II SA/Wa 2052/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Sędziowie WSA Adam Lipiński Przemysław Szustakiewicz Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w S., działając na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] sierpnia 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił A. L. wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., że ww. jest funkcjonariuszem Policji, który pełni służbę w [...] Policji w S. Dowódca tej jednostki organizacyjnej Policji potwierdził, iż funkcjonariusz posiada na stanie broń służbową i nie zgłaszał, że obawia się o życie i zdrowie swoje i swojej rodziny. Z przedstawionej przez funkcjonariusza argumentacji wynika, iż ubiega się on o wydanie przedmiotowego pozwolenia w celu wyłącznie prewencyjnym. Subiektywna ocena zagrożenia, zdaniem organu nie stanowi wystarczającej przesłanki do wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W ocenie organu, sam fakt pełnienia przez A. L. służby w jednostce, której głównym zadaniem jest zwalczanie terroryzmu, a fakt, że podczas jej pełnienia miał on wielokrotnie kontakty z grupami przestępczymi, nie uzasadnia wydania przedmiotowego pozwolenia. A. L., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., w dniu [...] sierpnia 2010 r. złożył do Komendanta Głównego Policji odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił on, że została wydana z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji, poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji błędną wykładnię ust. 1 tego przepisu, skutkującym tym, że jedynie istnienie stałego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia odwołującego się, przemawia za odmową wydania przedmiotowego pozwolenia. Ponadto odwołujący się zarzucił, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 80 Kpa. Podnosząc powyższe zarzuty odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez wydanie przedmiotowego pozwolenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa w dniu [...] września 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m.in., że nie podzielił zarzutów podniesionych w odwołaniu. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji zebrał w sprawie niezbędne dowody ze wszystkich dostępnych źródeł i uwzględniając cały materiał dowodowy, ocenił go swobodnie zgodnie z dyspozycją art. 80 Kpa. Zdaniem organu odwoławczego ocena ta nie ma cech dowolności i jest adekwatna do poczynionych w toku prowadzonego postępowania administracyjnego ustaleń. Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący we wniesionej skardze powtórzył zarzuty przedstawione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Zgodnie z art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w następujących celach: ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia. Z powyżej przytoczonego przepisu wynika, iż okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń jest szczególne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. Bezspornie, na co wskazuje treść art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji ocena, czy obecnie takie szczególne zagrożenie dla skarżącego występuje, należy do organów Policji. Organy Policji dokonując tej oceny kierują się posiadaną z urzędu wiedzą dotyczącą bezpieczeństwa powszechnego, w tym bezpieczeństwa lokalnego. Jeżeli zatem stwierdzają, że zagrożenie życia lub zdrowia osoby wnioskującej o udzielenie pozwolenia na broń bojową do ochrony osobistej nie przekracza istotnie takiego zagrożenia w relacji do innych osób, wówczas decyzja odmowna jest uzasadniona. Zasady wynikające z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji określają ścisłą reglamentację broni, jako że uprawnienie do jej posiadania nie zostało zaliczone do wolności i praw obywatelskich określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 587/05, wyrok WSA w Warszawie z 24 maja 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 611/07). Brak poczucia bezpieczeństwa, z różnych powodów, deklaruje bardzo wiele osób. Nie oznacza to jednak obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpił (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2003 r. sygn. akt III SA 1857/01, wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1825/06). Podkreślenia wymaga fakt, że zagrożenie życia lub zdrowia, uzasadniające wydanie pozwolenia na broń, musi być obiektywne, aktualne i realne, a przede wszystkim ponadprzeciętne w konkretnym środowisku. Sam fakt, że skarżący odczuwa zagrożenie związane ze swoją osobą, jak również członków najbliższej rodziny, nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania obiektywnego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia, co zdaniem Sądu, organ administracji wykazał w zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że skarżący pełni służbę w [...] Policji w S. Skarżący pełniąc służbę jak i poza nią posiada broń palną. Z faktu tego wynika, że skarżący przy założeniu, iż jego zdrowie lub życie może być zagrożone nie jest pozbawiony możliwości użycia broni służbowej do odparcia bezpośredniego, bezprawnego ataku na jego osobę, czy też członków jego rodziny. Z wyjaśnień złożonych przez skarżącego na rozprawie wynika, że ubieganie się przez niego o wydanie przedmiotowego pozwolenia ma na celu jego uzyskanie, w związku z zamiarem zakończenia służby w Policji. Zdaniem Sądu, wniosek skarżącego o wydanie przedmiotowego pozwolenia, w ustalonym przez organ stanie faktycznym, jest co najmniej przedwczesny, a organy zasadnie odmówił pozytywnego dla skarżącego rozpatrzenia sprawy. Podkreślić należy, że niekorzystne rozstrzygnięcie organu nie pozbawia możliwości ubiegania się przez skarżącego o wydanie pozwolenia na broń palną do obrony osobistej, o ile jego sytuacja zawodowa ulegnie zmianie i wykaże on, że posiadanie broni jest mu niezbędne do obrony własnej, jak i osób mu najbliższych. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, zdaniem Sądu nie są one zasadne. Organ, wbrew twierdzeniu skarżącego dokonał prawidłowej wykładni przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, jak również organ przeprowadził postępowanie zgodnie z zasadami wynikającymi z Kpa, a w szczególności z zawartymi w nim zasadami. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni uprawniał organ do podjęcia decyzji o odmowie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.