II SA/Wa 1684/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi G. Z. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego oddala skargę. Minister Sprawiedliwości decyzją z [...] lipca 2012 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, uchylił decyzję Kierownika Szkolenia Sądu Apelacyjnego w [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego G. Z. i umorzył postępowanie. W uzasadnieniu decyzji Minister Sprawiedliwości wskazał, że pismo Kierownika Szkolenia Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], którym to pismem odmówiono G. Z. dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego w 2010 r. stanowi decyzję administracyjną wydaną przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...]. Wyjaśnił, że decyzja ta została podpisana przez Kierownika Szkolenia – sędziego H. W., która posiadała stosowne upoważnienie Prezesa Sądu Apelacyjnego do jego podpisania. Wskazał też, że powyższe pismo zawiera wszystkie elementy, jakie zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a., powinna zawierać decyzja administracyjna. Posiada ono oznaczenie organu, wskazuje adresata, zawiera rozstrzygnięcie o istocie sprawy wraz z podaniem podstawy prawnej, uzasadnienie faktyczne i prawne oraz podpis osoby upoważnionej. Organ wskazał też, że powyższa decyzja z [...] kwietnia 2010 r. o odmowie dopuszczenia do egzaminu w 2010 r. weszła do obrotu prawnego, bowiem została doręczona G. Z. w dniu [...] kwietnia 2010 r. Podał również, że odwołanie od tej decyzji G. Z. wniosła w dniu [...] maja 2010 r. osobiście w Biurze Podawczym Sądu Apelacyjnego w [...] z zachowaniem terminu do jego wniesienia. Oceniając zasadność wniesionego odwołania, Minister uznał, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe i winno zostać umorzone, albowiem Prezes Sądu Apelacyjnego w dniu [...] sierpnia 2010 r. wydał decyzję (nr [...]), którą to decyzją odmówił wyrażenia zgody na dopuszczenie G. Z. do egzaminu sędziowskiego, przeprowadzonego we wrześniu 2010 r. przez Komisję Egzaminacyjną Sądu Apelacyjnego w [...]. Organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie zostały wydane dwie decyzje administracyjne Prezesa Sądu Apelacyjnego. Pierwsza z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz druga z dnia [...] sierpnia 2010 r. (obie o nr [...]). Wyjaśnił, że ta druga z decyzji wydana została po rozpoznaniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Minister wyjaśnił jednocześnie, że od obu decyzji G. Z. wniosła odwołanie, co skutkowało uruchomieniem dwóch równoległych postępowań odwoławczych. Wskazał, że rozpoznając ponownie odwołanie G. Z. od decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] sierpnia 2010 r., Minister Sprawiedliwości decyzją z [...] marca 2012 r. (sygn. akt [...]) uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie. Wyjaśnił również, że rozpoznanie przez Ministra odwołania G. Z. od decyzji (pisma) Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] kwietnia 2010 r. stanowiłoby naruszenie powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), albowiem postępowanie w tej sprawie jest tożsame podmiotowo i przedmiotowo z postępowaniem zakończonym decyzją ostateczną Ministra Sprawiedliwości z [...] marca 2012 r., sygn. akt [...]. Reasumując, organ uznał, że wydanie kolejnej decyzji w sprawie rozstrzygniętej już ostateczną decyzją skutkowałoby nieważnością tej decyzji, określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. i dlatego też uzasadnionym było uchylenie decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego z [...] kwietnia 2010 r. i umorzenie przedmiotowego postępowania w oparciu o art. 105 k.p.a. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi G. Z. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, skarżąca podniosła naruszenie przepisów prawa materialnego art. 66 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz przepisów prawa procesowego art. 7, 77, 80, 105, 107, 138 i 156 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że organ nie przeprowadził dowodu na okoliczność, czy sędzia H. W. posiadała stosowne upoważnienie Prezesa Sądu Apelacyjnego do podpisania pisma z [...] kwietnia 2010 r. Skarżąca podniosła też, że toczące się postępowania wbrew twierdzeniu organu nie są tożsame, albowiem różnią się one długością posiadanego przez skarżącą doświadczenia zawodowego w momencie rozstrzygania o dopuszczenie do egzaminu. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi, ponownie stwierdził, iż uruchomione zostały równolegle dwa postępowania odwoławcze. Jedno od decyzji Kierownika Szkolenia Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] kwietnia 2010 r. i drugie od decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] sierpnia 2010 r. Wydanie zatem kolejnej decyzji w sprawie rozstrzygniętej już decyzją ostateczną – decyzją Ministra Sprawiedliwości z [...] marca 2012 r. (sygn. akt [...]) skutkowałoby nieważnością tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, iż przedmiotową sprawę należało rozstrzygnąć przez pryzmat innych równoległych postępowań, które toczyły się i toczą w przedmiotowej sprawie, a mianowicie wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie II SA/Wa 372/11, wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie II SA/Wa 2334/11, wyrok WSA w sprawie II SA/Wa 1028/12. Powyższe wyroki wydane zostały na skutek zaskarżenia przez skarżącą decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego z [...] sierpnia 2010 r. [...] o odmowie dopuszczenia jej do egzaminu sędziowskiego w 2010 r. Analiza powyższych orzeczeń oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje, że w tym samym przedmiocie - dopuszczenia skarżącej do egzaminu sędziowskiego w 2010 r. wydane zostały dwie decyzje administracyjne: Kierownika Szkolenia Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] kwietnia 2010 r. i Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] sierpnia 2010 r. W ocenie Sądu w tym stanie faktycznym w pełni zasadnym było wyeliminowanie przez organ jednej z wydanych decyzji z obrotu prawnego i umorzenie postępowania w tym zakresie jako bezprzedmiotowego. Podkreślić należy, iż wyrokiem z dnia 22 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie uchylił zaskarżoną decyzję. W praktyce oznacza to, że decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego z [...] sierpnia 2010 r. nr [...] nadal nie jest ostateczna. Podkreślić należy, że źródłem wszystkich wskazanych wyżej postępowań sądowoadministracyjnych była decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] sierpnia 2010 r. nr [...]. Tymczasem rozpoznawana (przedmiotowa) sprawa, którą Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] umorzył postępowania, została wszczęta na skutek pisma Kierownika Szkolenia Sądu Apelacyjnego z [...] kwietnia 2010 r. ([...]). Wniesione przez skarżącą odwołanie od tego pisma zostało nieprawidłowo uznane i zakwalifikowane w toku postępowania jako decyzja. W tym przedmiocie toczyły się postępowania pod następującymi sygnaturami akt: II SA/Wa 2833/11, II SA/Wa 1360/10, I OSK 724/11. Podkreślić należy, iż źródłem powyższych postępowań było pismo Kierownika Szkolenia Sądu Apelacyjnego z [...] kwietnia 2010 r. o odmowie dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego w 2010 r., nr [...]. A zatem oba pierwotne postępowania, to jest odwołanie od 1) pisma Kierownika Szkolenia Sądu Apelacyjnego z [...] kwietnia 2010 r. (zakwalifikowane jako decyzja) oraz od 2) decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego z [...] sierpnia 2010 r., dotyczące odmowy dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego w 2010 r. toczyły się początkowo pod tą samą sygnaturą nr: [...]. Na skutek przesądzenia, iż pismo Kierownika Szkolenia Sądu Apelacyjnego z [...] kwietnia 2010 r. zakwalifikować należy, jako decyzję administracyjną, doszło do sytuacji, że w tym samym przedmiocie, o to samo (odmowę dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego w 2010 r.) toczą się równolegle dwa postępowania. Przedmiotowa, zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości z [...] lipca 2012 r. stanowi kontynuację postępowania, którego źródłem jest pismo Kierownika Szkolenia Sądu Apelacyjnego z [...] kwietnia 2010 r. zakwalifikowane, jako decyzja i de facto dokonuje sanacji zaistniałego dualizmu w ten sposób, że kończy jedno z postępowań, umarzając je na podstawie art. 105 k.p.a. A mianowicie kończy postępowanie wszczęte na skutek wniesienia odwołania od pisma Kierownika Szkolenia Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] kwietnia 2010 r., nr [...]. Wskazać ponownie należy, iż aktualnie nadal toczy się postępowanie równoległe na skutek odwołania skarżącej od decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] (po wytycznych zawartych w wyroku WSA z 22 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1028/12). Reasumując, stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie tylko odpowiada prawu, ale eliminuje powstały dualizm. Zasadnie zatem organ uznał, że przedmiotowe postępowanie, którego źródłem było pismo Kierownika Szkolenia Sądu Apelacyjnego z [...] kwietnia 2010 r. nr [...] należało, w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., umorzyć jako bezprzedmiotowe. Wydanie przez Ministra kolejnej decyzji w sprawie rozstrzygniętej inną decyzją skutkowałoby nieważnością tej decyzji – art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.