II SA/Wa 2227/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant Magdalena Morawiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję personalną Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowanie na inne uchyla zaskarżoną decyzję personalną Zaskarżonym aktem, wobec treści art. 54 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1993 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o CBA", w zw. z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", zwolniono - z dniem [...] września 2018 r. - p. A. S., zwanego dalej "Funkcjonariuszem", z dotychczas zajmowanego stanowiska oraz - z dniem [...] października 2018 r. - mianowano na stanowisko [...] w [...] w Delegaturze Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej jako "CBA") w [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że przeniesienie Funkcjonariusza do pełnienia służby w [...] następuje w związku z koniecznością zapewnia prawidłowej realizacji zadań przez tę komórkę organizacyjną. Wobec tego, jego mianowanie na dane stanowisko służbowe jest w pełni uzasadnione. W skardze, sformułowano zarzuty rażącego naruszenia: - art. 54 ust. 1 ustawy o CBA, poprzez sygnowanie zaskarżonej decyzji przez Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia CBA, gdy ustawa literalnie deleguje ten obowiązek wyłącznie na Szefa CBA, - art. 54 ust. 4 ustawy o CBA, poprzez wydanie wobec Funkcjonariusza decyzji o przeniesieniu na stanowisko tożsame z nazwy i uposażenia, ale niewspółmiernie niższe w zakresie realizowanych zdań - wobec wykształcenia, wiedzy, umiejętności i doświadczania Funkcjonariusza; uzasadniono to jedynie koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań przez komórkę organizacyjną, - art. 49 ust. 1 ustawy o CBA, poprzez wydanie decyzji o przeniesieniu Funkcjonariusza na stanowisko i powierzenie mu zakresu obowiązków w [...] w postaci pełnienia służby ochrony; jest to sprzeczne z orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji Nr [...] z [...] czerwca 2010 r., gdzie określono zdolność fizyczną i psychiczną do służby; ustalono tam zdolność do pełnienia służby jedynie "związanej z wykonywaniem czynności analityczno - informacyjnych lub kontrolnych", - § 8 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 2012 r. w sprawie warunków bezpieczeństwa i higieny służby oraz zakresu stosowania przepisów działu dziesiątego Kodeksu pracy w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2012 r. poz. 666), zwanego dalej "rozporządzeniem o warunkach służby", poprzez wydanie decyzji o mianowaniu na stanowisko służbowe, na którym występują szczególne właściwości lub warunki służby bez uprzedniego orzeczenia przez właściwą komisję lekarską zdolności do pełnienia służby o charakterze wymaganym na tym stanowisku oraz stwierdzenia braku przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby na takim stanowisku, - art. 7 K.p.a., poprzez wydanie decyzji pomimo nieustalenia dokładnego stanu faktycznego sprawy oraz art. 8 i 107 § 3 K.p.a.. przez nienależyte uzasadnienie decyzji; zawarto tam zbyt ogólne stwierdzenia - nie wskazano obiektywnych przyczyn, które przesądziły, że to nie inny funkcjonariusz, ale właśnie Skarżący optymalnie spełnia warunki - swoimi kwalifikacjami, dotychczasową służbą, posiadanym doświadczeniem służbowym - aby pełnić służbę na stanowisku w konkretnej komórce organizacyjnej. Zarzucono także zastosowanie błędnej wykładni przepisów prawa materialnego. Decyzja nosi wprawdzie cechy uznaniowości. Nie zwalnia to jednak organu z obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonującej pod względem prawnym i faktycznym - z elementami wnikliwego i logicznego uzasadnienia. Wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na rzecz Funkcjonariusza kosztów postępowania, obejmujących koszty zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in.: - Funkcjonariusz przez ostatni rok, począwszy od października 2017 roku, na ustne polecenie Dyrektora Delegatury, pełnił zastępstwo za jednego z przebywających na zwolnieniu lekarskim funkcjonariuszy zespołu ochrony - do czasu wyrównania niedoborów kadrowych we wrześniu 2018 roku; jednocześnie realizował obowiązki Inspektora w Wydziale [...]- prowadził kontrolę i wykonywał czynności analityczno–informacyjne, - w związku z planowaną zmianą zakresu ochrony stacjonarnej Delegatury CBA w [...] pojawiła się konieczność dalszego powiększenia stanu osobowego zespołu ochrony w [...]; mimo licznych przyjęć nowych funkcjonariuszy do służby w danej delegaturze CBA (w tym także do [...]) przeniesiono Funkcjonariusza na stanowisko Inspektora w [...] z zakresem obowiązków (charakterem wykonywanych czynności), jako ochronnych i administracyjno – technicznych. - Funkcjonariusz z należytą starannością spełniał swoje dotychczasowe obowiązki; jako Inspektor w Wydziale [...]; miał adekwatne przygotowanie teoretyczne i praktyczne, uczestniczył w szkoleniach i kursach (ostatnio w zakresie prowadzenia działalności parabankowej bez zezwolenia); z zawodu jest specjalistą [...] i [...], a także certyfikowanym [...], z bogatym doświadczeniem w zakresie zamówień publicznych i zarządzania podmiotami ochrony zdrowia; są to wprawdzie literalnie wystarczające kwalifikacje do pełnienia w CBA służby ochrony - jednak niewspółmiernie wyższe od obowiązków powierzonych decyzją, - zaskarżoną decyzję - wydaną [...] października 2018 r. a obowiązującą od 1 października 2018 r. - wręczono Funkcjonariuszowi 17 października 2018 r.; zakres obowiązków na nowym stanowisku otrzymał zaś 26 października 2018 r., - Funkcjonariusz ma kwalifikacje niewspółmiernie wyższe do potrzebnych na stanowisku Inspektora w [...]; powierzenie obowiązków poniżej kwalifikacji - poprzez wywołanie zaniżonej oceny przydatności zawodowej - nosi znamiona dyskryminacji i mobbingu, - pominięcie tak istotnej okoliczności jak brak wymaganej zdolności do pełnienia obowiązków ochrony przez Funkcjonariusza (orzeczenia nr [...]) czyni skarżoną decyzję nieważną, - możliwość wydawania decyzji o charakterze uznaniowym nie zwalnia organu administracji z obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonującej pod względem prawnym i faktycznym - decyzje uznaniowe wymagają wnikliwego i logicznego uzasadnienia (art. 107 § 3 K.p.a.); zaskarżona decyzja nosi cechy dowolności, co nie zwalnia organu z powinności zebrania całego materiału dowodowego i wyboru właściwego sposobu załatwienia sprawy - po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych - oraz sformułowania trafnych argumentów, uzasadniających decyzję; naruszono art. 8 i 107 § 3 K.p.a., przez nienależyte uzasadnienie decyzji – zawarto tam zbyt ogólne stwierdzenia, - sprawy przeniesień na stanowiska równorzędne (tzn. niewiążące się - w ramach hierarchii stanowisk - ze zmniejszeniem uposażenia i degradacją) poddano kontroli instancyjnej i sądowej; oznacza to, że stanowiące uzasadnienie zaskarżonej decyzji względy "zapewnienia prawidłowej organizacji jednostki oraz względy sprawności wykonywania zadań publicznych jednostki" wymagają szerszego opisu; uzasadnienie nie spełnia stawianych takim rozstrzygnięciom wymagań; nie ma tam argumentacji, jakie motywy - poza "koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań przez komórkę organizacyjną" - zadecydowały o przeniesieniu Skarżącego, a nie innego funkcjonariusza. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Przedstawiono następującą argumentację: - stosownie do art. 54 ust. 1 ustawy o CBA, Szef tej formacji jest właściwy do przyjmowania do służby, mianowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich przenoszenia, delegowania, oddelegowania, zwalniania i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszania i uchylania zawieszenia w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego; jednak w tego rodzaju sprawach decyzje administracyjne może wydawać również inny podmiot, o ile dysponuje odpowiednim upoważnieniem do załatwiania tego rodzaju spraw; podstawą takiego umocowania jest art. 268a K.p.a.; zgodnie z nim organ administracji publicznej może upoważniać w formie pisemnej obsługujących ten organ pracowników, do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych; udzielenie upoważnienia nie powoduje utraty przez organ udzielający kompetencji do załatwienia sprawy, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, gdyż podmiot upoważniony działa w tym zakresie w imieniu organu i na jego odpowiedzialność (tak wyrok NSA o sygn. akt I OSK 1563/11, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"); udzielone na podstawie art. 268a K.p.a. upoważnienie wywiera ten skutek, że zmienia się jedynie osoba wykonująca kompetencję organu do podejmowania czynności w prawnych formach działania administracji publicznej; przepis ten stwarza bowiem możliwość, aby nie tylko sam piastun funkcji organu, czyli osoba, którą powołano na dane stanowisko, lecz także wyznaczony przezeń pracownik był umocowany do wykorzystania kompetencji organu (tak wyrok NSA o sygn. akt I OSK 1554/12, dostępny w CBOSA); podpisanie skarżonej decyzji z adnotacją "z up. Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego" nie pociąga zatem za sobą skutków w postaci nieważności decyzji, o ile upoważnienie istniało w dacie wydania decyzji; skarżoną decyzję podpisał Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia CBA; dysponował on pisemnym upoważnieniem, wystawionym przez Szefa CBA, uprawniającym do wydawania decyzji w sprawach osobowych funkcjonariuszy (załączono je do odpowiedzi na skargę), - odnośnie zarzutu naruszenia art. 54 ust. 4 ustawy o CBA wskazano, że akt nominacji służbowej ma charakter jednostronny; w orzecznictwie sądów administracyjnych jest utrwalony pogląd, że wymóg konsensusu na przyjęcie do służby nie zmienia charakteru prawnego stosunku służbowego ani też nie powoduje przybrania przez akt mianowania służbowego postaci umowy; organ administracji jednostronnie kształtuje prawa i obowiązki funkcjonariusza; rozstrzygnięcie, co do treści aktu mianowania, pozostawiono woli organu administracji, jakim jest przełożony; funkcjonariusz nie może "negocjować" treści tego dokumentu prawnego (tak wyroki: WSA o sygn. akt II SA/Wa 66/06 i NSA o sygn. akt I OSK 1705/09 - dostępne w CBOSA; S. Hoc, P. Szustakiewicz, Art. 52, [w:] Ustawa o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Komentarz. System Informacji Prawnej LEX, 2012); istotą służby jest dyspozycyjność funkcjonariuszy; dlatego temu stosunkowi służbowemu nadano charakter administracyjnoprawnego - gdzie organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza; wobec tego zawarte w pragmatyce służbowej uregulowanie, w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, daje co do zasady przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby na równorzędnym stanowisku (tak wyrok WSA o sygn. akt II SA/Wa 1289/06 - dostępny w CBOSA); dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza należy przy tym oceniać według kryteriów zobiektywizowanych - uwzględniając mobilność i skuteczność służby - nie zaś według osobistych odczuć funkcjonariusza (tak wyrok WSA o sygn. akt II SA/Wa 1152/06 – dostępny w CBOSA), - z art. 54 ust. 4 ustawy o CBA wynika, że określone w przepisach szczególnych wymagania w zakresie wykształcenia i kwalifikacji stanowią warunki dopuszczające mianowanie na określone stanowisko, a nie przesłanki powstania po stronie funkcjonariusza roszczenia o mianowanie (tak wyroki: NSA o sygn. akt II SA 1575/99 i WSA o sygn. akt VIII SAB/Wa 5/09 – dostępne w CBOSA a wydane na tle art. 34 ust. 1 ustawy o Policji); zatem rozstrzygnięcie w przedmiocie mianowania na określone stanowisko służbowe, podobnie jak orzeczenie w sprawie przyjęcia do służby, należy do decyzji o charakterze uznaniowym, w odniesieniu do której, funkcjonariusz nie może prowadzić rokowań i uzgadniać jej treści; z tych powodów nie można podzielić poglądu, jakoby z art. 54 ust. 4 ustawy o CBA - stanowiącego, że mianowanie na stanowisko służbowe odbywa się z uwzględnieniem wykształcenia i kwalifikacji zawodowych funkcjonariusza - wynika bezpodstawność przeniesienia Funkcjonariusza do pełnienia służby ochronnej, w związku z posiadanymi przezeń kwalifikacjami do wykonywania czynności kontrolnych, - wydając decyzję o przeniesieniu Funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, organ nie naruszył również art. 49 ust 1 ustawy o CBA; zgodnie z nim zdolność fizyczną i psychiczną kandydatów do służby oraz funkcjonariuszy CBA ustalają komisje lekarskie, podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych; brzmienie powołanego przepisu wskazuje, że stanowi on gwarancję zarówno dla kandydatów do służby, jak i czynnych funkcjonariuszy; uzyskują oni pewność, że są poddawani obiektywnej ocenie, dokonanej przez profesjonalistów w danej dziedzinie, a procedury wedle których są oceniani także podlegają kontroli instancyjnej i sądowej; z drugiej strony, takie rozwiązanie ma sprawić, że również organ uzyskuje pewność, że stosunek służbowy zostanie nawiązany z osobami, które podołają fizycznie i psychicznie trudom służby; jak wynika z orzeczenia nr [...] zostało ono skarżącemu wydane przez właściwy organ, umocowany do działania w sprawie na podstawie przepisów obowiązującego wówczas rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2006 r. w sprawie dokonywania oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz.U. Nr 148, poz. 1069), zwanego dalej "rozporządzeniem o ocenie"; powierzenie Funkcjonariuszowi obowiązków w [...], związanych także z pełnieniem służby ochronnej, nie stoi w sprzeczności z orzeczeniem nr [...], którym ustalono zdolność do pełnienia służby związanej wyłącznie z wykonywaniem czynności analityczno-informacyjnych lub kontrolnych; zgodnie bowiem z nim Funkcjonariusza zaliczono do kategorii "Z" z oznaczeniem "A" - uznany za "zdolnego do służby"; oznacza to, że jego stan zdrowia nie budził żadnych zastrzeżeń albo stwierdzone schorzenia lub ułomności fizyczne lub psychiczne nie stanowiły przeszkody do pełnienia służby, zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 rozporządzenia o ocenie; w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie obowiązywały już przepisy tego rozporządzenia, jednak - co wynika z załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 23 sierpnia 2016 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz.U. poz. 1328) - badanych obecnie przez komisje lekarskie funkcjonariuszy dzieli się na 3 grupy, w ich ramach, grupa III obejmuje: "kandydatów do służby i zatrudnionych funkcjonariuszy w służbie związanej z wykonywaniem czynności kontrolnych, analityczno-informacyjnych, eksperckich lub administracyjno-technicznych oraz wykonywaniem funkcji kierowniczych w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym"; wyznaczenie Funkcjonariusza na stanowisko związane z wykonywaniem czynności ochronnych oraz administracyjno-technicznych nie wymagało tym samym przeprowadzenia nowej oceny zdolności do służby w CBA; pozostaje ono w całkowitej zgodzie z dotychczasowym orzeczeniem komisji lekarskiej, jako że ten rodzaj czynności służbowych mieści się w tej samej grupie, co dotychczas wykonywane przez Funkcjonariusza czynności o charakterze kontrolnym, - nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia § 8 ust. 1 rozporządzenia o warunkach służby; dany akt utracił moc 3 grudnia 2016 r.; nie może więc w jakimkolwiek zakresie stanowić podstawy oceny prawidłowości i legalności zaskarżonej decyzji, wydanej [...] października 2018 r.; ponadto powołany w skardze § 8 ust. 1 określał warunki dopuszczania funkcjonariuszy do służby na określonym stanowisku służbowym; dotyczył więc faktycznej możliwości podjęcia wykonywania czynności służbowych; w żaden sposób nie ograniczało to możliwości przekształcenia przez organ stosunku służbowego - wydania decyzji o mianowaniu funkcjonariusza na inne niż dotychczas zajmowane stanowisko służbowe, - organ ustalił wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia przesłanek, określonych w art. 54 ust. 1 i 3 ustawy o CBA; opierał się na wniosku przełożonych funkcjonariusza (wniosek personalny z [...] września 2018 r., k. 1 akt sprawy); prawidłowo ustalił, że - z uwagi na potrzebę zapewnienia skuteczności działania służby - dopuszczalna jest jednostronna zmiana warunków wykonywania czynności służbowych przez Funkcjonariusza; decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 3 K.p.a., w tym uzasadnienie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. W trakcie rozprawy (k. 35-36) Funkcjonariusz oświadczył, że nigdy nie wnioskował o przeniesienie z Wydziału [...]. Nie jest generalnie przeciwny przeniesieniu do [...], gdyż są tam stanowiska pracy, na których mógłby pełnić służbę. Nie może jednak wykonywać czynności w zakresie ochrony, gdyż nie ma do tego predyspozycji. Nie pozwala mu na to stan zdrowia. Tego rodzaju zadania były mu zlecane po przeniesieniu. Pełnomocnik organu nie potrafił wyjaśnić, dlaczego bezpośredni przełożony Funkcjonariusza wskazał we wniosku personalnym, że Skarżący wnosił o przeniesienie. Jak wyjaśnił, w CBA przyjęta jest praktyka, że osoby klasyfikowane w grupie III w ramach służby administracyjno-technicznej - wedle przepisów dotyczących badań lekarskich w zakresie przydatności do służby - zajmują się także ochroną fizyczną. Sąd zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć sformułowane w niej zarzuty są trafne tylko w części. Zasadnie wywiedziono, że zaskarżoną decyzję wydano bez wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności, co musiałoby znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu danego aktu, w myśl art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3, wobec art. 8 § 1 i art. 11 K.p.a. Naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie mogło mieć zaś istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Trafnie wprawdzie organ administracji wskazał w odpowiedzi na skargę, że przy mianowaniu na stanowisko w danej formacji organ dysponuje szerokim zakresem uznania administracyjnego. Zasadnie powołano tu stosowne regulacje normatywne, poglądy doktryny i judykatury. Wobec szerokiego uprzedniego zreferowania, ponowne przytaczanie argumentacji organu w danym zakresie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. W tym kontekście chybione są wywody skargi, jakoby organ - uzasadniając decyzję personalną - był obowiązany wykazywać, dlaczego konieczne jest przeniesienie na dane stanowisko służbowe określonej osoby wobec jej kwalifikacji i umiejętności, jak i potrzeb kadrowych – np. poprzez porównanie z innymi funkcjonariuszami, którzy potencjalnie mogliby objąć dane stanowisko bądź możliwości zatrudnienia nowych pracowników. Wymagałoby to przede wszystkim ujawnienia szeregu informacji o ogólnej sytuacji kadrowej całej jednostki (np. delegatury) bądź nawet całej formacji (możliwe jest wszak przenoszenie funkcjonariuszy pomiędzy jednostkami CBA). Z kolei może mieć istotne znaczenie pewna poufność danego rodzaju informacji w tej wyspecjalizowanej służbie, także wobec przenoszonych pracowników. Nie są one także niezbędne każdemu przenoszonemu na inne stanowisko funkcjonariuszowi. W danym zakresie organ administracji dysponuje więc w istocie szerokim zakresem władzy dyskrecjonalnej. Nie oznacza to jednak pełnej dowolności, gdy chodzi o kształtowanie polityki kadrowej. Otóż - w ramach realizacji polityki kadrowej - ramę materialnoprawną zakreśla wprawdzie art. 54 ust. 4 ustawy o CBA. W sprawie nie jest też sporne, że Funkcjonariusz ma kwalifikacje do objęcia stanowiska w danej sekcji. Z kolei posiadanie wyższych kwalifikacji nie kształtuje roszczenia o zagwarantowanie zatrudnienia na bardziej wymagającym stanowisku. Ponieważ jednak mianowanie odbywa się w drodze decyzji, w ramach postępowania administracyjnego, znajdzie w sprawie zastosowanie również zasada ogólna z art. 7 in fine K.p.a. Wynika z niej obowiązek uwzględnienia przez organ - w stosownym zakresie - także interesu strony. Nie sposób stąd wywodzić wprawdzie istnienia prymatu tego interesu nad potrzebą zapewnienia sprawnego funkcjonowania danej formacji. Oznacza to jednak konieczność rozważenia w realiach konkretnego przypadku, czy możliwe jest uwzględnienie interesu danej osoby, gdyby nie kolidowało to z potrzebami służby. Inaczej mówiąc - czy uzasadnione byłoby uwzględnienie określonych preferencji strony (funkcjonariusza). Jak można wnosić z akt sprawy, tego rodzaju praktyka jest także generalnie stosowana w CBA. Potwierdza to zawarcie w inicjującym dane orzeczenie wniosku personalnym adnotacji, że Funkcjonariusz wnosił o przeniesienie do danej sekcji. Gdyby informacja ta nie miała żadnego znaczenia dla organu orzekającego w sprawie nie zamieszczono by jej w danym dokumencie - wniosku. Odnosząc powyższe rozważania do realiów rozpatrywanej sprawy należy odnotować, że - jak już wskazano - ze sporządzonego przez przełożonego Funkcjonariusza wniosku personalnego wynikało, jakoby sam Skarżący wnosił o przeniesienie do danej sekcji, przy czym jest zainteresowany pełnieniem na stałe czynności ochronnych (dosłownie "służb ochrony"). Z kolei w samym uzasadnieniu skarżonej decyzji stwierdzono wyłącznie, że dane przeniesienie wynika z potrzeby służby. Nie wskazano natomiast, czy - wedle organu - było to faktycznie zgodne z wolą Funkcjonariusza. Z kolei w skardze Funkcjonariusz stwierdza jednoznacznie, że jest przeciwny przeniesieniu do inne sekcji, co ma się wiązać z innymi zadaniami (czynności ochronne) zaś - w trakcie rozprawy - oświadczył, że nigdy o to nie zabiegał. W aktach brak przy tym sygnowanego przez Funkcjonariusza dokumentu, potwierdzającego wyrażanie przezeń woli przeniesienia do danej Sekcji Wsparcia i pełnienia czynności ochronnych. W takiej sytuacji nie sposób wykluczyć, że organ podejmując decyzję, opierał się na wniosku personalnym i przeniósł Funkcjonariusza zakładając, że taka jest jego wola, choć takie rozwiązanie nie było niezbędne do realizacji określonych potrzeb kadrowych – np. była możliwość przeniesienia do danej Sekcji innej osoby, faktycznie tym zainteresowanej bądź realizacja innych ruchów kadrowych. Wobec tego, dokumentacja sprawy - w konfrontacji z treścią stosunkowo lakonicznego uzasadnienia skarżonego aktu - nie pozwala uznać sprawy za wystarczająco wyjaśnioną, a budzące wątpliwości okoliczności mogły mieć wpływ na treść orzeczenia. W takiej sytuacji także przedwczesne byłoby wyrażanie stosownej oceny przez Sąd czy przeniesienie Funkcjonariusza było zasadne w kontekście faktycznych uwarunkowań sprawy, a więc także dopuszczalne – w myśl art. 54 ust. 4 ustawy o CBA, wobec treści art. 7 in fine K.p.a. Sprawa zostanie najpierw wnikliwie rozważona przez organ administracji, co musi znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia. Zasadny jest także zarzut skargi, gdzie wskazywano na wadliwość zaskarżonego aktu w kontekście datowania określonego nim zdarzenia - w postaci przeniesienia Funkcjonariusza - przed dniem jego wydania, a następnie doręczenia (odpowiednio przeniesienie z 30 września na 1 października 2018 r., zaskarżony akt z 2 października a potwierdzenie doręczenia 18 października 2018 r.). Uchybienie to w danym przypadku nie ma kwalifikowanego charakteru. Jak bowiem wyjaśnia sam Skarżący, na datę przeniesienia określoną w decyzji w istocie wykonywał już od dłuższego czasu - w ramach zastępstwa - czynności w Sekcji Wsparcia, do której trafił. Niemniej tego rodzaju praktyka nie zasługuję na aprobatę. Niezasadne są natomiast pozostałe zarzuty skargi. Jak trafnie wskazał organ administracji treść regulacji upoważniającej Szefa CBA do wydawania decyzji personalnych, nie wyłącza - wedle poglądów judykatury - możliwości delegowania kompetencji w tym zakresie na podstawie art. 268a K.p.a. Zawarte w odpowiedzi na skargę (wcześniej zreferowane) wywody organu są w danym zakresie trafne i wyczerpujące. Wypada jedynie dodać, że na gruncie analogicznych regulacji - zamieszczonych w ustawie z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (obecnie opubl. w Dz.U. z 2018 r., poz. 2387 ze zm.) – takie samo stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 czerwca 2010 r. (sygn. akt I OSK 94/10 - dostępny w CBOSA). Chybione są także wywody skargi, jakoby generalnie podjęta decyzja pozostawała w sprzeczności z orzeczeniem o zdolności Funkcjonariusza do służby Nr [...]. Z treści skarżonego aktu wynika bowiem wyłącznie, że Funkcjonariusza przeniesiono do Sekcji Wsparcia, lecz nie wskazano w nim jakoby przydzielono go np. do zespołu ochrony. Dane orzeczenie nie przesądza więc, że muszą być mu powierzone czynności ochronne. Bezsporne jest natomiast, że w danej Sekcji ([...]) są zatrudnieni funkcjonariusze wykonując różne zadania o charakterze określonym mianem administracyjno-technicznych. Z zaskarżonej decyzji nie wynika więc konieczność wykonywania przez Funkcjonariusza czynności akurat w zakresie ochrony, a nawet aby było to przesłanką jego przeniesienia. Może to sugerować wyłącznie treść wniosku personalnego (wskazano tam: "sygnalizował chęć pełnienia na stałe służb ochrony"). Jedynie na marginesie należy więc wskazać, że - o ile intencją przeniesienia danego Funkcjonariusza do określonej sekcji była potrzeba wykonywania przezeń czynności ochronnych, organ winien rozważyć wpierw, czy ma on ku temu stosowne predyspozycje zdrowotne i fizyczne, także w kontekście orzeczenia o zdolności do służby. Trafnie wprawdzie organ odnotował, że Funkcjonariusza zaklasyfikowano jako zdatnego do służby w grupie III, w myśl załącznika do obowiązującego na dzień kwalifikacji rozporządzenia o ocenie. W myśl ogólnych reguł zawartych w tym rozporządzeniu mógłby on więc wykonywać także m.in. funkcje administracyjno-techniczne. Jednak w samym orzeczeniu, po rozpoznaniu określonych dolegliwości (pkt 5), wskazano m.in.: "Zdolny do pełnienia służby związanej z wykonywaniem czynności analityczno-informacyjnych lub kontrolnych". Konieczne może być więc ustalenie przez organ, czy nie było zamiarem Komisji Lekarskiej ograniczenie potwierdzenia zdolności do służby w innych zakresach. Dodatkowo to, czy przyjęta w CBA praktyka powierzenia zadań w zakresie ochrony fizycznej osobom kwalifikowanym jako przydatne do prac administracyjno-technicznych jest prawidłowa zależy generalnie od metodyki i rodzaju badań, jakim poddawani są kandydaci zaliczani do grupy III. Należy przy tym odnotować, że przykładowo osoby kwalifikowane jako przydatne do czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych zaliczano do grupy II. Z kolei w formularzu zakresu obowiązków dla funkcjonariuszy (załączony do skargi – k. 10 - oraz zawarte w aktach osobowych) czynności o charakterze administracyjno-technicznym oraz ochronne wymieniono odrębnie (poz. 6 i 7). Kwestia prawidłowości kwalifikacji czynności ochronnych jako administracyjno-technicznych, w myśl rozporządzenia o ocenie, pozostaje jednak poza granicami niniejszej sprawy. Jak bowiem wskazano, z treści zaskarżonego aktu nie wynika wprost przeniesienie Funkcjonariusza w celu powierzenia mu czynności ochronnych (z treści rozstrzygnięcia ani jego uzasadnienia – można to jedynie wywodzić z treści wniosku personalnego). Faktyczne powierzenie Funkcjonariuszowi czynności ochronnych wynika jedynie z załączonej do akt teczki personalnej, gdzie znajduje się dokument, określający jego zakres obowiązków (załączono go też do skargi). Akt ten nie podlega jednak kontroli w niniejszym postępowaniu, gdzie przedmiotem zaskarżenia jest wyłącznie rozkaz personalny o przeniesieniu do konkretnej sekcji. Bezzasadne są w też zarzuty dotyczące naruszenia § 8 rozporządzenia o warunkach służby. Jak trafnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, akt ten utracił moc - nie obowiązywał na dzień wydania skarżonej decyzji. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzeczono jak w sentencji. Sąd nie uwzględnił wniosku Skarżącego o stwierdzenie nieważności kwestionowanego aktu. Nie jest on bowiem dotknięty wadą kwalifikowaną – np. wydany z rażącym naruszeniem prawa. Nie zasądzono też na rzecz Funkcjonariusza zwrotu kosztów postępowania, obejmujących reprezentowanie przez profesjonalnego pełnomocnika. W aktach sprawy nie ma bowiem stosownego upoważnienia ani potwierdzenia, aby stosowne czynności były podejmowane przez pełnomocnika. Rozpatrując ponownie sprawę organ administracji uwzględni sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu ocenę prawną.