II SA/Wa 2208/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Andrzej Kołodziej, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej – oddala skargę – Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2013 r. D. P., w oparciu o art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) zwrócił się do Komisji Nadzoru Audytowego o udostępnienie następujących informacji: 1. Protokołów z posiedzeń Komisji Nadzoru Audytowego w okresie między 1 czerwca 2013 r. a 26 czerwca 2013 r. wraz z wszystkimi uchwałami (w tym decyzjami, postanowieniami) podjętymi podczas tych posiedzeń oraz wszystkimi innymi załącznikami do protokołów z tych posiedzeń, w tym także przyjęte protokoły z poprzednich posiedzeń, 2. wszystkich uchwał Krajowej Rady Biegłych Rewidentów i innych organów Krajowej Izby Biegłych Rewidentów będące przedmiotem obrad Komisji Nadzoru Audytowego podczas posiedzeń, o których mowa w punkcie 1, 3. listy obecności członków Komisji Nadzoru Audytowego na tych posiedzeniach oraz lista innych osób obecnych podczas posiedzeń, o których mowa w punkcie 1, 4. notatek pracownika biura obsługującego Komisję Nadzoru Audytowego z przebiegu posiedzenia sporządzane dla celów przygotowania protokołu z posiedzenia, a także nagrania dźwiękowe, video lub podobne lub stenogram z przebiegu posiedzenia Komisji Nadzoru Audytowego – dotyczy wszystkich posiedzeń, o których mowa w punkcie 1, 5. sprawozdań/raportów/notatek służbowych pracowników biura Komisji Nadzoru Audytowego z udziału w posiedzeniach Komisji Nadzoru Audytowego, o których mowa w punkcie 1, 6. wszystkich innych pism i dokumentów, będących przedmiotem obrad Komisji Nadzoru Audytowego podczas posiedzeń, o których mowa w punkcie 1, 7. dokumentów (w tym w szczególności opinii, rekomendacji dla Komisji Nadzoru Audytowego lub członków Komisji Nadzoru Audytowego) przygotowane, (a udostępnione członkom Komisji Nadzoru Audytowego np. przed posiedzeniem w formie elektronicznej lub papierowej) przez biuro Komisji Nadzoru Audytowego na potrzeby posiedzeń, o których mowa w punkcie 1. Wniosek precyzował formę przekazania informacji jako przesłanie jej drogą elektroniczną. Komisja Nadzoru Audytowego pismem z dnia 3 lipca 2012 r. odpowiadając na pkt pierwszy wniosku, poinformowała D. P., że w okresie między 1 czerwca 2013 r. a 26 czerwca 2013 r. odbyło się jedno posiedzenie KNA w dniu 21 czerwca 2013 r., a protokół z tego posiedzenia nie został jeszcze przyjęty przez KNA. Ponadto wskazano, że decyzje administracyjne oraz postanowienia, skierowane do Wnioskodawcy, jako Strony, zostały wysłane w odrębnym trybie i nie podlegają udostępnieniu. Natomiast pozostałe uchwały oraz decyzje podjęte na posiedzeniu KNA w dniu 21 czerwca 2013 r. w zakresie podlegającym udostępnieniu – z uwagi na potrzebę podjęcia innych czynności związanych z rozpatrzeniem wniosku, zostaną przekazane w terminie do dnia 29 lipca 2013 r. W zakresie punktu 3 udostępniono listę obecności członków komisji oraz poinformowano o innych osobach, które we wspomnianym posiedzeniu uczestniczyły. Ponadto wskazano, że żądane w pkt 4 i 5 dokumenty, jak również żądane w pkt 7 , iż opinie i rekomendacje sporządzone przez Biuro KNA na rzecz KNA nie stanowią informacji publicznej. Jednocześnie poinformowano że brak jest nagrania dźwiękowego, wideo czy też stenogramu, z uwagi na okoliczność, iż nie podjęto czynności technicznych do utrwalenia treści na nośnikach informatycznych. Natomiast w stosunku do pkt 2, 6 oraz w pewnym zakresie pkt 7 wniosku wskazano, że żądane informacje mają charakter informacji przetworzonej w myśl art. 3 ust. 1 u.d.i.p. i w związku z powyższym wezwano D. P. do wykazania w terminie 7 dni szczególnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji publicznej. Wnioskodawca w zakreślonym terminie nie odpowiedział na wezwanie Komisji Nadzoru Audytowego. Pismem z dnia 22 lipca 2013 r. Departament Rachunkowości Ministerstwa Finansów - Biuro KNA udostępnił wnioskodawcy informację publiczną w części wniosku, tj. w zakresie: uchwał podjętych na posiedzeniu KNA w dniu 21 czerwca 2013 r. Uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2013 r. wydaną na podstawie art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz. U. Nr 77, poz. 649 ze zm. dalej: ustawa o biegłych rewidentach, UOBR) Komisja Nadzoru Audytowego postanowiła wydać w oparciu o art. 16 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm.) w zw. z art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) decyzję nr [...], odmawiającą udostępnienia D. P. informacji publicznej w postaci (1) wszystkich uchwał Krajowej Rady Biegłych Rewidentów oraz innych organów Krajowej Izby Biegłych Rewidentów będących przedmiotem obrad Komisji Nadzoru Audytowego w dniu 21 czerwca 2013 r., (2) wszystkich innych pism i dokumentów będących przedmiotem obrad Komisji Nadzoru Audytowego w dniu 21 czerwca 2013 r., (3) dokumentów przygotowanych przez Biuro Komisji Nadzoru Audytowego na potrzeby posiedzenia Komisji Nadzoru Audytowego w dniu 21 czerwca 2013 r. W uzasadnieniu decyzji załączonej do powyższej uchwały, organ wskazał na treść art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ podkreślił, że pojęcie informacji przetworzonej wielokrotnie było definiowane w orzecznictwie, wobec braku ustawowej definicji. Powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego Komisja wskazała, że w ocenie, czy mamy do czynienia z informacją przetworzoną należy uwzględnić, w jakim stopniu udostępnienie żądanej informacji wiązać się będzie z koniecznością przeprowadzenia jej pogłębionej analizy, mając na uwadze, że informacja ta zawiera tajemnice prawnie chronione. Nie można porównać tej czynności z prostą anonimizacją polegającą na usunięciu danych osobowych. Ponadto, w ocenie, czy mamy do czynienia z informacją przetworzoną, uwzględnić należy rozmiar objętościowy żądanych informacji oraz związany z konieczną do przeprowadzenia ich analizą - nakład pracy. Pozbawienie żądanej przez wnioskodawcę informacji danych chronionych prawem, zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowanego w wyroku z dnia 17 czerwca 2010 r., I OSK 751/10, jest równoznaczne wytworzeniu nowej informacji. Dodatkowo organ powołał się na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2012 r., sygn. I OSK 1477/12, zawierającą rozważania na temat definicji szczególnie istotnego interesu publicznego, z których wynika, że odnosi się on w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych, jako prawnej całości. Zdaniem Sądu, wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, organ administracji podniósł, że materiały, których udostępnienia domagał się wnioskujący, są bardzo obszerne. Realizacja wniosku w pierwszej kolejności wymagałaby od organu stworzenia nowego zbioru dokumentów, zawierającego tylko te, którym można przypisać przymiot informacji publicznej. Już sam ten argument przemawia za występowaniem elementu informacji przedłożonej. W dalszej kolejności konieczna byłaby analiza tego zbioru pod kątem występowania w nim tajemnic prawnie chronionych, w tym tajemnic wynikających z ustawy o biegłych rewidentach lub tajemnic przedsiębiorstw, a także zanonimizowanie danych osobowych. Organ administracji zauważył, że D. P. w samym wniosku o udostępnienie informacji publicznej nawet pośrednio nie wskazał, w jaki sposób żądane informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego, nie odpowiedział również na wezwanie do wykazania takiego interesu skierowane przez Komisję w dniu [...] lipca 2013 r. Natomiast szeroki zakres żądanych przez niego we wniosku informacji i dokumentów nie pozwala na zidentyfikowanie w sposób konkretny takiego szczególnie istotnego interesu przez organ. Powyższe argumenty zdaniem organu w sposób wystarczający uzasadniły odmowę udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazanym w decyzji. D. P. wniósł w dniu [...] września 2013 r. drogą elektroniczną o ponowne rozpoznanie sprawy jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając Komisji Nadzoru Audytowego naruszenie w postaci wydania decyzji w sposób niezgodny z ustawą o biegłych rewidentach, mianowicie w postaci załącznika do uchwały, a niezawarcia jej w uchwale. W dniu [...] października 2013 r. na podstawie art. 70 ust. 1 ustawy o biegłych rewidentach podjęta została przez Komisję Nadzoru Audytowego uchwała nr [...], w której postanowiono wydać decyzję nr [...], którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 140 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 16 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. utrzymano w mocy decyzję z dnia [...] września 2013 r. Komisja Nadzoru Audytowego w zakresie udostępnienia informacji publicznej w całości podtrzymała swoje stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej przez wnioskodawcę decyzji. Wskazała też, że w celu wykonania wniosku wnioskodawcy należałoby w pierwszej kolejności stworzyć nowy zestaw dokumentów, które posiadałyby walor informacji publicznej, tj. z zestawu wszystkich dokumentów przekazanych członkom KNA na potrzeby posiedzeń KNA 21 czerwca 2013 r. należałoby wyodrębnić tylko te dokumenty, którym można przypisać przymiot informacji publicznej, bowiem wnioskodawca występował o udostępnienie mu dokumentów w ramach informacji publicznej. Organ podał, że nie dysponuje takim zestawem dokumentów, który można określić jako "dokumenty stanowiące informację publiczną przekazane członkom KNA w związku z posiedzeniem KNA w dniu 21 czerwca 2013 r.". Ponadto organ uznał, że zakładając, że przygotowany zostałby zestaw dokumentów, które zostały przekazane członkom KNA na potrzeby posiedzeń z dnia 21 czerwca 2013 r., należałoby stwierdzić, że w odniesieniu do tych dokumentów (wciąż w liczbie co najmniej kilkudziesięciu i obejmujących z pewnością powyżej stu stron) konieczne byłoby dokonanie anonimizacji oraz przeanalizowanie ich pod kątem istnienia tajemnic prawnie chronionych tj. w szczególności tajemnicy, o której mowa w art. 59 ust. 2 w zw. z art. 67 ust. 2 UOBR. Zgodnie z art. 59 ust. 2 UOBR członkowie organów Krajowej Izby Biegłych Rewidentów oraz kontrolerzy i wizytatorzy, o których mowa w art. 26 ust. 4, są zobowiązani zachować w tajemnicy wszystkie informacje i dokumenty, w których posiadanie weszli w związku z zajmowanym stanowiskiem, wykonywanymi zadaniami lub przeprowadzonymi kontrolami. Zgodnie zaś z art. 67 ust. 2 UOBR ww. przepisy stosuje się odpowiednio do członków KNA. Nadmienić należy, że ww. zestaw dokumentów należałoby także przeanalizować pod kątem ochrony danych osobowych i tajemnicy przedsiębiorcy. Usunięcie danych chronionych prawem, poza tym, że wymagałoby znacznego nakładu pracy, mając na uwadze znaczną objętość żądanych informacji doprowadziłoby do wytworzenia jakościowo nowej informacji. Dokonanie tych wszystkich czynności byłoby, zdaniem organu, zajęciem bardzo czasochłonnym, wymagającym dużego wysiłku intelektualnego, opatrzonym ryzykiem popełnienia błędu i angażującym na długi czas pracownika Biura KNA. Uznając, że wniosek D. P. dotyczy informacji przetworzonej, organ wskazał, że nie wykazał on szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu wnioskodawcy żądanej informacji. Organ podał, że w żadnym piśmie nie przedstawił on, dlaczego istnieje szczególnie istotny interes publiczny w udostępnieniu wnioskodawcy żądanej przez niego informacji. Organ również nie dostrzegł istnienia po stronie D. P. szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu wnioskodawcy żądanej informacji. Organ wskazał, że sposób sformułowania wniosku chociażby w postaci "(... wszystkie inne pisma i dokumenty..)" świadczy o tym, ż wnioskodawca nie ma sprecyzowanego powodu, dla którego domaga się udostępnienia żądanych dokumentów. Nie sposób ustalić, do czego mogą posłużyć wnioskodawcy wszelkie dokumenty, które Biuro KNA przekazało członkom w związku z posiedzeniem KNA, mając tym bardziej na uwadze, że udostępnione zostały członkom KNA dokumenty o różnym charakterze, które mają ze sobą tyle wspólnego, że odnoszą w pewien sposób do kompetencji KNA. Tymczasem kompetencje KNA są różne, gdyż KNA zarówno prowadzi postępowania administracyjne w przedmiocie wpisu lub wykreślenia z rejestru biegłych rewidentów (podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych), jak i nadzoruje jakość świadczonych usług rewizji finansowej. Organ wskazał, że nie znajduje uzasadnienia dla udostępnienia wnioskodawcy wielu bardzo różnych dokumentów o bardzo odmiennym charakterze i nie dostrzega celowości w takim działaniu. Organ tym bardziej nie doszukał się istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu wnioskodawcy żądanej przez niego informacji. Organ, powołując się na wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 1737/11 wskazał, że sposób formułowania wniosku przez wnioskodawcę uniemożliwia uzasadnienie, że tak różne dokumenty, których udostępnienia domaga się wnioskodawca mogą łącznie mieć znaczenie dla szerokiego kręgu odbiorców. Co więcej, organ stwierdził, że wnioskodawca nie jest osobą, która wykorzystałaby udostępnione informacje w celu publicznym, a w szczególności, w celu poprawy funkcjonowania KNA. Odnosząc się zaś do zarzutu strony dotyczącego nieprawidłowości formalnych związanych z wydaniem decyzji, organ uznał je za nieuzasadnione. Przytoczono treść art. 70 ustawy, zgodnie z którym: w ust. 1 Komisja Nadzoru Audytowego w zakresie swojej właściwości podejmuje uchwały, w tym wydaje decyzje administracyjne i postanowienia. Stosownie do art. 70 ust. 2 ww. ustawy Komisja Nadzoru Audytowego podejmuje uchwały zwykłą większością głosów, w głosowaniu jawnym, w obecności co najmniej 5 osób wchodzących w jej skład, w tym przewodniczącego albo jego zastępcy; w razie równej liczby głosów rozstrzyga głos przewodniczącego albo jego zastępcy. Natomiast zgodnie z art. 70 ust. 3 chwały Komisji Nadzoru Audytowego podpisują wszyscy jej członkowie obecni na posiedzeniu. Decyzje administracyjne podpisuje w imieniu Komisji Nadzoru Audytowego jej przewodniczący lub zastępca przewodniczącego. Wskazano też, że decyzja została podpisana przez przewodniczącego, gdyż wykonywała ona rozstrzygnięcie KNA zapadłe na posiedzeniu i która została podpisana zgodnie z normą wskazaną w art. 70 ust. 1 ustawy o biegłych rewidentach. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi D. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniesiono o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] października 2013 r. W skardze zarzucono, że ww. decyzja nie jest uchwałą Komisji Nadzoru Audytowego, a jest wykonaniem uchwały, co zdaniem skarżącego narusza ustawę o biegłych rewidentach. Zgodnie z art. 70 ust. 1 ustawy o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym Komisja Nadzoru Audytowego w zakresie swojej właściwości podejmuje uchwały, w tym postanowienia i decyzje administracyjne. Skarżący wywodzi z treści powyższego przepisu, że decyzja lub postanowienie jest rodzajem uchwały. Zatem to uchwała jest decyzją administracyjną, natomiast uchwała nie została skarżącemu doręczona. Ponadto D. P. wskazał, że uchwała w przedmiocie wydania decyzji I instancji z dnia [...] września 2013 r. nie została podpisana przez wszystkich obecnych na posiedzeniu członków komisji. Z listy obecności posiedzenia Komisji w dniu [...] września 2013 r. wynika, iż obecnych było 6 członków, natomiast pod uchwałą podpisanych jest 5 członków Komisji. Podniesiono, że art. 70 ust. 3 ustawy o biegłych rewidentach mówi o tym, że uchwały Komisji Nadzoru Audytowego podpisują wszyscy jej członkowie obecni na posiedzeniu, co nie jest tożsame z uczestnictwem w głosowaniu. Zatem uchwała powinna być podpisana przez wszystkich członków komisji obecnych na posiedzeniu, nawet, jeśli nie był on obecny w trakcie głosowania nad konkretną uchwalą. Powyższe argumenty przemawiają zdaniem skarżącego za koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa w stopniu rażącym. W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Audytowego wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów postawionych przez skarżącego, organ wskazał, iż w jego ocenie nieracjonalną wykładnią przepisu art. 70 ust. 3 ustawy o biegłych rewidentach byłoby twierdzenie, że członkowie Komisji nie biorący udziału w głosowaniu konkretnej uchwały mieliby następnie ją podpisywać. Podniesiono, że podpisanie na liście obecności posiedzenia Komisji nie implikuje obecności w trakcie całego posiedzenia. Taka sytuacja miała miejsce [...] września 2013 r., co wynika z protokołu posiedzenia. Wskazano, że podpis na uchwale jest potwierdzeniem udziału w głosowaniu, a nie obecności na posiedzeniu Komisji. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego niewłaściwej formy rozstrzygnięcia organ wskazał, że wydanie decyzji i postanowień należy do zakresu kompetencji KNA, natomiast podpisanie decyzji do Przewodniczącego KNA lub Zastępcy KNA. Uchwała Komisji jest bowiem wyrazem stanowiska organu kolegialnego, które ulega materializacji w decyzji administracyjnej podpisanej przez przewodniczącego lub zastępcę przewodniczącego tego organu. Mając powyższe na uwadze podkreślenia wymaga, że treść decyzji została przyjęta w wyniku głosowania i znajduje swoje odzwierciedlenie w uchwale KNA z dnia [...] października 2013 r., podpisanej przez wszystkich obecnych członków KNA oraz dodatkowo w wyciągu z protokołu z posiedzenia KNA z dnia [...] października 2013 r., który odzwierciedla wynik głosowania organu kolegialnego. Uchwała stanowiła wyraz woli organu kolegialnego, była podstawą do podpisania decyzji o treści zgodnej z podjętą uchwałą dla Przewodniczącego KNA lub jego Zastępcy. Natomiast doręczeniu podlegała jedynie decyzja. Wobec powyższego nie można stwierdzić, że sposób wydania rozstrzygnięcia był wadliwy i konieczne jest stwierdzenie jego nieważności. Pismem z dnia 7 grudnia 2013 r. skarżący przedstawił dodatkowe argumenty przemawiające, jego zdaniem, za koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2013 r. W pierwszej kolejności skarżący wskazał, że w przegłosowaniu uchwały w dniu [...] października 2013 r. brało udział 3 członków KNA, którzy powinni być wyłączeni z udziału w głosowaniu, na mocy art. 24 § 1 w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. albowiem są oni członkami lub przedstawicielami organów Krajowej Rady Biegłych Rewidentów, a jego wniosek dotyczył m. in. udostępnienia dokumentów wytworzonych przez te podmioty. Gdyby zostali oni wyłączeni od głosowania, zabrakło wymaganego kworum, co uniemożliwiłoby podjęcie przedmiotowej uchwały. Następnie skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja nie została wydana w formie uchwały, co narusza regulację art. 70 ust. 1 ustawy o biegłych rewidentach. Zarzucił jej błędną formę - załącznika do uchwały, pomimo, że przepis prawa stanowi o formie uchwały, ponadto, że nie została przegłosowana przez Komisję, a jedynie podpisana przez Przewodniczącego, a także wydanie jej bez podstawy prawnej. Z przeprowadzonego przez skarżącego wywodu wynika, że decyzja wydana przez KNA – aby spełniała określone w art. 70 ust. 1 ustawy o biegłych rewidentach wymogi – powinna zawierać się w podjętej przez Komisję uchwale. Natomiast w niniejszej sprawie została – według skarżącego – podjęta uchwała "o wydaniu decyzji", przez co w późniejszym etapie został utworzony załącznik do uchwały, podpisany przez Przewodniczącego Komisji, który de facto wydał decyzję administracyjną, nie mają ku temu podstawy prawnej. Według D. P. wystąpiło tu naruszenie przepisów postępowania skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżący powołał się również na – analogiczne jego zdaniem – przepisy art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2006 roku o nadzorze nad rynkiem finansowym, który brzmi: "Komisja Nadzoru Finansowego w zakresie swojej właściwości podejmuje uchwały, w tym wydaje decyzje administracyjne i postanowienia, określone w przepisach odrębnych". Komisja Nadzoru Finansowego wydaje decyzje, które są tożsame uchwałom tzn. jako uchwały są głosowane już gotowe decyzje (zawierające wszystkie elementy wymagane przez kpa), nie jest zaś tak, że są głosowane uchwały, w wykonaniu których są wydawane odrębne decyzje. Odnosząc się do twierdzenia organu zawartego w odpowiedzi na skargę, D. P. wskazał, że należy odróżnić akt głosowania od aktu podpisania uchwały, przy czym drugie pojęcie jest szersze niż pierwsze. Zatem uchwała zawiera błąd w postaci braku podpisu jednego z członków Komisji obecnego na posiedzeniu. Ponadto w odpowiedzi na stanowisko, iż uchwała była wyrazem woli Komisji, która następnie została zmaterializowana w formie decyzji podpisanej przez Przewodniczącego Komisji, skarżący ponowił zarzut, iż taka praktyka jest błędna i przeczy regulacji zawartej w treści art. 70 ust. 1 ustawy o biegłych rewidentach. Ustawa mówi, że decyzja ma być uchwałą, a skoro w uchwale KNA jest stwierdzenie, że decyzja jest odrębnym dokumentem od uchwały, to warunek ten jest w sposób oczywisty niespełniony. W pismach z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz z dnia [...] stycznia 2014 r. Komisja Nadzoru Audytowego odniosła się do powyższych zarzutów skarżącego. Powołując się na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2013 r. o sygn. akt II GSK 931/12 organ wskazał, że niesłuszne jest stanowisko skarżącego, nawiązujące do uregulowań zawartych w ustawie o nadzorze nad rynkiem finansowym, zgodnie z którym koniecznością jest zawarcie decyzji administracyjnej w formie uchwały. Sąd w uzasadnieniu wskazanego wyroku stwierdził bowiem, że "Uchwała Komisji jest jednocześnie decyzją administracyjną. Na posiedzeniu Komisji podejmowana jest uchwała, która zawiera podstawę sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast dokument decyzji wraz z uzasadnieniem, odpowiadający formą art. 107 § 1 kpa, doręczany jest później stronie. Decyzje Komisji wydawane kolegialnie podpisuje jednoosobowo Przewodniczący Komisji (upoważniony Zastępca)." Z powyższego Komisja Nadzoru Audytowego wyciąga następujące wnioski: 1) Na posiedzeniu Komisji Nadzoru Audytowego podejmowana jest uchwała, która zawiera podstawę sposobu rozstrzygnięcia sprawy. 2) Dokument decyzji Komisji Nadzoru Audytowego wraz z uzasadnieniem, odpowiadający formą art. 107 § 1 kpa, doręczany jest później stronie. 3) Uchwała Komisji Nadzoru Audytowego, która zawiera podstawę sposobu rozstrzygnięcia sprawy podpisywana jest przez wszystkich członków KNA obecnych na posiedzeniu. 3) Decyzje Komisji Nadzoru Audytowego wydawane kolegialnie podpisuje jednoosobowo Przewodniczący Komisji Nadzoru Audytowego lub Zastępca. 4) Uchwały i decyzje administracyjne nie stanowią odrębnych aktów administracyjnych podejmowanych przez Komisję Nadzoru Audytowego lecz jedynie odrębne dokumenty - czyli uchwałę podpisaną przez wszystkich obecnych członków KNA zawierającą podstawę sposobu rozstrzygnięcia sprawy i decyzję podpisaną zgodnie z ustawą o biegłych rewidentach przez Przewodniczącego KNA lub jego Zastępcę wraz z uzasadnieniem, odpowiadającą formą art. 107 § 1 kpa, która doręczana jest później stronie. Odnosząc się do zarzutów dotyczących wyłączenia członków KNA podnieść należy, że strona wyciąga błędne wnioski z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2013 r. o sygn. akt II GSK 567/12, albowiem w niniejszej sprawie, dotyczącej udostępnienia informacji publicznej przez KNA, nie można wnioskować, że z okoliczności przynależności do samorządu zawodowego biegłych rewidentów powstał stosunek pomiędzy niektórymi członkami KNA, który spowodowałby, że wynik sprawy mógłby mieć wpływ na prawa lub obowiązki strony niniejszego postępowania. Organ stwierdził, że przynależność do samorządu zawodowego nie jest okolicznością uzasadniającą wyłączenie członków KNA od rozpatrywania przedmiotowej sprawy w pierwszej instancji lub w drugiej instancji z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Gdyby przyjąć taki tok rozumowania, koniecznością stałoby się wyłączenie np. członków Krajowej Rady Biegłych Rewidentów od rozpatrywania spraw, w których jest właściwa do rozpatrzenia sprawy biegłego rewidenta w ramach jej ustawowych zadań. Ponadto organ podtrzymał w całości swoje wcześniejsze stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę. Odnosząc się zaś do doręczenia skarżącemu pism drogą elektroniczną, które było jego żądaniem, Komisja poinformowała, że zgodnie z art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym Komisja Nadzoru Audotowego opracowuje, do końca każdego roku kalendarzowego, informację na temat planowanych działań w zakresie nadzoru publicznego na rok następny, który podlega publikacji na stronie internetowej Ministerstwa Finansów. Uchwałą nr 198/2012 KNA z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie przyjęcia Planu Działania KNA na rok 2013, Komisja Nadzoru Audotytowego przyjęła plan działania stanowiący załącznik do uchwały. Zgodnie z pkt 11 tego Planu na rok 2013, przewidziano działania na rzecz elektronizacji KNA (elektronizacja obiegu dokumentów, strona internetowa). Uchwała powyższa została przekazana skarżącemu, a załącznik został opublikowany na stronie internetowej. Zgodnie z planem działania został zakupiony podpis kwalifikowany dla Przewodniczącego Komisji NA oraz jego Zastępcy. W związku z powyższym pierwsze pisma, w tym decyzje oraz postanowienia zostały podpisane przez Przewodniczącego KNA oraz wysłane drogą elektroniczną, począwszy od posiedzenia KNA, które odbyło się w dniu 6 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z art. 134 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium legalności Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem skargi jest decyzja Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...], która utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] września 2013 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 16 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Wskazać należy, że powołana ustawa o dostępie do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje zagadnienie dostępu do informacji publicznej, określa zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zakres podmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej określa jej art. 4, zgodnie z którym obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne będące w posiadaniu takich informacji (ust. 3). Materia informacji publicznej nie została w obowiązującym porządku prawnym uregulowana w sposób klarowny. Jednakże z reguły zamieszczonej w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przepisów powołanej ustawy z dnia 6 września 2001 r. oraz orzecznictwa wywieść można szerokie rozumienie tego pojęcia. Art. 1 ust.1 przywołanej ustawy definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych, precyzując jej zakres w art. 6. Uwzględniając wszystkie te aspekty można stwierdzić, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą). Cytowana ustawa przyjęła zatem jako zasadę szeroki dostęp do informacji publicznej, stanowiąc w art. 2 ust.1, że przysługuje on każdemu, oczywiście do granic chronionych prawem określonych w art. 5, precyzując w art. 3 ust. 1, art. 7 ust.1, art. 11 sposoby jego realizacji. Natomiast w przypadku ubiegania się o uzyskanie informacji publicznej przetworzonej prawo do uzyskania informacji publicznej zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ulega ograniczeniu przez wykazanie, iż jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Nie ulega wątpliwości, że Komisja Nadzoru Audytowego, mieści się w zakresie podmiotowym stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z czym jest ona zobowiązana do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych. W sprawie nie jest sporne, że żądana w niniejszej sprawie informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ uznał natomiast, że żądane przez D. P. informacje, są informacją przetworzoną, zaś strona nie wykazała, aby informacja ta była szczególnie istotna dla interesu publicznego. Wskazać należy, że pojęcie "informacji przetworzonej" nie zostało ustawowo zdefiniowane. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz piśmiennictwie przeważa wykładnia, zgodnie z którą przeniesienie informacji na inny nośnik, pomijanie pewnych fragmentów, czy proste zsumowanie danych są tego rodzaju zabiegami, które nie pozwalają mówić o "przetworzeniu", a co najwyżej o "przekształceniu" informacji w inną formę i nie stanowi informacji przetworzonej. Z "przetworzeniem" informacji nie można zrównać również samego faktu wyszukania w rejestrach, ewidencjach, czy innego rodzaju zestawieniach informacji określonych we wniosku. W takim przypadku organ udziela prostej informacji publicznej. Natomiast za informację publiczną przetworzoną uznaje się taką informację, która została opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Informacja przetworzona jawi się jako pewnego rodzaju kompilacja posiadanych przez organ danych. W jej efekcie powstaje nowy, czyli przetworzony dokument, czy też zespół danych. Udzielenie informacji przetworzonej poprzedza więc wytworzenie nowej informacji. Zabieg ten – co do zasady – wymaga dokonania stosownych działań, takich jak analizy, obliczenia, zestawienia, podsumowania, które połączone są z zaangażowaniem intelektualnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2006 r., l OSK 1347/05, Lex nr 281369, z dnia 9 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1727/09). Nadto wskazuje się, że informacja przetworzona to taka informacja, która została przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności polegających na sięgnięciu np. do dokumentacji źródłowej. Nie jest to zatem czynność mechaniczna sprowadzająca się do automatycznego usuwania danych, lecz poprzedzona musi być złożonymi działaniami myślowymi. Wymaga bowiem podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji działania o charakterze intelektualnym w odniesieniu do zbioru informacji, który jest w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 ustawy) i nadania skutkom tego działania cech informacji (H. lzdebski - Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Komentarz. Warszawa 2001 r., s. 31, R.Stefanicki - Ustawa o dostępie do informacji publicznej - Wybrane zagadnienia w świetle orzecznictwa sądowego PiP 2004 r. nr 2 s. 97). Nie ulega zatem wątpliwości, że kwestie te należy oceniać w każdym przypadku indywidualnie w zależności od kryteriów, jakim ma odpowiadać wnioskowana informacja oraz jakich czynności oraz środków wymaga jej wytworzenie. W ocenie Sądu, organ prawidłowo przyjął, że skarżący domagał się uzyskania informacji publicznej przetworzonej. Zgodzić się należy z organem, że odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia 26 czerwca 2013 r. wymagała w pierwszej kolejności stworzenia nowego zestawu dokumentów, które posiadałyby walor informacji publicznej, tj. z zestawu wszystkich dokumentów przekazanych członkom KNA na potrzeby posiedzeń KNA z dnia 21 czerwca 2013 r., należałoby wyodrębnić tylko te dokumenty, którym można by przypisać przymiot informacji publicznej z uwagi na fakt, że skarżący występował o udostępnienie mu dokumentów w ramach informacji publicznej. Jak podał organ, nie dysponował on takim zestawem dokumentów, który można określić jako "dokumenty stanowiące informację publiczną, przekazane członkom KNA w związku z posiedzeniem KNA w dniu 21 czerwca 2013 r.". Ponadto zakładając, że przygotowany zostałby zestaw dokumentów, które zostały przekazane członkom KNA na potrzeby posiedzenia z dnia 21 czerwca 2013 r., należałoby zgodzić się, że w odniesieniu do tych dokumentów konieczne byłoby dokonanie anonimizacji oraz przeanalizowanie ich pod kątem istnienia tajemnic prawnie chronionych tj. w szczególności tajemnicy, o której mowa w art. 59 ust. 2 w zw. z art. 67 ust. 2 UOBR. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 2 UOBR członkowie organów Krajowej Izby Biegłych Rewidentów oraz kontrolerzy i wizytatorzy, o których mowa w art. 26 ust. 4, są zobowiązani zachować w tajemnicy wszystkie informacje i dokumenty, w których posiadanie weszli w związku z zajmowanym stanowiskiem, wykonywanymi zadaniami lub przeprowadzonymi kontrolami. Zgodnie zaś z art. 67 ust. 2 UOBR ww. przepisy stosuje się odpowiednio do członków KNA. Ponadto zgodzić się należy, że ww. zestaw dokumentów należałoby także przeanalizować pod kątem ochrony danych osobowych i tajemnicy przedsiębiorcy. Usunięcie danych chronionych prawem, poza tym, że wymagałoby znacznego nakładu pracy, mając na uwadze znaczną objętość żądanych informacji, doprowadziłoby do wytworzenia jakościowo nowej informacji. Dokonanie tych wszystkich czynności byłoby, zdaniem Sądu, zajęciem czasochłonnym, wymagającym dużego wysiłku intelektualnego, opatrzonym ryzykiem popełnienia błędu i angażującym na długi czas pracownika Biura KNA. Uznając zatem, że żądane przez skarżącego informacje noszą charakter informacji przetworzonej, organ ma obowiązek udostępnić takie dane jedynie w sytuacji, gdy uzna że uzyskanie ich przez zainteresowanego możliwe jest w zakresie, w jakim jest to szczególnie uzasadnione ze względu na interes publiczny. Charakter żądanej informacji publicznej wpływa nie tylko na prawo dostępu do niej, ale również determinuje sposób rozpoznania sprawy związanej z dostępem do informacji publicznej (a więc także to, w jakiej formie miałoby dojść do jej udostępnienia). W toku postępowania administracyjnego skarżący został zobowiązany przez organ pierwszej instancji do wykazania interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie żądanej informacji. Prawidłowo zatem, organ powiadomił pisemnie skarżącego o przyczynach braku możliwości udostępnienia żądanej informacji z uwagi na to, iż ma ona charakter informacji publicznej przetworzonej i wskazał, że jej udostępnienie może nastąpić po wykazaniu powodów, dla których spełnienie żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie wykazał powodów, dla których spełnienie żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że pojęcie "interesu publicznego" jest pojęciem niedookreślonym, nieposiadającym zwartej, zapisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Skuteczne działanie w ramach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Dla uzyskania informacji publicznej przetworzonej istotne jest nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania państwa, np. usprawniałoby działanie jego organów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, Lex nr 281369, z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1870/10 ). Brak wykazania tej ustawowej przesłanki, w przypadku wydania decyzji odmownej, spoczywa na podmiotach zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej. Dla dokonania takiej oceny znaczenie ma zatem istota i charakter żądanej informacji. W przepisie art. 3 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej, chodzi bowiem o to, czy uzyskanie - udostępnienie określonej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego tj. może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w określonej dziedzinie życia społecznego, może wpływać na poprawę, usprawnienie wykonywania zadań publicznych. W niniejszej sprawie organy badały występowanie w sprawie tej przesłanki w konsekwencji czego uznały, iż po stronie skarżącego nie występuje interes publiczny uzasadniający udzielenie mu przetworzonej informacji publicznej, której się domagał. W ocenie Sądu słuszne jest stanowisko organu, że udzielenie skarżącemu żądanej informacji przetworzonej byłoby uzasadnione interesem publicznym, o tyle o ile mogłoby się to realnie przełożyć na przykład na poprawę funkcjonowania organów państwa, w szczególności funkcjonowania Komisji Nadzoru Audytowego, jak również, że w sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Zgodzić się należy bowiem, że w żadnym piśmie skarżący nie przedstawił, dlaczego istnieje szczególnie istotny interes publiczny w udostępnieniu mu tej informacji. Wskazać należy, że istotnie, chociażby sposób sformułowania wniosku w postaci "(...wszystkie inne pisma i dokumenty..)" świadczy o tym, że skarżący nie ma sprecyzowanego powodu, dla którego domaga się udostępnienia żądanych dokumentów. Nie sposób ustalić, do czego mogą posłużyć wnioskodawcy wszelkie dokumenty, które Biuro KNA przekazało członkom w związku z posiedzeniem KNA, mając tym bardziej na uwadze, że udostępnione zostały członkom KNA dokumenty o różnym charakterze, które mają ze sobą tyle wspólnego, że odnoszą w pewien sposób do kompetencji KNA. Tymczasem kompetencje KNA są różne, gdyż KNA zarówno prowadzi postępowania administracyjne w przedmiocie wpisu lub wykreślenia z rejestru biegłych rewidentów (podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych), jak i nadzoruje jakość świadczonych usług rewizji finansowej. Ponadto nie wynika z akt sprawy, ażeby skarżący był osobą, która wykorzystałaby udostępnione informacje w celu publicznym, a w szczególności w celu poprawy funkcjonowania KNA. Podzielić zatem należy stanowisko organów orzekających, że skarżący nie wykazał istnienia interesu publicznego koniecznego do uzyskania przetworzonej informacji publicznej, a konsekwencją tego jest to, że w sytuacji braku interesu publicznego w przedmiotowej sprawie, organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przetworzonej obowiązany był wydać decyzję odmawiającą udzielenia żądanej informacji z takim właśnie uzasadnieniem. Powyższe wywody prowadzą do wniosku, że ustalenia organu stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji, zostały dokonane w oparciu o prawidłową ocenę złożonego wniosku skarżącego. Ponadto, na podstawie trafnych ustaleń, organ odwoławczy zastosował prawidłową wykładnię cytowanych wyżej przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wbrew zarzutom skargi stan faktyczny został ustalony przez organ w sposób wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się zaś do zarzutów skarżącego, dotyczącego nieprawidłowości formalnych związanych z wydaniem decyzji, to Sąd ich nie podziela. Wskazać należy, że Sąd podziela pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygnaturze akt II GSK 931/12 z dnia 21 listopada 2013 r., który wprawdzie dotyczył uchwały i decyzji wydawanej przez Komisję Nadzoru Finansowego, jednakże wskazać należy, że unormowania dotyczące wydawania decyzji przez Komisję Nadzoru Finansowego i Komisję Nadzoru Audytowego są identyczne. Zgodnie z poglądem zawartym w tym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "...z przedstawionej regulacji prawnej wynika, że uchwały i decyzje administracyjne nie stanowią odrębnych aktów podejmowanych przez Komisję. Uchwała Komisji jest jednocześnie decyzją administracyjną. Na posiedzeniu Komisji podejmowana jest uchwała, która zawiera podstawę sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast dokument decyzji wraz z uzasadnieniem, odpowiadający formą art. 107 § 1 kpa, doręczany jest później stronie. Decyzje Komisji wydawane kolegialnie podpisuje jednoosobowo Przewodniczący Komisji (upoważniony Zastępca)...". Jeśli zaś chodzi o zarzut D. P., zawarty w skardze, a dotyczący nieprawidłowości przy podejmowaniu uchwały w przedmiocie wydania decyzji I instancji w dniu [...] września 2013 r., wynikających z faktu, że uchwała ta nie została podpisana przez wszystkich obecnych na posiedzeniu członków komisji, zgodnie z art. 70 ust. 3 ustawy o biegłych rewidentach, to również tego zarzutu Sąd nie podziela. Wskazać należy, że istotnie treść pow. art. 70 ust. 3 mówi o tym, że uchwały Komisji Nadzoru Audytowego podpisują wszyscy jej członkowie obecni na posiedzeniu, to wskazać należy, że zdaniem Sądu, celem racjonalnego ustawodawcy przy sformułowaniu w taki sposób tego przepisu było ażeby uchwałę podejmowała osoba, która miała wgląd w całość sprawy, a zatem osoba biorąca udział w posiedzeniu od początku do jego końca. Niezależnie od wskazanych wyżej argumentów stwierdzić należy, że zgodnie z art. 70 ust. 2 pow. ustawy Komisja Nadzoru Audytowego podejmuje uchwały zwykłą większością głosów w głosowaniu jawnym, w obecności co najmniej 5 osób wchodzących w jej skład, w tym przewodniczącego albo jego zastępcy; w razie równiej liczby głosów rozstrzyga głos przewodniczącego albo jego zastępcy. Należy zgodzić się z organem, że podpisanie na liście obecności posiedzenia Komisji nie implikuje obecności w trakcie całego posiedzenia, a taka sytuacja miała miejsce [...] września 2013 r., o czym świadczy protokół posiedzenia z tego dnia. Podpis na uchwale jest potwierdzeniem udziału w głosowaniu, a nie obecności na posiedzeniu Komisji. Ponadto wskazać należy, że jak również wynika to z powołanego już protokołu posiedzenia z dnia [...] września 2013 r., uchwała została podjęta jednomyślnie, przez 5 osób, w tym przewodniczącego, a zatem nawet nieobecność jednej osoby, o której wyjściu protokół zawierał informację, w żaden sposób nie wpływała by na ważność podjętej uchwały. Odnosząc się zaś do kolejnego zarzutu D. P., dotyczącego wyłączenia członków KNA na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 kpa to podnieść należy, że Sąd również tego zarzutu nie podziela. Zgadza się natomiast pogląd wyrażony m.in. w wyroku NSA z dnia 7 sierpnia 2013 r. o sygn. akt II GSK 567/12, w którym stwierdzono, że "kwestia wyłączenia na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 k.p.a. od udziału w rozpatrywaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. członka organu kolegialnego - Komisji Nadzoru Finansowego - w sytuacji, gdy ten sam członek KNF brał udział w podejmowaniu przez KNF uprzednio wydanej decyzji była już przedmiotem rozważań przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 1068/11, że przepisów k.p.a. o wyłączeniu organu i członków organu kolegialnego nie można interpretować w sposób, który uniemożliwia rozpoznanie środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodzić natomiast należy się z tym, że taki właśnie skutek wywołałoby wyłączenie członków Komisji Nadzoru Finansowego od udziału w rozpatrywaniu sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Zastosowanie ostatniego z powołanych przepisów (art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.) do członków KNF w omawianej sytuacji pozbawiłoby bowiem ten organ kompetencji do wykonywania określonych ustawowo zadań procesowych – a mianowicie rozpoznawania wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy – z uwagi na brak prawem przewidzianego quorum do podjęcia uchwały. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego za zasadnością wyłączenia członka składu KNF od udziału w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przemawiają argumenty, przytaczane w uchwale składu 7 sędziów NSA z 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06 ani w uzasadnieniu wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 15 grudnia 2008 r., sygn. akt P 57/07 - odnośnie zasadności i możliwości wyłączenia członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie orzeka bowiem w pełnym składzie osobowym, lecz w składach trzyosobowych, co oznacza, że istnieje możliwość takiego ukształtowania składu orzekającego SKO dla rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że nie znajdą się w nim osoby, które uczestniczyły w wydaniu decyzji zaskarżonej tym wnioskiem. Zwrócenia uwagi wymaga też, że o wyłączeniu członka organu od udziału w postępowaniu w sprawie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stanowi wprost art. 27 § 1 a k.p.a. - jednakże przepis ten jednoznacznie dotyczy jedynie wyłączenia członka samorządowego kolegium odwoławczego". W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie chybione są także wszystkie pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania. Organ prawidłowo wyjaśnił sprawę, każdorazowo w uzasadnieniu decyzji zarówno zaskarżonej, jak i ją poprzedzającej wskazując na powody podjętego rozstrzygnięcia. Organ w zaskarżonej decyzji ustosunkował się także do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Za okoliczność, iż organ nie podzielił argumentacji skarżącego nie można wyprowadzać twierdzenia o wadliwym proceduralnie rozpatrzeniu sprawy. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji i dlatego, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.