II SA/Wa 2101/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Przemysław Szustakiewicz, Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skarg C. G. oraz [...] Towarzystwa Strzeleckiego [...] z siedzibą w B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów sportowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz C. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz [...] Towarzystwa Strzeleckiego [...] z siedzibą w B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] Komendant Główny Policji, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], cofającą C. G., reprezentowanemu przez pełnomocnika W. R., pozwolenie na broń palną do celów sportowych. W uzasadnieniu organ podał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] powyższą decyzją cofnął C. G. pozwolenie na broń palną sportową w związku z ustaleniem, iż aktualnie nie uprawia on czynnie strzelectwa sportowego, tj. nie bierze udziału w rywalizacji zawodniczej w tym sporcie. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, w myśl którego właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. W ocenie organu o ustaniu okoliczności w sprawie C. G. świadczy fakt, iż nie przedstawił on dokumentów potwierdzających, iż nadal uprawia strzelectwo sportowe. Pełnomocnik C. G. złożył odwołanie od tej decyzji do Komendanta Głównego Policji wskazując, że jego mandant nie mógł przedstawić żądanych przez organ I instancji dokumentów, tj. patentu strzeleckiego oraz licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego (PZSS). Uzyskanie ich bowiem jest możliwe dopiero na przełomie sierpnia i września 2016 r. Podyktowane jest to faktem, że strona po przystąpieniu do klubu zrzeszonego w PZSS, aby być dopuszczona do egzaminu na patent strzelecki, musi odbyć 3 miesięczny staż. Dopiero po uzyskaniu wspomnianego dokumentu może ubiegać się o licencję PZSS. Pełnomocnik podkreślił, że z uwagi na ogromną liczbę zainteresowanych egzaminem na patent strzelecki, nie wszyscy chętni mogą do niego przystąpić. Wskazał przy tym, że ok. 200 osób, tj. połowa członków [...]TS [...] chcących uzyskać patent strzelecki, nie została dopuszczona do egzaminów w miesiącu lutym 2016 r. Podniósł ponadto, że w jego ocenie organy Policji w ogóle nie mają podstaw do żądania dokumentów wskazanych w art. 10 b ustawy o broni i amunicji, bowiem przepis ten, wprowadzony po nowelizacji ustawy o sporcie w dniu 25 czerwca 2010 r., nie dotyczy osób. które tak jak jego mandant, pozwolenie na broń do celów sportowych uzyskały przed jego wejściem w życie. Powołał się przy tym na opinię Katedry Prawa Administracyjnego U[...] w [...] oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2462/14. Uwzględniając argumentację pełnomocnika dot. czasochłonności procedur związanych z uzyskaniem licencji, Komendant Główny Policji pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] zwrócił się o przedłożenie dokumentu potwierdzającego, że C. G. jest członkiem klubu sportowego zrzeszonego w PZSS, co jest pierwszym warunkiem, jaki należy spełnić, by uzyskać dokumenty pozwalające na zawodnicze uprawianie sportu strzeleckiego. Jak bowiem wynika z Regulaminu egzaminów stwierdzających posiadanie kwalifikacji niezbędnych do uprawiania sportu strzeleckiego PZSS (obowiązującego od 1 listopada 2013 r.), aby uzyskać patent strzelecki, należy złożyć prawidłowo wypełniony wniosek o jego nadanie, potwierdzony przez kierownika klubu, stwierdzający przynależność wnioskodawcy do klubu należącego do PZSS od co najmniej 3 miesięcy oraz uczestnictwo wnioskodawcy w szkoleniu wstępnym. W odpowiedzi pełnomocnik przesłał pismo, w którym m.in. poinformował, iż jego mandant na chwilę obecną nie posiada licencji PZSS, nie przedstawił przy tym żadnego dokumentu potwierdzającego, iż C.. G. jest członkiem klubu sportowego zrzeszonego w PZSS, co umożliwiłoby mu uzyskanie dokumentów pozwalających na udział we współzawodnictwie sportowym w strzelectwie. Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie decyzją wskazaną na wstępie podał, że w myśl art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności, na podstawie których pozwolenie to zostało wydane. Przepis ten ma charakter fakultatywny, co oznacza, że skorzystanie z zawartej w nim kompetencji ustawodawca pozostawił uznaniu organu. Uznanie to doznaje jednak na gruncie przepisów prawa procesowego (Kodeks postępowania administracyjnego) ograniczenia, wynikającego z dyspozycji, art. 7 kpa. Dokonując oceny ustalonych w danej sprawie okoliczności w myśl art. 18 ust 4 ustawy o broni i amunicji organ Policji musi mieć na względzie, iż prawo do posiadania broni palnej ma charakter szczególny - dostęp do niego jest ograniczony z uwagi na reglamentacyjny charakter przepisów ustawy o broni i amunicji. Pozwolenie na broń palną uzyskuje się bowiem za zgodą właściwych organów Policji, wyrażoną w drodze decyzji administracyjnej w sytuacji oczywistej konieczności wynikającej z celu, do którego broń ma być używana. Następnie organ podał, że w świetle obecnie obowiązujących przepisów pozwolenie na broń sportową może być wydane jedynie wówczas, gdy zachodzą ustawowo określone, ważne przyczyny jej posiadania. Zgodnie z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji stanowią je w szczególności: udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10 b ustawy o broni i amunicji oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego. Jak z powyższego wynika, jednym z warunków koniecznych do uzyskania pozwolenia na broń do celów sportowych jest legitymowanie się licencją właściwego polskiego związku sportowego. Organ uznał, że w sprawie bezsporne jest, że strona licencją taką nie dysponuje, co oznacza, że nie spełnia warunków niezbędnych do posiadania pozwolenia na broń palną sportową, o których mowa w art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Podkreślił przy tym, iż okoliczność, że C. G. na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów spełniał wymogi do posiadania broni palnej sportowej, nie oznacza, że nie jest on związany regulacjami wynikającymi z przepisów obecnie obowiązującej ustawy. Uznanie bowiem, że warunki określone w aktualnie obowiązującej ustawie nie dotyczą osób, które uzyskały pozwolenie na broń na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, prowadziłoby w efekcie do nieograniczonego w czasie stosowania ustawy, która utraciła już moc obowiązującą i byłoby niewątpliwie sprzeczne z celem nowej ustawy, która charakteryzuje się zaostrzonymi wymaganiami do uzyskania pozwolenia na broń. Jak z powyższego wynika osoba, której wydano pozwolenie na broń obowiązana jest przestrzegać przepisów obowiązujących w czasie całego okresu posiadania pozwolenia na broń. Oznacza to, że jeśli zmieniają się przepisy regulujące przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, to zmiany te mają zastosowanie do wszystkich osób posiadających pozwolenia na broń. Takie działanie ustawodawcy nie nosi znamion naruszenia konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych (por. wyrok NSA z 25.11.2011 r. sygn. akt II OSK 1682/10). Reasumując, osoba posiadająca pozwolenie na broń do celów sportowych wydane na podstawie przepisów wcześniej obowiązującej ustawy musi spełniać warunki określone w art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, w tym warunek posiadania stosownej licencji. Organ podał, że jak wynika z akt sprawy, strona uzyskała pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 1996 r. (k. 7). Podstawą jego wydania było ustalenie, iż jest ona członkiem sekcji strzeleckiej WKS "[...]", gdzie uprawia strzelectwo sportowe. Potwierdzeniem, iż strona niewątpliwie aktywnie uprawiała strzelectwo sportowe w kolejnych latach, jest licencja PZSS nr [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r, którą strona przedstawiła organowi I instancji na jego żądanie. Aktualnie, jak wynika z treści odwołania, C. G. nie należy już do klubu WKS "[...]", natomiast jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, tj. [...]TS "[...]". W obecnym stanie prawnym okoliczność ta umożliwia mu jednak tylko rekreacyjne, amatorskie uprawianie strzelectwa. Do czynnego, sportowego (a zatem zawodniczego) uprawiania strzelectwa potrzebny jest bowiem stosowny dokument wydany przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego, tj. patent (art. 10b ust. 2 ustawy o broni i amunicji), przede wszystkim zaś aktualna licencja tego Związku, której wymieniony nie posiada. Organ podał, że dla ustalenia czy dana osoba nadal uprawia strzelectwo sportowe, a nie tylko strzela z broni rekreacyjnie, niezbędne jest przedstawienie przez nią licencji zawodniczej uprawniającej do udziału we współzawodnictwie w sporcie strzeleckim. Dokument taki w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza, że dana osoba faktycznie uprawia strzelectwo w ramach rywalizacji sportowej organizowanej przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego (uprawnienie do organizacji i prowadzenia przez PZSS - i tylko ten związek - współzawodnictwa sportowego w dziedzinie strzelectwa, wynika z przepisów ustawy o sporcie, m.in. z art. 7 ust 1, art. 13 ust 1 - Dz. U z 2014 poz. 750 - tekst jednolity), a nie tylko strzela z broni podczas zawodów organizowanych dla osób uprawiających strzelectwo amatorsko, okazjonalnych spotkań towarzyskich lub podczas lokalnych imprez kulturalnych. Uzyskanie licencji wymaga bowiem spełnienia określonych warunków, w tym uczestnictwa w ciągu roku w minimalnej, wskazanej przez PZSS, liczbie zawodów sportowych. Strona niewątpliwie ma tego świadomość, skoro w roku 1999 na żądanie organu Policji taką licencję przedstawiła. Licencja ta, wydana na mocy przepisu art. 24 ust. 1 i 2 wówczas obowiązującej ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej, określona wcześniej jako "bezterminowa", utraciła jednak swoją ważność z dniem 31 grudnia 2006 r. na mocy przepisu art. 78 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym. O wydanie kolejnej C. G. nie ubiegał się, jednakże po wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń sportową w piśmie z dnia 28 października 2015 r. (k. 32) zadeklarował podjęcie działań mających na celu uzyskanie dokumentów niezbędnych dla zachowania prawa do broni sportowej. Termin ich otrzymania określił na styczeń - luty 2016 (patent) i marzec - kwiecień 2016 (licencja). Jednakże pomimo swoich oświadczeń zawartych w tym piśmie, a także późniejszym, z dnia 31 marca 2016 r. oraz w odwołaniu od zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r., nie udokumentował podjęcia jakichkolwiek starań w tym kierunku. Nie uczynił tego nawet w sytuacji, gdy Komendant Główny Policji, przychylając się do jego argumentów, pismem z dnia 4 sierpnia 2016 r. wezwał go do przedłożenia zaświadczenia potwierdzającego, iż jest członkiem klubu strzeleckiego zrzeszonego w PZSS, co jest pierwszym i podstawowym warunkiem rozpoczęcia trwającej kilka miesięcy procedury uzyskania patentu strzeleckiego i licencji PZSS, a także warunkiem zachowania pozwolenia na broń palną do celów sportowych, o czym w przedmiotowym piśmie poinformowano. Organ podał, że osoba która uprawia strzelectwo sportowe, musi się liczyć także z pewnymi kosztami, m.in. uzyskania licencji czy patentu strzeleckiego. Podkreślił także, że ocena, iż posiadanie licencji jest niezbędnym warunkiem zachowania pozwolenia na broń do celów sportowych znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (tak np. w wyroku NSA z dnia 08.07.2015 r., sygn. akt II OSK 2960/13 lub z dnia 20.05.2016 r., sygn. akt. II OSK 2265/14). Zważywszy zatem, iż w chwili obecnej strona - z uwagi na niespełnianie wymogów formalnych, tj. brak patentu strzeleckiego i licencji sportowej - nie może używać broni do celu, w jakim ją uzyskała w przeszłości, nie może też skutecznie powoływać się na swój interes w zachowaniu pozwolenia na tę broń, zwłaszcza, że pełnomocnik w odpowiedzi na wezwanie Komendanta Głównego Policji z dnia 4 sierpnia 2016 r. nie przestawił żadnego dokumentu świadczącego, iż strona uprawia strzelectwo sportowe w jakiejkolwiek formie, bądź podjęła jakiekolwiek kroki w celu uzyskania licencji PZSS, która jest niezbędnym warunkiem do zachowania pozwolenia na broń do celów sportowych. Tym samym organ przyznał prymat racjom interesu społecznego i cofnął stronie pozwolenie na broń palną do celów sportowych. Strzelanie rekreacyjne może ona bowiem uprawiać z broni klubowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, złożonej zarówno przez skarżącego jak i [...] Towarzystwo Strzeleckie "[...]", wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący, stwierdził, że posiada kwalifikacje do posługiwania się bronią stwierdzone egzaminem przeprowadzonym przed udzieleniem mu pozwolenia na broń w celach sportowych oraz że czynnie bierze udział we współzawodnictwie sportowym. Powołał się też na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, które nie poparły stanowiska organów w tych sprawach. W skardze zaś [...] Towarzystwa Strzeleckiego [...] zarzucono organowi naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 10 pkt 3 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, powołując się również na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego i przytaczając ich obszerne fragmenty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w decyzji. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 13 czerwca 2016 r. w spr. o sygn. akt II SA/Wa 2101/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 111 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą o sygn. akt II SA/Wa 2102/16. Powołany przepis stanowi, że sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą. W rozpoznawanej sprawie skargi dotyczą tego samego zarządzenia zastępczego Wojewody [...] nr [...] a zatem mogły być objęte jedną skargą, co czyni uzasadnionym połączenie postępowań sądowych do łącznego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Sprawę o sygn. II SA/Wa 2102/16 zakreślono w repertorium sądowym, a obie sprawy prowadzone są obecnie pod sygnaturą akt II SA/Wa 2101/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz. U. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Wskazać należy, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd zawarty w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2017 r. o sygn.. akt II OSK 1385/15 i jego argumenty uznaje za własne. Przystępując do rozpoznania niniejszej skargi wskazać należy, że przepisy, że zaskarżona decyzja narusza art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), przy czym, w ocenie Sądu, naruszenie tego przepisu polega na jego błędnym zastosowaniu. Zgodnie z powołanym przepisem właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Niezasadnie zatem organy Policji, które w rozpoznawanej sprawie przepis ten zastosowały w ten sposób, że oceniały, czy skarżący spełnia obecnie obowiązujące przesłanki udzielenia pozwolenia na broń palną do celów sportowych, ustalone w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. W ocenie Sądu, nie ma żadnych podstaw prawnych do tego, aby twierdzić, że osoby, które uzyskały pozwolenie na broń do celów sportowych przed wejściem w życie tego przepisu w obecnym brzmieniu, co nastąpiło – jak wynika z ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. nr 38, poz. 195 ze zm.) – w dniu 10 marca 2011 r., miały obowiązek przedłożenia dokumentu, o którym mowa w art. 10b ust. 1 ustawy o broni i amunicji, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego, czyli PZSS. Obowiązku takiego nie można wyprowadzać z faktu, że pozwolenia na broń wydane przed nowelizacją powołanego przepisu albo – jak w przypadku skarżącego – jeszcze pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy, nadal obowiązują i ich posiadacze są zobowiązani do przestrzegania aktualnie obowiązujących przepisów. Nie ulega wątpliwości, że osoby posiadające pozwolenie na broń muszą przestrzegać obecnie obowiązujące przepisy prawa niezależnie od tego, kiedy otrzymali to pozwolenie. Jednakże organy administracji pominęły, że art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji dotyczy udzielenia pozwolenia na broń do celów sportowych, a więc siłą rzeczy ma zastosowanie do pozwoleń na broń, które są wydawane w czasie, gdy ten przepis obowiązuje, a nie do pozwoleń na broń wydanych przed jego wejściem w życie albo pod rządami tego przepisu w innym brzmieniu. Zatem dokumentów, o których mowa w powołanym przepisie w jego obecnym brzmieniu, organy Policji mogą domagać się od osób, które ubiegają się o pozwolenie na broń do celów sportowych. Organy administracji nie powołały żadnych przepisów, które obowiązek ten rozciągałyby także na osoby, które już posiadają pozwolenie na broń do celów sportowych. Takich przepisów nie ma w szczególności w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, którą wprowadzono obecne brzmienie art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Wręcz przeciwnie, znajduje się w niej art. 4 o treści wskazującej na potwierdzenie zachowania ważności dotychczas nabytych uprawnień. Podobnym przepisem jest powołany w skardze kasacyjnej art. 52 ustawy o broni i amunicji, który ma znaczenie w rozpoznawanej sprawie z tego powodu, że skarżący posiada pozwolenie na broń wydane przed wejściem w życie tej ustawy. W końcu takim przepisem nie jest art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, z którego wprost wynika, że pozwolenie na broń może być cofnięte, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania, a nie wtedy, gdy zmienią się podstawy prawne udzielenia pozwolenia na broń. Nie można też, jak czynią to w rozpoznawanej sprawie organy Policji, wskazanego obowiązku wyprowadzać z ogólnych idei przyświecających ustawie o broni i amunicji, mianowicie dążenia w interesie publicznym do tego, aby pozwolenie na broń posiadały tylko te osoby, dla których broń jest niezbędna. Sąd nie widzi przeszkód, aby ustawodawca wprowadzając bardziej restrykcyjne przepisy dotyczące udzielania pozwoleń na broń do celów sportowych przewidział obowiązek dostosowania się przez osoby posiadające już takie pozwolenia w oparciu o łagodniejsze przepisy do aktualnego stanu prawnego. Jednakże powinno to być wyraźnie w ustawie nowelizującej przewidziane. Skoro taki obowiązek nie został wyraźnie wprowadzony, to nie można go wyprowadzać w drodze wykładni. Sąd dostrzega, że w rozpoznawanej sprawie istnieje także inny aspekt stosowania art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 18 ust. 4 tej ustawy. Otóż można twierdzić, że skoro w świetle art. 10b ust. 1 ustawy o broni i amunicji uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem (tak zwany patent strzelecki), a dokument ten wydaje – jak wynika z art. 10b ust. 2 powołanej ustawy – polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 176 ze zm.), czyli PZSS, to ktoś, kto nie posiada tego dokumentu, nie uprawia sportów o charakterze strzeleckim, co z kolei mogłoby uzasadniać cofnięcie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Na tym, jak należy sądzić, zasadza się rozróżnienie przez organy administracji uprawiania sportów strzeleckich o charakterze współzawodnictwa sportowego oraz o charakterze rekreacyjnym i wiązania skutków w postaci uzasadnienia dla zachowania pozwolenia na broń do celów sportowych tylko z tym pierwszym rodzajem aktywności. Jednakże w ocenie Sądu, w świetle ustawy o sporcie brak podstaw do takiego rozróżnienia. Z art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wynika, że każdy polski związek sportowy, a więc także PZSS, ma wyłączne prawo do organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski. Ponadto – w myśl art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie - polski związek sportowy ma wyłączne prawo do ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek. Oznacza to, że PZSS nie ma wyłączności na organizowanie i prowadzenie współzawodnictwa sportowego oraz na ustanawianie i realizację reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym na innym, niższym szczeblu. Na tym niższym szczeblu inne podmioty mogą zatem organizować i prowadzić współzawodnictwo sportowe według własnych reguł i nie można odmówić osobom biorącym udział w takich zawodach tego, że uprawiają sport strzelecki. Nie można w każdym razie różnicować uprawiania sportu w ramach polskiego związku oraz poza takim związkiem. Należy bowiem mieć na uwadze także to, że w art. 2 ust. 1 ustawy o sporcie stanowi się, że sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach. Sportem nie jest więc tylko współzawodnictwo zorganizowane, ale też doraźne i na wszelkich poziomach, a nie tylko na poziomie krajowym (Mistrzostwa Polski i Puchar Polski). Nie są więc przekonujące argumenty organów administracji, w których podkreśla się konieczność wykazania współzawodnictwa w zawodach organizowanych przez PZSS i przeciwstawia się tego rodzaju zawody "rekreacyjnemu" uprawianiu strzelectwa. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że organy administracji, w szczególności organ drugiej instancji, ustaliły, iż skarżący w 1996 r. otrzymał pozwolenie na broń z tego powodu, że uprawiał sporty strzeleckie. Skarżący bowiem do podania złożonego [...] kwietnia 1996 r. o udzielenie mu pozwolenia na broń sportową dołączył zaświadczenie WKS "[...]", stwierdzające, że czynnie uprawia strzelectwo sportowe, zaś organ administracji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 1999 r. o udzieleniu skarżącemu pozwolenia na broń sportową stwierdził, że "przedstawione przez stronę w podaniu okoliczności faktyczne uzasadniają potrzebę posiadania broni sportowej". Organy administracji ustaliły też, że skarżący nadal uprawia tego rodzaju sporty, tyle że w zawodach organizowanych przez inne podmioty niż PZSS. W tych okolicznościach brak było podstaw do wydania na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń do celów sportowych z tego powodu, że ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania tego pozwolenia. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skargi są zasadne oraz że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. W związku z tym, na podstawie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) i uwzględniając skargę Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W związku z powyższym, uznając że skarżony rozkaz personalny narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ będzie zobowiązany do jej wszechstronnego wyjaśnienia, z uwzględnieniem sposobu rozumienia prawa zaprezentowanego przez tutejszy Sąd w niniejszym uzasadnieniu. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w pkt 2 i 3 wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).