II SA/Wa 2000/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Joanna Kube, Protokolant referent stażysta Monika Duma-Szymczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja Komendanta [...] Policji (zwanego dalej: "Komendantem [...]") z dnia [...] sierpnia 2018 r. o numerze [...]w sprawie cofnięcia uprawnień do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Komendant Rejonowy Policji [...] (zwany dalej: "Komendantem Rejonowym") przyznał A. D. (zwanej dalej: "Skarżącą") uprawnienie do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przysługującego policjantowi posiadającemu rodzinę od dnia [...] maja 2014 r. Skarżąca zwróciła się raportem z dnia [...] czerwca 2016 r. do Komendanta Rejonowego z wnioskiem o wynajęcie lokalu mieszkalnego z zasobów [...] na podstawie umowy najmu na czas pełnienia służby w Policji. W uzasadnieniu powołała się na trudną sytuację życiową, wskazując w szczególności, iż jest matką samotnie wychowującą dwójkę małych dzieci, zaś wynajęcie mieszkania w [...] przekracza jej możliwości finansowe. Dodała przy tym, iż swoje życie zawodowe wiąże z [...]. Zastępca Burmistrza [...] wystawił w dniu [...] lipca 2017 r. skierowanie dla Skarżącej do zawarcia umowy najmu lokalu na czas oznaczony. Lokal ten zlokalizowany był w [...], na ul. [...], składał się z 3 pokoi oraz kuchni o pow. użytkowej 56,30 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 37,06 m2. Raportem z dnia [...] kwietnia 2018 r. Skarżąca poinformowała Komendanta Rejonowego, iż jest zmuszona zrezygnować z zaproponowanego lokalu z przyczyn losowych. Wyjaśniła, iż obecnie zamieszkuje w dzielnicy [...], gdzie jej dzieci uczęszczają do żłobka i przedszkola i dzięki temu, że placówki te znajdują się blisko jej miejsca zamieszkania udaje się jej pogodzić obowiązki matki z obowiązkami służbowymi. Wskazała, iż zaproponowany lokal znajduje się natomiast w dzielnicy [...], zatem w znacznej odległości od żłobka i przedszkola. Dodała przy tym, iż starała się o przyjęcie córki do żłobków w dzielnicy [...], jednakże okazało się to niemożliwe. Skarżąca podniosła, iż nie stać jej na zapewnienie prywatnej opieki nad dziećmi, zaś w listopadzie 2017 r. zmarła jej matka, która dotychczas pomagała jej przy dzieciach. Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. Komendant zawiadomił Skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu. W toku postępowania Skarżąca wystąpiła do Komendanta Rejonowego z pismem z dnia [...] czerwca 2018 r., w którym wyjaśniła swoją sytuację życiową podnosząc w szczególności, iż odmówiła przyjęcia zaproponowanego jej lokalu z przyczyn niezależnych od niej. Skarżąca nie jest bowiem w stanie zapewnić opieki nad dziećmi, bowiem w dzielnicy [...] nie ma wolnych miejsc w publicznych żłobkach i przedszkolach, a nie stać jej na placówki prywatne, czy też na zapewnienie płatnej opieki nad dziećmi. W jej ocenie w sprawie nie wystąpiły przesłanki do cofnięcia uprawnienia do dodatku mieszkaniowego, bowiem odmowa przyjęcia lokalu nie była bezzasadna, lecz uzasadniona względami rodzinnymi i sytuacją zawodową. Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. o numerze [...] Komendant Rejonowy orzekł o cofnięciu uprawnień Skarżącej do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Zdaniem organu, w sprawie wystąpiła przesłanka określona w § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1130 ze zm.; zwanego dalej: "rozporządzeniem"), bowiem Skarżąca bezzasadnie odmówiła przyjęcia lokalu mieszkalnego. Skarżąca wystąpiła z odwołaniem od tej decyzji, w którym zarzuciła naruszenie § 6 pkt 3 rozporządzenia. W jej ocenie, nie można zgodzić się z organem, iż odmowa przyjęcia przydzielonego lokalu była bezzasadna, bowiem wręcz przeciwnie, odmowa ta była uzasadniona względami rodzinnymi i sytuacją zawodową. Zaskarżaną decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. Komendant [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego. Organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko, iż odmowa przyjęcia lokalu, który znajdował się w miejscowości, w której Skarżąca pełni służbę, a także spełniał przewidziane przepisami normy zaludnienia dla funkcjonariusza i jego rodziny, jak również znajdował się w należytym stanie technicznym i sanitarnym – winna zostać uznana za odmowę bezzasadną. Odnosząc się natomiast to podniesionych przez Skarżącą powodów odmowy, organ podniósł, iż sytuacja rodzinna Skarżącej nie mogła być uznana za uzasadnioną, gdyż świadomie dokonała ona wyboru w zakresie usytuowania centrum swoich spraw życiowych w dzielnicy [...]. Zdaniem Komendanta [...], odmowa przyjęcia przydziału konkretnego lokalu mieszkalnego mogłaby być uznana za uzasadnioną, gdyby wystąpiły obiektywne przeszkody uniemożliwiające stronie i członkom jej rodziny zamieszkanie w takim lokalu, ze względu na zły stan techniczny i sanitarny lokalu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta [...] z dnia [...] sierpnia 2018r. Skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Rejonowego, zarzucając im naruszenie: 1) § 6 pkt 3 rozporządzenia poprzez błędne uznanie, iż Skarżąca bezzasadnie odmówiła przyjęcia zaoferowanego jej lokalu mieszkalnego; 2) art. 7, art 8, art. 77 § 1 i § 4 i art 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a.") poprzez brak wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez zignorowanie trudnej sytuacji rodzinnej i materialnej Skarżącej, w jakiej znalazła się po śmierci jej matki, a także notoryjnego faktu niemożliwości znalezienia placówek opiekuńczych dla dzieci w Dzielnicy [...], braku "wyobraźni" w ocenie trudności w sprawowania opieki nad dziećmi wobec wydłużenia się czasu dojazdów do miejsca pełnienia służby i powrotu ze służby. Rozwijając zarzuty skargi ponowiła argumentację prezentowaną w toku całego postępowania. W jej ocenie, organ w sposób automatyczny, biurokratyczny i bezrefleksyjny uznał, że skoro zaoferowany jej lokal znajdował się w tej samej miejscowości to odmowa przyjęcia przez nią tego lokalu była nieuzasadniona. Podniosła przy tym, iż wręcz kuriozalne jest czynienie jej zarzutu, że sama wybrała swoje centrum życiowe, znacznie oddalone od Dzielnicy [...], bowiem każdy rozsądnie myślący człowiek stara się ulokować swoje centrum życiowe najbliżej miejsca pracy, a w przypadku posiadania małoletnich dzieci, poszukuje placówek opiekuńczo-edukacyjnych w pobliżu miejsca zamieszkania. Tym bardziej jeśli jest to rodzic samotnie wychowujący małoletnie dzieci. W konsekwencji, zdaniem Skarżącej, wydane w sprawie decyzje są subiektywne, oderwane od zasad doświadczenia życiowego oraz jakiejkolwiek empatii. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego. Kontrolując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu. Materialnoprawną podstawę decyzji Komendanta Rejonowego stanowił § 6 pkt 3 rozporządzenia, zgodnie z którym, decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego wydaje się, jeżeli policjant bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Zaznaczyć na wstępie należy, iż nie jest w sprawie sporne, że Skarżąca wystąpiła do Komendanta Rejonowego z wnioskiem o wynajęcie lokalu mieszkaniowego z zasobów [...], a następnie odmówiła przyjęcia przydzielonego jej lokalu, usytuowanego w miejscowości pełnienia przez nią służby, jak również spełniającego przewidziane normy metrażowe i techniczne. Przedmiotem sporu między stronami jest natomiast to, czy odmowa przyjęcia przydzielonego lokalu była "bezzasadna" jak wywodzą to działające w sprawie organy, czy też – jak twierdzi Skarżąca – była ona uzasadniona względami natury osobistej, podnoszonymi konsekwentnie przez Skarżącą w toku sprawy. W tak zakreślonym sporze, Sąd przyznał rację działającym w sprawie organom. Przypomnieć w pierwszej kolejności należy, iż stosownie do art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 161), obowiązkiem organów Policji jest zapewnienie policjantowi lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Natomiast jeżeli ustawowe uprawnienie policjanta, który nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, nie zostało zrealizowane przez przydział odpowiedniego lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej o przydziale, policjant ten nabywa – co do zasady – prawo do świadczeń pieniężnych stanowiących zastępcze formy realizacji ustawowego prawa do lokalu mieszkalnego. Świadczenia takie mają charakter kompensacyjny (służą wyrównaniu braku realizacji ustawowego prawa do lokalu mieszalnego) i pełnią funkcję surogatu zasadniczego prawa do uzyskania lokalu mieszkalnego w naturze (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2018 r. o I OSK 930/16; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Do tej kategorii świadczeń kompensacyjnych należy przede wszystkim prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej (art. 92 ust. 1 ustawy o Policji) oraz prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1 ustawy o Policji). Trzeba jednak pamiętać, że powyższe zastępcze uprawnienia mają charakter pochodny względem zasadniczego, ustawowego prawa do lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej (art. 88 ust. 1 ustawy o Policji). Uprawnienia te powstają zatem i trwają jedynie w takim zakresie, w jakim istnieje ustawowe uprawnienie do lokalu mieszkalnego policjanta w służbie stałej, który nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych. Konsekwencją pochodnego charakteru uprawnień do świadczeń zastępczych z art. 92 i art. 94 ustawy o Policji są ustawowe przesłanki negatywne przydziału policjantowi w drodze decyzji administracyjnej lokalu mieszkalnego (art. 95 ust. 1 ustawy o Policji), przesłanki negatywne przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (§ 1 ust. 2 rozporządzenia) oraz podstawy wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (§ 6 rozporządzenia). Z treści powyższych przesłanek i podstaw wynika, że uprawnienia do świadczeń zastępczych ustają lub ulegają zmianie już w momencie powstania okoliczności, które mają wpływ na istnienie lub zakres bazowego prawa wynikającego z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. W orzecznictwie podkreśla się przy tym wyraźnie, iż wybór świadczenia, o którym mowa w rozdziale 8 ustawy o Policji – "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" – nie należy do policjanta. Przyznanie określonego w tym rozdziale uprawnienia jest warunkowane przede wszystkim potrzebami służby i możliwościami przydzielenia lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. Zatem, to nie wybór policjanta w zakresie uzyskania wygodniejszego świadczenia decyduje o tym, które uprawnienie będzie mu przyznane (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2018 r. o sygn. akt I OSK 1741/16). Z omawianym przepisów wynika przeto, że obowiązkiem organu jest przede wszystkim zapewnienie funkcjonariuszowi lokalu. Lokal ten musi znajdować w miejscowości, w której funkcjonariusz pełni służbę bądź w miejscowości pobliskiej. Skoro zatem przepisy są w tym względzie jednoznaczne, to godzi się przyjąć, że obowiązek organu realizuje się poprzez zapewnienie lokalu w oznaczonej przepisami lokalizacji, nie zaś zapewnienie lokalu w lokalizacji żądanej przez policjanta, czy też dla niego dogodnej ze względów natury osobistej. Jak to już na wstępie wskazano, w stanie faktycznym niniejszej sprawy zapewniono Skarżącej lokal mieszkalny na terenie [...], zatem w miejscowości pełnienia przez nią służby. Jakkolwiek rację ma Skarżąca, iż powierzchnia miejscowości [...] jest rozległa, to jednak nie sposób dostrzec by przywołane wyżej normy prawne uwzględniały okoliczność odległości od miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby, ograniczając się jedynie do granic administracyjnych tej miejscowości, a nawet miejscowości pobliskiej. Sąd z oczywistych względów nie może przy tym badać kwestii pozasystemowych, w szczególności tego, czy organy Policji mają wpływ na lokalizację lokali jakie otrzymują od organów samorządowych, jak również tego jakimi względami kierują się przy przydzielaniu lokali funkcjonariuszom, w szczególności czy biorą pod uwagę przesłanki niewynikające z nałożonych na nich obowiązków, takie jak odległość pomiędzy miejscem położenia przydzielonego lokalu mieszkalnego a miejscem pełnienia służby, jak również względy osobiste czy rodzinne. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie można jednak nie dostrzec, że to sama Skarżąca wystąpiła do Komendanta Rejonowego z wnioskiem o wynajęcie lokalu mieszkaniowego z zasobów [...], wskazując przy tym, iż swoje życie zawodowe wiąże z [...]. Zatem winna mieć co najmniej świadomość, że przydzielony jej lokal może znajdować się w innej lokalizacji aniżeli dotychczasowa, co niewątpliwie będzie miało wpływ na jej sytuację życiową. Pamiętać również należy, iż chodziło o lokal z zasobów mieszkaniowych [...], zatem to nie organy Policji miały wpływ na lokalizację pozyskanego dla Skarżącej lokalu. Niezależnie od tego wskazać należy, iż we wniosku (raporcie) z dnia [...] czerwca 2016 r. Skarżąca nie podnosiła okoliczności związanych ze swoją sytuacją osobistą, nie wskazywała również pożądanej lokalizacji. Trudno zatem, zdaniem Sądu, zarzucić organowi brak chęci do załatwienia wniosku Skarżącej, skoro ostatecznie doprowadził do jego pozytywnego załatwienia poprzez przydzielenie lokalu mieszkalnego. Istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było również to, że zdaniem Skarżącej, lokal mieszkalny został jej "zaoferowany" czy też "zaproponowany". Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Wskazać bowiem należy, iż akty prawne normujące kwestie mieszkań funkcjonariuszy Policji nie znają używanych przez Skarżącą pojęć, natomiast posługują się określeniem "przydziału". Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1170 ze zm.), lokal mieszkalny, o którym mowa w art. 90 ustawy o Policji, przydziela się policjantowi w razie braku mieszkania albo zajmowania lokalu niezgodnego z przysługującymi policjantowi oraz członkom jego rodziny wymienionymi w art. 89 ustawy o Policji normami zaludnienia, z uwzględnieniem kolejności wynikającej z czasu oczekiwania na przydział lokalu mieszkalnego. Oznacza to w ocenie Sądu, iż lokal mieszkalny jest przyznawany jednostronnie w trybie administracyjnoprawnym, nie zaś oferowany w ramach stosunku cywilnoprawnego, a co za tym idzie, nie można przyjąć, by policjant miał możliwość jego wyboru. Sąd ostatecznie zgodził się zatem ze stanowiskiem organów, iż odmowa przyjęcia przez Skarżącą lokalu, który został jej przydzielony zgodnie ze wszystkimi ustawowymi przesłankami, tj. znajdował się w miejscowości pełnienia służby, spełniał normy zaludnienia i był w należytym stanie technicznym oraz sanitarnym, była odmową bezzasadną. Odnosząc się bowiem do charakteru podnoszonych przez Skarżącą względów uzasadniających odmowę przyjęcia lokalu mieszkalnego, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podzielił pogląd prezentowany w orzecznictwie, iż względy natury osobistej, jakkolwiek zrozumiałe i doniosłe na gruncie interesu Skarżącej, nie mogą jednakże usprawiedliwiać odmowy, bowiem nie mają one pierwszeństwa przed obowiązkiem służby (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 lutego 2016 r. o sygn. akt II SA/Wa 1456/15). Pamiętać bowiem należy jaki był cel ustawodawcy przy obciążaniu organu obowiązkiem zapewnienia funkcjonariuszowi odpowiedniego miejsca zamieszkania. Celem tym bez wątpliwości było zagwarantowanie funkcjonariuszowi właściwego wypełniania obowiązków służbowych. Nie można również zapominać, iż niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z decyzją o charakterze uznaniowym, czy też celowościowym. Organ nie może zatem kierować się przesłankami słusznego interesu Skarżącej, czy też zasadami współżycia społecznego, lecz musi ściśle realizować obowiązujące go przepisy prawa. W konsekwencji wykazanej istoty omawianych regulacji, o zasadności odmowy mogłyby świadczyć jedynie przesłanki o charakterze obiektywnym z punktu widzenia zadań służbowych policjanta, związane z niespełnieniem prawnie uregulowanych warunków, jakie winien spełniać przydzielony mu lokal mieszkalny. Tym samym kwestie związane z jego dokładną lokalizacją w miejscowości pełnienia służby nie mogą być uznane za istotne dla należytego wypełniania obowiązków służbowych. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, argumenty podnoszone przez Skarżącą, związane z ograniczeniami czasowymi, czy też z niemożliwością zapewnienia właściwej opieki dzieciom na terenie dzielnicy [...] po śmierci matki – jakkolwiek doniosłe i zrozumiałe z ludzkiego punktu widzenia – wymykają się kontroli Sądu, bowiem względy te nie znajdują oparcia w normatywnych przesłankach zapewnienia funkcjonariuszom Policji odpowiednich warunków mieszkaniowych, jak również nie są elementami związanymi ze służbą funkcjonariusza i jako takie – co do zasady – nie powinny mieć wpływu na potrzeby tej służby. Zdaniem Sądu, gdyby przyjąć stanowisko prezentowane przez Skarżącą, to zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych zawsze zależałoby od subiektywnego odczucia funkcjonariusza i mogłoby prowadzić do sytuacji, w której policjanci deklarowaliby różne potrzeby mieszkaniowe wynikające z ich indywidualnej sytuacji osobistej czy rodzinnej. Raz jeszcze podkreślić należy, iż te subiektywne względy nie zostały objęte dyspozycją przepisów ustawy o Policji, jak również przepisów wykonawczych i nie mogą być w konsekwencji uwzględniane przez organy Policji, które są obowiązane działać w granicach wyznaczonych przez prawodawcę. Zdaniem Sądu, powyższe stanowisko pokrywa się również z celem przepisu § 6 pkt 3 rozporządzenia, który niewątpliwie stanowić miał swego rodzaju zabezpieczenie przed odmowami przyjęcia lokali, opartymi na przesłankach subiektywnych, niezwiązanych z potrzebami służby. Gdyby bowiem dopuścić możliwość "wyboru" lokalu mieszkalnego poprzez odmowę przyjęcia lokalu przydzielonego – ze względów niezwiązanych ze służbą (osobistych, rodzinnych, życiowych) – to mogłoby to doprowadzić do hipotetycznego stanu permanentnego niezrealizowania obowiązku zapewnienia lokalu mieszkalnego policjantowi, mimo rzeczywistego posiadania takich możliwości przez organ. Pamiętać przy tym należy, iż lokal mieszkalny jest policjantowi przydzielany, nie zaś oferowany (proponowany). W tej sytuacji, zarzut naruszenia § 6 pkt 3 rozporządzenia, nie mógł zostać uwzględniony. Sąd nie stwierdził również naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego. Działające w sprawie organy wydały swoje decyzje na podstawie prawidłowo zebranego i kompletnego materiału dowodowego. Wszystkie konieczne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne zostały wyjaśnione, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach decyzji. Kontrolowane decyzje zawierają wszystkie wymagane elementy i nie naruszają art. 107 § 3 k.p.a. Końcowo podnieść należy, iż osnowa decyzji Komendanta Rejonowego jest literalnie zgodna z treścią przepisu § 6 pkt 3 rozporządzenia, aczkolwiek nie określa ona wyraźnie momentu utraty prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Jakkolwiek decyzja ta nie zobowiązuje Skarżącej do zwrotu pobranego równoważnika mieszkaniowego, to wyraźnie podkreślić należy, iż w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że moment utraty prawa do równoważnika przypada na dzień ziszczenia się konkretnej przesłanki z § 6 rozporządzenia i wywołuje skutki prawne wyłącznie na przyszłość. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był skargę oddalić, o czym orzekł – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – w sentencji wyroku.