II SA/Wa 1999/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Marcinkowska (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego J. W. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 w zw. art. 129 § 1 i art. 157 § 3 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku A. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji: 1. Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...] wraz z postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 28 grudnia 2005 r., 2. Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...]. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 26 października 2006 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] wpłynęła decyzja Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] o przyznaniu A. K. bezterminowo świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego od dnia 28 grudnia 2005 r. W związku z powyższym Starosta [...] decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] orzekł o utracie przez A. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 28 grudnia 2005 r. W dniu 13 listopada 2006 r. A. K. złożył do Starosty [...] pismo, w którym wniósł o uzupełnienie decyzji z dnia [...] października 2006 r. W wyniku rozpatrzenia ww. wniosku postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] Starosta [...] odmówił uzupełnienia treści decyzji z dnia [...] października 2006 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...]. Następnie pismem z dnia 15 lipca 2008 r. A. K. wniósł do Ministra Pracy i Polityki Społecznej o stwierdzenie nieważności ww. decyzji [...], powołując się na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2, 3, 6, 7 K.p.a. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. Od ww. rozstrzygnięcia A. K. wniósł w ustawowym terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku rozpatrzenia ww. wniosku decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r. A. K. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1645/08 orzekł o uchyleniu decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2008 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej rozpoznając ponownie sprawę decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] wydanej w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. W dniu [...] czerwca 2009 r. do Ministra Pracy i Polityki Społecznej wpłynął wniosek A. K. z dnia [...] czerwca 2009 r., w którym na podstawie art. 111 K.p.a. wniósł o uzupełnienie decyzji z dnia [...] maja 2009 r. W wyniku rozpatrzenia ww. wniosku Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] odmówił uzupełniania decyzji z dnia [...] maja 2009 r. Następnie pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r., uzupełnionym na wezwanie organu pismem z dnia [...] września 2009 r., A. K. wniósł o zawieszenie na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. postępowania w sprawie z jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku rozpatrzenia ww. wniosku Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. nr [...] zawiesił postępowanie w sprawie z wniosku A. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2009 r. nr [...]. Pismem z dnia [...] marca 2010 r. A. K. wniósł o podjęcie ww. postępowania. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] podjął zawieszone postępowanie w sprawie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] maja 2009 r. nr [...]. Niezależnie od powyższego, w dniu [...] września 2008 r. A. K. wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...] wraz z postanowieniem o odmowie jej uzupełnienia z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]. W wyniku rozpatrzenia ww. wniosku Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 nr [...] wraz z postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]. Na skutek złożonego odwołania od tej decyzji przez A. K. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...], a decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]. W wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Natomiast w wyniku rozpatrzenia wniosku A. K. z [...] marca 2009 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]. Ponadto, w trakcie trwania opisanego powyżej postępowania A. K. wystąpił do Ministra Pracy i Polityki Społecznej z pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. Powyższe pismo zostało przekazane według właściwości Wojewodzie [...]. W wyniku rozpatrzenia wniosku zawartego w ww. piśmie Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] zawiesił postępowanie administracyjne wszczęte i toczące się na wniosek A. K. z dnia [...] września 2008 r. Na skutek złożonego przez A. K. zażalenia Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ I instancji w toku ponownego rozpatrzenia sprawy zwrócił się do A. K. o sprecyzowanie jego wniosku z dnia [...] kwietnia 2009 r. Następnie zaś Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] zawiesił postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku A. K. z dnia [...] września 2008 r. i z dnia [...] października 2009 r. W dniu [...] lutego 2010 r. do Ministra Pracy i Polityki Społecznej wpłynął wniosek A. K. z dnia [...] lutego 2010 r. (uzupełniony następnie pismem z dnia [...] marca 2010 r.), w którym wniósł na podstawie art. 157 K.p.a. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności i stwierdzenie nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 i 5 K.p.a. m.in. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., wydaną na podstawie art. 157 § 3 K.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji: 1. Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...] wraz z postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 28 grudnia 2005 r., 2. Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że jednym z trybów weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej, jakie wymienia Kodeks postępowania administracyjnego, jest stwierdzenie nieważności takiej decyzji. Tryb ten umożliwia eliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętych szczególnie ciężkimi wadami materialnoprawnymi. Decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji jest wydawana w wyniku ustalenia istnienia jednej z przesłanek pozytywnych ustanowionych w art. 156 § 1 K.p.a. Przed wszczęciem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji konieczne jest jednak zbadanie przez organ właściwy, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne do wszczęcia takiego postępowania. Jedną z takich przesłanek warunkujących dopuszczalność wszczęcia postępowania nieważnościowego jest ustalenie, czy istnieje decyzja mogąca być przedmiotem tego postępowania, której ważność należy poddać ocenie. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności może być bowiem prowadzone tylko w stosunku do aktu administracyjnego istniejącego w obrocie prawnym. Skierowanie podania o stwierdzenie nieważności decyzji, która co prawda weszła do obrotu prawnego, jednakże następnie została decyzją ostateczną z tego obrotu prawnego wyeliminowana, obliguje organ do podjęcia decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 K.p.a.). Bezsporne w niniejszej sprawie jest natomiast, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] orzekająca o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...]wraz z postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] grudnia 2005 r., której stwierdzenia nieważności domaga się A. K., została uchylona decyzją ostateczną Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...]. Natomiast decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] orzekająca o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...] października 2006 r. nr [...] została uchylona decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2009 r. nr [...]. Uchylenie ww. decyzji powoduje, że nie występują one już w obrocie prawnym, co jest jednocześnie zdarzeniem prawnym powodującym niedopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tych decyzji z przyczyn przedmiotowych (brak przedmiotu postępowania). Na skutek złożonego przez A. K. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]. Na wyżej wymienioną decyzję A. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1304/10 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, iż Minister Pracy i Polityki Społecznej dopuścił się naruszenia przepisów art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., bowiem autorem zarówno pierwszej decyzji, jak i decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, była działająca z upoważnienia organu - Podsekretarz Stanu C. O. Minister Pracy i Polityki Społecznej, rozpoznając ponownie sprawę, decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 w zw. art. 129 § 1 i art. 157 § 3 K.p.a., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał wcześniejszą argumentację, iż przeszkodą do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] oraz decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] jest fakt ich wcześniejszego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzjami Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] oraz z dnia [...] maja 2009 r. nr [...]. Uchylenie ww. decyzji powoduje, iż nie występują one już w obrocie prawnym, co jest zdarzeniem prawnym powodującym niedopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tych decyzji z przyczyn przedmiotowych (brak przedmiotu postępowania). W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. K. wniósł o rozpoznanie jego sprawy przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej zgodnie z prawem i w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał szczegółowo swoje dotychczasowe działania podejmowane w celu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...] wskazując, iż brak pozytywnego rozstrzygnięcia w tej sprawie może doprowadzić do pozbawienia jego wraz z rodziną miejsca zamieszkania. Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1618/11 oddalił skargę. Na skutek wniesionej przez A. K. skargi kasacyjnej powyższy wyrok został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 października 2012 r. sygn. akt I OSK 832/12 i sprawa została przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu swojego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji nie spełnia przesłanek ustawowych określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Z lektury części historycznej uzasadnienia wynika, że organy wydawały liczne decyzje, których daty wydania i numery stanowią część uzasadnienia przedstawiającą stan faktyczny sprawy, zaś część merytoryczna uzasadnienia wyroku sprowadza się do podania kompetencji wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz powtórzenia podanych wcześniej decyzji wraz z datami ich wydania i numerami. W tej sytuacji zgodzić się należy z autorem skargi kasacyjnej, że tak sformułowane pisemne motywy zaskarżonego wyroku uniemożliwiają prawidłowe sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej. Skoro bowiem w uzasadnieniu nie przedstawiono precyzyjnie argumentacji Sądu I instancji, nie sposób skutecznie polemizować z tokiem rozumowania, którego efektem końcowym było zaskarżone orzeczenie. Ponadto, tak skonstruowane uzasadnienie praktycznie uniemożliwia przeprowadzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej w zakresie podniesionych zarzutów skargi kasacyjnej. Z pisemnych motywów wyroku nie można się bowiem dowiedzieć w jakim zakresie przeprowadzono kontrolę sądową zaskarżonej decyzji. Nie sposób więc ocenić, czy zasadnie Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja ostateczna odpowiada prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając ponownie sprawę zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl zaś art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z kolei z art. 190 ww. ustawy – sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy w tym miejscu przypomnieć, że zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu nadzwyczajnym wszczętym przez organ na wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2010 r. o stwierdzenie nieważności m.in. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]. Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. o odmowie wszczęcia postępowania stanowił przepis art. 157 § 3 K.p.a. w wersji obowiązującej do dnia 10 kwietnia 2011 r. Przepis ten stanowił, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. W art. 157 § 3 K.p.a. brak było wprost wymienionych przesłanek, które miałyby przesądzać o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a także w doktrynie przyjmowało się, że na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. organ nadzorczy orzeka o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn o charakterze formalnym (procesowym), które czynią stosowny wniosek niedopuszczalnym z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Z niedopuszczalnością z przyczyn przedmiotowych mamy do czynienia wówczas, gdy np. przepisy szczególne wyłączają ten tryb postępowania, decyzja której dotyczy wniosek nie obowiązuje już w obrocie prawnym lub gdy żądanie dotyczy innego aktu niż decyzja lub postanowienie. Natomiast niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych występuje w sytuacji, gdy wniesienie żądania przez dany podmiot nie może wywołać skutku w postaci wszczęcia postępowania, gdy np. z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wystąpiła osoba, która nie jest stroną lub nie ma zdolności do czynności prawnych. Zatem wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu administracji, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność. W przypadku zaś ich braku organ (według stanu prawnego obowiązującego w dacie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie) winien wydać na podstawie art. 157 § 3 K.p.a. decyzję odmawiającą wszczęcia takiego postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Pracy i Polityki Społecznej wyjaśnił, że odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] z przyczyn przedmiotowych, gdyż decyzje te nie występują już w obrocie prawnym. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] została uchylona, na skutek wniesionego przez A. K. odwołania, decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], natomiast decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] została uchylona decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2009 r. nr [...]. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko organu należy uznać za prawidłowe. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się do ustalenia, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Organ przed wszczęciem takiego postępowania zobowiązany jest zatem ustalić, czy w obrocie prawnym funkcjonuje nadal decyzja, co do której istnieją wątpliwości, że dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną, gdyż decyzja ta stanowi element przedmiotowy postępowania o stwierdzenie nieważności. W sytuacji natomiast, gdyby organ ustalił, że decyzja rozstrzygająca sprawę administracyjną materialną, co do której zgłoszono wniosek o stwierdzenie jej nieważności, nie obwiązuje już w obrocie prawnym, gdyż została w przewidzianym trybie prawnym (zwykłym lub nadzwyczajnym) wyeliminowana z tego obrotu, powinien odmówić wszczęcia postępowania o stwierdzenie jej nieważności. W stanie faktycznym niniejszej sprawy jest okolicznością niesporną, że decyzje Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] oraz z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] zostały wyeliminowane z obrotu prawnego przed datą wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o stwierdzenie ich nieważności. Brak w obrocie prawnym decyzji, co do których zgłoszony został wniosek o stwierdzenie ich nieważności, stanowił zatem przeszkodę do wszczęcia przez organ postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tych decyzji, z uwagi na brak elementu przedmiotowego tego postępowania. W konsekwencji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2010 r. odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 ww. ustawy.