II SA/Wa 1944/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk (spr.), Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], 2. stwierdza nieważność decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2010 r., na podstawie § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152 poz. 1732, z późn. zm.), z dniem [...] listopada 2010 r. obniżył M. G. dodatek służbowy o 30 % otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 420 zł miesięcznie. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Stronę pouczono, że od decyzji przysługuje odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. M. G. wniósł odwołanie od wymienionego rozkazu personalnego do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 544/11 odrzucił skargę z uwagi na złożenie jej po upływie ustawowego terminu. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2015 r. pełnomocnik M. G. – B. L., powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych o stwierdzenie nieważności w całości rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2010 r. o obniżeniu dodatku służbowego. Zarzucił, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 121 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5-8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego oraz art. 108 § 1 k.p.a. Pismem z dnia 1 lipca 2015 r. Minister Spraw Wewnętrznych zwrócił się do pełnomocnika M. G. o uzupełnienie wniosku poprzez jego podpisanie oraz sprecyzowanie, czy wniosek obejmuje także stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., którą utrzymano w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji. Pełnomocnik podpisał wniosek i sprecyzował żądanie wskazując, że wnosi o stwierdzenie nieważności również decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymującej w mocy rozkaz Komendanta Głównego Policji o obniżeniu dodatku służbowego. Minister Spraw Wewnętrznych decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., na podstawie art. 156 § 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2010 r. w sprawie obniżenia z dniem [...] listopada 2010 r. M.G. - [...] Wydziału w [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji w 6 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w kwocie 600 zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 20 % kwoty bazowej - dodatku służbowego o 30% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 420 zł. W uzasadnieniu Minister Spraw Wewnętrznych stwierdził, że niewątpliwie obniżenie dodatku służbowego policjantowi przebywającemu na zwolnieniu lekarskim na podstawie § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 powołanego rozporządzenia stanowi naruszenie prawa. Jednak naruszenie to nie ma charakteru rażącego. Organ wskazał, że przesłanki dające podstawę do obniżenia przedmiotowego dodatku nie są sprecyzowane jasno i w sposób niebudzący wątpliwości, a postawienie tezy o niezaliczeniu faktu przebywania na zwolnieniu lekarskim do szczególnie uzasadnionych przypadków, o których mowa w § 9 ust. 5 cytowanego rozporządzenia, wymaga zastosowania wykładni prawa i zabiegów interpretacyjnych. Minister stwierdził też, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi którakolwiek z pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, wymienionych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Kwestionowana przez M. G. decyzja została wydana przez właściwy organ, w oparciu o istniejącą podstawę prawną, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną została skierowana do strony postępowania, nie była niewykonalna w dniu jej wydania, jej wykonanie nie wywoływało czynu zagrożonego karą, a nadto nie istnieją odrębne przepisy, które przesądzałyby, że powołana decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Pełnomocnik strony we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazał, iż decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. została wydana z naruszeniem prawa w postaci art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegającego na błędnym przyjęciu, że rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2010 r. nie został wydany z rażącym naruszeniem prawa oraz bez podstawy prawnej. Minister Spraw Wewnętrznych decyzją nr [...] z dnia [...] października 2015 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 r. W uzasadnieniu wskazał, że rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji jest stan prawny obowiązujący w dniu wydania tej decyzji. Organ podkreślił, iż w jego ocenie decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2010 r., nie naruszają prawa w sposób rażący. Minister wskazał, że szczegółowo sprawę dodatków do uposażenia reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Stosownie do § 9 ust. 5 rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5 - 8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Organ wskazał, że brak ustawowej definicji określenia "szczególnie uzasadniony przypadek" zawartego w cytowanym § 9 ust. 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, którego zaistnienie powoduje, iż dodatek służbowy może być obniżony oraz brak rozstrzygnięcia, czy pojęcie to zakresem swym obejmuje przebywanie na zwolnieniu lekarskim, wywołały rozbieżności interpretacyjne. Podniósł, że sądy administracyjne w drodze wykładni ustaliły, że ów "szczególnie uzasadniony przypadek" dotyczy nienależytego wywiązywania się z obowiązków służbowych, nienależytej realizacji zadań i czynności służbowych, a także w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości. Organ stwierdził, że obniżenie dodatku służbowego policjantowi przebywającemu na zwolnieniu lekarskim na podstawie § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 cytowanego rozporządzenia, stanowi naruszenie prawa, jednak naruszenie to nie ma charakteru rażącego. Minister podniósł, że sądy w tego typu sprawach nie dopatrzyły się występowania kolejnej przesłanki, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydania decyzji bez podstawy prawnej. O występowaniu takiej okoliczności można byłoby mówić w sytuacji, gdyby w obowiązujących przepisach prawa nie przewidziano w ogóle możliwości obniżania dodatków służbowych funkcjonariuszom. Okolicznością niebudzącą zaś wątpliwości jest to, iż przepis art. 121 ustawy o Policji dopuszcza taką możliwość. Poza tym brak jest podstaw do przyjęcia, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi którakolwiek z pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, wymienionych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Minister stwierdził, że kwestionowana przez M.G. decyzja została wydana przez właściwy organ, w oparciu o istniejącą podstawę prawną nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną została skierowana do strony postępowania, nie była niewykonalna w dniu jej wydania, jej wykonanie nie wywoływało czynu zagrożonego karą, a nadto nie istnieją odrębne przepisy, które przesądzałyby, że powołana decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] października 2015 r. stała się przedmiotem skargi M. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że naruszenia związane z wydaniem rozkazu KGP, jak i decyzji MSWiA nie stanowiły podstawy uzasadniającej stwierdzenie ich nieważności, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji wydanej przez MSW w I instancji, podczas gdy powinna ona zostać uchylona z uwagi na fakt, że ww. akty prawne badane w toku postępowania o stwierdzenie nieważności były dotknięte wadą, o której mowa w art 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji MSW z dnia [...] sierpnia 2015 r., zobowiązanie organu do wydania decyzji w określonym terminie i wskazanie sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ błędnie uznał, iż naruszenia popełnione w związku z wydaniem rozkazu KGP oraz utrzymującej go w mocy decyzji MSWiA nie stanowiły wystarczającej podstawy do stwierdzenia ich nieważności. Podniósł, że organ rozpatrując sprawę w trybie nieważnościowym nie dostrzegł naruszenia art. 121 ust. 1 i 2 ustawy o Policji polegającym na wydaniu rozkazu KGP obniżającego dodatek służbowy funkcjonariuszowi przebywającemu na zwolnieniu lekarskim, wbrew literalnemu brzmieniu przepisu ust. 2, który wyraźnie wskazywał, że ograniczenie niektórych dodatków do uposażenia funkcjonariuszowi w czasie choroby, może nastąpić tylko na podstawie rozporządzenia wydanego na podstawie art. 121 ust. 2 ustawy o Policji; § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5-8 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. polegające na uznaniu, że przebywanie funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim stanowi "szczególnie uzasadniony przypadek" będący podstawą do obniżenia dodatku służbowego; art. 87 ust. 1 Konstytucji RP tj. naruszeniu zasady hierarchii źródeł prawa, polegającym na wydaniu rozkazu KGP w oparciu o przepisy rozporządzenia, podczas gdy niebudzący wątpliwości przepis rangi ustawowej wyraźnie wyłączał możliwość wydania w danym stanie faktycznym rozstrzygnięcia o tej treści; art. 61 § 4 i art. 10 k.p.a. polegające na niezawiadomieniu o wszczęciu postępowania w sprawie obniżenia dodatku służbowego; art. 108 § 1 k.p.a. albowiem nie zachodziła żadna z ustawowych przesłanek jego nadania; art. 6 i 8 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady praworządności i demokratycznego państwa prawnego, a także zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej, polegającym na wydawaniu decyzji jawnie sprzecznych z prawem i naruszających interesy jednostki, co podważyło zaufanie do organów prowadzących postępowania w tej sprawie. Skarżący podniósł, że wszystkie podniesione zarzuty sprowadzają się do tego, że organ w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu KGP oraz decyzji MSWiA nie dostrzegł (lub dostrzegł, lecz nie chciał przyznać), że oba te akty prawne zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej. W końcowej części skargi skarżący wskazał, że rozkaz KPG obniżający dodatek służbowy w istotny sposób wpłynął na jego sytuację prawną, a pośrednio także majątkową. Rozkaz ten miał bowiem wpływ na wysokość uposażenia emerytalnego. Minister Spraw Wewnętrznych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Uwzględnienie jej nastąpiło jednakże z powodów innych, niż podniesione przez skarżącego. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W ocenie Sądu, zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, tj. przepisu art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy. Minister Spraw Wewnętrznych utrzymując w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 r. wydaną z naruszeniem powołanego przepisu prawa materialnego naruszył nadto przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Jednocześnie, biorąc pod uwagę art. 135 P.p.s.a., zgodnie z którym, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, Sąd stwierdził, że zaszła przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., albowiem decyzja ta wydana została przez niewłaściwy organ, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., którego to uchybienia nie dostrzegł organ nadzoru w prowadzonym postępowaniu nieważnościowym. Minister Spraw Wewnętrznych zarówno w zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji stwierdził, że decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. o obniżeniu dodatku służbowego oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2010 r. nie są obarczone żadną z wad powodujących ich nieważność. Minister stwierdził w szczególności, że decyzja została wydana przez właściwy organ. Stwierdzenie organu nadzoru jest prawidłowe w odniesieniu do rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. o obniżeniu dodatku służbowego. Nie można natomiast podzielić oceny organu nadzoru co do właściwości Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji jako organu II instancji właściwego do wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie był bowiem organem właściwym do rozpatrzenia środka zaskarżenia od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji w sprawie obniżenia dodatku służbowego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277), centralnym organem administracji rządowej, właściwym w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest Komendant Główny Policji, podległy ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Stosownie zaś do art. 5 ust. 2 powołanej ustawy, Komendant Główny Policji jest przełożonym wszystkich funkcjonariuszy Policji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że Komendant Główny Policji jest "ministrem" w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., od którego decyzji nie służy odwołanie, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.), (v. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt I OSK 86/12, lex nr 1218357). Taki wniosek jest wywodzony przede wszystkim z art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437 ze zm.), który stanowi, że w sprawach indywidualnych decyzje centralnego organu administracji rządowej są ostateczne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa uprawnienie takie przyznaje ministrowi kierującemu określonym działem administracji rządowej (v. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 1202/08). W ustawie o Policji w przepisach dotyczących dodatków nie ma uregulowań, które przewidywałyby kompetencje ministra właściwego do spraw wewnętrznych jako organu odwoławczego od decyzji Komendanta Głównego Policji w sprawie dotyczącej dodatku służbowego. W tym przypadku nie ma zastosowania przepis art. 32 ust. 3 ustawy o Policji, stanowiący, iż od decyzji o mianowaniu policjantów na stanowiska służbowe, przenoszeniu oraz zwalnianiu z tych stanowisk wydanej przez Komendanta Głównego Policji, służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Przywołany przepis dotyczy bowiem wyłącznie tych ściśle wymienionych rodzajów spraw. Zatem, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji jest organem właściwym do rozpoznania odwołań od decyzji wydanych w pierwszej instancji przez Komendanta Głównego Policji, jednakże tylko w tych sprawach. Sąd wskazuje przy tym, że stanowisko, zgodnie z którym organem właściwym do rozpoznania środka zaskarżenia od decyzji Komendanta Głównego Policji w sprawie dodatku służbowego jest Komendant Główny Policji na zasadzie art. 127 § 3 k.p.a. jest ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (v. wyrok NSA z dnia 12 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 273/10, wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1845/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a., konieczne stało się stwierdzenie jej nieważności, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Wobec błędnego niezastosowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych w postępowaniu nieważnościowym przepisu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., organ ten niezasadnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2010 r., a następnie nietrafnie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2015 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 r. Minister uwzględniając przedstawione wyżej rozważania przekaże, na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., Komendantowi Głównemu Policji do rozpatrzenia według właściwości odwołanie M. G. od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. o obniżeniu dodatku służbowego, który to środek zaskarżenia powinien być potraktowany jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wymienionym rozkazem personalnym. W świetle powyższego, brak było podstaw do dokonywania przez Sąd rozważań w zakresie trafności stanowiska organu nadzoru, co do przesłanki rażącego naruszenia prawa. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku. Sąd nie orzekł w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, albowiem skarżący działający osobiście nie wykazał poniesionych kosztów. Nadto, skarżący nie miał obowiązku uiszczania w niniejszej sprawie kosztów sądowych (art. 239 § 1 pkt 1 lit. d P.p.s.a.).