II SA/Wa 1905/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 19 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Decyzją z (...) grudnia 2018 r. nr (...) Prezydent Miasta Z. przyznał G. G. dodatek mieszkaniowy w kwocie 131,79 zł miesięcznie, w tym ryczałt na zakup opału w kwocie 1,66 zł na okres od 1 stycznia 2019 r. do 30 czerwca 2019 r. W wyniku odwołania G. G. od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z (...) czerwca 2019 r. nr (...) uchyliło w całości zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przyznało G. G. dodatek mieszkaniowy w kwocie 174,96 zł miesięcznie na okres od 1 stycznia 2019 r. do 30 czerwca 2019 r., w tym 2,20 zł ryczałtu na zakup opału. Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. stała się przedmiotem skargi Prezydenta Miasta Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Przesłanki odrzucenia skargi zawarte są w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Według art. 58 § 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Niedopuszczalność skargi może mieć miejsce zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i podmiotowych. Jedną z przyczyn o charakterze podmiotowym jest wniesienie skargi przez nielegitymowany do tego podmiot. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, a oczywisty brak legitymacji skargowej jest podstawą do odrzucenia skargi (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, dalej: "NSA" z 8 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1229/04 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzecznia.nsa.gov.pl). W myśl art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Zatem uprawnienie do złożenia skargi opiera się na kryterium interesu prawnego rozumianego jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej" danego podmiotu. Oznacza to możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi. Innymi słowy, postępowanie sądowoadministracyjne może być uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli sądu administracyjnego (vide T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2009 r., s. 273; postanowienie NSA z 4 stycznia 2012 r., sygn. akt I OZ 1085/11). Stosownie do treści art. 32 p.p.s.a. stronami w postępowaniu przed sądem administracyjnym są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Zarówno w judykaturze, jak i w doktrynie nie budzi wątpliwości, że przymiotu strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie ma organ, który wydał zaskarżony akt w pierwszej instancji, chociażby sprawa dotyczyła jego interesu prawnego lub reprezentowanego przez niego podmiotu (vide wyrok NSA z 3 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 824/05). Niedopuszczalne jest łączenie funkcji procesowych organu prowadzącego postępowanie i strony tego postępowania. Nie do przyjęcia jest stanowisko, aby ten sam podmiot zajmował pozycję raz organu, a innym razem strony postępowania, w zależności od etapu załatwienia sprawy z zakresu administracji publicznej (vide wyrok NSA z 1 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 386/05; wyrok NSA z 3 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 931/07; postanowienie NSA z 24 stycznia 1997 r., sygn. akt IV SA 802/95, uchwała składu 7 sędziów NSA z 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03). W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skargę wniósł Prezydent Miasta Z., który wydał decyzję jako organ pierwszej instancji w postępowaniu administracyjnym zainicjowanym wnioskiem G. G. o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Jako podmiot kompetentny do rozstrzygnięcia ww. sprawy administracyjnej Prezydent Miasta Z. jest pozbawiony możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego aktu wydanego w postępowaniu jej dotyczącym. Nie może bowiem działać jako organ administracji publicznej, a następnie wnieść skargę na akt organu odwoławczego o odmiennej treści. Z tego względu skargę należało odrzucić. W związku z tym, że wskazana przyczyna niedopuszczalności skargi nie została wymieniona przez ustawodawcę w art. 58 § 1 pkt 1-5a p.p.s.a. jako przesłanka odrzucenia skargi, rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie punktu 6 tego paragrafu, który stanowi, iż Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.