II SA/Wa 1668/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, działając na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.) w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1781), odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie skargi M. B. na niezrealizowanie prze Prokuraturę Krajową żądań zawartych w piśmie M. B. z dnia [...] października 2023 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że M. B. wniosła w dniu [...] maja 2024 r. do Urzędu Ochrony Danych Osobowych skargę na niezrealizowanie przez Prokuraturę Krajową zawartych w piśmie skarżącej z dnia [...] października 2023 r. żądań: - sprostowania nieprawidłowej informacji, że skarżąca po otrzymaniu pisma Prokuratury Krajowej z dnia [...] marca 2023 r. kierowała do Prokuratury Krajowej pisma, domagając się udzielenia informacji o przynależności partyjnej prokuratora; - przysłania skarżącej kopii pism, w których rzekomo domagała się udzielenia informacji o przynależności partyjnej prokuratora. Skarżąca w treści skargi podniosła, że "(...) Prokuratura Krajowa przetwarza nieprawidłową (fałszywą) informację o mnie, stanowiącą moje dane osobowe, z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt d) RODO. Chodzi o informację o treści, że po otrzymaniu pisma Prokuratury Krajowej z [...] marca 2023 r. (...), kierowałam do Prokuratury Krajowej ‘pisma domagając się udzielenia informacji o przynależności partyjnej prokuratora.’ (...) W piśmie z [...] października 2023 r. (...), na podstawie art. 15 RODO zgłosiłam do Prokuratury Krajowej żądanie przysłania mi kopii przedmiotowych pism, w których rzekomo domagałam się ‘udzielenia informacji o przynależności partyjnej prokuratora.’ Jeśli pisma nadesłano w kopertach, żądałam także przekazania mi kopii tych kopert. A jeśli pisma nadesłano elektronicznie, żądałam wskazania adresu, z którego zostały one wysłane. W tym samym piśmie z [...] października 2023 r., na podstawie art. 16 RODO, zgłosiłam do Prokuratury Krajowej żądanie sprostowania nieprawidłowej informacji o mnie (moich danych osobowych) przetwarzanej przez ten organ, że po otrzymaniu pisma Prokuratury Krajowej z [...] marca 2023 r. (...), kierowałam do Prokuratury Krajowej pisma, domagając się udzielenia informacji o przynależności partyjnej prokuratora." Skarżąca zarzuciła, że pomimo iż termin miesiąca określony w art. 12 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35, powoływanego dalej jako RODO), upłynął już kilka miesięcy temu, oraz pomimo że wysłała do organu co najmniej dwa ponaglenia, organ dotychczas nie wykonał obowiązku wynikającego z tego przepisu prawa w stosunku do jej żądań z dnia [...] października 2023 r. Skarżąca wniosła o podjęcie działań mających na celu wymuszenie na Prokuraturze Krajowej sprostowania nieprawdziwych danych osobowych oraz udostępnienia skarżącej kopii pism, o które wystąpiła w piśmie z dnia [...] października 2023 r., lub przynajmniej wymuszenie na Prokuraturze Krajowej udzielenia skarżącej informacji, o której mowa w art. 12 ust. 3 RODO. W dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że żaden przepis RODO ani ustawy o ochronie danych osobowych nie uprawnia organu do wydawania nakazów udostępnienia dokumentów. Wyżej wymienione akty normatywne nie zawierają również przepisów mogących stanowić podstawę do żądania od administratora danych wydania dokumentów zawierających dane osobowe bądź kopii tych dokumentów. W związku z powyższym organ uznał, że żądanie skarżącej podjęcia działań mających na celu nakazanie Prokuraturze Krajowej udostępnienia skarżącej kopii pism, o które wystąpiła w piśmie z dnia [...] października 2023 r., nie mieści się w zakresie kompetencji przyznanych Prezesowi UODO. Skarga skarżącej na niezrealizowanie przez Prokuraturę Krajową zawartego w piśmie skarżącej z dnia [...] października 2023 r. żądania przysłania skarżącej kopii pism, w których rzekomo domagała się udzielenia informacji o przynależności partyjnej prokuratora, nie może zatem skutecznie zainicjować postępowania przed Prezesem UODO z uwagi na brak kognicji tego organu do prowadzenia takiego postępowania. Powyższe stanowi inną uzasadnioną przyczynę, o której mowa w 61a § 1 k.p.a., z powodu której postępowanie nie może być wszczęte, co obligowało organ do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w tym zakresie. Odnosząc się z kolei do kwestii niezrealizowania przez Prokuraturę Krajową zawartego w piśmie skarżącej z dnia [...] października 2023 r. żądania sprostowania nieprawidłowej informacji, że skarżąca po otrzymaniu pisma Prokuratury Krajowej z dnia [...] marca 2023 r. kierowała do Prokuratury Krajowej pisma, domagając się udzielenia informacji o przynależności partyjnej prokuratora, organ zauważył, że jak wynika z dołączonych do skargi materiałów żądanie to dotyczy informacji zawartej w uzasadnieniu odpowiedzi Prokuratora Krajowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na skargę skarżącej na bezczynność Prokuratora Krajowego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wobec powyższego organ wskazał, że może podejmować tylko te czynności, które znajdują się w zakresie jego uprawnień oraz tylko w tych sprawach, które należą do jego właściwości. Prezes UODO nie jest organem kontrolującym ani nadzorującym prawidłowość stosowania prawa materialnego i procesowego w sprawach należących do właściwości innych podmiotów, których działania podlegają ocenom w toku instancji, czy w inny sposób określony odpowiednimi procedurami. Z uwagi na fakt, że zawarte w skardze żądanie podjęcia działań mających na celu nakazanie Prokuraturze Krajowej sprostowania nieprawdziwych danych osobowych, dotyczy informacji stanowiącej część uzasadnienia odpowiedzi na skargę (opisu przebiegu postępowania w sprawie wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej), w której Prokurator Krajowy wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o oddalenie wniesionej przez skarżącą skargi, organ wyjaśnił, że oceny zgodności ze stanem faktycznym informacji zawartych w treści odpowiedzi na skargę wnoszonej w postępowaniu sądowoadministracyjnym przez organ władzy publicznej będący stroną takiego postępowania dokonuje sąd, przed którym takie postępowanie się toczy. Zatem prawidłowość informacji zawartej w piśmie Prokuratora Krajowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2023 r., może być oceniona jedynie w toku właściwego postępowania sądowoadministracyjnego. Organ podkreślił, że nie jest organem właściwym do oceny prawidłowości informacji użytych przez Prokuratora Krajowego w odpowiedzi na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Prezes UODO nie jest również uprawniony do nakazywania sprostowania treści pisma wytworzonego przez organ publiczny w postępowaniu sądowoadminstracyjnym. Wobec powyższego organ uznał, że skarga skarżącej również w zakresie dotyczącym niezrealizowania przez Prokuraturę Krajową zawartego w piśmie skarżącej z dnia [...] października 2023 r. żądania sprostowania nieprawidłowej informacji, że skarżąca po otrzymaniu pisma Prokuratury Krajowej z dnia [...] marca 2023 r. kierowała do Prokuratury Krajowej pisma, domagając się udzielenia informacji o przynależności partyjnej prokuratora, nie może skutecznie zainicjować postępowania przed Prezesem UODO z uwagi na brak kognicji organu do prowadzenia takiego postępowania. Powyższe w myśl art. 61a § 1 k.p.a. również stanowi inną uzasadnioną przyczynę, z powodu zaistnienia której postępowanie nie może być wszczęte, co obligowało organ do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. M. B. wniosła na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie i zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że nie może zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż ani RODO ani ustawa o ochronie danych osobowych nie zawierają przepisów mogących stanowić podstawę do żądania od administratora danych wydania kopii dokumentów zawierających dane osobowe. Niekiedy bowiem utożsamianie danych osobowych (informacji) z dokumentem jest uprawnione, tzn. w przypadku gdy dokument w całości składa się z danych osobowych. Biorąc pod uwagę nadrzędny cel przepisów o ochronie danych osobowych, uważa, że w przypadku jej skargi do Prezesa UODO, małostkowym i nieprawidłowym jest przykładanie przez ten organ nadmiernej wagi do terminologii. Pojęcie "kopia danych osobowych" jest bowiem kwestią umowną, rodzajem pewnego skrótu myślowego. W istocie chodzi o kopię nośnika lub części nośnika, na którym dane są zapisane/zarejestrowane. Zatem w przypadku żądania udostępnienia skarżącej przez Prokuraturę Krajową kopii pewnych pism, Prezes UODO powinien był najpierw ocenić, czy na treść tych pism składają się zapisane w nich dane osobowe skarżącej. Skoro prokuratura twierdzi, że ww. pisma pochodzą od skarżącej i zawierają jej żądania, przyjmuje ona, że te pisma stanowią jej dane osobowe, zważywszy na szeroką definicję pojęcia "dane osobowe" w art. 4 pkt 1 RODO. Odnosząc się do rozstrzygnięcia organu w zakresie żądania sprostowania nieprawidłowej informacji, że skarżąca po otrzymaniu pisma Prokuratury Krajowej z dnia [...] marca 2023 r. kierowała do Prokuratury Krajowej pisma, domagając się udzielenia informacji o przynależności partyjnej prokuratora, skarżąca stwierdziła, że uzasadnienia zaskarżonego postanowienia jest w tej części niezrozumiałe, co utrudnia skarżącej postawienie konkretnych zarzutów. Podkreśliła, że postępowanie sądowoadministracyjne, do którego nawiązuje Prezes UODO w swoim postanowieniu, nie jest postępowaniem w sprawie sprostowania jej danych osobowych. Dotyczy ono zupełnie innej sprawy. WSA w Warszawie nie ma kognicji do prowadzenia postępowania w sprawie skargi wniesionej przez skarżącą do UODO na Prokuraturę Krajową (jako administratora danych osobowych) w przedmiocie naruszenia przepisów RODO. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 7 października 2024 r. skarżąca uzupełniła argumentację skargi, powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 4 maja 2023 r. sygn. C-487/21, który jej zdaniem ma znaczenie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2024 r. odmawiające wszczęcia postępowania w związku ze skargą M. B. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 61a § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W rozpoznawanej sprawie organ uznał, że przesłanką zastosowania tego przepisu jest druga z wymienionych w nim podstaw odmowy wszczęcia postępowania, tj. "inne uzasadnione przyczyny". W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie wskazuje się, że odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" ustawa nie konkretyzuje, natomiast należy przez nie rozumieć sytuacje, które w sposób oczywisty, przy pierwszym zestawieniu zakresu żądania wniosku z obowiązującym stanem prawnym, stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Taki przypadek zachodzi np. w przypadku wniesienia żądania przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych; wniesienia żądania w sprawie, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej; wniesienia żądania w sprawie rozstrzygniętej już decyzją; wniesienia żądania w sprawie, w której toczy się postępowanie przed właściwym organem administracji; wniesienia żądania po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw - przedawnienie materialnoprawne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 372/18; z dnia 15 grudnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1669/20 oraz z dnia 25 czerwca 2021 r. sygn. akt I OSK 345/21 – wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych; a także Z.R. Kmiecik, Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, Warszawa 2014). Jeżeli zaistnieją uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, obowiązkiem organu jest wydać postanowienie na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Ponadto, w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że omawiana podstawa odmowy wszczęcia postępowania dotyczy tych przypadków, w których niespełnienie przesłanek procesowych ujawnia się już na etapie złożenia wniosku, a stwierdzenie tej okoliczności nie wymaga czynności wyjaśniających. Inaczej ujmując przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., muszą być oczywiste, dostrzegalne prima facie, obiektywne. Jeżeli natomiast kwestia ta wymaga poczynienia szerszych ustaleń, zwłaszcza w kontekście argumentów podanych przez wnioskodawcę, bądź jest nieoczywista, to wówczas organ administracji jest zobowiązany wszcząć postępowanie w celu wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości i w zależności od wyniku przeprowadzonych czynności, orzec merytorycznie co do zasadności wniosku lub w przypadku stwierdzenia wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania, umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Wydając bowiem rozstrzygnięcie na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. organ administracji nie bada merytorycznie wniosku, lecz ogranicza się jedynie do stwierdzenia przesłanek formalnych uniemożliwiających merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2024 r. sygn. akt I OSK 684/23). Powyższe koresponduje również z treścią art. 57 ust. 4 rozporządzenia nr 2016/679. W myśl tego przepisu, jeżeli żądanie jest w sposób oczywisty nieuzasadnione lub nadmierne, w szczególności ze względu na swą powtarzalność, organ nadzorczy może pobrać opłatę w rozsądnej wysokości wynikającej z kosztów administracyjnych lub może odmówić podjęcia żądanych działań. Obowiązek wykazania, że żądanie jest w sposób oczywisty nieuzasadnione lub nadmierne, spoczywa na organie nadzorczym. Prawodawca europejski uznał zatem, że organ będzie mógł skorzystać z narzędzia przewidzianego w tym przepisie, jedynie wówczas, gdy będzie miał do czynienia z żądaniem, które jest w sposób oczywisty nieuzasadnione, a tę kwalifikowana postać braku uzasadnienia żądania organ jest w stanie w sposób przekonujący wykazać. Stosowanie tego przepisu winno mieć charakter wyjątkowy i mieć miejsce w przypadkach, gdy skarżący domaga się od organu np. podjęcia czynności wykraczających poza jego kompetencje (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 2094/23 wydany w sprawie, w której skarga do organu sprowadzała się do "kwestionowania powszechnie obowiązujących przepisów prawnych w zakresie informacji o podmiotach prowadzących działalność gospodarczą"). Jak podkreślają komentatorzy omawianego przepisu, jego celem jest zapobieżenie poważnego zaburzenia lub paraliżu działalności organu nadzorczego przez podmioty zmierzające do wywołania trudności, które składają absurdalne lub wielokrotnie powtarzane wnioski. Jednak, ponieważ zadaniem organu nadzorczego jest ochrona podstawowych praw jednostki, ten wyjątek powinien być stosowany jedynie w jasno zdefiniowanych sytuacjach (zob. Selmayr [w:] Ehmann, Selmayr, Datenschutz-Grundverordnung, komentarz do art. 57, nb. 22-24, wyd. C.H. Beck 2017). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem M. B. z dnia [...] maja 2024 r., w którym – jak wynika z treści skargi – domagała się ona, by organ podjął działania mające na celu wymuszenie na Prokuraturze Krajowej sprostowania nieprawdziwych danych osobowych, zawartych w piśmie Prokuratury Krajowej z dnia [...] sierpnia 2023 r. oraz udostepnienia skarżącej kopii pism, o które wystąpiła w piśmie z dnia [...] października 2023 r., lub przynajmniej wymuszenia na Prokuraturze Krajowej udzielenie skarżącej informacji, o której mowa w art. 12 ust. 3 RODO. W tym zakresie, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że do podejmowania żądanych przez skarżącą działań organ nie jest uprawniony. Jak wynika z treści art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1781), Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych jest organem właściwym w sprawie ochrony danych osobowych oraz jest organem nadzorczym w rozumieniu m.in. rozporządzenia nr 2016/679. Zgodnie zaś z art. 55 ust. 1 rozporządzenia RODO, organ nadzorczy jest właściwy do wypełniania zadań i wykonywania uprawnień powierzonych mu zgodnie z tym rozporządzeniem. Kompetencje organu ochrony danych osobowych są zatem ograniczone do kontrolowania prawidłowości przetwarzania danych osobowych. Nie ma on natomiast uprawnień do poddawania ocenie prawdziwości twierdzeń zawartych w pismach procesowych wytworzonych przez inne podmioty, w tym również przez Prokuraturę Krajową. Wprawdzie skarżąca zarówno w skardze, jak i w składanych w toku postępowania pisma, szeroko powołuje się na przysługujące jej uprawnienia na gruncie przepisów o ochronie danych osobowych, Sąd zauważa jednak, że istotą tej sprawy nie jest prawidłowość przetwarzania danych osobowych skarżącej, lecz polemika ze stwierdzeniami zawartymi w odpowiedzi Prokuratury Krajowej na skargę skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca uważa, że zostały tam zawarte nieprawdziwe stwierdzenia, jakoby domagała się informacji o przynależności partyjnej prokuratora. Należy zatem podkreślić, że w świetle przepisów wspólnotowych i krajowych rolą organu ochrony danych osobowych nie jest dokonywanie oceny, czy stwierdzenia skarżonego podmiotu dotyczące określonej osoby fizycznej są zgodne z rzeczywistością. Przyjęte przez skarżącą rozumienie przepisów RODO całkowicie wypacza cel tej regulacji i zmierza do uczynienia z organu ochrony danych osobowych wsparcia dla strony w toczących się postępowaniach sądowych. Skarżąca twierdzi, że domaga się udostępnienia dokumentów zawierających jej dane osobowe, jednocześnie kwestionując, by dokumenty takie zostały wytworzone, ewentualnie twierdząc, że zostały one sfałszowane. W istocie zatem celem jej działania nie jest realizacja uprawnień wynikających z RODO lecz udowodnienie przyjętej tezy, że twierdzenia Prokuratury Krajowej zawarte w odpowiedzi na skargę z dnia [...] sierpnia 2023 r. były fałszywe. Jak już wskazano, przepisy RODO nie zostały uchwalone w celu stworzenia narzędzia dla podmiotów danych do toczenia sporów co do prawdziwości określonych twierdzeń ich dotyczących, w szczególności gdy spór ten zwisł przed sądem. Argumentacja skarżącej w tym zakresie nie jest zatem trafna, zaś powoływane przez skarżącą orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie mają zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy, bowiem – jak już wyjaśniono – istota tej sprawy nie dotyczy ochrony danych osobowych, lecz dotyczy sporu co do pewnych faktów dotyczących skarżącej (konkretnie zaś wysłania przez nią korespondencji o określonej treści). Sąd podziela tym samym stanowisko organu, że nie może on ingerować w sposób wykonywania przez inne organy obowiązków wynikających z przepisów innych ustaw oraz że nie jest organem kontrolującym ani nadzorującym prawidłowość stosowania prawa materialnego i procesowego w sprawach należących do właściwości innych podmiotów, których działania podlegają ocenie w toku instancji, czy w inny sposób określony odpowiednimi procedurami. W konsekwencji należało stwierdzić, że żądanie skarżącej nie dotyczyło sprawy leżącej w kompetencji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, która mogłaby zostać zakończona wydaniem decyzji o zastosowaniu uprawnień naprawczych wymienionych w art. 58 ust. 2 rozporządzenia RODO. W związku z tym, wobec oczywistej bezzasadności wniesionego żądania, istniały podstawy do zastosowania art. 61a § 1 k.p.a. i wydania postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 tej ustawy.