II SA/Wa 1712/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2025 r. sprawy ze skargi R. T. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego oddala skargę Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...], na podstawie art. 135r ust. 7 w zw. z art. 135r ust. 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2024 r. poz. 145), po rozpatrzeniu wniosku podinsp. w st. spocz. R. T. (dalej także: "wnioskodawca", "skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy orzeczenia Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...]o uznaniu R. T. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany. Jak wynika z ustaleń w sprawie, pismem z dnia [...] lutego 2024 r. R. T. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o wznowienie zakończonego prawomocnie postępowania dyscyplinarnego nr [...] (data stempla pocztowego [...] lutego 2024 r.). Wnioskodawca, jako podstawę wznowienia, wskazał art. 135r ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i powołał się na swój raport z dnia [...] maja 2019 r., którym zwrócił się do insp. P. P., ówczesnego Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji, o weryfikację treści stanowiska Naczelnika Zarządu z dnia [...] sierpnia 2019 r., z którym się nie zgadzał oraz na korespondencję prowadzoną w tej sprawie, a także na wszczęte przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne. Zdaniem wnioskodawcy, zarówno raport z dnia [...] maja 2019 r. oraz późniejsze jego pismo z dnia [...] lipca 2019 r. miały cechy typowych wniosków, ale i skarg, że te wnioski nie są realizowane, więc wniosków i skarg uregulowanych przepisami Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2003 r. poz. 775 z późn. zm.). Wskazał, że na żadnym etapie postępowania dyscyplinarnego, odwoławczego, jak i na etapie sądowoadministracyjnym, kwestie tego trybu skargowo-wnioskowego nie były podejmowane, a także zostały pominięte składane wnioski, dowody, argumenty. W odniesieniu do powyższego przywołał m.in. fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2023 r. sygn. akt III OSK 7235/21, a także powołał się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2023 r. wydane w sprawie z jego skargi na bezczynność Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji w przedmiocie niepodjęcia czynności dyscyplinarnych wobec funkcjonariusza Policji sygn. akt II SAB/Wa 111/23 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2023 r. sygn. akt III OSK 2876/23, którym oddalono jego skargę kasacyjną oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 112/23, wydane w sprawie jego skargi na bezczynność Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji w przedmiocie niepodjęcia czynności dyscyplinarnych wobec funkcjonariusza Policji, a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2023 r. sygn. akt III OSK 2877/23 oddalające jego skargę kasacyjną. Zdaniem wnioskodawcy, dowiedzenie się o ww. postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego i treści ich uzasadnień jest równoznaczne z ujawnieniem istotnej dla sprawy okoliczności, która nie była znana w toku postępowania dyscyplinarnego, a jeżeli była znana, to niewzięta pod uwagę i dlatego orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów. Podał, że w dniu 17 stycznia 2024 r. zapoznał się z treścią postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2023 r. wydanych w sprawach o sygn. akt III OSK 2876/23 oraz sygn. akt III OSK 2877/23, z których wynika, że kierowane przez niego raporty to raporty kierowane w trybie wnioskowo-skargowym, uregulowanym w Dziale VIII k.p.a. Podał, że postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2023 r. odebrał jego adwokat w dniu 11 stycznia 2024 r. i następnie w dniu 15 stycznia 2024 r. przesłał do niego pocztą elektroniczną. Treść postanowień odczytał w dniu 17 stycznia 2024 r. Uznał w związku z tym, że zachował termin 30 dni, zawarty w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji. Stwierdził, że opisane okoliczności dają podstawę do przyjęcia, że zaistniały przesłanki wskazane w art. 135r ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o Policji, czyli do wznowienia postępowania i do uchylenia wydanych orzeczeń. Komendant Główny Policji, uzasadniając ww. rozstrzygnięcie stwierdził, że wystąpiła ujemna przesłanka określona w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji, uniemożliwiająca wznowienie postępowania dyscyplinarnego, tj. upłynęło 30 dni od dnia, w którym wnioskodawca dowiedział się o okoliczności będącej podstawą do wznowienia postępowania. Zdaniem organu, wbrew twierdzeniom wnioskodawcy termin do złożenia wniosku o wznowienie upłynął. Organ zaznaczył, że postępowanie prowadzone w zakresie odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów jest postępowaniem odrębnym i samodzielnym, kompleksowo uregulowanym w rozdziale 10 ustawy o Policji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2144/12). W zakresie nieuregulowanym w tym akcie prawnym do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego (nie zaś Kodeksu postępowania administracyjnego), dotyczące porządku czynności procesowych, z wyjątkiem art. 117 i art. 117a, wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych oraz konfrontacji, okazania, oględzin i eksperymentu procesowego (art. 135p ust. 1). Organ stwierdził, że określony w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego biegnie od dnia, w którym obwinionemu doręczone zostało prawomocne orzeczenie dyscyplinarne. Zgodnie z art. 135o ust. 1 ustawy o Policji, orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne z upływem terminu do wniesienia odwołania, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono (pkt 1) lub w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy (pkt 2). W analizowanej sprawie, mając na uwadze dwuinstancyjne postępowanie dyscyplinarne, termin 30 dni, wskazany w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji, do złożenia wniosku o wznowienie tego postępowania, pokrywa się z terminem do wniesienia skargi na prawomocne orzeczenie dyscyplinarne do wojewódzkiego sądu administracyjnego, określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji do obwinionego należy wybór środka ochrony prawnej, tj. czy wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, czy też złożyć wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Obwiniony zobowiązany jest dokonać tego wyboru przed upływem terminu 30 dni od daty doręczenia mu prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego, w tym przypadku orzeczenia wydanego w II instancji. Ze zgromadzonego materiału wynika, że orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], wydane po rozpatrzeniu odwołania obwinionego od orzeczenia Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], zostało doręczone R. T. w dniu [...] lipca 2020 r. Tym samym w tym momencie wymieniony powziął informację o okoliczności stanowiącej, jego zdaniem, podstawę wznowienia prawomocnie zakończonego postępowania dyscyplinarnego. Mając powyższe na względzie przyjął, że wskazany w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji termin 30 dni na złożenie wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego upłynął z dniem [...] sierpnia 2020 r. W oparciu o art. 138 przywołanej ustawy, po wyczerpaniu dyscyplinarnego toku instancji policjant, kwestionując prawomocne orzeczenie, może wnieść skargę do sądu administracyjnego, który w wyniku jej rozpatrzenia może je uchylić. Fakt wniesienia skargi nie wstrzymuje jednak wykonania orzeczenia dyscyplinarnego, albowiem po jego uprawomocnieniu podlega ono wykonaniu. Tym samym warunkiem prawomocności orzeczenia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym jest jego niezaskarżalność za pomocą zwyczajnego środka zaskarżenia przysługującego w dyscyplinarnym toku instancji. Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła ujemna przesłanka określona w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji uniemożliwiająca wznowienie postępowania dyscyplinarnego, tj. upłynęło 30 dni od dnia, w którym R. T. dowiedział się o okoliczności będącej podstawą do wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Dyspozycja zawarta w art. 135t ust. 7 cytowanej ustawy jest w istocie nakazem ustawowym i nie pozwala na podjęcie przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego innego rozstrzygnięcia niż odmowa wznowienia postępowania. Przepisy ustawy o Policji nie określają w tym zakresie żadnych wyjątków, przez co brak jest możliwości zastosowania w omawianym przypadku innego sposobu postępowania. Pismem z dnia 11 września 2024 r. R. T. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] wydane w sprawie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] o wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany. Skarżący zakwestionował zaistnienie negatywnej przesłanki, o której mowa w art. 135r ust. 7 i ust. 9 ustawy o Policji wskazując, iż dopiero pogląd prawny wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt III OSK 2876/23 i III OSK 2877/23 z dnia 7 grudnia 2023 r. o tym, że jego pisma z dnia [...] maja 2019 r. i [...] lipca 2019 r. miały charakter skarg i wniosków, o których mowa w Dziale VIII k.p.a., czego nie badał i nie dostrzegł, ani Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku sygn. akt II SA/Wa 1860/20 ani NSA w wyroku sygn. akt III OSK 7235/21, ani tym bardziej organ Policji, a która to okoliczność ma istotne znaczenie w sprawie, bowiem świadczy o tym, że te pisma nie musiały być złożone drogą służbową. Przy czym skarżący wskazał, iż wniosek swój złożył z zachowaniem terminów. W uzupełnieniu skargi, skarżący pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. nie zgodził się ze stanowiskiem organu przyjętym w odpowiedzi na skargę i podtrzymał skargę w całości. Wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego [...], został złożony na podstawie art. 135r ustawy o Policji, który ściśle określa w jakich przypadkach i sytuacjach może dojść do wznowienia, a w nim kluczowy jest ust. 7 określający termin, w jakim należy taki wniosek złożyć. Zwrócił uwagę, że argumentacja organu w zakresie terminu przechodzi ciągłą modyfikację. Zaznaczył, że adwokat, który odebrał postanowienia NSA, nie reprezentował skarżącego w sprawie postępowania dyscyplinarnego [...], a więc daty i terminy odbioru postanowień NSA przez adwokata, nie mają znaczenia dla wznowienia. Takiego znaczenia nabierają dopiero z chwilą, kiedy skarżący się o nich dowiedział, a właściwie, kiedy zapoznał się z uzasadnieniami postanowień wydanych przez NSA na posiedzeniach niejawnych. Wówczas dopiero dowiedział się o okolicznościach mogących stanowić podstawę do wznowienia. Początkiem biegu terminu określonego w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji (30 dni), powinna być więc data [...] stycznia 2024 r., a ponieważ wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego złożył [...] lutego 2024 r., to tym samym terminu dochował. Nawet, gdyby przyjąć datę otrzymania wiadomości email z postanowieniami NSA - 15 stycznia 2024 r., to termin upływał 14 lutego 2024 r. (włącznie) - i w tym przypadku wniosek został złożony w terminie. Argumentacja organu, że skarżący dowiedział się o okolicznościach będących podstawą wznowienia już w chwili otrzymania postanowień WSA w sprawach o sygn. akt II SAB/Wa 111/23 i II SAB/Wa 112/23, nie może być uznana za prawidłową. W praktyce i orzecznictwie przyjmuje się, że orzeczenie powinno być prawomocne, aby mogło stanowić podstawę do wznowienia postępowania, gdyż prawomocność zapewnia jego ostateczność i pewność prawną, co jest kluczowe przy podejmowaniu decyzji o wznowieniu postępowania. Okoliczności ujawnione przez WSA w momencie wydania postanowień, nie były jeszcze na tyle "istotne", aby mogły stanowić podstawę do wznowienia postępowania dyscyplinarnego - miały niewystarczającą moc prawną. Ponadto skarżący nie zgadzał się z interpretacją WSA i uznaniem jego wniosków za skargi, stąd złożona została skarga kasacyjna do NSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję (postanowienie) i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Kontrolując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Przypomnieć należy, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie oparte zostało na przepisie art. 135r ust. 7 ustawy o Policji, zgodnie z którym, wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że wniesienie wniosku po tym terminie sprawia, że wznowienie postępowania jest niedopuszczalne. W związku z tym organ obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy wniosek został złożony w omawianym terminie, zaś w przypadku stwierdzenia jego uchybienia, obowiązkiem organu jest wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Przy czym zaznaczenia wymaga, że początek biegu terminu, o którym mowa w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji, należy odnieść do dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie jak twierdzi organ w zaskarżonym postanowieniu, do daty prawomocności orzeczenia. Prawomocność orzeczenia warunkuje jedynie dopuszczalność skorzystania z trybu nadzwyczajnego, jakim jest wznowienie postępowania. Podkreślić jednocześnie należy, że odmowa wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminu do złożenia wniosku kończy fazę wstępną, ograniczającą się wyłącznie do badania dopuszczalności wznowienia. Oznacza to tym samym, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nie daje organowi podstaw do merytorycznego badania przyczyn wznowienia, a tym samym uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Badanie przyczyn wznowienia postępowania jest dopuszczalne wyłącznie po wznowieniu postępowania, na co wyraźnie wskazuje przepis art. 135s ust. 1 ustawy o Policji. A contrario, ocena przyczyn wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem, dokonana bez wydania postanowienia o wznowieniu postępowania dyscyplinarnego jest niedopuszczalna. Powyższe podkreślenie ma istotne znaczenie dla wykazania ram kontroli sądowej w niniejszej sprawie, bowiem zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga wyłącznie w granicach danej sprawy. Oznacza to, że zadaniem Sądu orzekającego w tej sprawie było zbadanie, czy organy policyjne prawidłowo uznały, że skarżący uchybił terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Skarżący swój wniosek oparł na przepisie art. 135r ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o Policji, który stanowi, że postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego (pkt 2), orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia (pkt 3). Przypomnieć bowiem należy, że art. 135r ust. 7 ustawy o Policji precyzyjnie wskazuje, że wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego należy złożyć w terminie 30 dni od dnia powzięcia wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Treść tego przepisu jednoznacznie nawiązuje do dnia "dowiedzenia się" o okoliczności (podstawie) wznowienia. Istota unormowania art. 135r ust. 7 ustawy o Policji polega na dowiedzeniu się o istotnej dla sprawy okoliczności, stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a więc dotarciu do strony wiadomości o zaistnieniu okoliczności, dających podstawę wznowienia postępowania. W rozpoznawanej sprawie skarżący podał, że dowiedział się o przyczynie wznowienia w dniu [...] stycznia 2024 r., kiedy to odczytał wiadomość e-mail od reprezentującego go pełnomocnika - adwokata w sprawach o sygn. akt III OSK 2876/23 oraz sygn. akt III OSK 2877/23, który odebrał w dniu 11 stycznia 2024 r. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2023 r. Należy zwrócić uwagę, że przedmiotem spraw o sygn. akt III OSK 2876/23 i III OSK 2877/23, zakończonych postanowieniami z dnia 7 grudnia 2023 r., nie było orzeczenie dyscyplinarne, lecz bezczynność Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji w przedmiocie niepodjęcia czynności dyscyplinarnych wobec funkcjonariusza Policji. Postanowienia NSA, na które powołuje się skarżący, zostały przesłane skarżącemu przez adwokata w dniu [...] stycznia 2024 r., a skarżący zapoznał się z nimi [...] stycznia 2024 r. Jednakże zdaniem Sądu, nie ma wątpliwości, że istotną dla sprawy okolicznością, na którą powołuje się skarżący we wniosku o wznowienie jest stanowisko prawne wyrażone w powołanych postanowieniach o sygn. akt III OSK 2876/23 i III OSK 2877/23 przyjmujące, że raporty w sprawie działań podjętych wobec innych funkcjonariuszy są raportami kierowanymi w trybie wnioskowo-skargowym, uregulowanym w Dziale VIII k.p.a. Sąd zgadza się ze stwierdzeniem organu wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że skarżący ze stanowiskiem prawnym, wskazanym jako przesłanka wznowieniowa, zapoznał się już w postanowieniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanych w sprawach o sygn. akt II SAB/Wa 111/23 i II SAB/Wa 112/23. Natomiast w postanowieniach z dnia 7 grudnia 2023 r. sygn. akt III OSK 2876/23 i III OSK 2877/23 Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał w całości pogląd wyrażony przez sąd I instancji. Zatem wbrew twierdzeniom skarżącego, okoliczności wskazywane we wniosku o wznowienie były mu znane na długo przed 17 stycznia 2024 r., bo dowiedział się o nich w dacie doręczenia mu postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia: 26 czerwca 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 111/23 oraz z dnia 28 czerwca 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 112/23. Skarżący odebrał postanowienie z dnia 26 czerwca 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 111/23 w dniu 21 sierpnia 2023 r., zaś postanowienie z dnia 28 czerwca 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 112/23 odebrał w dniu 23 sierpnia 2023 r. Przy czym, zdaniem Sądu, fakt późniejszej daty stwierdzenia prawomocności tych orzeczeń nie ma wpływu na ocenę ustalenia daty, w której skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowieniową z art. 135r ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o Policji. Skarżący bowiem o poglądzie prawnym wskazywanym jako okoliczność wznowienia postępowania, a wyrażonym w tych orzeczeniach dowiedział się już w dacie doręczenia mu tych orzeczeń. W sprawie nie budzi zaś wątpliwości, że wniosek o wznowienie postępowania skarżący złożył dopiero [...] lutego 2024 r. Tym samym, biorąc powyższe pod uwagę, uchybił on 30-dniowemu terminowi do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania wznowieniowego od dnia dowiedzenia się o przesłance wznowienia. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że o tym, czy raport z dnia [...] lipca 2019 r. powinien, czy nie, być skierowany drogą służbową zadecydował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 marca 2023 r. sygn. akt III OSK 7235/21, w którym stwierdził, że skierowane poza drogą służbową pismo z dnia 17 lipca 2019 r. jest w istocie nawiązaniem do raportu z dnia 28 maja 2019 r. i ponowieniem wniosku o podjęcie czynności w nim wskazanych. W swych ocenach i wnioskach raport z dnia 28 maja 2019 r. i pismo z dnia [...] lipca 2019 r. są symetryczne. Ocenę tego, jaki charakter miało pismo z dnia [...] lipca 2019 r., mógł podjąć wyłącznie sąd rozpoznający sprawę z zakresu skargi na orzeczenie dyscyplinarne. Tylko bowiem ten sąd był uprawniony i obowiązany do rozstrzygnięcia, czy doszło do zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego. Natomiast przedmiotem spraw o sygn. akt II SAB/Wa 111/23 i II SAB/Wa 112/23 (odpowiednio sygn. akt III OSK 2876/23 i III OSK 2877/23) nie było orzeczenie dyscyplinarne, lecz bezczynność organu w przedmiocie wyciągnięcia konsekwencji służbowych, w szczególności niepodjęcia czynności dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy, którzy nie rozpoznali wniosków skarżącego złożonych w sprawach osobowych. Tak więc, należy podzielić stanowisko organu (wyrażone w odpowiedzi na skargę), że ani poglądy prawne innych sądów, ani przekonania prawne wyrażone w innych sprawach nie są przesłankami do wznowienia postępowania. Nie mogą one bowiem prowadzić do obejścia zasady res iudicata. Okoliczności faktyczne oraz dowody, o których mowa w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji, nie są tożsame z opiniami i poglądami prawnymi wyrażanymi w uzasadnieniach zapadłych wyroków. Zwłaszcza, że orzeczenia, na które powołuje się skarżący, wydane zostały w zupełnie innych przedmiotowo sprawach. W konsekwencji tego, co podniesiono wyżej, Sąd doszedł do przekonania, że organ prawidłowo przyjął, iż zachodziła podstawa do odmowy wznowienia postępowania, z uwagi na złożenie żądania z uchybieniem terminu. Sprawia to, że wydane w sprawie postanowienia uznać należało za prawidłowe, zaś zarzut naruszenia art. 135r ust. 7 ustawy o Policji - za nieuzasadniony. Sąd nie dopatrzył się też innego naruszenia prawa, tak materialnego, jak i procesowego, które dawałoby podstawę do wyeliminowania zapadłych postanowień z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a.