskodawcy w szerszym znaczeniu. Ponadto przedstawione wyżej odniesienie się do kwoty najniższego świadczenia wydaje się stanowić obiektywny, jednakowy dla wszystkich wnioskodawców, miernik spełnienia przesłanki ustawowej (v. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2023 r. sygn. akt III OSK 7684, orzeczenia.nsa.gov.pl). Porównując dochód na osobę w rodzinie skarżącego z wysokością najniższej emerytury, nie można przyjąć, że skarżący nie posiada niezbędnych środków utrzymania, nawet w sytuacji, gdy sam skarżący żadnych dochodów nie osiąga. Wynikający z akt postępowania administracyjnego, ustalony przez organ dochód przypadający na jednego członka rodziny w wysokości 2989,72 zł brutto miesięcznie, przekracza kwotę najniższego świadczenia emerytalnego, które od 1 marca 2024 r. wynosi 1780,96 zł brutto. Kwestie wydatków na leczenie nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że przepis art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych uzależnia przyznanie świadczenia w drodze wyjątku od wykazania braku niezbędnych, a nie niewystarczających środków utrzymania. Potrzeby skarżącego, choć zrozumiałe, nie stanowią samodzielnej podstawy do przyznania świadczenia. Zaskarżona decyzja na dzień jej wydania nie narusza prawa. Ocena organu co do braku spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie świadczenia nie była dowolna. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. i nie pozostawia wątpliwości, z jakich powodów organ świadczenia w drodze wyjątku nie przyznał. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wobec wniosku pełnomocnika organu w tym zakresie oraz braku żądania strony skarżącej przeprowadzenia rozprawy (na wezwanie Sądu z dnia 25 października 2024 r. doręczone 31 października 2024 r.), sprawa rozpoznana została przez Sąd w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku. ----------------------- 4