II SA/Wa 1742/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2015 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego dotyczącego ustalenia wysługi lat 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Sygn. akt II SA/Wa 1742/ 14 UZASADNIENIE Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2000 r. w części dotyczącej ustalenia policjantowi K. O. wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał, co następuje: W dniu [...] maja 2000 r. Komendant Miejski Policji w [...] wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego, między innymi, zaliczył [...] K. O. na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. na dzień [...] maja 2000 r., do wysługi lat do celów uposażeniowych, okres pracy cywilnej w wymiarze 3 lat, 2 miesięcy, 19 dni, okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych w wymiarze 1 roku oraz 1 dzień służby w Policji - łącznie: 4 lata, 2 miesiące, 20 dni. Wymieniony rozkaz personalny doręczono policjantowi w dniu [...] maja 2000 r. i stał się on ostateczny. Na skutek wniosku Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie o stwierdzenie nieważności powyższego rozkazu w części dotyczącej ustalenia wysługi lat, o czym poinformowano policjanta pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Po przeprowadzeniu stosownego postępowania, Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dniu [...] czerwca 2014 r., wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 108 Kpa, stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2000 r. w części dotyczącej ustalenia [...] K. O. wysługi lat do celów uposażeniowych w wymiarze: praca cywilna: 3 (trzy) lata, 2 (dwa) miesiące i 19 (dziewiętnaście) dni; zasiłek dla bezrobotnych: 1 (jeden) rok; służba w Policji 1 (jeden) dzień. Łącznie (cztery) lata, 2 (dwa) miesiące, 20 (dwadzieścia) dni i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazał, iż Komendanta Miejskiego Policji w [...] wydał przedmiotowy rozkaz bez podstawy prawnej. Na skutek odwołania sprawę rozpatrzył Komendant Główny Policji, który decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., utrzymał w mocy rozstrzygniecie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Komendant Główny Policji wskazał, że w dacie wydania rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2000 r. nie istniały unormowania prawne, które mogłyby stanowić podstawę wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia policjantowi wysługi lat. Obowiązujące wówczas przepisy regulujące tę materię (ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zarządzenie nr 29 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 czerwca 1997 r. w sprawie przebiegu służby, praw i obowiązków policjantów, zawieszania w czynnościach służbowych oraz zaliczania okresów służby i pracy do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego) nie dawały także podstaw do ustalenia w drodze decyzji administracyjnej terminu nabycia przez policjanta prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentowej jego wysokości. Zaznaczyć należy, że podstawę ustalenia w drodze decyzji administracyjnej terminu nabycia przez policjanta prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentowej jego wysokości może stanowić dopiero aktualnie obowiązujący przepis § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), w myśl którego, termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3. 7 uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu. Cytowany przepis nie daje jednak podstaw do ustalenia policjantowi wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego w drodze samodzielnej sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu przez wydanie odrębnej decyzji administracyjnej. Ustalenie wysługi lat jest bowiem tylko jednym z istotnych elementów sprawy o roszczenie z tytułu prawa do uposażenia zasadniczego w określonej wysokości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2002 r., sygn. akt II SA 3655/01; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 302/06). W ocenie organu, nie budzi wątpliwości, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2000 r., którym między innymi zaliczono [...] K. O. wysługę lat na dzień [...] maja 2000 r. w łącznym wymiarze 4 lat, 2 miesięcy, 20 dni, co skutkowało pobieraniem przez wymienionego uposażenia zasadniczego zwiększonego o określony procent, został w tej części wydany bez podstawy prawnej. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że w rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2000 r. podano jedynie łączny wymiar poszczególnych okresów zaliczonych policjantowi do wysługi lat, nie precyzując przy tym jakie konkretnie okresy zaliczono do tejże wysługi. W aktach osobowych [...] K. O. znajduje się między innymi świadectwo pracy z dnia [...] maja 2000 r., w którym potwierdzono okres zatrudnienia w wymiarze 1/2 etatu w Parafii Rzymsko - Katolickiej w [...] od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 19 maja 2000 r. Analiza powołanego dokumentu, jak również pozostałej dokumentacji znajdującej się w aktach osobowych policjanta, prowadzi do wniosku, że rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2000 r. do wysługi lat wymienionego policjanta zaliczono okres zatrudnienia od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 19 maja 2000 r., które było wykonywane w niepełnym wymiarze czasu pracy (1/2 etatu). Bezsporne jest przy tym, że [...] K. O. faktycznie był zatrudniony w wymiarze 1/2 etatu we wskazanym okresie i okres ten nie podlega sumowaniu z innym okresem pracy wykonywanej równocześnie w wymiarze czasu pracy nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że uregulowania prawne obowiązujące na dzień wydania powołanej decyzji (cytowane zarządzenie nr 29 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 czerwca 1997 r. w sprawie przebiegu służby, praw i obowiązków policjantów, zawieszania w czynnościach służbowych oraz zaliczania okresów służby i pracy do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego), podobnie jak przepisy obecnie obowiązujące, nie przewidywały możliwości zaliczenia do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego policjanta, powołanego wyżej okresu zatrudnienia w wymiarze 1/2 etatu. Zgodnie z § 74 ust. 1 powołanego zarządzenia nr 29, do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia policjantów zaliczało się okresy służby w Policji. Natomiast § 74 ust. 2 stanowił, że do wysługi lat, o której mowa w ust. 1, zalicza się również: 1) służbę w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i w Służbie Więziennej; 2) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą w Policji, Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i w Służbie Więziennej wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin; 3) zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; okresy pracy wykonywanej równocześnie w wymiarze czasu pracy nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku sumuje się; 4) inne okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze. Cytowany wyżej przepis nie pozostawia wątpliwości, że okres zatrudnienia podlegał zaliczeniu do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia policjantów wyłącznie wówczas, gdy praca wykonywana była w pełnym wymiarze czasu, bądź w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku, jednakże w tym ostatnim przypadku musiała być wykonywana równocześnie z inną pracą w takim wymiarze. W sytuacji zatem, gdy w danym okresie [...] K. O. świadczył wyłącznie pracę w wymiarze 1/2 czasu pracy, brak było podstaw do zaliczenia tego okresu w całości bądź w części do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia policjanta. Zaznaczyć przy tym należy, że wskazany wyżej okres pracy w niepełnym wymiarze nie może być traktowany jako inny okres w rozumieniu § 74 ust. 2 pkt 4 cytowanego zarządzenia nr 29 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 czerwca 1997 r. Nie istniały bowiem przepisy odrębne, powszechnie obowiązujące, z mocy których możliwe byłoby wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w wymiarze 1/2 obowiązującego czasu pracy tak, jakby były okresami pracy w pełnym wymiarze. Nie było również podstaw prawnych do wydawania regulacji o charakterze wewnętrznym, które pozwalałyby na dokonywanie podobnych zaliczeń. W świetle przedstawionych okoliczności należy kategorycznie stwierdzić, że wskazany rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] został wydany w danej części bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Zaliczenie tą decyzją do wysługi lat wymienionemu policjantowi, wbrew obowiązującym przepisom, okresu zatrudnienia w wymiarze 1/2 czasu pracy w konsekwencji spowodowało zawyżenie wysokości wzrostu uposażenia z tytułu tejże wysługi. Powyższe należy uznać za wadę o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego warto wyjaśnić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje pogląd, zgodnie z którym aktualnie obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego przewidują jedynie możliwość doliczenia policjantowi do wysługi lat dotychczas nieudokumentowanych okresów, natomiast nie uprawniają one do anulowania (odliczenia) w drodze rozkazu personalnego (wydanego w postępowaniu administracyjnym w trybie zwykłym) okresu uprzednio zaliczonego do tejże wysługi. Jednocześnie wskazuje się, że w przypadku wadliwego ustalenia policjantowi wysługi lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego, możliwe jest naprawienie popełnionego błędu, przy czym może to nastąpić wyłącznie w nadzwyczajnym trybie weryfikowania decyzji ostatecznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 273/10), co też miało miejsce w niniejszej sprawie, tj. ustalenia wysługi lat z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego warto wyjaśnić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje pogląd, zgodnie z którym aktualnie obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego przewidują jedynie możliwość doliczenia policjantowi do wysługi lat dotychczas nieudokumentowanych okresów, natomiast nie uprawniają one do anulowania (odliczenia) w drodze rozkazu personalnego (wydanego w postępowaniu administracyjnym w trybie zwykłym) okresu uprzednio zaliczonego do tejże wysługi. Jednocześnie wskazuje się, że w przypadku wadliwego ustalenia policjantowi wysługi lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego, możliwe jest naprawienie popełnionego błędu, przy czym może to nastąpić wyłącznie w nadzwyczajnym trybie weryfikowania decyzji ostatecznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 273/10), co też miało miejsce w niniejszej sprawie, tj. ustalenia wysługi lat z rażącym naruszeniem prawa. K. O. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię jak też niewłaściwe zastosowanie art. 138 oraz art. 156 Kpa. W uzasadnieniu skargi podniósł między innymi, iż kwestia ustalenia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat nie jest samodzielną sprawą administracyjną z zakresu stosunku służbowego, podlegającą załatwieniu w drodze wydania samoistnej decyzji administracyjnej. Ustalenie okresu wysługi lat jest jedynie przesłanką rzutującą na wysokość należnego uposażenia zasadniczego. Trzeba ją postrzegać jako element roszczenia dotyczącego uposażenia zasadniczego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 2151/09 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2002 r. o sygn. akt II SA 3655/01 i z dnia 18 kwietnia 1996 r. o sygn. akt II SA 339/06 oraz uchwala Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2001 r. o sygn. akt OPS 8/01). Ponadto, w świetle przepisów art. 156 Kpa nie jest dozwolone stwierdzenie nieważności decyzji w części. Stwierdzenie nieważności decyzji może wyłącznie nastąpić w całości rozstrzygnięcia (wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2294/12 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 2192/13). W dalszej części uzasadnienia skargi K. O., odwołując się do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego dopuszcza możliwość doliczania wysługi lat, natomiast nie dopuszcza możliwości obniżenia wcześniej ustalonego wymiaru uposażenia zasadniczego, wskazywał na niedopuszczalne odliczanie uprzednio zaliczonych okresów do wysługi lat, popierając ten pogląd orzecznictwem sądów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 812/08, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 432/09). W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Argumentował, iż niedopuszczalne było zaliczenie skarżącemu do wysługi lat okresu pracy w okresie od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 19 maja 2000 r. świadczonej w rozmiarze ½ etatu oraz podnosił, iż dopuszczalne jest obniżenie wysługi lat przy zastosowaniu trybu nadzwyczajnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z treścią § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi tu o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Natomiast stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć zagadnienie, czy dopuszczalne jest stwierdzenie nieważności danej decyzji jedynie co do jej części. Pogląd o dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji w części utrwaliła w orzecznictwie sądów administracyjnych uchwała NSA, podjęta w Składzie Siedmiu Sędziów w dniu 23 lutego 1998 r., sygn. akt OSP 6/97 (publ. ONSA 1998, Nr 2, poz. 40). Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2294/12 dopuszczalne jest stwierdzenie nieważności decyzji w części dotkniętej wadą. Dotyczyć to może jednak tylko takiej sytuacji, kiedy rozstrzygnięcie decyzji składa się z kilku elementów, z których każdy mógłby być przedmiotem rozstrzygnięcia osobnej decyzji. Takie też stanowisko zajął NSA w wyrokach z dnia 31 marca 1998 r., sygn. akt I SA 1838/97 i z dnia 3 grudnia 1990 r., sygn. akt II SA 740/90. Za możliwością stwierdzenia nieważności decyzji w części, gdy jej rozstrzygnięcie składa się z kilku elementów opowiadają się B. Adamiak i J. Borkowski w: Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, C.H.Beck, Warszawa 2006, s. 726. Poddany rozstrzygnięciu nadzorczemu rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2000 r., jak wynika z jego treści, wydany został na podstawie art. 32 ust. 1, art. 29 ust. 1, art. 99 ust. 1 i art. 102 ustawy o Policji oraz na podstawie § 76 zarządzenie nr 29 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 czerwca 1997 r. w sprawie przebiegu służby, praw i obowiązków policjantów, zawieszania w czynnościach służbowych oraz zaliczania okresów służby i pracy do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. W rozkazie tym określono policjantowi na dzień [...] maja 2000 r. uposażenie zasadnicze (wskazując kwotę brutto) oraz na ten sam dzień zaliczono dla celów uposażeniowych okresy: - pracy przed służbą w rozmiarze 3 lat, 2 miesięcy i 19 dni; - zasiłku dla bezrobotnych – 1 rok; - służby w policji – 1 dzień oraz wskazano łączną wysługę dla celów uposażeniowych, na ten sam dzień - 4 lata, 2 miesiące i 20 dni. Zatem bacząc na datę wydania przedmiotowego rozkazu i na datę ustalania w nim wysokości uposażenia oraz zestawiając te daty z podstawą prawną przywołaną w rozstrzygnięciu oraz z treścią § 74 ust. 2 zarządzenia, który stanowił, że do wysługi lat, o której mowa w ust. 1, zalicza się również: 1) służbę w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i w Służbie Więziennej; 2) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą w Policji, Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i w Służbie Więziennej wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin; 3) zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; okresy pracy wykonywanej równocześnie w wymiarze czasu pracy nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku sumuje się; 4) inne okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze. - to zasadny jest jedynie zarzut rażącego naruszenia prawa poprzez przypisanie do okresów pracy świadczonej przed służbą, okresu pracy od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 19 maja 2000 r., świadczonej w niepełnym wymiarze czasu pracy (1/2 etatu). Trafnie w tej materii argumentuje Komendant Główny Policji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę, iż zaliczenie powyższego okresu w sposób rażący naruszało normę § 74 ust. 2 pkt 3 zarządzenia. Komendant Wojewódzki Policji w [...] w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia do powyższego aspektu sprawy – zaliczenia okresu pracy na pół etatu w ogóle nie odnosi się, a jedynie ogólnie wskazuje na wadliwość rozkazu z dnia [...] maja 2000 r., co do jego części dotyczącej ustalenia wysługi lat (traktując tę część jako całość – bez wyszczególnienia jej elementów składowych). Wywód w tej materii jest o tyle chybiony, iż dla celów postępowania w trybie stwierdzenia nieważności decyzji istotne są jedynie takie naruszenia prawa, które wprost nie dają się pogodzić z wówczas obowiązującym prawem. Tymczasem organ pierwszej instancji, a za nim częściowo Komendant Główny Policji, dokonują oceny rozkazu z dnia [...] maja 2000 r. w aspekcie dorobku orzeczniczego wypracowanego na gruncie wówczas jeszcze nie obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Zatem rozważania takie, po pierwsze odnoszą się do innego stanu prawnego niż obowiązujący w chwili wydawania przedmiotowego rozkazu, a po drugie stwierdzono w taki sposób nieważność przedmiotowego rozkazu poprzez zastosowanie wykładni prawa, co do pojęcia "wzrostu uposażenia" i sposobu orzekania w tej materii. Różnice w wykładni prawa w ogóle nie mogą stanowić jakiejkolwiek bazy do rozważań na temat nieważności danej decyzji w ramach art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Wskazać tu należy, iż mając na uwadze treść zarządzenia nr 29 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 czerwca 1997 r. w sprawie przebiegu służby, praw i obowiązków policjantów, zawieszania w czynnościach służbowych oraz zaliczania okresów służby i pracy do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, a zwłaszcza tytuł tego zarządzenia, wyraźnie określający przedmiot tego aktu, nie można czynić zarzutu wadliwego w całości zaliczenia w rozkazie z dnia [...] maja 2000 r. okresów wysługi lat. Zarządzenie nakazywało wraz z ustaleniem wynagrodzenia zasadniczego, ustalenie także dla danego funkcjonariusza tzw. wysługę lat, która ma być uwzględniania przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. Zatem przedmiotowy rozkaz personalny realizował to zarządzenie. Wadliwe, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w związku z § 74 ust. 2 pkt 3 zarządzenia, było jedynie wliczenie w tym rozkazie do okresu "pracy przed służbą" okresu pracy skarżącego od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 19 maja 2000 r., świadczonej w niepełnym wymiarze czasu pracy (1/2 etatu). Tymczasem decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] stwierdzono nieważność przedmiotowego rozkazu w całej jego części, który odnosi się do ustalenia wysługi lat (co do wszystkich części składowych tej części rozkazu). Nadto decyzji takiej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Podkreślić tu należy, iż żaden z organów w trybie postępowania nadzorczego nie kwestionował innych poszczególnych okresów składających się na tzw. wysługę lat skarżącego. Zatem pomimo, iż w istocie kwestionowana jest jedynie określona część składowa okresu "pracy przed służbą" (i co należy podkreślić - trafnie kwestionowana), to decyzje nadzorcze obu instancji dotyczą całego rozstrzygnięcia co do wysługi lat (całości okresu pracy przed rozpoczęciem służby, całości okresu przebywania na bezrobociu i całości okresu służby). Jest to nieprawidłowe. Jest to oczywista sprzeczność pomiędzy sentencją rozstrzygnięcia a jego uzasadnieniem. Sprzeczności tej nie dostrzegł Komendant Główny Policji, utrzymując decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Wyżej wskazana rozbieżność narusza także zasadę granic dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji w określonej jej części, o czym stanowią wyżej wskazane orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Rozkaz z dnia [...] maja 2000 r. można w sensie logicznym i orzeczniczym rozbić na dwie części. Pierwszą dotyczącą wskazania konkretnej kwoty uposażenia. Drugą wskazania wysługi lat. Jednakże stwierdzenie nieważności w całości tej drugiej części, z uwagi jedynie na częściową wadliwość jednego z podzespołów tej części, stanowi istotny błąd logiczny decyzji nadzorczej, stanowiący o jej wadliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie kwestionuje, iż podważenie prawidłowości jednego z elementów składowych wysługi lat, tzw. pracy cywilnej (tu okresu 4 miesięcy i 19 dni), spowoduje zmianę okresu łącznego wysługi lat, jednakże decyzja nadzorcza, w tego typu rozstrzygnięciu, nie może bezpodstawnie wzruszać pozostałych, niekwestionowanych, okresów składowych, zwłaszcza, iż ani w postępowaniu nadzorczym, ani w uzasadnieniu decyzji nadzorczej nie zakwestionowano prawidłowości zaliczenia do wysługi lat pozostałych okresów zatrudnienia skarżącego. Niedostrzeganie tego elementu orzeczniczego, przy formułowaniu decyzji nadzorczej, doprowadziło wprost do wzruszenia (i to w sposób nieuzasadniony) również prawidłowych części rozkazu personalnego, dotyczących innych i niekwestionowanych okresów zatrudnienia. Takie działanie pozostaje w sprzeczności z zasadą trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej (tu przedmiotowego rozkazu personalnego z dnia [...] maja 2000 r.). Inaczej mówiąc, decyzja nadzorcza została sformułowana w sposób nieprawidłowy, abstrahujący od zakresu przedmiotowego ustaleń zawartych w jej uzasadnieniu i wadę tę powtórzyła zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.