II SA/Wa 1805/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie potrącenia uposażenia oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., na podstawie art. 126 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), potrącił D.B. przy najbliższej wypłacie 12/30 części uposażenia miesięcznego w związku z nieusprawiedliwioną nieobecność w służbie od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] maja 2014 r., potrącił wyżej wymienionemu przy najbliższej wypłacie 30/30 uposażenia miesięcznego w związku z nieusprawiedliwioną nieobecnością w służbie od dnia [...] czerwca 2014 r. do dnia [...] czerwca 2014 r. oraz na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), nadał rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego D. B. wniósł o jego uchylenie oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji z przyczyny jego bezprzedmiotowości, a nadto o wydanie na czas postępowania odwoławczego postanowienia w trybie art. 135 Kpa o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności zaskarżonego rozkazu personalnego. W uzasadnieniu zarzucił, iż stronie nie doręczono zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania, spełniającego wymogi art. 62 Kpa. Natomiast zaskarżony rozkaz został wydany bez materialnej podstawy prawnej, ponieważ katalog spraw personalnych, wymagających załatwienia w drodze rozkazu personalnego (decyzji) zawarto w art. 32 ust. 2 ustawy o Policji oraz w § 3 rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 644). Żadna z tych regulacji, mających walor katalogu enumeratywnego, nie wskazuje sprawy w przedmiocie potrącenia uposażenia. Podniósł również, że uregulowana w art. 126 ust. 1 zdanie drugie ustawy o Policji, instytucja potrącenia uposażenia, dopełniana jest w drodze czynności materialno – technicznej organu polegającej na powstrzymaniu się od wypłaty środków pieniężnych "pod tytułem uposażenia w zakresie, w jakim pobrane już uposażenie przypadało na okres nieobecności w służbie, którą uznano za nieusprawiedliwioną". Odwołujący wskazał też, iż wobec niego w ogóle nie powstały przesłanki potrącenia uposażenia, gdyż nie można było traktować go jako osoby nieobecnej w służbie od dnia [...] maja 2014 r. z przyczyny nieusprawiedliwionej. Przyczyną niestawienia się w miejscu pełnienia służby było bowiem wydane w przepisanym trybie orzeczenia o uznaniu go za niezdolnego do służby. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu podał, że sprawa dotycząca uposażenia funkcjonariusza Policji, jak i dodatków do tego uposażenia oraz innych należności pieniężnych, powinna zostać rozstrzygnięta, poprzez wydanie stosownej decyzji administracyjnej. Z utrwalonego bowiem orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż roszczenia finansowe funkcjonariuszy Policji mogą być dochodzone przez policjantów na drodze administracyjnoprawnej i sądowoadministracyjnej. Czynnością materialno – techniczną jest natomiast niewątpliwie sama wypłata uposażenia. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 126 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi, który opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności. Jeżeli policjant pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie. Natomiast w myśl art. 126 ust. 2 cytowanej ustawy, w razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się policjantowi zawieszone uposażenie, w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej policjant traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego. Organ stwierdził, iż wobec przebywania przez policjanta na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, w dniu 19 maja 2014 r. otrzymał on skierowanie na badania kontrolne. W dniu [...] maja lekarz medycyny pracy wystawił wymienionemu zaświadczenie lekarskie stwierdzające w pkt 3, że D. B. "wobec przeciwskazań zdrowotnych utracił zdolność do wykonywania dotychczasowej pracy z dniem [...] maja 2014 r." W tym samym dniu funkcjonariusz dostarczył osobiście powyższe zaświadczenie i następnie nie stawiał się już w służbie oraz nie przedkładał żadnych dokumentów usprawiedliwiających nieobecność. Komendant Główny Policji podniósł, że lekarz medycyny pracy przeprowadzający badania kontrolne policjanta ma jedynie ustalić zdolność do wykonywania służby na konkretnym, dotychczas zajmowanym stanowisku, które zostało wskazane w skierowaniu na takie badania. Nie jest natomiast władny w ramach przeprowadzanych badań ani do stwierdzenia czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, ani też do ustalenia, że policjant jest w ogóle niezdolny do wykonywania służby. Wskazał także, iż w myśl art. 26 ust. 1 ustawy o Policji zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, przy czym zgodnie z art. 40 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2014 r.), policjant może być skierowany do ww. komisji lekarskiej: 1. z urzędu lub na jego wniosek – w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze służbą; 2. z urzędu – w celu sprawdzenia prawidłowości orzeczenia o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystywania zwolnienia lekarskiego. Zatem jedyną możliwością uznania, że policjant, ze względu na stan zdrowia nie jest zdolny do wykonywania służby w Policji jest wydanie wobec niego orzeczenia komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, zgodnie ze stosownymi przepisami prawa, przy czym orzeczenie to musi być sporządzone w przepisanej do tego formie, a także powinno być poprzedzone określonego rodzaju skierowaniem. Organ podkreślił, że w myśl § 17 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, podstawą usprawiedliwienia nieobecności policjanta w służbie z powodu choroby stanowi zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, zaś zgodnie z art. 121c ustawy o Policji, okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z przepisami art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, z określonymi w nim wyjątkami. Przedłożone przez funkcjonariusza zaświadczenie lekarskie lekarza medycyny pracy powyższych wymogów nie spełnia. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ stwierdził w szczególności, iż przełożony właściwy w sprawach osobowych nie miał podstaw do zwolnienia D. B. od zajęć służbowych, gdyż obowiązek taki istnieje w przypadku otrzymania ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności policjanta do służby (§ 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r.). Wskazał również powołując się na orzecznictwo, że naruszenie art. 10 Kpa nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego rozwijających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania. W niniejszej sprawie zaś nie sposób przyjąć, by udział policjanta w prowadzonym postępowaniu skutkowałoby wydaniem innego rozstrzygnięcia, przy czym jego pełnomocnik takich okoliczności nie przedstawił. W odniesieniu do twierdzeń, że stan zdrowia odwołującego uniemożliwił mu stawienie się do służby, organ wskazał, iż w takim przypadku winien uzyskać i przedłożyć zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby. Natomiast ustosunkowując się do wniosku o wstrzymanie natychmiastowego wykonania zaskarżonego rozkazu podał, iż nie zachodzi w sprawie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 135 Kpa. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. B. wniósł o stwierdzenie jej nieważności oraz nieważności decyzji organu pierwszej instancji, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 10 Kpa, gdyż nie doręczono mu zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie potrącenia uposażenia, dowiedział się o nim dopiero na skutek doręczenia decyzji. Podniósł również zarzut nieodniesienia się przez organ do podstawowego zarzutu odwołania, tj. wydania zaskarżonych decyzji bez materialnej podstawy prawnej. Taka podstawa nie wynika ani z art. 32 ust. 2 ustawy o Policji, ani też z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Uregulowana w art. 126 ust. 1 zdanie drugie ustawy o Policji instytucja potrącenia dokonywana jest w drodze czynności materialno – technicznej, a decyzja wydana w tym przedmiocie obarczona jest wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, jako wydana bez podstawy prawnej. Z ostrożności procesowej skarżący wskazał, że wobec niego w ogóle nie powstały przesłanki potrącenia uposażenia określone w art. 126 ust. 1 ustawy o Policji, ponieważ nie można było go traktować jako osoby nieobecnej w służbie od dnia [...] maja 2014 r. z przyczyny nieusprawiedliwionej. Przyczyną niestawienia się w miejscu pełnienia służby było bowiem wydanie w przepisanym trybie orzeczenia o uznaniu funkcjonariusza za niezdolnego do służby. Skarżący zwrócił też uwagę na przepis art. 229 § 4 Kodeksu pracy, zgodnie z którym przełożony do spraw personalnych miał zakaz dopuszczenia funkcjonariusza do służby, jeżeli był niezdolny do jej pełnienia. Zupełnie pominięto przy tym okoliczność, że stan zdrowia skarżącego uniemożliwiał mu pokonanie drogi do siedziby organu oraz faktyczne pełnienie służby. Ponadto organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego na okoliczność rodzaju i objawów choroby leżących u podstaw wydania orzeczenia przez lekarza medycyny pracy, naruszając art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa. W ocenie skarżącego niedopuszczalne było również załatwienie wniosku o ochronę tymczasową z art. 135 Kpa w decyzji kończącej postępowanie organu drugiej instancji. Przepisy prawa przewidują w tym względzie formę postanowienia, które organ winien wydać przed zakończeniem postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 126 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), zgodnie z którym policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności. Jeżeli policjant pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie (ust. 1). W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się policjantowi zawieszone uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej policjant traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego (ust. 2). W pierwszej kolejności należy odnieść się do podstawowego zarzutu skargi, w świetle którego rozkaz personalny o potrąceniu skarżącemu części uposażenia został wydany bez podstawy prawnej, albowiem zarówno art. 32 ust. 2 ustawy o Policji, jak też § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 644 ze zm.), nie przewidują formy prawnej decyzji (rozkazu personalnego) dla rozstrzygania w tym przedmiocie. Zarzut ten jest w ocenie Sądu bezzasadny. Wbrew bowiem stanowisku skarżącego, o potrąceniu części uposażenia z tytułu nieusprawiedliwionej nieobecności policjanta w służbie, organy Policji orzekają w formie rozkazu personalnego. Co prawda w przepisie art. 126 ustawy o Policji brak jest literalnego wskazania takiej formy rozstrzygnięcia, jednak należy wziąć pod uwagę, że żądanie wypłaty uposażenia jest konkretnym i podstawowym uprawnieniem policjanta. Zatem jakiekolwiek ograniczanie tego uprawnienia musi przybrać postać takiego rozstrzygnięcia, które będzie mogło być poddane kontroli administracyjnej, a następnie sądowej. Należy mieć na uwadze, że w sytuacji, gdy ustawodawca nie określi wyraźnie, w jakiej formie prawnej powinna być załatwiana sprawa, rozstrzygające znaczenie ma charakter sprawy oraz treść przepisów będących podstawą działania organu administracji publicznej, do którego właściwości należy załatwienie sprawy. Jeżeli z tych przepisów wynika, że w sprawie wymagane jest jednostronne rozstrzygnięcie organu administracji publicznej o wiążących konsekwencjach obowiązującej normy prawa administracyjnego dla indywidualnie określonego podmiotu i konkretnego stosunku administracyjnoprawnego, to oznacza to, iż sprawa wymaga rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej/rozkazu personalnego (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 915/07, wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 595/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto należy podnieść, że przepis art. 32 ustawy o Policji, jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie i doktrynie, jest przepisem kompetencyjnym, który w żadnym razie nie może być rozumiany w ten sposób, że dopuszcza formę decyzji jedynie dla rozstrzygnięć w przedmiocie mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk. Z kolei § 3 ust. 1 cytowanego rozporządzenia nie stanowi, wbrew twierdzeniu skarżącego, zamkniętego katalogu spraw osobowych, co wynika z użytego w nim zwrotu "sprawy osobowe policjantów dotyczą w szczególności". Tym samym nie wyklucza formy rozkazu personalnego dla rozstrzygnięcia w kwestii potrącenia uposażenia. Przechodząc natomiast do dalszej oceny zaskarżonego rozkazu należy wskazać, że bezspornym w sprawie jest, że skarżący od dnia przedłożenia zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] maja 2014 r. nie stawił się do służby. Spornym pozostaje natomiast – jak wskazuje organ, czy nieobecność ta miała charakter usprawiedliwiony, czy też nie. Zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U., poz. 644) policjant podlega badaniom określonym w przepisach o służbie medycyny pracy w zakresie i terminie wskazanym przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Stosownie zaś do art. 5 ust. 1 pkt 2 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. a-c ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. u służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317 ze zm.) służba medycyny pracy realizuje zadania określone w ustawie w odniesieniu do osób pozostających w stosunku służbowym. Jest ona właściwa do realizowania zadań z zakresu sprawowania profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracującymi, w szczególności przez: wykonywanie badań wstępnych, okresowych i kontrolnych przewidzianych w Kodeksie pracy, orzecznictwo lekarskie do celów przewidzianych w Kodeksie pracy i w przepisach wydanych na jego podstawie, ocenę możliwości wykonywania pracy lub pobierania nauki uwzględniającą stan zdrowia i zagrożenia występujące w miejscu pracy lub nauki. Z treści art. 229 § 2 Kodeksu pracy wynika natomiast, że pracownik podlega okresowym badaniom lekarskim. W przypadku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą, pracownik podlega ponadto kontrolnym badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku. Pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku (art. 229 § 4 kp). Zakres wstępnych, okresowych i kontrolnych badań lekarskich pracowników, o których mowa w art. 229 §1, 2 i 5 kp, tryb ich przeprowadzania oraz sposób dokumentowania i kontroli tych badań określa § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy. Badanie te kończy się orzeczeniem lekarskim stwierdzającym brak przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na określonym stanowisku pracy lub przeciwwskazania zdrowotne do pracy na określonym stanowisku pracy (§ 2 ust. 5 tego rozporządzenia). Orzeczenia lekarskie są wydawane w formie zaświadczeń według określonego wzoru (§ 3 ust. 4 pkt 1 cyt. rozporządzenia) z trzema możliwościami zakończenia badania, tj.: 1) wobec braku przeciwwskazań zdrowotnych - zdolny(a) do wykonywania pracy na ww. stanowisku, 2) wobec przeciwskazań zdrowotnych – niezdolny(a) do podjęcia/wykonywania pracy na ww. stanowisku, 3) wobec przeciwskazań zdrowotnych utracił(a) zdolność do wykonywania dotychczasowej pracy z dniem. Należy podkreślić, że zarówno w treści art. 229 § 2 kp, jak i treści § 2 ust. 5 cytowanego rozporządzenia z dnia 30 maja 1996 r. mowa jest o badaniach profilaktycznych (kontrolnych) w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku. Natomiast w skierowaniu wydanym przez pracodawcę, które stanowi podstawę przeprowadzenia powyższych badań, następuje precyzyjne określenie stanowiska pracy, na którym pracownik jest zatrudniony (wraz z informacjami na temat występowania na tym konkretnym stanowisku czynników szkodliwych dla zdrowia lub warunków uciążliwych). Z powyższego wynika, że lekarz medycyny pracy przeprowadzający badania kontrolne nie jest władny stwierdzić czasowej lub całkowitej niezdolności policjanta do służby, ponieważ jego zadaniem jest jedynie ustalenie zdolności do wykonywania służby na konkretnym stanowisku. Natomiast od ustalenia zdolności do służby - jak słusznie wskazał organ, właściwa jest komisja lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych i to działająca w ściśle określonym trybie, na skutek odpowiedniego skierowania (rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.). Zatem jedyną możliwością uznania funkcjonariusza za niezdolnego do służby jest wydanie w stosunku do niego orzeczenia wskazanej powyżej komisji na podstawie cytowanego powyżej rozporządzenia. Nie ulega wątpliwości, że skarżący w dniu [...] maja 2014 r. takim orzeczeniem się nie legitymował. Natomiast stwierdzenie skarżącego, że nie mógł się on stawić się w służbie i podejmować jakichkolwiek czynności z uwagi na wystawione zaświadczenie, jest niezasadne. Jak podkreślono powyżej skarżący otrzymał zaświadczenie, z którego wynika, że nie mógł on pełnić służby na określonym stanowisku, a nie - że nie może pełnić służby w ogóle. Zatem skarżący winien stawić się na stanowisku, a rolą pracodawcy było zapewnienie skarżącemu stanowiska odpowiadającego jego możliwościom zdrowotnym. Rację ma też organ wskazując, że zaświadczenie lekarskie z dnia [...] maja 2014 r. nie może być podstawą usprawiedliwienia nieobecności skarżącego w służbie. Stosownie do § 17 cytowanego rozporządzenia z dnia 14 maja 2013 r. podstawą usprawiedliwienia nieobecności policjanta w służbie z powodu choroby stanowi zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby. Zgodnie zaś z obowiązującym od dnia 1 czerwca 2014 r. art. 121c ust. 1 ustawy o Policji okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z przepisami art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, z określonymi w tym przepisie wyjątkami, tj. zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby lub pobytu w stacjonarnym zakładzie opieki zdrowotnej, konieczności osobistego sprawowania przez ubezpieczonego opieki nad chorym członkiem rodziny, wystawiane na odpowiednim druku, według określonego w przepisach prawa wzoru. Tymczasem zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza medycyny pracy skarżącemu w dniu [...] maja 2014 r. nie stanowi dokumentu, o którym mowa w cytowanym powyżej rozporządzeniu, ani ustawie. Reasumując, zarówno Komendant Wojewódzki Policji w B., jak i Komendant Główny Policji zasadnie przyjęli, że nieobecność skarżącego w służbie była nieusprawiedliwiona i z tej przyczyny uprawnione było potrącenie na podstawie art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji części uposażenia przy najbliższej wypłacie. Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie nie naruszyły wskazanych przez skarżącego przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Nie dopuściły się również zarzucanych uchybień przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięć. W szczególności nieuprawniony jest podstawowy zarzut w tym zakresie dotyczący naruszenia art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "Kpa", poprzez niedoręczenie stronie zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie potrącenia uposażenia. Sąd podziela argumentację Komendanta Głównego Policji, iż naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, zapewniających realizację powyższej zasady, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Potwierdza to orzecznictwo, w tym powołany przez organ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1317/08 (publ. w internecie – http//www.cbois.gov.pl), zgodnie z którym "nie można zaprzeczyć, że w pewnym wcześniejszym okresie w sądownictwie administracyjnym, pojawiły się orzeczenia, w których zajmowane było stanowisko, iż bez względu na wpływ występującego w postępowaniu administracyjnym ograniczenia możliwości udziału strony w postępowaniu, rozstrzygnięcie wydane z taką wadą procesową nie może się ostać. Następnie jednak utrwalił się pogląd, że nawet wówczas, gdy faktycznie strona doznała ograniczeń swych praw do udziału w postępowaniu administracyjnym, gwarantowanych Kodeksem postępowania administracyjnego (art. 10 Kpa), do uchylenia orzeczenia może doprowadzić takie naruszenie przez organ przepisów procesowych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy." W okolicznościach niniejszej sprawy, kiedy skarżący reprezentowany przez pełnomocnika, podnosząc ten zarzut w ogóle nie wskazał, w jaki sposób uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a nadto biorąc pod uwagę fakt, iż w istocie kwestią sporną było jedynie to, czy nieobecność skarżącego w służbie była usprawiedliwiona, czy też nieusprawiedliwiona w świetle zaświadczenia lekarskiego lekarza medycyny pracy, trudno uznać by przedmiotowe uchybienie powodowało konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego wydanych w sprawie decyzji. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.