II SA/Wa 1899/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Iwona Maciejuk, Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi M. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby - oddala skargę - Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2015 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 K.p.a. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w sprawie zwolnienia M. W. ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2015 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji. Do wydania powyższych rozkazów personalnych doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant [...] Policji w dniu [...] lipca 2015 r., na wniosek Dowódcy Oddziału Prewencji Policji w [...], wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w celu zbadania zasadności zwolnienia [...] M. W. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. z uwagi na ważny interes służby, związany z absencją chorobową funkcjonariusza wynoszącą 556 dni w okresie od dnia 15 listopada 2013 r. do dnia 6 sierpnia 2015 r., utrudniającą wykonywanie przez Policję ustawowych zadań z zakresu ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pismo z dnia [...] lipca 2015 r. informujące o wszczęciu ww. postępowania wraz z pouczeniem o przysługujących stronie uprawnieniach zostało doręczone [...] M. W. w dniu 20 lipca 2015 r. Jednocześnie pismem z dnia [...] lipca 2015 r. organ, działając na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, wystąpił do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy [...] Policji o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia [...] M. W. ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy. Zarząd Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy [...] Policji w zakreślonym przez organ terminie nie wydał opinii w przedmiocie zwolnienia [...] M. W. ze służby. [...] M. W. w piśmie z dnia 27 lipca 2015 r. zajął stanowisko co do prowadzonego postępowania administracyjnego i wskazał, iż jego absencja w służbie związana jest z przeprowadzoną w dniu [...] kwietnia 2015 r. operacją stawu biodrowego lewego, która z kolei była konsekwencją wypadku w służbie w dniu [...] września 2013 r. Podkreślił również, iż w dniu [...] listopada 2013 r. w drodze do pracy uczestniczył w wypadku drogowym, w wyniku którego doznał uszczerbku na zdrowiu, w związku z czym koniecznym było przeprowadzenie operacji, a z uwagi na charakter operacji, jak i rodzaj służby przebywał na zwolnieniu lekarskim do dnia 31.10.2014 r. Z tego też względu wniósł o zmianę decyzji w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji i wyrażenie zgody na dokończenie leczenia. W toku postępowania ustalono, że [...] M. W. rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. został przyjęty do służby w Policji z dniem [...] lutego 2000 r. i mianowany policjantem w służbie przygotowawczej na stanowisko [...] Drużyny AWGŁ Kompanii Prewencji Oddziału Prewencji Komendy [...] Policji. Od dnia [...] lutego 2010 r. ww. zajmuje stanowisko służbowe [...] Zespołu Szkolenia Oddziału Prewencji Policji w [...]. W dniu [...] września 2013 r. [...] M. W., podczas zaliczania corocznego testu sprawności fizycznej, upadł, w wyniku czego poczuł ból w okolicy lewej pachwiny. Z powodu dolegliwości bólowych przerwał dalsze zaliczanie testu, o zdarzeniu poinformował bezpośredniego przełożonego, a po zakończonej służbie udał się do szpitala, gdzie po przeprowadzeniu badań lekarz stwierdził uraz jako "inne choroby tkanek miękkich związane z używaniem, przeciążaniem i uciskiem okolicy pachwiny lewej". Zgodnie z protokołem powypadkowym nr [...] r. z dnia [...] października 2013 r., powyższy wypadek został zakwalifikowany jako wypadek w związku ze służbą, jednak [...] M. W. nie korzystał ze zwolnienia lekarskiego w związku z powyższym zdarzeniem. Następnie w dniu [...] listopada 2013 r. policjant w drodze do miejsca pełnienia służby uczestniczył w zdarzeniu drogowym, w wyniku którego doznał wstrząśnienia mózgu, urazu kręgosłupa L-S, urazu kolana prawego oraz ogólnych potłuczeń. Powyższy wypadek również został zakwalifikowany jako wypadek w związku ze służbą (protokół powypadkowy nr [...] r. z dnia [...] stycznia 2014 r.). Po tym zdarzeniu przebywał na zwolnieniach lekarskich od dnia 15 listopada 2013 r. do dnia 31 października 2014 r. Niezależnie od powyższego, raportem z dnia [...] października 2014 r. [...] M. W. zwrócił się do Komendanta [...] Policji z prośbą o udzielenie urlopu zdrowotnego. W związku z powyższym został skierowany do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW, która orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. uznała go za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniem, czasowo niezdolnego do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Z uwagi natomiast na stacjonarny stan kliniczny, powyższa komisja nie znalazła podstaw do udzielenia wymienionemu urlopu zdrowotnego Zaświadczeniem z dnia [...] października 2014 r. policjant został uznany przez lekarza medycyny pracy za zdolnego do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku od dnia [...] listopada 2014 r. (zaświadczenie nr [...] z dn. [...] października 2014 r.). Natomiast zaświadczeniem z dnia [...] grudnia 2014 r. lekarz medycyny pracy uznał [...] M. W. za zdolnego do służby na zajmowanym stanowisku - zgodnie z orzeczeniem komisji. W okresach: od dnia 5 listopada 2014 r. do dnia 6 listopada 2014 r., od dnia 17 listopada 2014 r. do dnia 28 listopada 2014 r., od dnia 3 grudnia 2014 r. do dnia 11 grudnia 2014 r., od dnia 12 stycznia 2015 r. do dnia 16 stycznia 2015 r., od dnia 19 stycznia 2015 r. do dnia 23 stycznia 2015 r. oraz od dnia 2 lutego 2015 r. do dnia 20 lutego 2015 r., co łącznie stanowiło 44 dni robocze, [...] M. W. przebywał na urlopie wypoczynkowym. Następnie od dnia 27 lutego 2015 r. policjant przebywał na długotrwałych zwolnieniach lekarskich do dnia 31 sierpnia 2015 r. Zgodnie z jego oświadczeniem z dnia [...] czerwca 2015 r. powodem powyższej absencji chorobowej była kontynuacja leczenia urazu doznanego w dniu [...] września 2013 r. podczas testu sprawności fizycznej. Raportem z dnia [...] marca 2015 r. policjant ten ponownie zwrócił się do Komendanta [...] Policji o udzielenie urlopu zdrowotnego. W związku z powyższą prośbą, został skierowany do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW, jednak, zgodnie z pismem Przewodniczącego Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2015 r., [...] M. W. nie zgłosił się na wyznaczone badanie, gdyż jak poinformował komisję, przebywa na leczeniu szpitalnym. Komendant [...] Policji, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. zwolnił [...] M. W. z dniem [...] sierpnia 2015 r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji. Decyzji tej na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż absencja [...] M. W. w służbie od dnia 15 listopada 2013 roku do dnia 6 sierpnia 2015 r. wynosi łącznie 556 dni tj. 1 rok, 6 miesięcy i 11 dni. Aktualnie termin zakończenia leczenia i powrotu do służby nie jest natomiast znany. W związku z długotrwałą absencją policjant ten nie realizuje podstawowych zadań i obowiązków przewidzianych na jego stanowisku pracy. Sytuacja taka powoduje, iż zadania stawiane przed Zespołem Szkolenia (liczącym tylko 8 etatów) zmuszeni są realizować inni policjanci, co negatywnie wpływa na stan dyscypliny w Zespole, dezorganizuje pracę, jak również wydłuża proces realizacji tych zadań. W ocenie organu, zachowanie policjanta tj. powrót do służby po zwolnieniu lekarskim trwającym od dnia 15 listopada 2013 r. do dnia 31 października 2014 r., czyli na 2 tygodnie przed upływem roku choroby, wykorzystywanie urlopów wypoczynkowych, a następnie przebywanie od dnia 27 lutego 2015 r. na kolejnym, długotrwałym zwolnieniu lekarskim, wskazuje na pozorność przerw w zwolnieniach lekarskich, a zatem na próbę uniknięcia zwolnienia ze służby po upływie 12 miesięcy choroby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 7 ustawy o Policji. Organ zaznaczył przy tym, że pomimo orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2014 r. o zdolności do służby z ograniczeniem oraz zaświadczenia lekarza medycyny pracy z dnia [...] października 2014 r. o zdolności do służby wymieniony policjant, po wykorzystaniu 44 dni urlopu wypoczynkowego, ponownie długotrwale przebywa na zwolnieniu lekarskim od dnia 27 lutego 2015 r. Ostatnie zwolnienie lekarskie wystawione zostało do dnia 6 sierpnia 2015 r., a termin powrotu do służby nie jest znany. Ponadto w oświadczeniu z dnia [...] czerwca 2015 r. policjant wskazał, że obecne zwolnienie lekarskie ma związek z wypadkiem z dnia [...] września 2013 r., natomiast po tym zdarzeniu nie przebywał na zwolnieniu lekarskim. Na wskazany wypadek, który miał miejsce [...] września 2013 r. powołał się dopiero korzystając ze zwolnienia lekarskiego od dnia 27 lutego 2015 r., a zatem po ok. 1,5 roku po zdarzeniu. W kontekście powyższego organ stwierdził, że postawa [...] M. W. niezbicie świadczy o tym, że policjant ten nie podporządkowuje się szczególnej dyscyplinie służbowej obowiązującej w formacji uzbrojonej jaką jest Policja i wykazuje lekceważący stosunek do służby, przełożonych oraz innych policjantów, którzy rzetelnie i z oddaniem pełnią służbę. Organ zaznaczył jednocześnie, że Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Policjantów Komendy [...] Policji został poinformowany o zamiarze zwolnienia [...] M. W. ze służby w Policji, jednak nie wydał opinii w tej sprawie. Biorąc pod uwagę zaistniały stan faktyczny i prawny sprawy organ stwierdził, iż zasadnym jest zwolnienie wymienionego policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. z uwagi ważny interes służby. W interesie służby jest bowiem zapewnienie ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymanie bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1 ustawy o Policji). Odnosząc się natomiast do prośby policjanta zawartej w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. o wyrażenie zgody na dokończenie leczenia i pozostawienie w służbie w Policji organ stwierdził, iż nie zasługuje ona na uznanie, gdyż pomimo wydanego orzeczenia WKL MSW z dnia [...] grudnia 2014 r. o zdolności [...] M. W. do służby z ograniczeniem wymieniony ponownie długotrwale przebywa na zwolnieniu lekarskim od dnia 27 lutego 2015 r., zatem trudno dać wiarę, że wróci on do służby tym bardziej, że termin zakończenia leczenia nie jest znany. Podnoszone natomiast przez policjanta jego doświadczenie zawodowe, ukończone kursy specjalistyczne, udział w zawodach i pokazach sportowych oraz misji pokojowej w [...] nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie, gdyż wymieniony długotrwale nie realizuje ustawowych zadań i obowiązków służbowych przypisanych do jego stanowiska służbowego, natomiast zadania te zmuszeni są realizować za niego inni policjanci. Za przedmiotowym zwolnieniem przemawia także interes społeczny, przejawiający się koniecznością ochrony finansów Skarbu Państwa, a wynikający z faktu, że korzystając ze zwolnień lekarskich oraz jednocześnie otrzymując uposażenie policjant ten nie wykonuje zadań na rzecz bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ uzasadnił natomiast interesem służby, tożsamym z interesem społecznym, wyrażającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, realizowany przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy o Policji. Organ podkreślił przy tym, że pozostawienie w służbie funkcjonariusza, który nie wykonuje czynności służbowych, oznacza ograniczenia w wykonywaniu zadań Policji przez macierzystą jednostkę, utrudnia także jej pracę. W odwołaniu od powyższej decyzji M. W. zarzucił organowi I instancji obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji poprzez błędną jego interpretację i nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż zwolnienie go ze służby w Policji uzasadnione jest ważnym interesem służby. Zarzucił ponadto, iż Komendant [...] Policji naruszył art. 77 § 1 K.p.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie stanowiska, że rozwiązanie z nim stosunku służbowego podyktowane jest ważnym interesem służby, z zupełnym pominięciem jego sytuacji zdrowotnej. Zarzucił też organowi I instancji zastosowanie przepisów prawa w sposób wybiórczy, naruszenie jego ważnego interesu, nieuwzględnienie i niezbadanie całości dokumentacji związanej z niniejszą sprawą, w tym nieuwzględnienie przy wydaniu skarżonego rozkazu personalnego jego stażu i przebiegu służby oraz naruszenie art. 108 § 1 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że interes społeczny wymaga nadania rozkazowi personalnemu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. rygoru natychmiastowej wykonalności, a jednocześnie błędne utożsamianie pojęcia interesu służby z interesem społecznym. Z tych też względów wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. oraz wstrzymanie natychmiastowego wykonania tego rozkazu personalnego. Komendant Główny Policji, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2015 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że z analizy zaświadczeń lekarskich przedkładanych przez [...] M. W. oraz zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym materiałów wynika, iż wymieniony w okresie od dnia 15 listopada 2013 r. do dnia 31 sierpnia 2015 r. nie pełnił służby przez 581 dni. Zaznaczył jednocześnie, że policjant ten przebywał na zwolnieniach lekarskich przez jedenaście miesięcy i szesnaście dni w okresie od dnia 15 listopada 2013 r. do dnia 31 października 2014 r., następnie powrócił do służby i w okresie niespełna czterech miesięcy przebywał na urlopie wypoczynkowym przez 44 dni robocze, aby korzystać z kolejnych zwolnień lekarskich przez ponad pięć miesięcy od dnia 27 lutego 2015 r. do dnia 31 sierpnia 2015 r. Przy czym aż do 27 lutego 2015 r. nie powoływał się na jakikolwiek uraz stawu biodrowego powstały podczas wypadku w dniu [...] września 2013 r. Znamienne jest także i to, że przedkładane przez skarżącego kolejne zwolnienia lekarskie nie rokowały poprawy zaistniałego stanu rzeczy. W ostatnim okresie skarżący (od dnia 27 lutego 2015 r. do dnia 31 sierpnia 2015 r.) ponownie przebywał na zwolnieniach lekarskich, pomimo wydania przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSW w [...] w dniu [...] grudnia 2014 r. orzeczenia Nr [...] o zdolności do służby z ograniczeniem i skierowania wymienionego przez Dowódcę Oddziału Prewencji Policji w [...] do pracy niewymagającej wysiłku fizycznego. W ocenie organu odwoławczego, nie może budzić wątpliwości, że niepełnienie przez [...] M. W. służby w Policji przez tak długi okres czasu nie pozostaje bez wpływu na właściwe funkcjonowanie i realizację zadań służbowych w jednostce organizacyjnej, w której skarżący pełnił dotychczas służbę. Poza jej dezorganizacją i obciążeniem obowiązkami pozostałych funkcjonariuszy, okoliczność ta wpływa także demoralizująco na pozostałych policjantów oraz nie pozostaje bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. Organ zaznaczył przy tym przy tym, iż korzystanie przez funkcjonariusza ze zwolnień lekarskich nie musi przemawiać za koniecznością rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem ze względu na ważny interes służby, jednak w sytuacji, gdy długotrwałe absencje przerywane są jedynie krótkimi okresami formalnej obecności funkcjonariusza w służbie, związanymi z korzystaniem z urlopu wypoczynkowego, nie sposób nie dostrzec, że tego rodzaju postawa policjanta świadczy o lekceważącym podejściu do służby, a także o świadomym obchodzeniu art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, który pozwala zwolnić funkcjonariusza w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Tego rodzaju postępowanie funkcjonariusza Policji nie może więc zostać niezauważone w aspekcie interesu służby, który - mierzony interesem społecznym - jako ważny, winien determinować podejmowaną decyzję zwolnieniową. Pozostawanie więc skarżącego w służbie w takich okolicznościach byłoby kontynuowaniem przez niego służby z uszczerbkiem dla jej ważnych interesów, doprowadziłoby bowiem do zaakceptowania zachowania policjanta, będącego swoistym nadużyciem przysługującego mu prawa, które ma miejsce w sytuacji, gdy osoba uprawniona realizuje swoje uprawnienie w sposób sprzeczny z ogólnie przyjętymi zasadami moralności publicznej, mimo że niewyrażonymi dosłownie w przepisach prawa, to jednak powszechnie akceptowanymi w społeczeństwie. Organ zaznaczył jednocześnie, iż nie kwestionuje w żaden sposób ważności wystawianych zaświadczeń lekarskich, ani też nie przeczy potrzebie ich wystawienia, nie ulega jednak wątpliwości, że okres absencji wynikający z danej przyczyny jest znaczny i niewątpliwie wpływa nie tylko na sposób pełnienia służby przez skarżącego, ale również, co wykazał organ I instancji, miał dezorganizujący wpływ na pracę Oddziału Prewencji Policji w [...]. Nie bez znaczenia pozostaje także postawa skarżącego, która niewątpliwie wpływa demoralizująco na innych policjantów. Długotrwała nieobecność [...] M. W. wiąże się bowiem z koniecznością obciążania innych funkcjonariuszy pracą, którą miał wykonywać skarżący, przez co dochodzi do kumulacji zadań wykonywanych przez jedną osobę. Organ podniósł jednocześnie, iż [...] M. W. uzasadnia nieobecność w służbie z powodu choroby od dnia 27 lutego 2015 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji, tj. 31 sierpnia 2015 r. wypadkiem w służbie, który miał miejsce w dniu [...] września 2013 r., mimo że bezpośrednio po tym wypadku wymieniony pełnił służbę aż do dnia [...] listopada 2013 r., w którym to doszło do zdarzenia drogowego z udziałem funkcjonariusza. W dokumentacji medycznej złożonej przez wymienionego, obejmującej okres po wypadkach: z dnia [...] września 2013 r. oraz z dnia [...] listopada 2013 r., brak jest natomiast jakiejkolwiek wzmianki o dolegliwościach bólowych w okolicy lewego stawu biodrowego, choć w oświadczeniu z dnia [...] czerwca 2015 r. skarżący utrzymuje, iż takie dolegliwości odczuwa od dnia wypadku. Nie bez znaczenia pozostaje także to, iż [...] M. W., pomimo wskazania zarówno w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r., jak i w odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2015 r. chęci powrotu do służby w Policji, nie deklaruje, ani nawet nie wskazuje przybliżonego terminu takiego powrotu. Policjant ten nie posiada natomiast takich kwalifikacji, które wyróżniałyby go na tle innych funkcjonariuszy i które tym samym przemawiałyby za pozostawieniem go w służbie. Organ odwoławczy zaznaczył też, że Komendant [...] Policji działając na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, wystąpił do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy [...] Policji o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia [...] M. W. ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy. Za nieuzasadniony organ odwoławczy uznał podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania. Wbrew bowiem twierdzeniom zawartym w odwołaniu, organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy uwzględnił, zgodnie z art. 7 K.p.a. zarówno słuszny interes skarżącego, jak też interes społeczny. W toku całego postępowania, ani też w odwołaniu, nie zostały natomiast przedstawione żadne okoliczności dotyczące sytuacji osobistej i rodzinnej skarżącego, które mogłyby podważyć prawidłowość stanowiska zajętego przez Komendanta [...] Policji. Przechodząc natomiast do kwestii nadania decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r. rygoru natychmiastowej wykonalności organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 K.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Tym samym wniosek [...] M. W. o wstrzymanie w trybie art. 135 K.p.a. natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji należało uznać za bezzasadny. W skardze na powyższy rozkaz personalny skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. W. zarzucił zaskarżonemu rozkazowi: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż przebywanie przez skarżącego na zwolnieniach lekarskich związanych z kontuzjami, jakich nabawił się m. in. w służbie w Policji, stanowi wystarczającą podstawę do zwolnienia ze służby z przyczyn obejmujących jako podstawę ważny interes tej służby. II. naruszenie przepisów postępowania, w tym w szczególności: - art. 8, art. 9, art. 10 K.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie aktywnego udziału w sprawie i uniemożliwienie jej obrony praw, co zaistniało w sprawie poprzez brak informowania strony o możliwości składania wniosków dowodowych, oświadczeń, zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i możliwości wypowiedzenia się co do całości zebranego materiału dowodowego, czego konsekwencją były błędne ustalenia faktyczne w sprawie; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., co skutkowało błędami w zakresie niewłaściwej, niskiej oceny skarżącego jako funkcjonariusza, oceną jego nieprzydatności do wykonywania zadań służbowych i nieprawidłowej wykładni względem jego osoby "pojęcia dobra służby", a w konsekwencji przekroczenie zasady uznania administracyjnego; - art. 107 § 1 K.p.a., poprzez brak uzasadnienia faktycznego wydanego rozkazu w zakresie uznaniowego charakteru rozstrzygnięcia i aktualnego stanu wyleczenia skarżącego, wobec oceny lekarskiej o jego przydatności do świadczenia służby. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu wydanego przez Komendanta [...] Policji, ewentualne stwierdzenie nieważności rozkazu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a., a także zasądzenie kosztów postępowania według spisu kosztów jaki zostanie przedstawiony na rozprawie. Ponadto, powołując się na art. 106 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do przedmiotowej skargi dla oceny przydatności skarżącego dla służby. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż organ w zaskarżonym rozkazie personalnym pominął jego dotychczasowe wzorowe, nagradzane, wyróżniane, nienaganne, długoletnie i sprawdzone na misjach poza granicami Polski pełnienie służby, do czasu zaistnienia u niego choroby. Organ pominął też dobro służby, jakim było wychowywanie i szkoleni przez niego niezliczonych ilości funkcjonariuszy z różnym doświadczeniem zawodowym - w okresie ostatnich kilkunastu lat. Organ pominął też orzeczenie o jego aktualnej przydatności do służby, wobec ustąpienia przyczyn choroby. Organ w ogóle nie odniósł się zatem do tych okoliczności korzystnych dla oceny jego przydatności do służby, które były mu znane z urzędu. W tym zakresie uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego nie spełnia tym samym kryteriów określonych z art. 107 § 1 K.p.a. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wniósł o nieuwzględnienie zgłoszonego w skardze wniosku dowodowego wskazując, iż dowód ten został zgłoszony na okoliczności nie mające znaczenia w sprawie. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze organ podniósł, iż skarżący nieprawidłowo stara się wykazać, że treść art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji dotyczy oceny jego przydatności do służby, a nie oceny czy określone zachowanie policjanta można pogodzić w ważnym interesem tej służby, co wyraża się m.in. w fakcie przywoływania dotychczasowego nienagannego przebiegu jego służby, wyróżnień i nagradzania. Te okoliczności pozostają jednak bez związku z przedmiotem sprawy. Organ nie zgodził się też z zarzutami skarżącego dotyczącymi naruszenia przepisów prawa procesowego wskazując, iż nie miał obowiązku prowadzić postępowania dowodowego w kierunku nie związanym z treścią art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a także dopuszczać dowody, które mogłyby być wykorzystane w sprawach osobowych innego rodzaju, jak np. w postępowaniu dyscyplinarnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako P.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu. Dokonując oceny zasadności skargi M. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Przepis ten stanowi materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji. Decyzja taka ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie decyzja w tym przedmiocie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 K.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (realizacji określonej polityki stosowania prawa administracyjnego) (por. wyrok NSA z 19 maja 2011 r., I OSK 301/11, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Przywołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "ważny interes służby" jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie – może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 kwietnia 1994 r., sygn. akt II SA 426/99 (publ. LEX nr 47389) wyraził pogląd, że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, przesłanka zwolnienia ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana. Absencja chorobowa skarżącego w służbie w okresie od 15 listopada 2015 r. do 6 sierpnia 2015 r. tj. do wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby wyniosła łącznie 565 dni. Przy czym zauważyć trzeba, iż z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że skarżący w 2013 r. dwukrotnie uległ wypadkom, które uznane zostały za pozostające w związku ze służbą tj. w dniu [...] września 2013 r. oraz w dniu [...] listopada 2013 r. Po pierwszym zdarzeniu nie przebywał w ogóle na zwolnieniach lekarskich, natomiast po zdarzeniu, które miało miejsce w dniu [...] listopada 2013 r. przebywał na zwolnieniach lekarskich nieprzerwanie od 15 listopada 2013 r. do 31 października 2014 r. Zaświadczeniem z dnia [...] października 2014 r. został uznany przez lekarza medycyny pracy za zdolnego do służby na zajmowanym stanowisku od dnia [...] listopada 2014 r. (zaświadczenie nr [...] z dn. [...] października 2014 r.). Niezależnie od powyższego, raportem z dnia [...] października 2014 r. zwrócił się do Komendanta [...] Policji z prośbą o udzielenie urlopu zdrowotnego. W związku z powyższym został skierowany do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW, która orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. uznała go za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniem, czasowo niezdolnego do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Z uwagi natomiast na stacjonarny stan kliniczny, powyższa komisja nie znalazła podstaw do udzielenia urlopu zdrowotnego W związku z treścią powyższego orzeczenia Komisji, Dowódca Oddziału Prewencji Policji w [...] skierował skarżącego do pracy niewymagającej wysiłku fizycznego. W następstwie tego orzeczenia, zaświadczeniem z dnia [...] grudnia 2014 r. lekarz medycyny pracy uznał M. W. za zdolnego do służby na zajmowanym stanowisku - zgodnie z orzeczeniem Komisji. W okresach: od dnia 5 listopada 2014 r. do dnia 6 listopada 2014 r., od dnia 17 listopada 2014 r. do dnia 28 listopada 2014 r., od dnia 3 grudnia 2014 r. do dnia 11 grudnia 2014 r., od dnia 12 stycznia 2015 r. do dnia 16 stycznia 2015 r., od dnia 19 stycznia 2015 r. do dnia 23 stycznia 2015 r. oraz od dnia 2 lutego 2015 r. do dnia 20 lutego 2015 r., co łącznie stanowiło 44 dni robocze, M. W. przebywał na urlopie wypoczynkowym. Następnie zaś od dnia 27 lutego 2015 r. ponownie przebywał na długotrwałych zwolnieniach lekarskich aż do dnia 31 sierpnia 2015 r. tj. do dnia zwolnienia ze służby. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie znajduje w ocenie Sądu uzasadnienia twierdzenie skarżącego, że te dalsze zwolnienia lekarskie pozostawały w związku z wypadkiem któremu uległ w dniu [...] września 2013 r., skoro bezpośrednio po tym wypadku policjant w ogóle nie przebywał na zwolnieniach lekarskich, natomiast po wyczerpaniu zwolnień lekarskich związanych z wypadkiem w dniu [...] listopada 2013 r., został uznany przez Komisję Lekarską MSW oraz przez lekarza medycyny pracy za zdolnego do służby z ograniczeniem. Jakkolwiek, korzystanie ze zwolnień lekarskich w okresie choroby samo w sobie nie musi jeszcze przemawiać za koniecznością rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem ze względu na ważny interes służby, to jednak w sytuacji, gdy policjant na dwa tygodnie przed upływem 12- miesięcznego okresu przebywania na zwolnieniach lekarskich powrócił na krótki okres do służby, a następnie od 27 lutego 2015 r. ponownie przebywał na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, nie sposób nie dostrzec, że tego rodzaju postawa policjanta wskazuje na świadome obchodzenie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, który pozwala zwolnić funkcjonariusza w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Tego rodzaju postępowanie funkcjonariusza Policji nie może zostać niezauważone w aspekcie interesu służby, który – mierzony interesem społecznym – jako ważny, winien determinować podejmowaną decyzję zwolnieniową, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Funkcjonariusz Policji, który nie podejmuje służby i nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych z uwagi na przebywanie na zwolnieniach lekarskich, a ponadto w świetle orzeczenia Komisji Lekarskiej MSW oraz zaświadczenia lekarza medycyny pracy, wykazuje zdolność do pełnienia służby, nie może skutecznie powoływać się na swój interes. Jego postępowanie wpływa bowiem negatywnie na organizację służby i jej dobro oceniane przez pryzmat zadań Policji. Nie bez znaczenia są tu względy wynikające z konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki (długotrwałe przebywanie na zwolnieniach lekarskich z pewnością dezorganizuje służbę), jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), i nie można tego rodzaju ocen postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że osoby pełniące służbę, w odróżnieniu od osób podejmujących pracę na podstawie umownego stosunku pracy, pozostają z władzą służbową w takim stosunku podporządkowania, który charakteryzuje się wysoką dyspozycyjnością, zarówno co do sposobu wykonywania służby, w tym pod względem pory i miejsca świadczenia pracy, jak i innych warunków należących do treści tego stosunku prawnego. Wynika to choćby ze szczególnych wymogów stawianych funkcjonariuszom, a sprecyzowanych w art. 25 ust. 1 i 2 ustawy pragmatycznej. Pracodawca ma tu szeroką możliwość jednostronnego kształtowania treści tego stosunku i doboru funkcjonariuszy. Jest to praca jednostronnie wyznaczana, w odróżnieniu od pracy umownie podporządkowanej, podlegającej przepisom kodeksu pracy. Jednakowoż ograniczenia równoważone są pewnymi przywilejami, do których m.in. zalicza się dodatkowe elementy uposażenia, dodatki, urlopy, czy trwałość stosunku służbowego gwarantowaną też enumeratywnie wyliczonymi przyczynami zwolnienia ze służby. Specyficzny charakter służby oraz stojące przed nią zadania były powodem dla ustanowienia przesłanki umożliwiającej zwolnienie funkcjonariusza z pełnionej służby z powodu zagrożenia "interesu służby". W przypadku zatem długotrwałych zwolnień lekarskich, przy jednoczesnym braku przeciwwskazań zdrowotnych Komisji Lekarskiej oraz lekarza medycyny pracy do pełnienia służby, to interes służby winien górować nad indywidualnym interesem funkcjonariusza (art. 7 K.p.a.). Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organ Policji zachował warunki do wydania decyzji uznaniowej, należy stwierdzić, że słuszny interes skarżącego (art. 7 K.p.a.) nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym). Organ Policji mógł zatem zwolnić skarżącego ze służby. Zaskarżona decyzja w pełni odpowiada kryteriom uznania administracyjnego. W pierwszej kolejności na podkreślenie zasługuje, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało uzasadnione przesłankami dostatecznie zindywidualizowanymi. Organ szczegółowo wyjaśnił stan faktyczny sprawy. Istotne przy tym jest również i to, że organ zgromadził taki materiał dowodowy, którego drobiazgowa analiza stanowi dostateczne uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. Należy w tym miejscu podkreślić, że organ w zaskarżonej decyzji nie kwestionował zasadności wystawienia zaświadczeń lekarskich przedkładanych przez skarżącego, a ustalony w sprawie stan faktyczny opiera się w zasadniczym zakresie właśnie na tych zaświadczeniach. Odnosząc się do poczynionych ustaleń faktycznych organ precyzyjnie wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia, decyzja nie nosi zatem znamion dowolności, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca i w pełni przekonywująca, co czyni zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. nieuzasadnionym. Jak wskazał NSA w wyroku z 13 grudnia 2012 r., I OSK 733/12 (publ. https://cbois.nsa.gov.pl), absencja funkcjonariusza trwająca ponad 570 dni w sposób oczywisty musiała dezorganizować prace komórki organizacyjnej, w której pełnił on swoją służbę i w takiej sytuacji nie istniała potrzeba wykazywania w szczególny sposób tego faktu. Także w wyroku z 19 czerwca 2013 r., I OSK 1353/12 (publ. http://cbois.nsa.gov.pl) NSA wskazał, że nie wymaga szczególnego dowodzenia fakt, że każda długotrwała choroba policjanta negatywnie wpływa na funkcjonowanie komórek organizacyjnych omawianej formacji i możliwość sprawnego realizowania istotnych zadań, jakie zostały przypisane Policji. Absencja skarżącego w służbie trwała 556 dni, a zatem przydzielony jemu zakres obowiązków musiał zostać przejęty przez innych funkcjonariuszy. To z kolei musiało rzutować na poziom i terminowość czynności realizowanych przez pozostałych funkcjonariuszy. Skutki ponad półtorarocznej nieobecności skarżącego w służbie, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego i zasad doświadczenia życiowego, wydają się być zatem dość oczywiste (por. wyrok NSA z 29 stycznia 2016 r., I OSK 1491/14, publ. http://cbois.nsa.gov.pl). Zasadnie tym samym organ uznał, że tak ukształtowana sytuacja faktyczna, tj. długotrwała nieobecność skarżącego w służbie i konieczność realizacji przez pozostałych funkcjonariuszy większej ilości zadań, nie pozostaje bez wpływu na morale innych funkcjonariuszy Policji. Reasumując, Sąd w pełni podziela pogląd organu, że niezwykle istotne z punktu widzenia interesu służby, zwłaszcza patrząc przez pryzmat przywilejów, z których korzystają policjanci, jest to, aby osoby pełniące służbę w Policji w sposób należyty wykonywały przydzielone im obowiązki. Tymczasem skarżący z uwagi na stan zdrowia, wykazuje zupełny brak dyspozycyjności, który niezależnie od przyczyny, jest w sposób oczywisty sprzeczny z interesem służby. Dlatego też okoliczność ta, jak też inne wskazane powyżej, została zasadnie potraktowana przez organ jako sprzeczna z ważnym interesem służby, co uzasadniało zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Za pozostawieniem skarżącego w służbie nie może natomiast przemawiać jego wcześniejszy nienaganny przebieg służby, który nie był kwestionowany przez organ i znajduje potwierdzenie w aktach osobowych policjanta, gdyż przyczyną zwolnienie ze służby nie było niewłaściwe wykonywanie obowiązków służbowych, lecz wyłącznie długotrwała nieobecność w służbie spowodowana chorobą, oceniana przez pryzmat interesu służby. Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania na podkreślenie zasługuje, że aby mogły one doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd musi stwierdzić, że mogły mieć one istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji nie w pełni zrealizowały powinności wynikające z art. 10 K.p.a., jednakże, w ocenie Sądu, uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Skarżący podnosząc zarzut pozbawienia go czynnego udziału w postępowaniu, nie przedstawił jakichkolwiek argumentów wskazujących na to, że powyższe uchybienie ze strony organów mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Należy przy tym podkreślić, że skarżący pismem z dnia [...] lipca 2015 r. został poinformowany przez Komendanta [...] Policji o wszczęciu postępowania w przedmiocie zwolnienia go ze służby oraz pouczony o przysługujących mu uprawnieniach w toku tego postępowania. Następnie, skarżący po doręczeniu decyzji organu I instancji skorzystał z przysługującego mu prawa do złożenie odwołania od tej decyzji. W odwołaniu nie zgłosił jednak żadnych konkretnych zastrzeżeń do ustaleń faktycznych organu I instancji i nie wnioskował o przeprowadzenie dodatkowych dowodów w sprawie. Organ na etapie postępowania odwoławczego nie zrealizował wprawdzie swojego obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 K.p.a., zauważyć jednak należy, że organ odwoławczy nie prowadził uzupełniającego postępowania dowodowego, a zatem także powyższe uchybienie pozostaje bez istotnego wpływu na wynik sprawy. W stanie faktycznym niniejszej sprawy spełniona została również przesłanka określona w przepisie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Organ I instancji zwrócił się bowiem o taką opinię do zakładowej organizacji związkowej, która nie zajęła jednak żadnego stanowiska w kwestii zwolnienia skarżącego ze służby. W tym stanie rzeczy nie można uznać zasadności skargi, jak też uwzględnić zawartych w niej zarzutów. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.