II SA/Wa 1627/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), , Protokolant starszy specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi A. P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m. st. W. 0z dnia 14 sierpnia 2024 r. nr 537/2024 w przedmiocie pomocy mieszkaniowej oddala skargę W dniu 14 sierpnia 2024 r. Zarząd Dzielnicy [...], zwany dalej "organem", podjął uchwałę nr [...], którą odmówiono A. P. udzielenia pomocy mieszkaniowej na podstawie § 6 pkt 8 uchwały nr XLV/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725), w tym § 35 ust. 1, § 4, § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1, § 7 ust. 2 pkt 12, § 18 ust. 2 pkt 2, § 18 ust. 4, § 18 ust. 5, § 32 ust. 1 pkt 3 i 6 w związku z ust. 8 uchwały nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 14836 ze zm.), zw. dalej "uchwałą z 5 grudnia 2019 r." W uzasadnieniu uchwały organ wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2024 r. A. P., zw. dalej "skarżącą" (ur. 1990 r., panna), złożyła wniosek o zawarcie umowy najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] [...] w [...], w związku z zajmowaniem tego lokalu bez tytułu prawnego. Wnioskiem objęła również syna, K. P. (ur. 2007 r., kawalera). Według oświadczenia skarżącej, lokal ten zamieszkuje od 2002 r., tj. od momentu, gdy został jej udostępniony przez opuszczających go najemców. Lokal ten był zajmowany na podstawie umowy najmu zawartej [...] stycznia 1989 r. z J.J. i B. J., którą rozwiązano za porozumieniem stron [...]marca 2024 r. Od 2002 r. J. J. jest zameldowana pod adresem [...], ul. [...], natomiast od 2020 r. jest zameldowany pod tym adresem także B. J.. Organ wskazał, że zgodnie z § 18 ust. 2 pkt 2 uchwały dnia 5 grudnia 2019 r. pomoc mieszkaniową można udzielić pod warunkiem, że najemca trwale opuścił lokal, a osoba pozostająca w nim zamieszkiwała z najemcą nieprzerwanie przez co najmniej 7 lat za zgodą właściciela. Warunek ten jest spełniony, gdy – zgodnie z § 18 ust. 4 ww. uchwały z 5 grudnia 2019 r. – wnioskodawca znajduje się w kręgu bliskich osób mogących uregulować tytuł prawny do lokalu oraz gdy zamieszkiwanie odbywa się za zgodą właściciela (§ 32 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 8 uchwały z 5 grudnia 2019 r.). W związku z powyższym organ zauważył, że skarżąca zamieszkuje lokal nr [...] przy ul. [...] bez zgody właściciela, ponadto nie znajduje się w kręgu osób bliskich najemcy ani nie zamieszkiwała z najemcą przez okres co najmniej 7 lat. Od [...] kwietnia 1994 roku skarżąca zameldowana jest pod adresem ul. [...], lokal [...], natomiast jej syn, K. P., zameldowany jest od 14 stycznia 2008 roku. Najemcą tego lokalu – w którym zameldowana jest zarówno skarżąca, jak i jej syn – jest babka skarżącej, K. B., na podstawie umowy najmu zawartej dnia [...] stycznia 1992 roku na czas nieokreślony. Według informacji uzyskanych z [...], skarżąca była zgłoszona do oczynszowania wraz z synem w lokalu nr [...] do lipca 2013 roku. Lokal ten składa się z dwóch pokoi i kuchni, posiada powierzchnię użytkową 57,09 m² (mieszkalną 41,46 m²). Obecnie w lokalu zameldowanych jest sześć osób, w tym skarżąca i jej syn. Natomiast do zamieszkiwania zgłoszone są trzy osoby. Kryterium metrażowe dla sześciu zameldowanych osób wynosi 38 m². Z tych powodów organ odmówił przyznania pomocy mieszkaniowej na podstawie § 32 ust. 1 pkt 6 w zw. z ust. 8, argumentując, że warunki mieszkaniowe w poprzednim miejscu zamieszkania pozwalają na zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Organ podkreślił również, iż w latach 2008–2023 skarżąca dokonywała rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych na terenie [...]. Natomiast w dniu [...] kwietnia 2024 roku pracownicy WZL przeprowadzili wizję lokalną w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], której wynik potwierdził zamieszkiwanie skarżącej i jej syna. Lokal ten wyposażony jest w instalacje elektryczną, wodno-kanalizacyjną, centralne ogrzewanie i ciepłą wodę. Składa się z dwóch pokoi, w tym jednego z aneksem kuchennym, łazienki z WC oraz przedpokoju. Jego powierzchnia użytkowa według danych z systemu SEIZ6IL wynosi 32,24 m², z czego powierzchnia mieszkalna to 17,21 m2. Na podstawie średniomiesięcznego dochodu skarżącej z ostatnich 12 miesięcy, tj. od 1 kwietnia 2023 r. do 29 marca 2024 r., który wyniósł 8 443,52 zł dla 2-osobowego gospodarstwa domowego, przeprowadzono analizę zgodnie z obowiązującymi kryteriami. Kryterium dochodowe określone wskaźnikiem 25% wynoszącym 2 759,40 zł zostało przekroczone, natomiast wskaźnik 80% wynoszący 8 830,07 zł nie został przekroczony. Mając zatem na uwadze § 5 ust. 3 ww. uchwały z 5 grudnia 2019 r. oraz opinię Komisji Mieszkaniowej z dnia [...] sierpnia 2024 r., Zarząd Dzielnicy [...] podjął zaskarżoną uchwałę o niezakwalifikowaniu 2-osobowego gospodarstwa domowego skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez tzw. regulację, tj. zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]. Skargę na powyższą uchwałę wniosła A. P.. Zaskarżając uchwałę w całości zarzucono jej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1 i art 107 § k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, objawiającą się nieuzasadnionym stwierdzeniem, że skarżąca nie spełnia warunków przyznania pomocy mieszkaniowej. Podnosząc powyższe zarzutu skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniosła, ze organ nie dokonał wnikliwej analizy warunków mieszkaniowych i sytuacji życiowej skarżącej, tym samym dopuścił się rażącego zaniedbania swoich obowiązków i naruszył prawa skarżącej. Lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] zajmuje od 2002 r. Pierwotnie jako osoba małoletnia (z innymi członkami rodziny), obecnie jako samotna matka z "małym" dzieckiem. Dokonała wielu remontów tego lokalu. Nie zalega z opłatami. Z uwagi na trudną sytuację rodzinną nie ma możliwości przeprowadzenia się do innego lokalu. Podniosła, że orzecznictwo nie dopuszcza odmowy przyznania lokalu socjalnego z przyczyn innych niż nie spełnianie kryterium dochodowego i tytułu najmu do innego lokalu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 stycznia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wr 541/07). Warunki przyznawania lokali socjalnych określa ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów która w art. 23 ust. 2 ustala jedynie dwa kryteria udzielania pomocy mieszkaniowej: brak tytułu prawnego do innego lokalu i spełnianie kryterium dochodowego. Wprowadzanie przez Zarząd Dzielnicy innych wymogów i kryteriów jest niezgodne z ww. ustawą. Twierdzi, że ma pod swoją opieką "małoletnie dzieci" i konstytucyjnym obowiązkiem gminy (art. 75) jest zapewnienie realizacji jej potrzeb mieszkaniowych. Prawo lokalne ustanowione uchwałą z dnia 5 grudnia 2019 r. musi pozostawać w zgodzie z Konstytucją i wywodzić się z ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianach kodeksu cywilnego. Nie można stosować procedur które krzywdzą obywatela przez odmowę zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zw. dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl zaś art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oceniając dopuszczalność skargi na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r. wskazać należy, że podstawę prawną jej wydania stanowiły m.in. przepisy uchwały z dnia 5 grudnia 2019 r., która - jako prawo miejscowe - określa zasady, na jakich są wynajmowane mieszkańcom [...] lokale znajdujące się w dyspozycji Miasta. Uchwała ta, nie będąca decyzją administracyjną, a aktem organu jednostki samorządu terytorialnego, innym niż akt prawa miejscowego, jest aktem z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.) i kończy pierwszy etap postępowania, obowiązującego przy udzielaniu pomocy mieszkaniowej przez gminę. Działanie organu wykonawczego jednostki samorządowej (w tym wypadku zarządu dzielnicy), nie stanowi więc oferty zawarcia umowy najmu ani negocjacji i nie ma charakteru cywilnoprawnego, a ma charakter administracyjnoprawny. Uchwała taka rozstrzyga bowiem o tym, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Zaskarżona w niniejszej sprawie zaskarżona uchwała z dnia [...] sierpnia 2024 r. o odmowie zakwalifikowania skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez zawarcie umowy najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] rozstrzyga kwestię możliwości udzielenia pomocy w zakresie zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Uchwała ta podlega zatem kognicji sądu administracyjnego. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną uchwałą nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, niemniej jednak w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2021 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeks cywilnego (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 725) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej. Nie można zatem stwierdzić, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. W szczególności zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. pozostaje w korelacji z § 32 ust. 1 uchwały z dnia 5 grudnia 2019 r., który nakazuje organowi poddać wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową szczegółowej analizie uwzględniającej przesłanki określone w punktach 1 - 6. W świetle powyższego, obowiązkiem organu wydającego sporną uchwałę było podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Przy czym, należy wskazać, że czynnościami niezbędnymi są czynności odnoszące się do okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 stycznia 2017 r., wydanym w sprawie sygn. akt I OSK 2151/16, wyraźnie wskazał, że z przepisów uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., a także z art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy oraz o zmianie Kodeksu cywilnego oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji, niewątpliwie wynika obowiązek, w sprawach rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu i zamianę lokalu należącego do mieszkaniowego zasobu gminy, podejmowania przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W trakcie postępowania organy powinny także działać praworządnie oraz uwzględniać interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy. W tym kontekście, pamiętając, że zaskarżona uchwała ma charakter rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, można mówić o obowiązku stosowania standardów odpowiadających standardom wyznaczonym przez zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym także art. 7 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09). W ocenie Sądu, powyższe stanowisko należy odnieść również do spraw rozstrzyganych przez zarządy dzielnic [...] na podstawie aktualnie obowiązujących regulacji prawnych zawartych w ww. uchwale Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...]. W ocenie Sądu, wniosek skarżącej został prawidłowo rozpatrzony w oparciu o przepisy ww. uchwały z 5 grudnia 2019 r. Organ ustalił bowiem wszystkie okoliczności faktyczne kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Należy przypomnieć, że skarżąca we wniosku z dnia [...] kwietnia 2024 r. ubiegała się o udzielenie pomocy mieszkaniowej poprzez tzw. regulację, tj. zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...], zajmowanego przez nią bez tytułu prawnego, a nie o zakwalifikowanie do udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu [...] na zasadach ogólnych. Dlatego też organ prawidłowo poddał wniosek skarżącej ocenie w kontekście spełnienia wymogów określonych w § 18 ust. 2 i ust. 4 uchwały z dnia 5 grudnia 2019 r. Zgodnie z § 18 ust. 2 uchwały z 5 grudnia 2019 r. (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej uchwały) pomocy mieszkaniowej można udzielić osobie, która za pisemną zgodą Miasta lub na podstawie odrębnych przepisów była uprawniona do zamieszkiwania i nieprzerwanie zamieszkuje w tym lokalu, jeżeli najemca lub były najemca: 1) zmarł, a osoba, która pozostała w lokalu nie wstąpiła w najem na podstawie art. 691 kodeksu cywilnego; 2) trwale opuścił lokal, a osoba, która pozostała w lokalu nieprzerwanie w nim zamieszkuje za zgodą właściciela co najmniej 7 lat przy czym do okresu nieprzerwanego zamieszkiwania zalicza się również wspólne zamieszkiwanie wnioskodawcy wraz z najemcą, w innym lokalu, wchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu Miasta poprzedzające bezpośrednio zamieszkanie w lokalu o najem którego ubiega się wnioskodawca. Udzielenie pomocy mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 i 2 jest możliwe w przypadku braku zaległości związanych z zajmowanym lokalem albo braku zaległości, za które odpowiadają osoby pozostałe w lokalu. Warunek ten uważa się za spełniony, jeżeli co najmniej przez 3 miesiące realizowana jest umowa o spłacie całości zadłużenia albo umowa o spłacie zadłużenia, za które odpowiadają osoby pozostałe w lokalu (§ 18 ust. 3 uchwały z 5 grudnia 2019 r.). Przez osoby, o których mowa w ust. 2 należy rozumieć: małżonka najemcy, byłego małżonka najemcy, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów (§ 18 ust. 4 uchwały z 5 grudnia 2019 r.). Skarżąca nie należy do kręgu osób wymienionych w § 18 ust. 4 uchwały, nie miała też pisemnej zgody Miasta na zamieszkiwanie w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w [...] i nie była uprawniona do zamieszkiwania w tym lokalu. Zgodnie z umową najmu z dnia [...] stycznia 1989 r. tytuł prawny do lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] posiadała J. J. i B. J.. Umowa ta została rozwiązana w dniu [...] marca 2024 r. za porozumieniem stron. Skarżąca nie spełnia zatem warunków określonych w § 18 ust. 2 pkt 2 uchwały z 5 grudnia 2019 r.do uzyskania pomocy mieszkaniowej poprzez zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]. W świetle powyższego nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów uchwały, w sytuacji gdy udzielenie pomocy mieszkaniowej skarżącej w trybie tzw. regulacji, przy uwzględnieniu wskazanych powyżej okoliczności faktycznych, nie było możliwe w oparciu o wymienione wyżej przepisy tej uchwały. Nie można również podzielić stanowiska skarżącej, że organ nie wyjaśnił okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy. Organ podjął bowiem zaskarżoną uchwałę w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, w następstwie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Prowadząc postępowanie nie uchybił też zasadzie zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się zaś do stwierdzeń skarżącej zawartych w skardze, że "z uwagi na trudną sytuację rodzinną nie ma ona możliwości przeprowadzenia się do innego lokalu". Organ zaznaczył, że skarżąca wraz z synem są uprawnieni do zamieszkiwania w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] należącym do zasobu [...] którego najemcą jest K. B. (babka skarżącej). Powierzchnia użytkowa tego lokalu wynosi 57,09 m², z czego powierzchnia mieszkalna stanowi 41,46 m². Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 uchwały z 5 grudnia 2019 r., warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do poprawy sytuacji mieszkaniowej to zamieszkiwanie w lokalu, którego powierzchnia mieszkalna nie przekracza: 10 m² w przypadku jednej osoby, 14 m² w przypadku dwóch osób, powiększonej o dodatkowe 6 m² na każdą kolejną osobę. Obecnie w lokalu zamieszkują trzy osoby, a zameldowanych jest ich 6 (w tym skarżąca i jej syn). Dla gospodarstwa domowego tej wielkości wymagane jest minimum 38 m² powierzchni mieszkalnej. Tym samym powierzchnia mieszkalna lokalu wynosząca 41,46 m² spełnia kryteria metrażowe, umożliwiając zamieszkiwanie 6-osobowej rodziny. Warunki mieszkaniowe w tym lokalu są zatem zapewnione zgodnie z obowiązującymi wymogami. Dodatkowo, fakt uprawnienia do zamieszkiwania i zameldowania w lokalu od 1994 r. oraz zapewnienie wystarczającej powierzchni potwierdzają, że decyzja organ, uznająca, iż warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania pozwalają na zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie, została właściwie rozpatrzona. W tych okoliczności nie sposób dostrzec naruszenia konstytucyjnego obowiązku gminy wynikającego z art. 74 Konstytucji. W odniesieniu do podniesionej przez skarżącą kwestii wykonywania licznych remontów w lokalu, należy zaznaczyć, że skarżąca dokonała zmian w strukturze lokalu bez zgłoszenia tego faktu administracji budynku oraz bez podjęcia prób uzyskania zgody właściciela na przeprowadzone przebudowy. W związku z tym nie można wywodzić z tego uprawnienia do uzyskania pomocy mieszkaniowej poprzez zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]. Skarżąca podnosi również, że orzecznictwo sądowe (por. wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 22 stycznia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wr 541/07) nie dopuszcza odmowy przyznania lokalu socjalnego z powodu innych przyczyn niż niespełnianie kryterium dochodowego oraz tytułu najmu do innego lokalu. Jednak orzeczenie to nie odnosi się bezpośrednio do obecnego stanu prawnego, zwłaszcza po zmianach wprowadzonych w 2019 r., które dotyczą przepisów prawa miejscowego oraz ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Ponadto, art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego stanowi, że Rada gminy ustala zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym kryteria przyznawania lokali związanych ze stosunkiem pracy, o ile w tym zasobie wydzielono takie lokale. Oznacza to, iż decyzje o wynajmie lokali nie są ograniczone wyłącznie do kryteriów dochodowych, lecz obejmują także inne przesłanki określone w lokalnych uchwałach, które mają charakter obowiązujący. W zakresie rozpatrywania wniosku o najem lokalu mieszkalnego, Zarząd Dzielnicy kieruje się obowiązującymi przepisami uchwały regulującej zasady wynajmowania i zamiany lokali w ramach pomocy mieszkaniowej, co wynika z obowiązku racjonalnego gospodarowania mieszkaniowym zasobem miasta. Działanie to jest zgodne z § 3 uchwały z 5 grudnia 2019 r. oraz art. 7 k.p.a. Jednocześnie należy zaznaczyć, że wydanie przez organ zaskarżonej uchwały nie pozbawia skarżącej możliwości ubiegania się o przyznanie pomocy mieszkaniowej z zasobu [...] na zasadach ogólnych. Organ rozpoznając taki wniosek będzie wówczas zobowiązany zbadać spełnienie przez wnioskodawczynię kryteriów określonych w Rozdziale 2 uchwały z 5 grudnia 2019 r., w tym ocenić jej sytuację majątkową, życiową i społeczną. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku