II SA/Wa 2020/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2020 r. sprawy ze skargi D. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska i mianowania na stanowisko równorzędne oddala skargę. Rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w G. zwolnił [...]. D.S.- referenta Referatu [...] z siedzibą w W. Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w G. - z zajmowanego stanowiska z dniem [...]czerwca 2019 r. i z dniem [...] czerwca 2019 r. mianował na równorzędne stanowisko referenta Sekcji [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w G., bez zmiany składników uposażenia. Organ I instancji wskazał, że decyzja ta uzasadniona jest koniecznością zapewnienia sprawnego funkcjonowania i ciągłości służby z uwagi na trudną sytuację kadrową Sekcji [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w G., do której przyczyniły się odejścia funkcjonariuszy na zaopatrzenie emerytalne oraz zwiększona ilość konwojów realizowanych przez funkcjonariuszy tej komórki, m.in. za sprawą zlikwidowania Oddziału Kobiecego w Areszcie Śledczym w O. i relokacji docelowo ok. 100 kobiet do Aresztu Śledczego w G.. Rozkazowi personalnemu nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] czerwca 2019 r. na podstawie art. 108 § 1 Kpa, nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W ustawowym terminie [...] . D.S. złożył odwołanie od w/w rozkazu personalnego. Wskazał, że przy wydawaniu decyzji zostały pominięte, nienależycie wykazane następujące elementy: kwestie ekonomiczno-finansowe, sytuacja kadrowa Referatu [...] z siedzibą w W. Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w G./ oraz sytuacja życiowa policjanta. W dalszej części odwołania policjant opisał swoją sytuację rodzinną i wskazał, że zaskarżony rozkaz personalny niesie dla niego duże komplikacje w jego życiu oraz spowoduje utrudnienia oraz niedogodności dla jego rodziny. Zmiana miejsca pełnienia służby, w ocenie skarżącego spowoduje, że Komenda Wojewódzka Policji w G. poniesie wysokie koszty w wyniku przyznania mu należnych świadczeń pieniężnych przysługujących na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia oraz ustawy o Policji. Ponadto uznał, że przy podjęciu zaskarżonej decyzji organ pominął kwestię trudnej obecnie sytuacji kadrowej Referatu [...] z siedzibą w W. Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w G . Wskazał przy tym na stan etatowy danej komórki organizacyjnej, podkreślił swoją dyspozycyjność w służbie, oddanie i zaangażowanie, zakwestionował ruchy kadrowe podjęte w tej jednostce organizacyjnej Policji, a także podważył zasadność argumentacji zaskarżonego rozkazu personalnego. Policjant uznał, że zaskarżona decyzja nosi cechy dowolności, nie została wydana po wyczerpującym ustaleniu stanu faktycznego. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] lipca 2019 r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności wskazał na treść art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jednym z podstawowych warunków wykonania tych zadań jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Granice tej dyspozycyjności określa ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze (por. wyrok Sądu Najwyższego Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 lutego 1993 r., sygn. akt III AZP 38/92). Podkreślił, iż stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, w którym strony mogą kształtować i modyfikować określone elementy tego stosunku (np. stanowisko, uposażenie, miejsce i czas pracy, zakres podporządkowania, dyspozycyjności) na zasadzie ich woli, a więc zasadzie równości podmiotów (pracownika i pracodawcy). Służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza oraz przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu. Z tego właśnie względu art. 28 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że mianowanie, będące źródłem stosunku służbowego, następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia do służby. Konsensusu wymaga zatem jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. Oznacza to także dyspozycyjność policjanta, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność Policji, a nie według osobistych odczuć, czy potrzeb policjanta (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6października 2011 r. sygn. akt ll SA/Ol 605/11). Powyższe wskazuje w ocenie organu, że stosunek służbowy policjantów, jako funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, bez których służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 1993 r. sygn. akt III AZP 38/92, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1788/14). Obowiązek policjanta podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. W ten sposób przełożony zyskuje znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej pełniącego służbę. Osoba zgłaszająca się dobrowolnie do służby w Policji wyraża gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej obowiązującej w tej formacji. Kandydat na policjanta świadomie poddaje się zatem służbowej dyspozycji przełożonego, która polegać może także na dowolnym określeniu miejsca pełnienia służby oraz stanowiska funkcjonariusza. Osoba decydująca się dobrowolnie na podjęcie służby w Policji rezygnuje z pewnej części swobód obywatelskich (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 1999 r., sygn. akt I SAB 8/99). Obowiązki policjanta reguluje ponadto zawarta w art. 27 ust. 1 ustawy o Policji rota ślubowania. Każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje m.in. pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych, a także strzec honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Ustawowe ograniczenia w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu policjanta na niższe stanowisko służbowe należy przy tym traktować jako wyjątki od zasady dającej przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalania treści stosunku służbowego. Podkreślono też, iż poza tymi ograniczeniami przełożony właściwy w sprawach osobowych może bez zgody policjanta przenieść go na równorzędne stanowisko służbowe. Nie do przyjęcia według organu byłby pogląd, że funkcjonariusz Policji, a więc służby, która ze swojej istoty wymaga podporządkowania oraz dyspozycyjności, nie mógłby zostać mianowany bez swojej zgody na równorzędne stanowisko gdy przemawiałoby za tym dobro tej służby. Wynika to a contrario z art. 38 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji, wymieniającego w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie na niższe stanowisko służbowe. Organ przywołał też art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w myśl którego do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Stosownie natomiast do art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, Komendant CBŚP w odniesieniu do policjanta CBŚP w ramach tej jednostki organizacyjnej. Komendant BSWP w odniesieniu do policjanta BSWP w ramach tej jednostki organizacyjnej, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli przeniesienie między województwami, a także między CBŚP a innymi jednostkami organizacyjnymi Policji oraz między BSWP a innymi jednostkami organizacyjnymi Policji następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji właściwy dla województwa, w którym policjant ma pełnić służbę, w przypadku przeniesienia do CBŚP - Komendant CBŚP, a w przypadku przeniesienia do BSWP - Komendant BSWP. Wymienionym powyżej przełożonym - odpowiedzialnym za stan bezpieczeństwa i porządku publicznego na podległym terenie bądź w ramach jednostki organizacyjnej - przyznano zatem uprawnienie do kształtowania polityki kadrowej, przy czym kreują ją tak, by optymalnie wykorzystać posiadane zasoby ludzkie w celu realizacji ustawowych zadań Policji. Zauważono też, że ustawa nie określa żadnych warunków mianowania policjanta na stanowisko równorzędne, nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący mianowania. Tak sformułowany przepis pozwala stwierdzić, że mianowanie policjanta na stanowisko służbowe pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2630/13 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2305/14). Powyższe prowadzi więc do wniosku, że przełożony właściwy w sprawach osobowych uprawniony jest do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym mianowania funkcjonariusza na równorzędne stanowisko służbowe (również w innej miejscowości) bez jego zgody i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza proceduralna norma art. 7 Kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 919/09). W kontekście powyższego stwierdzono, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] czerwca 2019 r., dotyczący zwolnienia [...] . D.S. z zajmowanego stanowiska referenta Referatu [...] z siedzibą w W. Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w G. z dniem [...] czerwca 2019 r. i mianowania go z dniem [...] czerwca 2019 r. na równorzędne stanowisko referenta Sekcji [...]Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w G., bez zmiany składników uposażenia został wydany przez właściwy organ oraz uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne. Decyzję podjętą w zaistniałych okolicznościach przez organ I instancji, mieszczącą się w granicach nadanego mu upoważnienia ustawowego, należy uznać w ocenie organu za uzasadnioną, albowiem podyktowana ona była aktualnymi potrzebami służby. Decyzja ta była realizacją wniosku personalnego przełożonego policjanta, który wskazał, że w Sekcji [...] Wydziału [...]Komendy Wojewódzkiej Policji w G. realizującej zadania związane z konwojowaniem osób obecnie jest trudna sytuacja kadrowa. W celu zapewnienia ciągłości służby konieczne jest wsparcie tej komórki przez innych policjantów danej jednostki organizacyjnej Policji. Potrzeba uzupełnienia stanu osobowego wynika również ze zwiększenia ilości konwojów realizowanych przez funkcjonariuszy tej komórki ze względu na zlikwidowanie Oddziału Kobiecego w Areszcie Śledczym w O. i relokację około 100 kobiet do Aresztu Śledczego w G . W przedmiotowej sprawie niewątpliwym jest, że Komendant Wojewódzki Policji w G. , wydając zaskarżoną decyzję kierował się interesem służby przejawiającym się w konieczności wzmocnienia funkcjonowania Sekcji [...] Wydziału [...]Komendy Wojewódzkiej Policji w G., w którym obecnie znajduje się stanowisko służbowe zajmowane przez [...]. D.S.. Mianowanie [...]. D.S.na stanowisko służbowe Sekcji [...]Wydziału [...]Komendy Wojewódzkiej Policji w G. leży więc w interesie społecznym, gdyż wzmocnienie stanu osobowego danej komórki organizacyjnej o wymienionego przyczyni się do poprawy jej funkcjonowania i umożliwi prawidłową realizację nałożonych zadań, a tym samym leży w interesie służby. Uwzględniając powyższe stwierdzono, że argumenty podniesione przez [...]. D.S. w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Skoro przełożeni uznają, że w danych okolicznościach niezbędna jest zmiana stosunku służbowego funkcjonariusza i odbywa się to zgodnie z prawem, a zarzuty zawarte w odwołaniu kwestionujące prawidłowość rozkazu personalnego ze względu na przyczyny zmiany stosunku służbowego, zmierzają w istocie do kwestionowania polityki kadrowej przełożonego, to nie mogą one stanowić argumentacji w niniejszej sprawie uzasadniającej uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1931/13). Ponadto ponownie wspomniano, że pozostawanie w stosunku administracyjnym (tj. w służbie w Policji) oznacza dyspozycyjność policjanta, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność Policji, a nie według osobistych odczuć, czy potrzeb rodzinnych policjanta (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6października 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 605/11). Dlatego też podniesione przez policjanta okoliczności odnośnie jego sytuacji rodzinnej nie mogą doprowadzić w konsekwencji do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na marginesie wskazano, iż kwestia podniesiona przez skarżącego dotycząca odległości pomiędzy miejscem zamieszkania policjanta i miejscem pełnienia służby, może wprawdzie stanowić dla niego pewną uciążliwość z uwagi na konieczność dojazdu do miejsca pełnienia służby, jednak ze względu na niezbędność zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji, możliwość zmiany stosunku służbowego policjanta i wiążąca się z tym zmiana miejsca pełnienia służby nie może być uzależniona od odległości jaka dzieli miejsce zamieszkania policjanta od planowanego miejsca pełnienia służby. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, dynamiczna zmiana miejsca pełnienia służby nieodłącznie wiąże się ze specyfiką służby w Policji i policjant nie może oczekiwać, że przez cały okres pełnienia służby w Policji będzie ją pełnić w tej samej jednostce organizacyjnej (miejscowości) i na tym samym stanowisku, wykonując takie same obowiązki. Niekwestionowanym prawem organu Policji jest kształtowanie struktury poszczególnych jednostek organizacyjnych Policji, określenie w ramach art. 1 ust. 2 ustawy o Policji konkretnych zadań Policji oraz ich optymalna realizacja przy pomocy odpowiednio wykwalifikowanych funkcjonariuszy. Jeżeli z tego względu konieczne jest mianowanie policjanta na inne równorzędne stanowisko służbowe, to ustawa stwarza taką możliwość. Taka potrzeba wystąpiła właśnie w omawianej sprawie. Skargę od powyższego rozkazu personalnego do tut. Sądu wywiódł D.S.wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi wskazał, że "decyzja zawarta w rozkazie personalnym nr [...] z [...].07.2019r została wydana bez wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego czym narusza art 77. K.P.A. Jak stanowi wyrok z 15.03.2012 r. II SA/WA 1639/11 "rozstrzygnięcie w niej zawarte nie może być dowolne, lecz musi wynikać z wszechstronnego oraz bardzo dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, a ten cel można osiągnąć jedynie poprzez szczegółowe zbadanie sprawy administracyjnej i utrwalenie owych badań w aktach sprawy". Powyższy rozkaz stoi w sprzeczności z przytoczonym uzasadnieniem ponieważ stwierdza, ze Policjant podlega służbowej dyspozycji przełożonego, która może polegać także na "dowolnym określeniu miejsca pełnienia służby oraz stanowiska" (str. 3 w/w rozkazu). Organ II Instancji nie odniósł się konkretnie do żadnego argumentu i faktu potwierdzonego dokumentacja tj. Statystyki zaludnień aresztów w G. i W. zawartych w odwołaniu a jedynie podkreślił konieczność rezygnacji z części swobód obywatelskich. Nie wykazano, ze konieczność zapewnienia sprawnego funkcjonowania i ciągłości służby wymagało akurat mojego przeniesienia a nie innego funkcjonariusza. Na żadnym z etapów podejmowania decyzji administracyjnej nie wzięto pod uwagę sytuacji finansowej Policji, na chwile obecna wypłacany jest juz równoważnik za brak mieszkania, który to naraża Policje na wydatki, których można uniknąć przenosząc funkcjonariusza z miejscowości pobliskiej. Należna jest również większa kwota zwrotu kosztów dojazdu. Nie wyjaśniono kwestii przeniesienia 100 kobiet z Aresztu Śledczego w O. , który mógł pomieścić maksymalnie 75. Nie odniesiono się do spadku ilości osób osadzonych w "podległym" Areszcie Śledczym w G. jak i wielu innych zawartych w odwołaniu. Skupiono się jedynie na przedstawieniu dobra społeczeństwa górującego nad dobrem funkcjonariusza. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowy rozkaz personalny według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie narusza on prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy przy wydawaniu skarżonego rozstrzygnięcia organ poruszał się w granicach prawa. Podstawą prawną badanego rozkazu personalnego Komendant Główny Policji uczynił przepis art. 36 ustawy o policji zgodnie z którym policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Sposób sformułowania w/przytoczonej normy prawnej świadczy niezbicie o tym, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z decyzją opartą o tzw. uznanie administracyjne. Uznaniowe działania organów nie zostały oczywiście wyłączone spod kontroli sądowej. Jednakże należy mieć na względzie to, że kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona do oceny ich zgodności z prawem. Rozpatrując skargę, Sąd zobowiązany jest zatem badać, czy przy podejmowaniu decyzji nie doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego. Nie może natomiast ingerować w słuszność dokonanego przez organ wyboru i tym samym oceniać celowości, opłacalności finansowej lub przedmiotowej, ani racjonalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uwzględnienie powyższych elementów należy do wyłącznej kompetencji organów policji, które za przedsięwzięte rozstrzygnięcia ponoszą odpowiedzialność przed swoją władzą zwierzchnią. Powyższe stwierdzenia znajdują potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym jednolicie akcentuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy jedynie tej części treści decyzji uznaniowej, która powiązana jest z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (rozumienia celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 130/10). Sądy administracyjne nie są uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji, wypełniając treści poza systemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych, realizują określoną politykę stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11). W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia czy odwołania sądy badają jedynie, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać, czy dana osoba powinna nadal piastować określoną funkcję w danej jednostce organizacyjnej. Pamiętać należy także o tym, że do podjęcia omawianej decyzji uznaniowej, nie jest konieczne udowodnienie wszystkich faktów stanowiących podstawę podjęcia decyzji. Wystarczy potwierdzenie wystąpienia większości zdarzeń będących przyczyną określonego działania przełożonego. Dokonywanie przez przełożonego określonych "ruchów kadrowych" jest zaś kategorią subiektywnej oceny zaistniałych faktów, opartej na konkretnych okolicznościach mogących wywoływać wątpliwości co do celowości pozostawienia danej osoby na określonym stanowisku (vide np. wyroki NSA z 28.02.2007r. sygn. akt I OSK 324/06 czy z 26.01.2012 r. sygn. akt I OSK 921/11). Przenosząc powyższe rozważania na realia faktyczne niniejszej sprawy uznać należało, iż skarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. W wyczerpująco sformułowanym uzasadnieniu organ wyjaśnił motywy , jakimi kierował się przy rozstrzyganiu sprawy. Przede wszystkim zwrócił uwagę na trudną sytuację kadrową w jednostce do której przeniesiono stronę, wywołaną odejściami funkcjonariuszy na emeryturę. Zwrócił też uwagę na zwiększone obciążenie pracą w/w jednostki, które spowodowane zostało likwidacją Oddziału Kobiecego w Areszcie Śledczym w O.i koniecznością relokacji ok. 100 osadzonych. Powyższe wyjaśnienia organu uznać zaś należało za wystarczające w realiach prawnych sprawy. Jak to już bowiem wyjaśniono na wstępie niniejszego uzasadnienia, Sąd administracyjny nie posiada kompetencji do oceny polityki kadrowej prowadzonej przez organ a w szczególności do oceny jej racjonalności. Stąd też, argumenty podnoszone w skardze a dotyczące nieodniesienia się w sposób szczegółowy do materii w/w relokacji osadzonych kobiet czy liczby osadzonych w Areszcie Śledczym w G. nie wpływały na poprawność omawianego rozstrzygnięcia. Na poprawność skarżonego rozkazu personalnego nie wpływało także to, że rozstrzygnięcie organu I instancji było uzasadnione w sposób nie do końca wyczerpujący. Przedmiotowe uchybienie zostało bowiem konwalidowane na etapie postępowania odwoławczego. Działanie organu II instancji w tym zakresie było zaś ze wszech miar dopuszczalne. Okoliczność braku pełnej realizacji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. normy art. 107 K.p.a. nie przesądzało bowiem per se o konieczności wydania przez organ odwoławczy orzeczenia kasatoryjnego. Kwintesencją niejako postępowania dwuinstancyjnego jest przecież właśnie możliwość a nawet obowiązek naprawiania przez organ odwoławczy uchybień, jakich dopuścił się organ I instancji. W realiach prawnych niniejszej sprawy jako pozostający bez wpływu na rozstrzygnięcie należało też uznać zarzut braku dbałości przez organy policji o budżet podległej formacji, a dotyczący materii konieczności zwracania skarżącemu kosztów dojazdu do jednostki w której ma pełnić służbę. Nie jest bowiem rolą Sądu administracyjnego a tym bardziej szeregowych funkcjonariuszy policji, ingerowanie w politykę finansową prowadzoną przez Komendantów Wojewódzkich Policji. Do badania tej problematyki powołane są inne, odpowiednie organy Państwowe. Na poprawność skarżonego rozstrzygnięcia bez wpływu pozostaje też podniesiona przez skarżącego obawa, iż jego przeniesienie stanowi rodzaj retorsji ze strony przełożonych, związanej ze staraniami strony, by przełożony służbowy zapewniał policjantom konwojującym chorych osadzonych, odpowiednie środki ochrony epidemiologicznej. Przede wszystkim powyższego podejrzenia strona w żaden sposób nie wykazała. Nadto podkreślenia wymagała okoliczność, iż starania funkcjonariusza (wielce chwalebne), o zapewnienie policjantom odpowiednich środków ochrony przed zarażeniem, nie wyłączało skarżącego z grona osób, które jego przełożony mógł przenieść do innej jednostki stosownie do potrzeb służby. Na marginesie dodać też należało, iż gdyby przychylić się do wniosków skargi i w konsekwencji zacząć wymagać od organów policji bardziej szczegółowego uzasadniania rozstrzygnięć omawianego rodzaju, to doprowadzić by to mogło do sytuacji, w której uprawnienie Komendantów jednostek organizacyjnych policji do szybkiej i sprawnej ingerencji w obsadę osobową komisariatów, stałoby się czysto iluzoryczne. Uniemożliwienie Komendantom sprawnego zarządzania zasobami ludzkimi, utrudniałoby znacznie (a czasem nawet uniemożliwiało), realizację zadań ustawowych stojących przed całą formacją. Nie wymaga zaś dowodu, że tego rodzaju skutek, byłby wprost sprzeczny z szeroko rozumianym interesem społecznym, przewyższającym swoim ciężarem gatunkowym interes funkcjonariusza upatrywany w możliwości pełnienia służby w jednostce najbliższej jego miejscu zamieszkania. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób wystarczająco prawidłowy i wyczerpujący zebrał oraz ocenił materiał dowodowy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).