II SA/Wa 1600/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Ewa Marcinkowska (spr.), , , Protokolant Agnieszka Bieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palna myśliwską oddala skargę J. W. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant Wojewódzki Policji w P. w dniu 15 kwietnia 2009 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia J. W. pozwolenia na broń palną myśliwską w związku z uzyskaną informacją o skazaniu strony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] października 2008 r., sygn. akt [...] za popełnienie czynu z art. 178a § 1 k.k. polegającego na tym, iż w dniu 28 kwietnia 2008 r. kierował on samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości (2,6 promila alkoholu we krwi), za co wymierzono mu karę 100 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość każdej stawki na kwotę 40 zł, orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych za wyjątkiem kat. C na okres 4 lat, a także zasądzono świadczenie pieniężne w wysokości 500 zł na rzecz Stowarzyszenia na Rzecz Pomocy Ofiarom Wypadków Komunikacyjnych i Zdarzeń Losowych "Ratujmy Życie". Decyzją z dnia [...] maja 2009 r., wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), Komendant Wojewódzki Policji w P. cofnął J. W. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż strona może być zaliczona do grupy osób, co do których istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, mimo posiadania pozytywnej opinii w miejscu zamieszkania oraz w środowisku łowieckim, a także prawidłowego przechowywania broni. Przekonanie to opiera się zaś nie na suchym fakcie skazania strony za prowadzenie samochodu po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości, lecz na ocenie okoliczności tego czynu, w tym stopnia naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Organ podkreślił przy tym, iż w myśl art. 115 § 16 k.k. stan nietrzeźwości zachodzi, gdy stężenie alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila lub 0,25 mg/dm3 w wydychanym powietrzu, podczas gdy strona próg ten przekroczyła pięciokrotnie (przeprowadzone badanie wykazało 2,6 promila alkoholu we krwi). Strona wykazała się więc nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, a zatem takimi cechami charakteru, które podważają wiarygodność osoby dysponującej tak istotnym z punktu widzenia bezpieczeństwa i porządku publicznego narzędziem, jakim jest broń palna i które wykluczają możliwość posiadania prawa do broni. Organ podniósł ponadto, iż skazanie J. W. wyrokiem Sądu Rejonowego w K., nie było pierwszym naruszeniem przez niego porządku prawnego, bowiem jak wynika z posiadanych materiałów strona od momentu otrzymania pozwolenia na broń pięciokrotnie została ukarana mandatami karnymi za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Organ podkreślił ponadto, iż w sprawie nie zaszły przesłanki do umorzenia wszczętego postępowania na podstawie art. 105 § 1 lub § 2 k.p.a. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik J. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w I instancji. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik skarżącego podniósł, iż samo popełnienie po raz pierwszy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji nie wystarcza do uznania, że istnieje uzasadniona obawa, że osoba skazana za taki występek może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. "Uzasadnioną obawę" może wskazywać jedynie dotychczasowe postępowanie danej osoby lub cechy jej charakteru. Zdaniem pełnomocnika, z materiału dowodowego nie wynika zaś, aby J. W. nadużywał alkoholu czy też był człowiekiem niezrównoważonym psychicznie. Wręcz przeciwnie, w miejscu zamieszkania posiada on pozytywną opinię i jest etycznym myśliwym. Powyższe argumenty przemawiają zatem za pozostawieniem mu pozwolenia na broń. Takiego wniosku nie może także zmienić okoliczność, że J. W. zapłacił wcześniej mandat np. za złe parkowanie. Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż od posiadaczy broni organy Policji wymagają nieskazitelnej opinii, która wiąże się przede wszystkim z poszanowaniem porządku prawnego. Taka postawa gwarantuje bowiem, iż broń będzie posiadana i używana zgodnie z prawem w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Strona dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji takiej gwarancji zaś nie daje. Jest to bowiem czyn o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, którego skutki mogą być tragiczne nie tylko dla samego sprawcy, ale także dla innych uczestników ruchu drogowego. Organ podkreślił przy tym, że z dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie wynika, iż organy Policji cofają pozwolenie, jeżeli istnieje uzasadniona obawa użycia broni w sposób określony w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6. Obawa, o której mowa w tym przepisie w niniejszej sprawie wynika zaś z faktu, iż strona popełniła czyn prawem zabroniony, którego jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości. Prowadząc pojazd w takim stanie, stworzyła zagrożenie dla porządku publicznego, bowiem świadomie narażała na uszczerbek nie tylko swoje życie lub zdrowie, ale także innych uczestników ruchu drogowego. Chociaż więc przestępstwo tego rodzaju godzi w bezpieczeństwo w komunikacji, to stanowi także istotne zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. W ocenie organu odwoławczego słuszność zaliczenia J. W. do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji potwierdzają też inne ustalone w sprawie okoliczności wskazujące, iż nie należy on do osób przestrzegających prawa, a mianowicie to, iż od 2004 do 2009 r. wielokrotnie dopuszczał się wykroczeń w ruchu drogowym. Stanowią one dodatkowe przesłanki przemawiające za tym, że strona nie powinna - w interesie społecznym - posiadać pozwolenia na broń do celów myśliwskich. Nie można zatem zachować stronie pozwolenia na broń, niezależnie od pozytywnej opinii, jaką cieszy się ona w środowisku łowieckim czy miejscu zamieszkania. Okoliczności te nie znoszą bowiem faktu jej skazania za przestępstwo i wielokrotnego popełnienia przez nią wykroczeń w ruchu drogowym. Odnosząc się do przywołanych w odwołaniu przez pełnomocnika strony wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego organ podniósł, że mają one moc wiążącą w sprawach, w których zostały wydane, a ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że dopuszczenie się przez posiadacza pozwolenia na broń prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16.03.2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2302/06, z dnia 21.11.2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1597/06, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 01.06 2009 r. , sygn. akt II OSK 866/08). W ustalonym stanie faktycznym i prawnym zachowaniu stronie pozwolenia na broń myśliwską sprzeciwia się zatem interes społeczny, który bezwzględnie wymaga, by bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie. Odnosząc się do wniosku strony o umorzenie postępowania administracyjnego Komendant Główny Policji stwierdził, iż brak jest podstaw do takiego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie zostały spełnione przesłanki z art. 105 § 1 oraz § 2 k.p.a. W skardze na powyższą decyzję, skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pełnomocnik J. W. zarzucił organowi naruszenie przepisów ustawy o broni i amunicji, przez błędną wykładnię przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, a ponadto naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności przepisu art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] maja 2009 r. oraz stwierdzenie, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że występek z art. 178a § 1 k.k., za popełnienie którego został skazany J. W., nie jest przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Występek ten w świetle kodeksu karnego należy do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji określonych w rozdziale XXI tego kodeksu. Zatem już sam ten fakt świadczy o nietrafności zaskarżonych decyzji organów Policji. Niezależnie od tego podniósł, że J. W. nie należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, iż mogą użyć broń w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z zebranego materiału dowodowego wynika bowiem, że występek z art. 178 a § 1 k.k. jakiego dopuścił się skarżący jest jego jedynym epizodem, którego skutkiem było naruszenie kodeksu karnego. Z dotychczasowego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika natomiast, że przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powołać się jedynie na fakt skazania za występek, bowiem prowadziłoby to do takiej sytuacji, w której skazanie za przestępstwo osoby posiadającej broń powodowałoby automatycznie utratę pozwolenia na tę broń. W ocenie pełnomocnika skarżącego, z zebranego materiału dowodowego wynika bezspornie, że J. W. jest osobą zrównoważoną, opanowaną, nienadużywającą alkoholu itp. W miejscu zamieszkania posiada pozytywną opinię, nie utrzymuje kontaktów z elementem przestępczym, jest uczciwym, odpowiedzialnym i taktownym myśliwym, inicjatorem wielu akcji zwalczania kłusownictwa. Powyższe fakty i okoliczności dają gwarancję, że skarżący nie użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ za niezasadne uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego podkreślając, iż w toku postępowania dokładnie wyjaśniono stan faktyczny sprawy, co znalazło odzwierciedlenie w decyzji oraz w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez J. W. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. W ocenie Sądu organ w toku rozpoznania niniejszej sprawy nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego. Zebrał wszystkie dowody mające w sprawie istotne znaczenie i rozpatrzył cały materiał dowodowy zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), niedopuszczając się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Uzasadnienie decyzji spełnia zaś wymogi przewidziane przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w P. nie naruszyli także prawa materialnego poprzez błędną wykładnię prawa, czy też nieprawidłową subsumcję udowodnionej okoliczności pod stosowną normę prawną. Materialnoprawną przesłanką wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r. (sygn. akt II OSK 97/05, nie publ.), posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Zatem dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Generalnie można powiedzieć, iż ustawa o broni i amunicji przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń łączy z utratą przez posiadacza broni przymiotów uzasadniających jej dalsze posiadanie, gdzie jedną z takich przesłanek mogą być okoliczności przewidziane w zastosowanym w sprawie przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, w myśl którego, jak to już wskazano, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zważywszy na spójność przepisów ustawy o broni i amunicji, zarówno w zakresie kwestii pozwolenia na broń, jak i jej cofnięcia, dla wykładni zastosowanych przez organy przepisów, na podstawie których cofnięto skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni, pomocny może być przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Powołany przepis nie przewiduje systemu licencjonowania legalistycznego, tj. takiego, w którym uprawnienie do posiadania broni uzyskuje się po spełnieniu określonych warunków. Został tutaj natomiast wprowadzony system licencjonowania oportunistycznego, tj. uzależniającego uzyskanie uprawnienia do posiadania broni od stosownej zgody (pozwolenia) właściwego organu Policji w drodze decyzji administracyjnej. Tego aspektu, dającego organom Policji szerokie pole dla ocenienia okoliczności uzasadniających odmowę przyznania obywatelowi uprawnienia do posiadania broni, aczkolwiek podlegającej sądowej kontroli, nie można tracić z pola widzenia przy analizowaniu zakresu uprawnień organu Policji do oceny, czy zaistniały przesłanki wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy dla cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Przepis ten, podobnie jak to ma miejsce na gruncie art. 10 ust. 1 ustawy, daje organowi Policji szeroki zakres możliwości dokonywania oceny, jakie to okoliczności faktyczne, leżące po stronie posiadacza broni lub podmiotu ubiegającego się o pozwolenie na broń, są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wbrew stanowisku zajętemu w skardze organ Policji, przy dokonywaniu oceny, że skarżący należy do kategorii podmiotów, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, mógł powołać się na zapadły wobec skarżącego wyrok karny za czyn z art. 178a k.k., a także na fakt popełnionych przez skarżącego licznych wykroczeń drogowych. Wynika to choćby z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który w sposób przykładowy wymienia okoliczności mogące świadczyć o możliwości ze strony posiadacza broni użycia jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sformułowanie zawarte w tym przepisie, a odnoszące się do faktu skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których to osób toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, ma charakter kwalifikowany. Oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest niejako w sposób bezwarunkowy nią związany. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest jednak otwarty (niewyczerpany). Powołany przepis nie stwarza więc dla organu Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni innego przestępstwa umyślnego może uzasadniać użycie broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący w dniu 28 kwietnia 2008 r. w K. na ul. [...] kierował samochodem osobowym marki [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości, 2,6 promila alkoholu we krwi. Na widok radiowozu policyjnego skarżący zatrzymał samochód na środku jezdni, po czym opuścił pojazd i zaczął się od niego oddalać. Po zatrzymaniu przez funkcjonariuszy Policji, z uwagi na stan nietrzeźwości w jakim się znajdował, nie udało się funkcjonariuszom poddać go badaniu na zawartość alkoholu za pomocą alkomatu (nie był w stanie nadmuchać w to urządzenie), dlatego przewieziono go na badanie krwi do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego w K. Przeprowadzone badanie wykazało zaś zwartość 2,6 promila alkoholu we krwi, czyli aż pięciokrotne przekroczenie progu stanu nietrzeźwości określonego w art. 115 § 16 k.k. W ocenie Sądu dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu po drodze publicznej w opisanym powyżej stanie rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Trzeba bowiem pamiętać, że pojazd mechaniczny w rękach osoby o zaburzonych, na skutek nietrzeźwości, właściwościach psychomotorycznych może niekiedy okazać się groźniejszym narzędziem przestępczym, niż broń palna. Niewątpliwie miarą osobistej odpowiedzialności jest to, aby w takim stanie samochodu nie prowadzić. W przeciwnym razie odpowiedzialność ta jest podważona, co rozciąga się też na pozostałe działania skarżącego, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z broni palnej. Skarżący swoim postępowaniem dowiódł, że nie jest osobą odpowiedzialną. Umyślnie - co należy podkreślić - naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj. zakaz kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości (art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1992 r. Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515) oraz zakazy odnośnie zatrzymywania pojazdu na jezdni (art. 46 ww. ustawy). W wyroku z dnia 4 czerwca 2007 r. (sygn. akt II OSK 863/06, nie publ.) NSA wskazał, że przy popełnieniu po raz pierwszy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, organy nie mogą stosować takiej wykładni przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, że każda osoba skazana winna mieć cofnięte pozwolenie na broń, lecz każdą sprawę należy indywidualizować. Istotne jest, czy osoba ta posługiwała się bronią, czy zagrażała zdrowiu lub życiu innych ludzi. W rozpoznawanej sprawie organy Policji zanalizowały stan faktyczny sprawy i doszły do - w ocenie Sądu - słusznego przekonania, że skarżący stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Swoim zachowaniem zagrażał bowiem zdrowiu, a nawet życiu innych osób. Tym właśnie postępowaniem, wprawdzie jednorazowym, ale umyślnym i świadczącym o ogromnej nieodpowiedzialności, dowiódł, że nie daje rękojmi prawidłowego i bezpiecznego posiadania i korzystania z broni i stwarza obawę, o której mowa powyżej. Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, iż uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby (np. nadużywanie alkoholu, dopuszczanie się czynów nagannych), czy też ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie psychiczne i inne) (tak m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05, nie publ.). W ocenie Sądu, charakter i okoliczności popełnionego czynu uprawniały organy Policji do przyjęcia, że skarżący swym lekceważącym stosunkiem do przepisów prawa stwarza obawę użycia broni w celach określonych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Broń palna jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę nieodpowiedzialną, wykazującą lekceważący stosunek do prawa. Jak słusznie podkreślił organ, o lekceważącym stosunku skarżącego do obowiązującego porządku prawnego, świadczy także fakt, że w latach 2004 – 2009 wielokrotnie dopuszczał się on wykroczeń drogowych. Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało skutkować – zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – cofnięciem pozwoleń na broń przez właściwy organ. Obowiązek taki nakłada bowiem na organ przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, stanowiąc, iż "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń (...)". Pozytywna opinia w środowisku łowieckim oraz w miejscu zamieszkania nie zostały uznane przez organy Policji za przekonywujące i uzasadniające ocenę, że pozostawienie broni skarżącemu nie stanowi zagrożenia użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oceny tej nie można, w ocenie Sądu, uznać za błędną. Opinie te w żadnym zakresie nie odnoszą się bowiem do popełnionego przez skarżącego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji oraz wykroczeń drogowych, których był sprawcą i ocena jego postępowania w tych opiniach nie jest dokonywana w tym kontekście. Tymczasem to właśnie ich popełnienie stanowiło podstawę do oceny, czy skarżący może zachować pozwolenie na broń. Niewątpliwie organy administracji dokonując oceny przepisów oraz oceny stanu faktycznego sprawy muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, podjęły decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.