II SA/Wa 2037/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk (spr.), Przemysław Szustakiewicz, Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017 r. sprawy ze skarg G. W. oraz [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" z siedzibą w B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz G. W. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" z siedzibą w B. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., na podstawie art. 18 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3, art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), cofnął G. W. pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...].03.2016 r. z urzędu wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. W dniu [...] marca 2016 r. do organu wpłynął wniosek o dopuszczenie [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" z siedzibą w [...] do udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym oraz udzielone W. R. pełnomocnictwo. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Komendant Wojewódzki w [...] dopuścił [...] "[...]" do udziału w postępowaniu na prawach strony. Organ wskazał, że wprawdzie strona uzyskała pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych i jest ono bezterminowe, to nie oznacza, że znowelizowana ustawa o broni i amunicji z dnia 11 stycznia 2011 r. (która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r.) i wprowadzone nią zmiany, jej nie dotyczą, a tym samym jest ona zwolniona z nałożonych przez ustawodawcę zobowiązań. Komendant stwierdził, że w interesie publicznym, z uwagi na brak kwalifikacji do uprawiania sportu o charakterze strzeleckim (aktualnej licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego) nie leży zachowanie stronie pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania G. W., decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że przed wydaniem decyzji, pismem z dnia [...].08.2016r. wezwał stronę do przesłania orzeczeń Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego o przyznaniu jej patentu strzeleckiego i aktualnej licencji na uprawianie sportu strzeleckiego lub potwierdzenia wystąpienia do Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego o ich wydanie. W odpowiedzi pełnomocnik strony pismem z dnia [...].09.2016 r. poinformował, że nadal nie posiada ona licencji PZSS, lecz uprawia strzelectwo sportowe, o czym świadczy dokumentacja szkoleniowa [...]. Komendant Główny Policji stwierdził, że ani strona ani podmiot dopuszczony do udziału w postępowaniu nie uprawdopodobnili w toku postępowania przed organem I bądź II instancji, że strona uprawia strzelectwo sportowe w ramach rywalizacji sportowej (k. 50,62-66 i 76). Decydują o tym nie władze stowarzyszenia sportowego (dokumentacja szkoleniowa takiego stowarzyszenia nie może zatem być w tej kwestii miarodajna), lecz w myśl art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2016r., poz. 176) - wyłącznie polski związek sportowy (tu: PZSS), który uchwalił stosowny regulamin. Wolą ustawodawcy jest też, aby - w myśl art. 10 b ust. 1 ustawy o broni i amunicji - uprawianie wszelkich sportów o charakterze strzeleckim (a więc nie tylko strzelectwa sportowego, tj. uprawianego zawodniczo, w ramach rywalizacji sportowej) odbywało się po uzyskaniu "odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem", który wydaje (ust. 2), po przeprowadzeniu egzaminu polski związek sportowy (PZSS). W związku z tym osoby nie posiadające tego dokumentu (patentu strzeleckiego) nie powinny uprawiać żadnego sportu strzeleckiego, ponieważ nie posiadają odpowiednich kwalifikacji. Tymczasem strona nigdy patentu nie uzyskała, także w toku niniejszego postępowania. Nawet na żądanie organu odwoławczego (wskazane wyżej pismo z dnia [...].08.2016r. - k.72) strona nie wskazała i nie potwierdziła, że wystąpiła o wydanie takiego dokumentu. KGP wskazał, że z akt administracyjnych wynika, iż strona w 1997 r. wystąpiła do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie pozwolenia na broń sportową o kal. 5, 6 mm. W uzasadnieniu swojego wniosku wskazała, iż jest członkiem [...] i uprawia strzelectwo sportowe (k.1). Do wniosku tego zostało dołączone m. in. zaświadczenie prezesa zarządu [...] Towarzystwa Strzeleckiego [...] – W. R. z dnia [...].04.1997 r. potwierdzające te okoliczności (k.4). Komendant Wojewódzki Policji w [...], uwzględniając powyższy wniosek decyzją z czerwca 1997 r. wydał stronie pozwolenie na broń sportową. W jej uzasadnieniu zostało m. in. stwierdzone, że przedstawione przez stronę okoliczności faktyczne uzasadniają potrzebę posiadania przez nią broni sportowej (k.11). KGP wskazał, że Polski Związek Strzelectwa Sportowego, właściwy w myśl ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie w zakresie sportów o charakterze strzeleckim, na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 tej ustawy uchwalił nowy regulamin przyznawania i pozbawiania licencji zawodniczych uprawniających do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym w dyscyplinach wchodzących w skład sportu strzeleckiego. Regulamin ten obowiązuje od dnia 01.05.2012 r. Wskazano w nim m. in., iż do uprawiania strzelectwa sportowego wymagana jest licencja wydawana przez PZSS. Uzyskać ją mogą osoby legitymujące się patentem strzeleckim, który to dokument zgodnie z art. 10 b ustawy o broni i amunicji potwierdza posiadanie odpowiednich kwalifikacji do uprawiania tego sportu. Organ wskazał, że NSA w wyroku z dnia 20 maja 2016r., sygn. akt II OSK 2265/14 stwierdził, że osoba posiadająca pozwolenie na broń, wydane na podstawie przepisów wcześniej obowiązującej ustawy musi spełnić warunki określone w art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, w tym warunek posiadania stosownej licencji. Komendant Główny Policji wskazał, że w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż strona nie posiada aktualnej, ważnej licencji zawodniczej uprawniającej ją do udziału we współzawodnictwie w sporcie strzeleckim, czego zresztą nie kwestionuje. Skoro więc strona nie posiada dokumentu wymaganego do uprawiania strzelectwa sportowego, tj. aktualnej licencji strzeleckiej, a nawet patentu, który jest wymagany do uprawiania sportu strzeleckiego w ogóle (art. 10 b ustawy o broni i amunicji) zasadne jest skorzystanie w jej przypadku z dyspozycji przepisu art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji. Organ uznał, że przesłankę wskazaną w tym przepisie spełnia okoliczność, iż strona nie uprawia strzelectwa sportowego. KGP stwierdził, że interes społeczny sprzeciwia się zachowaniu stronie prawa do posiadania broni sportowej, skoro nie wykorzystuje ona tej broni do celu, do którego ją uzyskała, tj. do uprawiania sportu strzeleckiego we współzawodnictwie sportowym. Co więcej nie posiada do tego niezbędnych kwalifikacji (art. 10b ustawy o broni i amunicji). Organ stwierdził przy tym, że zachowanie ważności wydanych wówczas pozwoleń nakłada na ich posiadaczy obowiązek sprostania aktualnym wymogom. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia z dnia [...] września 2016 r. nr [...] stała się przedmiotem skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożonych przez: 1) G. W. (skarga zarejestrowana została pod sygnaturą akt II SA/Wa 2037/16) i 2) [...] Towarzystwo Strzeleckie "[...]" z siedzibą w [...] (skarga zarejestrowana została pod sygn. akt II SA/Wa 2038/16). G. W. zarzucając naruszenie art. 1, art. 10 ust. 3 pkt. 3, art. 18 ust.4 oraz art. 52 ustawy z 21.05. 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.) oraz art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 155 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy wniósł o uchylenie decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych. Podniósł, że przesłankami formalnymi wydania mu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej były: pozytywnie zdany egzamin przed organem Policji, czynne uprawianie strzelectwa sportowego i przynależność do Sekcji Strzeleckiej [...] w [...]. Podał, że do dnia dzisiejszego stan faktyczny istniejący w dacie wydania decyzji nie uległ zmianie. Skarżący zwrócił uwagę na aktualne orzecznictwo NSA (wyroki z 15.06.2016 r. II OSK 2462/14, z 06.10.2016 r. II OSK 2555/14 z26.10.2016 r. II OSK 2/15, z 26.10.2016 r. II OSK 243/15 , z 26.10.2016 r. II OSK 1911/15) i podniósł, że cofnięcie pozwolenia w tym stanie faktycznym jest sprzeczne z prawem. [...] wnosząc o uchylenie decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zarzucił naruszenie tych samych, powołanych już wyżej, przepisów prawa. Skarżący wskazał, że regulamin PZSS ws. przyznawania licencji zezwala na posiadanie licencji PZSS osobom, które nie biorą żadnego udziału we współzawodnictwie sportowym. Podniósł, że organ nie wyjaśnił różnicy pomiędzy sportem a rekreacją, jeśli taka różnica występuje. Skarżący podniósł, że G. W. jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, bo takim stowarzyszeniem jest [...] i czynnie uprawia strzelectwo sportowe, co potwierdza dokumentacja znajdująca się w dyspozycji macierzystego stowarzyszenia strzeleckiego. [...] podniósł, że strona nie przedstawiła dokumentów żądanych przez organ I i II instancji, iż uprawia sport strzelecki w jakiejkolwiek formie, gdyż organa żądały od niego jedynie okazania patentu i licencji PZSS. KGP nie badając w żaden sposób zaangażowania zainteresowanego w uprawianie strzelectwa sportowego podtrzymał argumentację KWP, iż formalny brak licencji PZSS stanowi przesłankę obligatoryjnego cofnięcia stronie uprawnień do posiadania broni sportowej. [...] podniósł, że decyzje prowadzą także do naruszenia przepisów ustawy o sporcie (art. 2 pkt 1, art. 7 pkt 3, art. 13). Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie, powołując się na stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że G. W. nie posiada aktualnej licencji PZSS uprawniającej do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym; w toku postępowania administracyjnego skarżący nie potwierdził także, że o wydanie takiej licencji wystąpił do PZSS. Zatem brak wymaganej licencji stanowił podstawę do wydania decyzji. W ocenie organu, również osoba posiadająca pozwolenie na broń, wydane na podstawie przepisów wcześniej obowiązującej ustawy musi spełnić warunki określone w art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, w tym warunek posiadania stosownej licencji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2265/14 - niepubl.; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 2960/13 -niepubl.). Odnosząc się do zarzutów skargi [...] w przedmiocie braku ustalenia przez organy Policji, czy strona faktycznie uprawia strzelectwo sportowe, czy wykorzystuje broń do celów sportowych, czy też nie, organ wskazał, że to rolą strony jest wykazanie - na żądanie organu - że uprawia czynnie strzelectwo sportowe, stąd strona winna przedłożyć stosowne w tym przedmiocie dokumenty. Pełnomocnik podniósł, że, że wyłączne prawo do ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek, z wyjątkiem reguł dyscyplinarnych dotyczących dopingu w sporcie, posiada polski związek sportowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017 r., na podstawie art. 111 § 1 P.p.s.a., połączył sprawę ze skargi G. W. (II SA/Wa 2037/16) i sprawę ze skargi [...] (II SA/Wa 2038/16) do łącznego rozpoznania a także rozstrzygnięcia i prowadzenia pod wspólną sygnaturą akt II SA/Wa 2037/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargi są zasadne. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 4 i art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 576 ze zm.). Przepis art. 18 ust. 4 powołanej ustawy stanowi, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania tego pozwolenia. Obowiązkiem organu było zatem ustalenie, czy ustały okoliczności faktyczne, które były podstawą wydania G. W. pozwolenia na broń palną do celów sportowych. W ocenie Sądu, ustaleń w tym zakresie organ nie dokonał. Organ stwierdził jedynie, że do czynnego, sportowego uprawiania strzelectwa potrzebna jest (poza patentem, którego, jak w zaskarżonej decyzji wskazał KGP – strona nie posiada), licencja PZSS, której G. W. nie posiada. Z tego względu zdaniem organu skarżący nie może używać broni w celu, w jakim uzyskał ją w przeszłości. Z akt sprawy wynika, że skarżący pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych uzyskał na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. W decyzji tej, wydanej na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 ze zm.) wskazano, że przedstawione w podaniu okoliczności faktyczne uzasadniają potrzebę posiadania przez G. W. broni sportowej. Organ Policji wskazał wówczas na przynależność wymienionego do klubu sportowego oraz zdanie egzaminów z przepisów dotyczących broni sportowej. W podaniu o wydanie pozwolenia na broń G. W. wskazał, że jest członkiem [...], czynnie uprawia strzelectwo sportowe, a broń będzie wykorzystywał do podnoszenia swoich umiejętności strzeleckich. Skarżący w toku postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych podnosił, że również obecnie jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim – [...] w [...], czego organ nie kwestionował. Choć skarżący podnosił w toku postępowania, że czynnie uprawia strzelectwo sportowe, organ wskazał, że dokumentacja szkoleniowa takiego stowarzyszenia nie może być w tej kwestii miarodajna, albowiem o tym, czy strona uprawia strzelectwo sportowe w ramach rywalizacji sportowej decydują nie władze stowarzyszenia sportowego, lecz w myśl art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2016r., poz. 176) - wyłącznie polski związek sportowy (tu: PZSS), który uchwalił stosowny regulamin. Na gruncie tej sprawy wskazania wymaga, że na mocy art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zachowały ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. Decyzja o pozwoleniu na posiadanie broni sportowej wydana została w tej sprawie na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. W świetle poglądów prezentowanych w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, weryfikacja pozwoleń – w trybie art. 18 ust. 4 ustawy, możliwa jest tylko przy wykazaniu, iż straciły aktualność przyczyny dla których udzielono pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej w oparciu o poprzednio obowiązujące przepisy (v. wyrok NSA z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II OSK 2/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak jest natomiast podstaw, aby przesłanki (wymogi) wynikające z nowych przepisów, odnosić do tzw. "starych" pozwoleń. Chodzi tu w szczególności o spełnienie wymogu, wynikającego z art. 10b ustawy o broni i amunicji. Pogląd taki prezentuje także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Powołany przepis stanowi, że uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych sportach. Dokument, o którym mowa w ust. 1, wydaje, po przeprowadzeniu egzaminu, polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857). Cytowany przepis obowiązuje od 16 października 2010 r. (art. 65 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie; Dz. U. Nr 127, poz. 857). Z kolei, zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń wydaje się m.in. jeżeli wnioskodawca przedstawi "ważną przyczynę" posiadania broni. Za przyczynę taką – stosownie do art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy - uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego - dla pozwolenia na broń do celów sportowych. Skoro ten ostatnio cytowany przepis obowiązuje od dnia 10 marca 2011 r. (art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji (...); Dz. U. 2011 r. Nr 38, poz. 195), to dopiero od wskazanej daty, pozwolenia na broń palną sportową mogą być wydawane, gdy osoba ubiegająca się o to pozwolenie, spełni wymogi zawarte w art. 10b ustawy o broni i amunicji. Wniosek ten potwierdzają przepisy międzyczasowe ustawy zmieniającej z dnia 5 stycznia 2011 r. Przepis art. 4 tej ustawy, wprost bowiem stanowi, że zachowują ważność dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni, wydane do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Tym samym, dopiero w stosunku do osób, które uzyskały pozwolenie na broń palną sportową począwszy od dnia 10 marca 2011 r. można cofnąć to pozwolenie, jeśli nie mają osoby te zgodnej z prawem możliwości uprawiania strzelectwa sportowego (v. wyrok NSA z dnia 6 października 2016 r. sygn. akt II OSK 2555/14). Tym samym, brak jest podstaw, aby w odniesieniu do skarżącego fakt nieposiadania licencji PZSS, a ta okoliczność stanowiła w decyzji organu I instancji podstawę cofnięcia pozwolenia na broń, traktować jako okoliczność wykluczającą możliwość uprawiania sportu o charakterze strzeleckim. Z tego względu Sąd stwierdził, że organ nie dokonał w istocie niezbędnych do rozpatrzenia sprawy ustaleń faktycznych, co do tego, czy rzeczywiście ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Z tego względu za zasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., a także art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w konsekwencji także art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na gruncie zaś dokonanych dotychczas przez organ ustaleń stwierdzić należało, że organ błędnie zastosował przepis art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Za nietrafny Sąd uznał natomiast zarzut naruszenia art. 155 k.p.a., albowiem przepis ten nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie i nie był przez organ stosowany. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją było bowiem postępowaniem administracyjnym prowadzonym w trybie zwykłym. Ponownie rozpatrując sprawę organ dokona pełnych ustaleń stanu faktycznego w zakresie okoliczności stanowiących podstawę wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych (co do ich istnienia bądź ustania). Uzasadnienie decyzji administracyjnej powinno odpowiadać wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł, jak w punkcie 2 i 3 wyroku, na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżących wpis sądowy od skargi.