II SA/Wa 2054/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.), Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Protokolant ref. staż. Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia za służby w Policji 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych na rzecz skarżącego T. S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z [...] lipca 2011 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2004 r. w przedmiocie zwolnienia T. S. (dalej jako skarżący) ze służby w Policji w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji, ustalił nowy termin zwolnienia ze służby w Policji na dzień 10 lipca 2011 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W związku z prośbą skarżącego z 25 kwietnia 2003 r. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] maja 2003 r. nr [...] zwolnił funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska w [...] Komendy Głównej Policji i 1 czerwca 2003 r. mianował na stanowisko [...] w 11 grupie uposażenia zasadniczego w kwocie 2.060 zł z mnożnikiem 1.52 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w kwocie 850 zł oraz dodatkiem kontrolerskim w wysokości 35% kwoty bazowej. 23 maja 2003 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższego rozkazu personalnego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, rozpoznając wniosek Komendanta Głównego Policji o zezwolenie na zachowanie skarżącemu zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku, decyzją z [...] lipca 2003 r., wydaną na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy o Policji, od 1 czerwca 2003 r. zachował ww. 16 grupę uposażenia zasadniczego i stopień etatowy [...] . Organ nie rozpatrzył zaś odwołania strony od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe. Z uwagi na ponad trzydziestoletnią wysługę emerytalną w marcu 2004 r., przełożony policjanta przeprowadził z nim rozmowę dotyczącą zamiaru rozwiązania stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, a następnie [...] kwietnia 2004 r. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] zwolnił policjanta ze służby z dniem 1 czerwca 2004 r. na podstawie powołanego wyżej przepisu. W decyzji tej określono m.in. składniki uposażenia, prawo do zachowania stopnia etatowego [...] oraz 16 grupy uposażenia z mnożnikiem 2.53 w kwocie 3.530 zł, dodatek służbowy w kwocie 850 zł i dodatek kontrolerski w wysokości 35% kwoty bazowej. Po rozpatrzeniu odwołania z 30 kwietnia 2004 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] czerwca 2004 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty rozwiązania stosunku służbowego, dodatku służbowego w kwocie 850 zł oraz wypłaty dodatku kontrolerskiego i ustalił nowy termin rozwiązana stosunku służbowego na 30 czerwca 2004 r. i wysokość dodatku funkcyjnego w kwocie 2100 zł. W pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. 2 marca 2007 r. skarżący wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] czerwca 2004 r. nr [...] . Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] maja 2007 r., utrzymaną w mocy decyzją z [...] czerwca 2007 r., odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę na powyższą decyzję, wyrokiem z 7 lutego 2008 r. o sygn. akt II SA/Wa 1455/07 uchylił zaskarżoną oraz utrzymaną nią w mocy decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzja z [...] czerwca 2004 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby nie została doręczona skarżącemu, co spowodowało, że nie weszła ona do obrotu prawnego. W związku z powyższym wyrokiem, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozpatrzył odwołanie funkcjonariusza z 23 maja 2003 r. od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2003 r. o mianowaniu na stanowisko służbowe i decyzją z [...] maja 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na stanowisko, ustalił nowy termin zwolnienia z zajmowanego stanowiska na 31 maja 2008 r. oraz nowy termin mianowania na stanowisko na 1 czerwca 2008 r. W pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpoznaniu odwołania skarżącego od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji wydał decyzję z [...] lipca 2008 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż podstawą materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Organ wprawdzie podkreślił, iż osiągnięcie wieku emerytalnego nie jest równoznaczne ze zwolnieniem ze służby, jednak decyzja w tym zakresie należy do przełożonego funkcjonariusza, a skoro strona posiada ponad 36-Ietnią wysługę lat, to niewątpliwie spełnia przesłanki określone w art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy. Organ wyjaśnił także, iż rozkaz personalny z [...] kwietnia 2004 r. rozstrzyga wyłącznie o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, określone zaś w nim stanowisko służbowe, nazwa komórki organizacyjnej, czy składniki uposażenia zostały powołane wyłącznie dla celów ewidencyjno-informacyjnych. Kwestia ustanowienia składników uposażenia została już ostatecznie ustalona w odrębnym postępowaniu administracyjnym, zakończonym decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] maja 2008 r., utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2003 r. o mianowaniu na stanowisko służbowe. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie § 21 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, a ponadto naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z § 22 cyt. rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 lutego 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 1264/08 oddalił powyższą skargę. Na skutek wniesionej przez skarżącego skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 grudnia 2009 r. o sygn. akt I OSK 651/09 uchylił zaskarżony wyrok z 10 lutego 2009 r. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, iż Sąd pierwszej instancji naruszył przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ uzasadnienie orzeczenia nie odpowiada w pełni wymaganiom zawartym w tym przepisie, zwłaszcza co do prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pozwalającego na jej rozstrzygnięcie. Naczelny Sad Administracyjny wskazał, iż trudno jest jednoznacznie ocenić czy skarżący pozostaje w służbie czy też został z niej zwolniony, a jeżeli tak, to z jaką datą i z jakich przyczyn. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie skarżący zarzuca, że decyzja z [...] lipca 2008 r. wydana została z naruszeniem art. 138 §1 pkt 3 i art. 105 § 1 k.p.a., bowiem w obrocie prawnym funkcjonują dwie wzajemnie częściowo sprzeczne decyzje. Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący tej sprzeczności, zwłaszcza w zakresie ustalenia obiema decyzjami grup uposażenia i wysokości dodatków do niego, a także nie odniósł się dostatecznym stopniu do zarzutów podnoszonych w tym zakresie przez skarżącego. Wyrokiem z 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 222/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję i określił, że nie podlega ona wykonaniu w całości. Wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji podniósł, iż Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że wydając skarżoną decyzję organ administracji naruszył przepisy prawa, poprzez niedokonanie umorzenia postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby. Dopatrzył się bowiem, że w obrocie prawnym znajdują się dwie częściowo wzajemnie sprzeczne decyzje. Zdaniem WSA w Warszawie, oceniając związek pomiędzy decyzją z [...] lipca 2008 r. oraz decyzją z [...] maja 2008 r. należy przede wszystkim ustalić wolę organu administracji. Zamierzenia organu stanowią zaś podstawowy punkt odniesienia dla ustalenia, jakie kroki winien podjąć organ po wydaniu decyzji z [...] maja 2008 r. W sytuacji bowiem, gdy toczyły się równolegle dwa postępowania - o zwolnienie i mianowanie oraz o zwolnienie - rozważyć należy zasadność wydawania późniejszej decyzji w świetle woli organu wyrażonej w decyzji wcześniejszej. Nie sposób bowiem oderwać się od tego, iż obydwa postępowania zakończone ww. decyzjami miały osiągnąć różny cel. Celem postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] maja 2008 r. było mianowanie skarżącego na nowe stanowisko. Wolą organu prowadzącego to postępowanie było więc zatrzymanie funkcjonariusza w służbie. Skoro więc organ, wydając powyższą decyzję, wyartykułował swój zamiar, jakim było pozostawienie skarżącego w służbie, trwanie postępowania zmierzającego do zwolnienia funkcjonariusza ze służby utraciło rację bytu. [...] maja 2008 r. odpadła bowiem podstawowa przesłanka uzasadniająca toczenie się postępowania w sprawie zwolnienia, jaką była wola organu pozbycia się funkcjonariusza ze służby. To zaś sprawiło, iż od wydania powyższej decyzji postępowanie w sprawie zwolnienia stało się bezprzedmiotowe. Takie zaś postępowanie winno zostać umorzone. Jednocześnie Sąd nie podzielił pozostałych zarzutów skargi. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po której rozpatrzeniu Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 24 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1291/10, oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia NSA przywołał wiążącą wykładnię prawa, zawartą w wyroku z dnia 15 grudnia 2009 r., zgodnie z którą decyzja z [...] lipca 2008 r. o zwolnieniu ze służby była bezprzedmiotowa i organ przed jej wydaniem powinien umorzyć postępowanie. Nieumorzenie postępowania zainicjowanego odwołaniem skarżącego od rozkazu personalnego z [...] kwietnia 2004 r. zwalniającego go ze służby, w sytuacji wydania przez organ decyzji z [...] maja 2008 r., mianującej go na nowe stanowisko służbowe, stanowiło naruszenie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Powyższa sytuacja doprowadziła do pozostawiania w obrocie prawnym dwóch odmiennych decyzji, będących wynikiem dwóch toczących się w tym samym czasie odmiennych postępowań, tj.: decyzji z [...] maja 2008 r. mianującej skarżącego na nowe stanowisko służbowe z dniem 1 czerwca 2008 r. oraz zwalniającej skarżącego ze służby w Policji z dniem 1 czerwca 2004 r. (na mocy rozkazu personalnego z [...] kwietnia 2004 r., który to rozkaz został zmieniony decyzją z [...] lipca 2008 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem 31 lipca 2008 r.). W ocenie NSA czytelną intencją i celem organów administracji powinno zostać usunięcie dualizmu postępowań administracyjnych prowadzonych w niniejszej sprawie wobec skarżącego. Nadto NSA zwrócił uwagę, że po wniesieniu przez skarżącego 30 kwietnia 2004 r. odwołania od decyzji organu z [...] kwietnia 2004 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją z [...] czerwca 2004 r., uchylił powyższą decyzję w zakresie daty rozwiązania stosunku służbowego oraz należnych skarżącemu świadczeń. Powyższa decyzja, co przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1455/07, nigdy nie weszła do obrotu prawnego na skutek niedoręczenia jej skarżącemu. Odwołanie skarżącego z 30 kwietnia 2004 r. zostało rozpatrzone dopiero decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lipca 2008 r., a więc decyzją uchyloną wyrokiem WSA z 15 kwietnia 2010 r., co do której Sąd ten orzekł o braku wykonalności w całości. W tak zarysowanych okolicznościach faktycznych, zdaniem NSA, należało zwrócić uwagę na następującą kwestię. Z akt sprawy wynika, że organ rozpatrzył merytorycznie odwołanie skarżącego od decyzji z [...] kwietnia 2004 r., wydając decyzję z [...] czerwca 2004 r. Pomimo, iż decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego na skutek niedoręczenia jej skarżącemu, to nadal istnieje. Zdarza się bowiem niejednokrotnie, że decyzja zostaje wydana i wywołuje określone skutki, ale nie jest stronie doręczona. Jest to wada postępowania przy doręczaniu decyzji, która nie zawsze oznacza, że decyzja do obrotu nie weszła. Jeżeli oczywiste jest, że decyzja wywołała określone skutki prawne, w niniejszej sprawie poprzez zwolnienie skarżącego ze służby, to jej niedoręczenie stronie nie powoduje, że nie pozostaje ona w obrocie prawnym (por. wyrok NSA z 30 września 2010 r., II OSK 1417/09). Należy więc rozważyć czy na gruncie niniejszej sprawy organ, wydając decyzję z [...] lipca 2008 r., nie był już związany wydaniem decyzji z [...] czerwca 2004 r. i czy w związku z tym dopuszczalnym było ponowne wydanie decyzji rozstrzygającej tę samą kwestię. W następstwie powyższych wyroków Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2004 r., [...] lipca 2011 r. wydał wskazaną na wstępie decyzję. W jej uzasadnieniu organ zaznaczył, że w sprawie nie toczy się żadne inne postępowanie administracyjne, dotyczące stosunku służbowego skarżącego, które byłoby w jakikolwiek sposób konkurencyjne z analizowaną sprawą. Ostatecznie w toku instancji zakończyło się decyzją nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] maja 2008 r. odwoławcze postępowanie w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko służbowe, wszczęte przed rozpoczęciem procedury zwolnienia ze służby. Organ wyjaśnił, że prowadzenie tego postępowania miało na celu realizację obowiązku wynikającego z art. 127 § 1 k.p.a., natomiast ustalenie nowej daty mianowania związane było z koniecznością respektowania art. 130 § 1 i § 2 k.p.a. Ostateczne rozstrzygnięcie powyższej sprawy leżało także w interesie strony, która dała temu wyraz miedzy innymi w odwołaniu od rozkazu personalnego nr [...] o zwolnieniu ze służby. Następnie organ zwrócił uwagę, że poza sporem pozostaje, że skarżący 1 marca 2004 r. posiadał ponad 30 letnią wysługę emerytalną, a zatem nabył prawo do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej i zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji zaistniała przesłanka do przeprowadzenia postępowania zwalniającego go ze służby. Zgodnie ze stanowiskiem Komendanta Głównego Policji, dotyczącym sprawy zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, wyrażonym w piśmie nr [...] z [...] czerwca 2011 r., brak jest możliwości i potrzeb służby, aby oficer nadal wykonywał zadania i czynności służbowe. Powyższa ocena, dopełnienie przez właściwego przełożonego wymogu formalnego poprzez przeprowadzenie z oficerem 1 marca 2004 r. rozmowy dotyczącej zamiaru rozwiązania stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, a także fakt ostatecznego i prawomocnego zakończenia postępowania, mającego ustalić ostatnio wyznaczone oficerowi stanowisko służbowe z przyporządkowanym mu uposażeniem, powodują, że organ odwoławczy ostatecznie orzekając w sprawie zwolnienia T. S. ze służby w Policji nie znalazł postaw do zakwestionowania rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2004 r. w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie organ zaznaczył, że aktem prawotworzącym w przedmiocie zwolnienia ww. ze służby w Policji będzie decyzja ostateczna, bowiem ona wywoła skutek prawny w tej sprawie. Rozstrzygnięcie organu pierwszoinstancyjnego, dokonane rozkazem personalnym nr [...] nie wywołało skutku prawnego, bowiem stosownie do art. 130 § 4 k.p.a. wniesienie odwołania od decyzji administracyjnej wstrzymało jej wykonanie. W ocenie organu odwoławczego bez zasadniczego znaczenia w sprawie pozostaje znaczna rozpiętość w czasie terminu wydania rozkazu personalnego nr [...] , będącego decyzją pierwszoinstanyjną w sprawie zwolnienia ze służby, poprzedzającej ten rozkaz rozmowy z 1 marca 2004 r. i daty wydania decyzji ostatecznej. Zakreślony normą § 21 rozporządzenia z 21 października 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2002, Nr 151, poz. 1261) termin poinformowania policjanta o zamiarze zwolnienia go ze służby chronić ma zwalnianego jedynie przed zwolnieniem wcześniejszym niż 3 miesiące od przeprowadzenia rozmowy w tej sprawie. Zaznaczenia wymaga, że choćby zwolnienie nastąpiło w terminie późniejszym niż pierwotnie zakładano, nie nakłada to na przełożonego konieczności ponownego informowania policjanta o zamiarze zwolnienia go ze służby. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu z 30 kwietnia 2004 r. organ wskazał, że przedmiotem rozstrzygnięcia w analizowanej sprawie jest zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Określone w nim stanowisko służbowe, nazwa komórki organizacyjnej, czy składniki uposażenia są jedynie wskazane dla celów ewidencyjno-informacyjnych. Składniki uposażenia zostały ustalone w odrębnym postępowaniu administracyjnym, zakończonym ostateczną decyzją nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] maja 2008 r., utrzymującą w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2003 r. o mianowaniu na stanowisko służbowe. Uwzględnić przy tym należy decyzję nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lipca 2003 r. o zachowaniu 16 grupy uposażenia i stopnia etatowego [...] . Ostatnim stanowiskiem służbowym skarżącego było zatem stanowisko [...] Komendy Głównej Policji w 11 grupie uposażenia z dodatkiem służbowym w kwocie 850 zł i dodatkiem kontrolerskim w wysokości 35% kwoty bazowej, z zachowaniem 16 grupy uposażenia zasadniczego i stopnia etatowego [...] . Jednocześnie organ wyjaśnił, że skoro odwołanie skarżącego wstrzymało wykonanie decyzji, to organ odwoławczy obowiązany był ustalić nową datę zwolnienia skarżącego ze służby, przypadającą na dzień po dokonaniu rozstrzygnięcia ostatecznego w przedmiotowej sprawie. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, T. S. wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, skarżonej decyzji zarzucił: naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 138 §1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 105 §1 k.p.a., polegające na nie umorzeniu postępowania odwoławczego od decyzji organu I instancji - rozkazu personalnego nr [...] z [...] kwietnia 2004 r. - pomimo, że postępowanie to stało się bezprzedmiotowe w związku z wydaniem przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] maja 2008 r. ostatecznej decyzji nr [...] o mianowaniu T. S. na nowe stanowisko służbowe z 1 czerwca 2008 r., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 153 p.p.s.a., polegające na zignorowaniu wiążących wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z 15 kwietnia 2010 r., utrzymanym w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lutego 2011 r., obligujących Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do umorzenia postępowania odwoławczego od rozkazu personalnego nr [...] z [...] kwietnia 2004 r. wobec tego, że postępowanie to stało się bezprzedmiotowe w związku z wydaniem, [...] maja 2008 r., przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji ostatecznej decyzji nr [...] o mianowaniu T.S. na nowe stanowisko służbowe. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący zaakcentował, że organ wydał decyzję o treści identycznej, jak decyzja, której wadliwość została przesądzona wyrokami WSA i NSA, a jedyna różnica dotyczy daty zwolnienia ze służby i nie ma znaczenia dla oceny jej prawidłowości. Skarżący zwrócił uwagę, że utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy doprowadziłoby do niedopuszczalnego stanu, w którym w obrocie prawnym funkcjonowałyby dwie wzajemnie sprzeczne decyzje: 1. decyzja nr [...] z [...] maja 2008 r. o mianowaniu T. S. na nowe stanowisko służbowe z 1 czerwca 2008 r., 2. rozkaz personalny nr [...] z [...] kwietnia 2004 r. zmieniony zaskarżoną decyzją MSWiA nr [...] z [...] lipca 2011 r. o zwolnieniu go ze służby w Policji z dniem 10 lipca 2011 r. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lipca 2011 r. stanowi kolejną już próbę zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z [...] kwietnia 2004 r., pomimo mianowania go na nowe stanowisko służbowe decyzją późniejszą z [...] maja 2008 r. Zdaniem skarżącego przeszło trzydziestoletnia wysługa skarżącego w Policji umożliwia wszczęcie i przeprowadzenie przez Komendanta Głównego Policji postępowania zmierzającego do zwolnienia skarżącego ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Artykuł 145 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) określa kiedy decyzje podlegają uchyleniu. Zgodnie natomiast z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazana co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej, przy ponownym wydawaniu decyzji, do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt jest wadliwy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że naruszenie przez organy administracyjne zasady związania oceną prawną wyrażoną wyroku sądu powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji (por. np. wyrok NSA z 25 maja 2001 r., sygn. akt V SA 355/01, Lex nr 57181). Zaskarżona decyzja została wydana wobec uchylenia przez WSA w Warszawie, wyrokiem z 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 222/10, od którego to orzeczenia NSA wyrokiem z 24 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1291/10 oddalił skargę kasacyjną, decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lipca 2008 r. Decyzją tą organ uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2004 r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił nowy termin zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] lipca 2008 r., a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W obu powyższych orzeczeniach Sądy odwołały się do wyroku NSA z 15 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 651/09, w którym to orzeczeniu NSA przesądził, że nieumorzenie postępowania zainicjowanego odwołaniem skarżącego od rozkazu personalnego z [...] kwietnia 2004 r. zwalniającego go ze służby, w sytuacji wydania przez organ decyzji z [...] maja 2008 r. mianującej go na nowe stanowisko służbowe, stanowiło naruszenie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. W wyroku z 15 kwietnia 2010 r. WSA w Warszawie jednoznacznie wskazał, że [...] maja 2008 r. odpadła podstawowa przesłanka uzasadniająca toczenie się postępowania w sprawie zwolnienia, skoro wolą organu, wyrażoną w decyzji z tej daty, było zatrzymanie funkcjonariusza w służbie. To zaś sprawiło, iż od wydania powyższej decyzji postępowanie w sprawie zwolnienia stało się bezprzedmiotowe. Takie zaś postępowanie winno zostać umorzone. Natomiast NSA w wyroku z 24 lutego 2011 r. zauważył, że czytelną intencją i celem organów administracji powinno zostać usunięcie dualizmu postępowań administracyjnych prowadzonych wobec skarżącego. Powyższą oceną prawną i wskazaniami organ był, na mocy art. 153 p.p.s.a., związany. Związany jest nią też Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę. Na podkreślenie zasługuje przy tym, że stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd doszedł zatem do przekonania, że organ naruszył przepis art. 153 p.p.s.a. Nie może odnieść zamierzonego skutku wskazanie przez organ, że w sprawie nie toczy się żadne inne postępowanie administracyjne, dotyczące stosunku służbowego skarżącego, które byłoby w jakikolwiek sposób konkurencyjne z przedmiotową sprawą. Odwoławcze postępowanie w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko służbowe, wszczęte przez rozpoczęciem procedury zwolnienia ze służby, ostatecznie w toku instancji zakończyło się bowiem decyzją z [...] maja 2008 r. w sprawie mianowania na stanowisko służbowe. W takim stanie faktycznym orzekały, w przywołanych powyżej wyrokach Sądy i dokonywały nie budzącej jakichkolwiek wątpliwości oceny związku pomiędzy decyzją z [...] lipca 2008 r. oraz decyzją z [...] maja 2008 r. przez pryzmat woli organu administracji. I właśnie ta ocena doprowadziła te Sądy do jednoznacznej konstatacji, wiążącej organ i Sąd rozpoznający niniejszą skargę, że od wydania decyzji z [...] maja 2008 r. postępowanie w sprawie zwolnienia stało się bezprzedmiotowe i jako takie powinno zostać umorzone. Tymczasem organ, wbrew temu wyraźnemu stanowisku, z naruszeniem zasad wynikających z art. 153 p.p.s.a., de facto wydał decyzję o treści identycznej, jak decyzja, której wadliwość została przesądzona wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, zmieniając tylko datę zwolnienia skarżącego ze służby, co w sposób oczywisty pozostawało bez wpływu na istotę rozstrzygnięcia. Już tylko z tego powodu zaskarżona decyzja musi zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Wobec stanowiska zawartego w uzasadnieniu wyroku NSA z 24 lutego 2011 r. rozważenia wymaga również kwestia związania organu decyzją wydaną [...] czerwca 2004 r. i łączącej się z tym dopuszczalności ponownego wydania decyzji rozstrzygającej tę samą kwestię. NSA zwrócił bowiem uwagę, że jeżeli wydana decyzja wywołała określone skutki prawne w niniejszej sprawie, poprzez zwolnienie skarżącego ze służby, to jej niedoręczenie stronie nie powoduje, że nie pozostaje ona w obrocie prawnym. Jest to wada postępowania przy doręczaniu decyzji, która nie zawsze oznacza, że decyzja do obrotu nie weszła. Z akt sprawy wynika, że organ rozpatrzył merytorycznie odwołanie skarżącego od decyzji z [...] kwietnia 2004 r., wydając decyzję z [...] czerwca 2004 r. Pomimo, iż decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego na skutek niedoręczenia jej skarżącemu, to nadal istnieje. Organ do powyższej kwestii nie odniósł się w żadnym zakresie. Wobec powyższego stanowiska kluczowe jest zatem ustalenie czy mocą tej decyzji skarżący został faktycznie zwolniony ze służby. Analiza akt osobowych skarżącego nie pozwala Sądowi, na co zwrócił już uwagę NSA w wyroku z 15 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 651/09, na jednoznaczną ocenę, czy skarżący został skutecznie zwolniony ze służby w Policji. Rozpoznając ponownie sprawę organ zobowiązany jest wobec tego do kategorycznego wyjaśnienia statusu skarżącego i rozważenia w tym kontekście czy jest związany decyzją z [...] czerwca 2004 r. jeśli wywołała ona określone skutki prawne, a jeżeli tak, to jakie wynikają z tego konsekwencje, czy w związku z tym dopuszczalnym było ponowne wydanie decyzji rozstrzygającej tę samą kwestię. Organ rozstrzygając w tym zakresie powinien mieć na uwadze, że skutki "materialne" decyzji, określające sytuację prawną jej adresata, powstają od momentu wydania decyzji. Wydanie aktu administracyjnego, zaopatrzonego we wszystkie niezbędne składniki formalne powoduje, że zostaje w ten sposób załatwiona sprawa administracyjna. Od tego momentu decyzja rozpoczyna swój byt prawny, a doręczenie oznacza zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji zostało wydane w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w myśl art. 200 p.p.s.a.