II SA/Wa 2003/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk (spr.), Przemysław Szustakiewicz, Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017 r. sprawy ze skarg R. S. oraz [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" z siedzibą w B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz R. S. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" z siedzibą w B. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., na podstawie art. 18 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3, art. 20 ustawy o broni i amunicji, cofnął R. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] października 2015 r. z urzędu wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. W dniu [...].10.2015 r. do organu wpłynął wniosek o dopuszczenie [...] Towarzystwa Strzeleckiego [...] z siedzibą w [...] do udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym oraz udzielone W. R. pełnomocnictwo. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. Komendant Wojewódzki w [...] dopuścił [...]TS [...] do udziału w postępowaniu na prawach strony. Organ cofając pozwolenie wskazał, że pomimo prawidłowo odebranej korespondencji strona nie przedłożyła dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10 b ustawy o broni i amunicji. Organ przyjął, że tym samym strona nie spełnia wymogów w zakresie posiadania pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Organ podał, że jakkolwiek decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...].05.2000 r., l.dz. [...] strona uzyskała pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych i jest ono bezterminowe, to nie oznacza, że znowelizowana ustawa o broni i amunicji z dnia 11 stycznia 2011 r. (która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r.) i wprowadzone nią zmiany, jej nie dotyczą, a tym samym jest ona zwolniona z nałożonych przez ustawodawcę zobowiązań. Komendant wskazał, że postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych zostało wszczęte dnia [...].10.2015 r., a zatem już po wejściu w życie nowych przepisów, co oznacza, że jej sprawa mogła być rozpatrywana tylko na ich podstawie. Zdaniem organu, dotychczasowe przepisy prawa materialnego mają zastosowanie jedynie do spraw, które zostały wszczęte przed dniem 10 marca 2011 r. i do tej daty niezakończonych. Co do pozostałych zaś spraw należy stosować przepisy aktualnie obowiązujące. Komendant stwierdził, że w interesie publicznym, z uwagi na brak kwalifikacji do uprawiania sportu o charakterze strzeleckim (aktualnej licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego) nie leży zachowanie stronie pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania R. S., decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że przed wydaniem decyzji, pismem z dnia [...].07.2016 r. nr [...] zwrócił się do strony o przedłożenie dokumentu potwierdzającego, że R. S. jest członkiem klubu sportowego zrzeszonego w PZSS, co jest jak wskazał KGP pierwszym warunkiem, jaki należy spełnić, by uzyskać dokumenty pozwalające na zawodnicze uprawianie sportu strzeleckiego. W odpowiedzi pełnomocnik przesłał pismo, w którym poinformował, iż jego mandant na chwilę obecną nie posiada licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, nie przedstawił przy tym żadnego dokumentu, potwierdzającego, iż R. S. jest członkiem klubu sportowego zrzeszonego w PZSS, co umożliwiłoby mu uzyskanie dokumentów pozwalających na udział we współzawodnictwie sportowym w strzelectwie (k. 85). Komendant Główny Policji podał, że pozwolenie na broń strona uzyskała pod rządami przepisów ustawy z dnia 31.01.1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...].05.2000 r. (k. 17). Podstawą jej wydania było ustalenie, iż należy ona do Sekcji Strzeleckiej [...]TS [...], gdzie uprawia strzelectwo sportowe pod nadzorem zawodowych instruktorów strzelectwa sportowego PZSS (k. 7-8) oraz zdała egzamin z przepisów dotyczących obchodzenia się bronią sportową (k.13). Organ wskazał, że w dacie kiedy strona uzyskała pozwolenie na broń palną sportową, nie było wymogu posiadania licencji PZSS oraz w ogóle nie obowiązywały patenty strzeleckie, a wydane później - zgodnie z przepisami art. 5 nieobowiązującej już ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej oraz ustawy o żegludze śródlądowej (Dz. U. Nr 85, poz. 726 ze zm.) - zachowywały ważność do czasu ich wygaśnięcia, ale nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2005 r. Zgodnie zaś z art. 78 również nieobowiązującej już ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 ze zm.), z dniem 31 grudnia 2006 r. utraciły ważność licencje wydane na podstawie ustawy o kulturze fizycznej. Tym samym, nawet gdyby strona posiadała wydany w 2006 r. patent czy licencję, dokumenty te utraciłby ważność w dniu 31 grudnia 2006 r. Licencja strzelecka potwierdza, że dana osoba faktycznie uprawia strzelectwo w ramach rywalizacji sportowej, organizowanej przez PZSS, a nie tylko rekreacyjnie strzela z broni w ramach okazjonalnych spotkań towarzyskich, czy podczas lokalnych imprez kulturalnych. Uzyskanie licencji wymaga bowiem spełnienia określonych warunków, w tym uczestnictwa w ciągu roku w minimalnej, wskazanej przez PZSS, liczbie zawodów sportowych. Dlatego też jej brak oznacza, że posiadacz broni sportowej nie spełnia warunków, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. KGP podkreślił, że niezależnie zatem od tego, że obecnie R. S. nadal jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, tj. [...]TS [...] (k. 54), w obecnym stanie prawnym okoliczność ta umożliwia mu tylko rekreacyjne, amatorskie uprawianie strzelectwa. Do czynnego, sportowego (a zatem zawodniczego) uprawiania strzelectwa potrzebny jest bowiem stosowny dokument wydany przez PZSS, tj. patent (art. 10 b u st. 2 ustawy o broni i amunicji), przede wszystkim zaś aktualna licencja tego Związku, której wymieniony nie posiada. Organ wskazał, że ocena, iż posiadanie licencji jest niezbędnym warunkiem zachowania pozwolenia na broń do celów sportowych znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (tak np. w wyroku NSA z dnia 08.07.2015 r., sygn. akt II OSK 2960/13 lub z dnia 20.05.2016 r., sygn. akt. II OSK 2265/14). Reasumując, organ wskazał, że osoba posiadająca pozwolenie na broń do celów sportowych wydane na podstawie przepisów wcześniej obowiązującej ustawy musi spełniać warunki określone w art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, w tym warunek posiadania stosownej licencji. Organ wskazał, że w sytuacji, gdy w chwili obecnej strona - z uwagi na niespełnianie wymogów formalnych, tj. brak patentu strzeleckiego i licencji sportowej - nie może używać broni do celu, w jakim ją uzyskała w przeszłości, nie może też skutecznie powoływać się na swój interes w zachowaniu pozwolenia na tę broń, zwłaszcza, iż nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających, iż uprawia sport strzelecki w jakiejkolwiek formie. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] stała się przedmiotem skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesionych przez: 1) R. S. (skarga zarejestrowana została pod sygnaturą akt II SA/Wa 2003/16) i 2) [...] Towarzystwo Strzeleckie [...] z siedzibą w [...] (skarga zarejestrowana została pod sygn. akt II SA/Wa 2004/16). R. S. zarzucając naruszenie art. 1, art. 10 ust. 3 pkt. 3, art. 18 ust.4 oraz art. 52 ustawy z 21.05. 1999 r. o broni i amunicji oraz art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 155 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy wniósł o uchylenie decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych. Podniósł, że przesłankami formalnymi wydania mu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej były: pozytywnie zdany egzamin przed organem Policji, czynne uprawianie strzelectwa sportowego i przynależność do Sekcji Strzeleckiej [...]TS [...] w [...]. Podał, że do dnia dzisiejszego stan faktyczny istniejący w dacie wydania decyzji nie uległ zmianie. Skarżący zwrócił uwagę na aktualne orzecznictwo NSA (wyroki z 15.06.2016 r. II OSK 2462/14, z 06.10.2016 r. II OSK 2555/14 z26.10.2016 r. II OSK 2/15, z 26.10.2016 r. II OSK 243/15 , z 26.10.2016 r. II OSK 1911/15) i podniósł, że cofnięcie pozwolenia w tym stanie faktycznym jest sprzeczne z prawem. [...]TS [...] wnosząc o uchylenie decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zarzucił naruszenie tych samych przepisów, które wymienione zostały już wyżej. Skarżący wskazał, że regulamin PZSS ws. przyznawania licencji zezwala na posiadanie licencji PZSS osobom, które nie biorą żadnego udziału we współzawodnictwie sportowym. Podniósł, że organ nie wyjaśnił różnicy pomiędzy sportem a rekreacją, jeśli taka różnica występuje. Skarżący podniósł, że R. S. uprawia strzelectwo sportowe w ramach struktur [...]TS [...] niezmiennie od 16 lat. Podał, że powołany przez organ wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 2960/13 i z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2265/14 dotyczy innego stanu faktycznego. [...]TS [...] podniósł, że R. S. nie przedstawił dokumentów żądanych przez organ I i II instancji , iż uprawia sport strzelecki w jakiejkolwiek formie, gdyż organy żądały od niego jedynie okazania patentu i licencji PZSS. KGP nie badając w żaden sposób zaangażowania zainteresowanego w uprawianie strzelectwa sportowego podtrzymał argumentację KWP, iż formalny brak licencji PZSS stanowi przesłankę obligatoryjnego cofnięcia stronie uprawnień do posiadania broni sportowej. [...]TS [...] wskazał, że R. S. w chwili obecnej jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim i czynnie uprawia strzelectwo sportowe, co potwierdza dokumentacja źródłowa znajdująca się w dyspozycji macierzystego stowarzyszenia strzeleckiego. [...]TS [...] podniósł, że decyzje prowadzą także do naruszenia przepisów ustawy o sporcie (art. 2 pkt 1, art. 7 pkt 3, art. 13). Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie, powołując się na stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że R. S. nie posiada aktualnej licencji PZSS uprawniającej do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym; w toku postępowania administracyjnego skarżący nie potwierdził także, że o wydanie takiej licencji wystąpił do PZSS. Zatem brak wymaganej licencji stanowił podstawę do wydania decyzji. W ocenie organu, również osoba posiadająca pozwolenie na broń, wydane na podstawie przepisów wcześniej obowiązującej ustawy musi spełnić warunki określone w art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, w tym warunek posiadania stosownej licencji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2265/14 - niepubl.; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 2960/13 -niepubl.). Odnosząc się do zarzutów skargi [...]TS [...] w przedmiocie braku ustalenia przez organy Policji, czy strona faktycznie uprawia strzelectwo sportowe, czy wykorzystuje broń do celów sportowych, czy też nie, organ wskazał, że to rolą strony jest wykazanie - na żądanie organu - że uprawia czynnie strzelectwo sportowe, stąd strona winna przedłożyć stosowne w tym przedmiocie dokumenty. Po drugie podzielić należy stanowisko organu Policji II instancji, że wyłączne prawo do ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek, z wyjątkiem reguł dyscyplinarnych dotyczących dopingu w sporcie, posiada polski związek sportowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017 r., na podstawie art. 111 § 1 P.p.s.a., połączył sprawę ze skargi R. S. (II SA/Wa 2003/16) i sprawę ze skargi [...]TS [...] (II SA/Wa 2004/16) do łącznego rozpoznania a także rozstrzygnięcia i prowadzenia pod wspólną sygnaturą akt II SA/Wa 2003/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargi są zasadne. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 4 i art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 576 ze zm.). Przepis art. 18 ust. 4 powołanej ustawy stanowi, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania tego pozwolenia. Obowiązkiem organu było zatem ustalenie, czy ustały okoliczności faktyczne, które były podstawą wydania R. S. pozwolenia na broń palną do celów sportowych. W ocenie Sądu, ustaleń w tym zakresie organ nie dokonał. Organ stwierdził jedynie, że do czynnego, sportowego uprawiania strzelectwa potrzebna jest, poza patentem, licencja PZSS, której R. S. nie posiada. Z tego względu zdaniem organu skarżący nie może używać broni w celu, w jakim uzyskał ją w przeszłości. Z akt sprawy wynika, że skarżący pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych uzyskał na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2000 r. W decyzji tej, wydanej na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 ze zm.) w zw. z art. 53 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, wskazano, że przedstawione w podaniu okoliczności faktyczne uzasadniają potrzebę posiadania przez R. S. broni sportowej. Organ Policji wskazał wówczas na przynależność do klubu sportowego – sekcji strzeleckiej oraz zdany egzamin z przepisów dotyczących broni sportowej. Ustalono wówczas, że R. S. należy do Sekcji Strzeleckiej [...]TS [...], gdzie uprawia strzelectwo (karta 7-8 akt postępowania administracyjnego). Skarżący w toku postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych podnosił, że także obecnie jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim – [...]TS [...] w [...], czego organ nie kwestionował. Choć skarżący podnosił w toku postępowania, że czynnie uprawia strzelectwo sportowe i przynależy do sekcji strzeleckiej [...]TS [...], organ żadnych ustaleń w tym zakresie nie poczynił. Mimo wynikających z art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji kryteriów, które winny być brane pod uwagę w postępowaniu, organy obu instancji okoliczności tych nie zbadały, koncentrując swą uwagę na fakcie nieposiadania przez skarżącego licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego na uprawianie strzelectwa sportowego, o której mowa w art. 10b ust. 2 ustawy o broni i amunicji, a także brak patentu strzeleckiego. Na gruncie tej sprawy wskazania wymaga, że na mocy art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zachowały ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. Decyzja o pozwoleniu na posiadanie broni sportowej wydana została w tej sprawie na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. W świetle poglądów prezentowanych w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, weryfikacja pozwoleń – w trybie art. 18 ust. 4 ustawy, możliwa jest tylko przy wykazaniu, iż straciły aktualność przyczyny dla których udzielono pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej w oparciu o poprzednio obowiązujące przepisy (v. wyrok NSA z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II OSK 2/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak jest natomiast podstaw, aby przesłanki (wymogi) wynikające z nowych przepisów, odnosić do tzw. "starych" pozwoleń. Chodzi tu w szczególności o spełnienie wymogu, wynikającego z art. 10b ustawy o broni i amunicji. Pogląd taki prezentuje także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Powołany przepis stanowi, że uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych sportach. Dokument, o którym mowa w ust. 1, wydaje, po przeprowadzeniu egzaminu, polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857). Cytowany przepis obowiązuje od 16 października 2010 r. (art. 65 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie; Dz. U. Nr 127, poz. 857). Z kolei, zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń wydaje się m.in. jeżeli wnioskodawca przedstawi "ważną przyczynę" posiadania broni. Za przyczynę taką – stosownie do art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy - uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego - dla pozwolenia na broń do celów sportowych. Skoro ten ostatnio cytowany przepis obowiązuje od dnia 10 marca 2011 r. (art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji (...); Dz. U. 2011 r. Nr 38, poz. 195), to dopiero od wskazanej daty, pozwolenia na broń palną sportową mogą być wydawane, gdy osoba ubiegająca się o to pozwolenie, spełni wymogi zawarte w art. 10b ustawy o broni i amunicji. Wniosek ten potwierdzają przepisy międzyczasowe ustawy zmieniającej z dnia 5 stycznia 2011 r. Przepis art. 4 tej ustawy, wprost bowiem stanowi, że zachowują ważność dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni, wydane do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Tym samym, dopiero w stosunku do osób, które uzyskały pozwolenie na broń palną sportową począwszy od dnia 10 marca 2011 r. można cofnąć to pozwolenie, jeśli nie mają osoby te zgodnej z prawem możliwości uprawiania strzelectwa sportowego (v. wyrok NSA z dnia 6 października 2016 r. sygn. akt II OSK 2555/14). Tym samym, brak jest podstaw, aby w odniesieniu do skarżącego fakt nieposiadania licencji PZSS, traktować jako okoliczność wykluczającą możliwość uprawiania sportu o charakterze strzeleckim. Z tego względu Sąd stwierdził, że organ nie dokonał w istocie niezbędnych do rozpatrzenia sprawy ustaleń faktycznych, co do tego, czy faktycznie ustały okoliczności, które stanowiły podstawę wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Z tego względu za zasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., a także art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w konsekwencji także art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na gruncie zaś dokonanych dotychczas przez organ ustaleń stwierdzić należało, że organ błędnie zastosował przepis art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Za nietrafny Sąd uznał natomiast zarzut naruszenia art. 155 k.p.a., albowiem przepis ten nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie i nie był przez organ stosowany. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją było bowiem postępowaniem administracyjnym prowadzonym w trybie zwykłym. Ponownie rozpatrując sprawę organ dokona pełnych ustaleń stanu faktycznego w zakresie okoliczności stanowiących podstawę wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych (co do ich istnienia bądź ustania). Uzasadnienie decyzji administracyjnej powinno odpowiadać wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł, jak w punkcie 2 i 3 wyroku, na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżących wpis sądowy od skarg.