II SA/Wa 223/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2022 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej MSWiA/organem) decyzją z dnia [...] listopada 2021 r nr [...] po rozpatrzeniu wniosku Pan A. K. (zwanego dalej wnioskodawcą/skarżącym), działając w oparciu o przepis art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723, z późn. zm. zwanej dalej ustawą zaopatrzeniową, postanowił odmówić wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy. Skarżący wnioskiem z dnia [...] stycznia 2017 r. wystąpił do MSWiA o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku w szczególności opisał przebieg swojej służby, którą, jak twierdzi, pełnił krótkotrwale. Zainteresowany stwierdził również, że jego służba niejednokrotnie skutkowała sytuacjami bezpośredniego narażenia zdrowia i życia. Strona podkreśliła, że nigdy nie była karana oraz otrzymywała wysokie oceny służbowe. Jednocześnie wskazał, że był wielokrotnie nagradzany, także poprzez przyznawanie odznaczeń państwowych i resortowych. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15 , art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Stwierdził, że ze zgromadzonych materiałów wynika, że wnioskodawca pełnił służbę w okresie od dnia [...] stycznia 1985 r. do dnia [...] sierpnia 2015 r., tj. przez okres 30 lat, 7 miesięcy i 1 dnia, z czego służba na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej trwała od dnia [...] lutego 1987 r. do dnia [...] lipca 1990 r., tj. przez 3 lata i 6 miesięcy. Uznał, że skoro wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa przez okres 3 lat i 6 miesięcy, co stanowi ok. 11 % całego okresu służby, to okresu tego nie można, zdaniem organu, uznać za krótkotrwały, bowiem trudno tu mówić o "chwilowości", czy "przejściowości", a służba z pewnością nie nosiła znamion "tymczasowości". Przedmiotowy okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przesłanka "krótkotrwałości" nie została spełniona. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w nie rozważył kwestii, rzetelnego realizowania zadań i obowiązków w trakcie pełnienia służby w Policji po dniu 12 września 1989 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że przebieg służby ww. funkcjonariusza nie pozwala przyjąć, by w sprawie zachodził "szczególnie uzasadniony przypadek" wynikający z art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Uprawnienie z art. 8a ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami - w szczególności pełniona z narażeniem zdrowia i życia, bowiem tylko wówczas można uznać, że jest spełniony "szczególnie uzasadniony przypadek". We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy funkcjonariusz podkreślił, że przez 2 lata służby na rzecz "państwa totalitarnego" był studentem [...] w L.. Podkreślił też, iż błędne jest upatrywanie konieczności "narażenia życia lub zdrowia" przy ocenie przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] września 2018 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uznał, że zadaniem organu jest stwierdzenie, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego przesłanki określone w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej można uznać za spełnione oraz ustalenie, czy zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek". Pismem z dnia [...] października 2019 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z dnia [...] października 2019 r.nr [...]. Wyrokiem z dnia 30 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 2660/19) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekający w w/w sprawie uznał, że organ nie przeprowadził rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy pod kątem zastosowania art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, a tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne sprawy, a w szczególności całkowity okres służby skarżącego wynoszący 30 lat, 7 miesięcy i 1 dzień, stwierdził, że organ błędnie przyjął, iż służba skarżącego na rzecz totalitarnego państwa nie miała charakteru krótkotrwałego. Służba ta trwała bowiem od [...] lutego 1987 r. do [...] lipca 1990 r., w tym w okresie od [...] września 1988 r. skarżący był słuchaczem [...] w L. W ocenie Sądu nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ma kwestia charakteru służby skarżącego pełnionej na rzecz totalitarnego Państwa. Organ odstąpił od oceny tego, czy w okresie od [...] lutego 1987 r. do [...] lipca 1990 r. wymieniony realizował zadania charakteryzujące totalitarny ustrój, czy też zwykłe, standardowe działania podejmowane w służbie publicznej, tj. na rzecz państwa jako takiego w ramach służby publicznej. Skarżący podkreśla, że w okresie od [...] września 1988 r. do [...] lipca 1990 r. był słuchaczem [...] w L. i w tym czasie nie wykonywał żadnych czynności służbowych, był jedynie kursantem, studentem, czy inaczej nazwaną osobą pobierającą naukę w systemie wyłącznej podległości etatowej tegoż ośrodka szkolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, organ dokona wyczerpującej oceny tego, czy sprawa skarżącego stanowi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Wyrażając ocenę w tym zakresie, organ powinien przywołać fakty dotyczące służby A. K., jego postawy, charakteru służby, warunków jej pełnienia i odnieść powyższe do ustawowej przesłanki "rzetelności pełnienia służby". Musi również dokonać przedmiotowej oceny w kontekście czasu trwania służby na rzecz totalitarnego państwa przed 31 lipca 1990 r., w szczególności biorąc pod uwagę charakter pełnionej w tym okresie służby. Dopiero wnikliwa ocena przebiegu całej służby skarżącego w zestawieniu z czasem jej pełnienia w strukturach bezpieczeństwa PRL powinna stanowić punkt wyjścia do rozważań, czy w sprawie mamy do czynienia ze szczególnie uzasadnionym przypadkiem pozwalającym pozytywnie załatwić wniosek strony. Rozpoznając sprawę ponownie organ stwierdził, że zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 r., do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do postępowań stosuje się przepisy art. 96a - 96n ustawy zmienianej w art. 1. Ponadto art. 17 ww. ustawy stanowi, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Podniósł, że na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Stwierdził, że przepis art. 8a ustawy zaopatrzeniowej nakłada na organ obowiązek weryfikacji spełnienia przez stronę przesłanek formalnych określonych w ust. 1 pkt 1 i 2 tego przepisu. Wskazał, że powyższe przesłanki są nieostre, co oznacza, że intencją ustawodawcy było zagwarantowanie uprawnionemu organowi możliwości indywidualnego podejścia do każdej sprawy poprzez wprowadzenie uznania administracyjnego. Analizując pierwszą z przesłanek formalnych opisanych w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej, uznał, że jest to przesłanka nieostra. Uznał, że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, z zastrzeżeniem, że winna być ona rozpatrywana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. W jego ocenie w przedmiotowej sprawie została spełniona przesłanka z art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. W jego ocenie druga z przesłanek formalnych opisana w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej tj. rzetelność wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. w szczególności z narażeniem zdrowia i życia stanowi również przesłankę o charakterze nieostrym, która winna być każdorazowo oceniana indywidualnie. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie został spełniony wymóg wskazany w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, przedmiotowa sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na skorzystanie z uprawnień wynikających z powyższego przepisu ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy ogólnie obowiązującego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Uznał, że analiza materiału dowodowego pozwala na domniemanie, iż zainteresowany utożsamiał się z ustrojem totalitarnym, co nie pozostaje bez znaczenia w kontekście dokonywania przez organ oceny, czy sprawa wnioskodawcy stanowi szczególnie uzasadniony przypadek, umożliwiający zastosowanie wobec niego ww. przepisu. Rozpoczęcie przez Skarżącego pracy - realizacji zadań w Służbie Bezpieczeństwa było świadome, nie stanowiło efektu odgórnego przeniesienia służbowego, lecz wynikało z jego inicjatywy oraz z chęci podjęcia jej przez samego zainteresowanego. W raporcie z dnia [...] września 1986 r. wnioskodawca zwrócił się z prośbą o przyjęcie go do służby w organach Służby Bezpieczeństwa i przeniesienie do Wydziału II Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w K. oraz wskazał w ww. raporcie na cyt.: "Dodatkowo informuję, że byłem na rozmowie u Naczelnika Wydziału [...], gdzie wyrażono zgodę na moje przyjście do w/w Wydziału." (zob. raport z dnia [...] września 1986 r. z akt IPN karta:[...]). Na skutek powyższego raportu wnioskodawca został mianowany na stanowisko młodszego inspektora Wydział [...] WUSW w K. (zob. raport z dnia [...] września 1986 r. z akt IPN karta:[...]). Jego zdaniem były funkcjonariusz z pełną świadomością, nie wbrew swojej woli, został zaszeregowany do przedmiotowych struktur oraz nie podjął żadnych działań mających na celu usunięcie go z etatu SB, lecz pozostawał na stanowisku młodszego inspektora Wydziału n, do momentu transformacji struktur formacji związanych ze zmianami ustrojowymi w Polsce, czyli aż do dnia 31 lipca 1990 r. Z dokumentacji przesłanej przez Instytut Pamięci Narodowej wynika, że skarżący w okresie służby w Służbie Bezpieczeństwa złożył raport z dnia [...] listopada 1987 r. o skierowanie go do [...] im. [...] w L., uzasadniając cyt.: "(...) podjęcie studiów pozwoliłoby mi na podwyższenie kwalifikacji zawodowych i ukierunkowany rozwój intelektualny." (zob. raport z dnia [...] listopada 1987 r. z akt IPB karta:[...]). Ww. raport został poparty przez bezpośrednich przełożonych. Jednocześnie w opinii służbowej z dnia [...] kwietnia 1988 r. podkreślono, że: "Po uzupełnieniu wykształcenia resortowego posiada perspektywę awansu zawodowego" (zob. opinia służbowa z dnia [...] kwietnia 1988 r. akt IPN karta:[...]). Wskazał, że [...] im. [...] w L. ([...]) została formalnie powołana w 1972 r. na mocy rozporządzenia Rady Ministrów Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej z dnia 1 września 1972 r. w sprawie utworzenia wyższej szkoły oficerskiej resortu spraw wewnętrznych (Dz.U. PRL 1972, nr 38, poz. 248). Ww. uczelnia utworzona została na bazie: Szkoły Oficerów Bezpieczeństwa Resortu Bezpieczeństwa Publicznego Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego w L. (1944-1945), Centralnej Szkoły Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w L. (1945-1947) oraz Centrum Szkoleniowego Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego/Komitet do spraw Bezpieczeństwa Publicznego/Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego - jako główne zadania [...] wymieniono - udział w "umacnianiu porządku publicznego i bezpieczeństwa" PRL, "wychowanie podchorążych na aktywnych oraz ideowych obywateli PRL, obrońców jej ustroju i bezpieczeństwa", "kształcenie podchorążych w zakresie nauk społeczno-politycznych, prawnych, ekonomicznych i specjalistycznych w celu przygotowania ich do objęcia stanowisk oficerskich w resorcie spraw wewnętrznych", "prowadzenie badań w zakresie taktyki i metodyki zwalczania przestępstw, zapobiegania im oraz wykorzystania wyników tych badań w pracy dydaktycznej", "upowszechnienie dorobku oraz tradycji Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej". W ocenie organu powyższe wskazuje na zdecydowane dążenie ww. do podwyższenia kwalifikacji, konsekwentnego rozwoju kariery zawodowej w przedmiotowej "organizacji" oraz dowodzi, że podjęcie przez skarżącego nauki w [...] w L. wiązało się z obietnicą poprawy warunków pełnienia służby w resorcie Spraw Wewnętrznych. Zdaniem organu powyższe świadczy o tym, że skarżący nie był szeregowym pracownikiem, lecz wiązano z nim konkretne plany i inwestowano w niego środki finansowe, a przełożeni byli usatysfakcjonowani poziomem realizacji przez niego obowiązków służbowych, cyt.: "Mimo krótkiego okresu pracy, kpr. K. dał się poznać jako funkcjonariusz pracowity, sumienny, rzetelnie wykonujący nałożone na niego zadania służbowe. Jest przy tym zdyscyplinowany, chętnie korzysta z rad i wskazówek doświadczonych pracowników Wydziału. Samodzielnie podjął na kontakt trzech tajnych współpracowników, a jednego pozyskał do współpracy. Ponadto skarżący prowadzi jedną sprawę ewidencji operacyjnej, a także aktywnie realizuje przedsięwzięcia w sprawie, prowadzonej przez kierownika Sekcji. W pełni przestrzega zasad konspiracji w pracy operacyjnej oraz tajemnicy państwowej i służbowej." (zob. Opinia służbowa z dnia [...] listopada 1987 r. z akt IPN karty:[...]). Zdaniem organu nie można tutaj mówić o braku świadomości strony co do charakteru struktur, do których przynależał i apanaży uzyskiwanych przez byłego funkcjonariusza z tego tytułu, co potwierdza również wniosek personalny z dnia [...] kwietnia 1988 r. oraz opinia służbowa z dnia [...] kwietnia 1988 r. z których wynika, że Skarżący miał przyznany dodatek służbowy i był wyróżniony nagrodami pieniężnymi przez Naczelnika Wydziału [...] (zob.: wniosek personalny z dnia [...] kwietnia 1988 r. oraz opinia służbowa z dnia [...] kwietnia 1988 r. z akt IPN karta: [...] i [...]). Przedmiotowe wnioski personalne zostały poparte przez jego bezpośrednich przełożonych ("W toku służby kpr. K. dał się poznać jako funkcjonariusz pracowity, sumienny i zdyscyplinowany. Chętnie korzysta z rad i wskazówek doświadczonych pracowników Wydziału, a także dba o doskonalenie pracy, celem poszerzenia kwalifikacji zawodowych. Postrzega tajemnicy państwowej i służbowej." oraz: "Strona etyczno-moralna bez zastrzeżeń." (zob. wniosek personalny z dnia [...] kwietnia 1988 r. z akt IPN karta: [...]). Organ podniósł, że w opinii służbowej za okres od dnia 1 lutego 1987 r. do dnia 4 kwietnia 1988 r. wskazano, że skarżący jest: "Pracowity i zdyscyplinowany. Wykazuje dużo własnej inicjatywy w realizowaniu zadań służbowych.", "Swoim zaangażowaniem i zdyscyplinowaniem wyróżnia się wśród funkcjonariuszy Wydz. [...] pozostających w służbie przygotowawczej." oraz: "Nie stwierdzono - szczególnych trudności w wykonywaniu zadań służbowych. Po uzupełnieniu wykształcenia.... może stać się pełnowartościowym funkcjonariuszem Wydziału [...]" (zob. Opinia służbowa z dnia [...] kwietnia 1988 r. z akt IPN karty: [...] i[...] ). Biorąc powyższe pod uwagę, organ uznał, że niewątpliwie skarżący identyfikował się z realizowanymi przez ustrój Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej zadaniami i funkcjami, zaś jego działania w aparacie organizacyjnym państwa totalitarnego podejmowane w ramach działalności zawodowej były realizowane w sposób świadczący o jego dużym zaangażowaniu. Dodatkowo organ wskazał, że z raportu z dnia [...] września 1986 r. wynika, że skarżący pełnił służbę w ZOMO K. (zob. oświadczenie z dnia [...] września 1986 r. z akt IPN karta:[...]). Reasumując, w ocenie organu mającego na względzie analizę materiału zgromadzonego w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego oraz biorąc pod uwagę całokształt służby ww., a w szczególności jej charakter przed dniem 31 lipca 1990 r., a także zważywszy na wyżej opisaną postawę zainteresowanego w kontekście w szczególności zaangażowania w zakresie służby w strukturach Służby Bezpieczeństwa, w tym ukończenie [...] w L., działalność w ZSMP czy służbę w oddziałach ZOMO, przedmiotowa sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a tejże ustawy. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając: 1. brak indywidualnego charakteru rozpatrzenia sprawy administracyjnej, tj. w oparciu wyłącznie o stan faktyczny właściwy dla strony ustalony w toku postępowania. 2. wadliwe zastosowanie przepisu art. 8a powołanej wyżej ustawy, w szczególności poprzez błędne zastosowanie przesłanki "krótkotrwałości" służby oraz wadliwe przyjęcie "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po 12 września 1989 roku" w stanie faktycznym odnoszonym do przebiegu służby strony. 3. sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w zakresie oceny przebiegu służby przez skarżącego w okresach przed 1989 i po tym czasie pod kątem zastosowania ustawowych przesłanek wyłączenia skarżącego spod przepisów ustawy. Zdaniem skarżącego sprawa nie została rozpatrzona w obiektywnym ujęciu indywidualnym, a co za tym idzie została przez organ potraktowana z naruszeniem pojęcia i indywidualności "sprawy administracyjnej". Wskazał, że analiza układu uzasadnienia w porównaniu z analogicznymi rozstrzygnięciami w stosunku do innych wnioskodawców pozwala na stwierdzenie, iż są one identyczne, włącznie z poszczególnymi fragmentami, a nawet kolejnymi akapitami. To pozwala na wyraźnie stwierdzenie, że sprawa nie została rozpatrzona jako sprawa indywidualna. Jego zdaniem organ nie rozpatrzył należycie czasu służby przed 1989 rokiem w aspekcie jej krótkotrwałości. Po pierwsze pominął, że w okresie 2 lat w tym czasie strona przebywała w [...] w L. w systemie dziennym, skoszarowanym i w tym czasie nie wykonywała żadnych czynności służbowych, była jedynie kursantem, studentem, czy inaczej nazwaną osobą pobierającą naukę w systemie wyłącznej podległości etatowej tegoż ośrodka szkolenia. Jego zdaniem okres ten nie powinien być utożsamiany z okresem "pełnienia służby" i tak też oceniany na tle przepisów ustawy, pomimo jej brzmienia. Nie można bowiem postawić całkowitego znaku równości pomiędzy normalnym pełnieniem służby w jednostce czy komórce organizacyjnej i przebywaniem wyłącznie w celu pobierania nauki w skoszarowanym ośrodku i nie wykonywaniem w tym okresie żadnych zadań. Powyższe wskazanie okresów etatowej przynależności służbowej w okresie przed 31 lipca 1990 roku zdaje się jednoznacznie przemawiać za spełnieniem przesłanki "krótkotrwałości" służby przed 31 lipca 1990 roku w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej. Wobec nieostrych przesłanek "krótkotrwałości" w pełnieniu służby przed 1989 rokiem, aspektu pobytu skarżącego w skoszarowanym ośrodku kształcenia przez okres 2 lat od dnia [...] września 1988 roku do [...] lipca 1989 roku nie może zostać pominięta. Wskazał, że po dniu 12 wrześnie 1989 roku w brzmieniu art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalnej, wykonywał on wszelkie powierzone obowiązki i zadania, rzetelnie, zaś w okresie służby w Wydziale [...], także z wielokrotnych narażaniem dóbr najwyższych, tj. zdrowia i życia. Rzetelność służby potwierdzają: fakt nie karalności dyscyplinarnej w całym okresie służby, wielokrotne wyróżnianie przez odpowiednich przełożonych, uzyskanie stopnia oficerskiego i awansowaniem do stopnia młodszego inspektora Policji, tj. do maksymalnego etatowego stopnia dla stanowiska radcy prawnego, okresowe opiniowania na bardzo wysokim poziomie, odznaczanie odznaczeniami państwowymi i resortowymi. W szczególności otrzymywanie szeregu odznaczeń świadczy o ponadprzeciętnym poziomie wykonywania czynności służbowych. Jego zdaniem, w stosunku do skarżącego występuje przypadek szczególnie uzasadniony, gdyż sposób wykonywania służby od roku 1989 bez wątpienia wyróżnia stronę w stosunku do innych funkcjonariuszy. Jednocześnie skarżący wskazał, że nie sposób podjąć rzeczowej polemiki z dowolnymi wywodami organu o nie zakończeniu służby z woli skarżącego, świadomością jej pełnienia, czy potencjalnym zagrożeniem. Powyższe argumenty nie mają żadnego znaczenia. Istotne pozostaje jedynie to, że okres przed 1989 rokiem został w stosunku do skarżącego zweryfikowany, a w wyniku weryfikacji stwierdzono zarówno przydatność służbową jak i kwalifikacje moralne do dalszego pełnienia służby. Skarżący dał dowód przez ponad 25 lat pełnienia służby po 1989 roku, że pozytywna jego weryfikacja była po prostu uzasadniona. W związku z powyższym wnosił o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, 2. zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Ponadto wnosił o: 1. zwrócenie się do Sądu Okręgowego w [...] o przesłanie przed rozprawą na okoliczność istnienia w obrocie prawnym prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lutego 2021 roku wydanego w sprawie sygn. akt [...] w przedmiocie przywrócenia skarżącemu emerytury policyjnej do poziomu sprzed października 2017 roku, w więc z uwzględnieniem także podstawy wymiaru 75%. Apelacja ZER MSWiA od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] sierpnia 2021 roku w sprawie o sygn. akt [...]. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] listopada 2021 r nr [...] odmawiająca wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - zwaną dalej "P.p.s.a."). Powyższa decyzja została wydana w następstwie uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2020 r. (sygn. akt II SA/Wa 2660/19), którym Sąd uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2019 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2018 r. WSA w powołanym wyżej wyroku stwierdził, że organ nie przeprowadził rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy pod kątem zastosowania art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, a tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd w niniejszym orzeczeniu był obowiązany dokonać oceny zaskarżonej decyzji w świetle art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W pojęciu "ocena prawna" mieści się wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego, która zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. np. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2101/11, publ. CBOSA). Przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem zarówno organ administracji, jak i sąd, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej i zaleceń zawartych w prawomocnym wyroku (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, publ. LEX 745376). Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa czyniącej pogląd Sądu nieaktualnym, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Powyższe przesłanki nie zaistniały po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 września 2020 r. (sygn. akt II SA/Wa 2486/19). W niniejszej sprawie zastosowanie ma również art. 170 P.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, wydając zaskarżoną decyzję organ nie dopuścił się naruszenia art. 153 w związku z art. 170 P.p.s.a. i zrealizował sformułowane w nim wytyczne co do dalszego postępowania. Wskazał, że całkowity okres służby Skarżącego wynosi 30 lat, 7 miesięcy i 1 dzień. Natomiast służba pełniona przez ww. na rzecz totalitarnego państwa to okres 3 lat i 6 miesięcy. W prawomocnym wyroku z dnia 30 września 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2660/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że: "Biorąc jednak pod uwagę okoliczności faktyczne sprawy, a w szczególności całkowity okres służby skarżącego wynoszący 30 lat, 7 miesięcy i 1 dzień, w ocenie Sądu, organ błędnie przyjął, iż służba skarżącego na rzecz totalitarnego państwa nie miała charakteru krótkotrwałego". Organ powołując się na w/w orzeczenie WSA wskazał, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej. W tym stanie rzeczy zarzuty skargi dotyczące tych naruszeń są bezzasadne, bowiem organ w zaskarżonej decyzji zastosował się do zaleceń WSA zawartych w wyroku z dnia 30 września 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2660/19. Zarzut braku indywidualizacji rozstrzygnięcia w ocenie Sądu nie jest zasadny. Wymagania k.p.a. przewidują konieczność umieszczenia pewnych elementów w uzasadnieniu decyzji i nie mogą one być pominięte bowiem organ narazi się na zarzut naruszenia przepisów procedury administracyjnej (art.107 § 3 k.p.a.). Taki układ uzasadnienia każdej decyzji administracyjnej w każdej sprawie może powodować przeświadczenie o braku indywidualizacji. Nie znaczy to, że organ czy potem Sąd nie rozpoznał sprawy indywidualnie. Skarżący podnosi, że organ niewłaściwie zinterpretował szczególnie uzasadniony przypadek, gdyż sposób wykonywania służby od roku 1989 bez wątpienia wyróżnia stronę w stosunku do innych funkcjonariuszy. Jednocześnie skarżący wskazał, że nie sposób podjąć rzeczowej polemiki z dowolnymi wywodami organu o nie zakończeniu służby z woli skarżącego, świadomością jej pełnienia, czy potencjalnym zagrożeniem. Powyższe argumenty nie mają żadnego znaczenia. Istotne pozostaje jedynie to, że okres przed 1989 rokiem został w stosunku do skarżącego zweryfikowany, a w wyniku weryfikacji stwierdzono zarówno przydatność służbową jak i kwalifikacje moralne do dalszego pełnienia służby. Skarżący dał dowód przez ponad 25 lat pełnienia służby po 1989 roku, że pozytywna jego weryfikacja była po prostu uzasadniona. W ocenie Sądu zasadne jest twierdzenie MSWiA, że przedmiotowa sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na skorzystanie z uprawnień wynikających z powyższego przepisu ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy ogólnie obowiązującego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Zdaniem Sądu organ zasadnie twierdzi, że przeprowadzona analiza materiału dowodowego pozwala na domniemanie, iż zainteresowany utożsamiał się z ustrojem totalitarnym, co miało znaczenia w kontekście dokonywania przez organ oceny, czy sprawa wnioskodawcy stanowi szczególnie uzasadniony przypadek, umożliwiający zastosowanie wobec niego ww. przepisu. Organ wykazał, że rozpoczęcie przez skarżącego pracy - realizacji zadań w Służbie Bezpieczeństwa było świadome, nie stanowiło efektu odgórnego przeniesienia służbowego, lecz wynikało z jego inicjatywy oraz z chęci podjęcia jej przez samego zainteresowanego. W raporcie z dnia [...] września 1986 r. wnioskodawca zwrócił się z prośbą o przyjęcie go do służby w organach Służby Bezpieczeństwa i przeniesienie do Wydziału [...] Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w K. oraz wskazał w ww. raporcie na cyt.: "Dodatkowo informuję, że byłem na rozmowie u Naczelnika Wydziału [...], gdzie wyrażono zgodę na moje przyjście do w/w Wydziału." (zob. raport z dnia [...] września 1986 r. z akt IPN karta:[...]). Na skutek powyższego raportu wnioskodawca został mianowany na stanowisko młodszego inspektora Wydział [...] WUSW w K. (zob. raport z dnia [...] września 1986 r. z akt IPN karta:[...]). Wobec powyższego należy podzielić stanowisko, że były funkcjonariusz z pełną świadomością, nie wbrew swojej woli, został zaszeregowany do przedmiotowych struktur oraz nie podjął żadnych działań mających na celu usunięcie go z etatu SB, lecz pozostawał na stanowisku młodszego inspektora Wydziału [...], do momentu transformacji struktur formacji związanych ze zmianami ustrojowymi w Polsce, czyli aż do dnia 31 lipca 1990 r. Z dokumentacji przesłanej przez Instytut Pamięci Narodowej wynika, że skarżący w okresie służby w Służbie Bezpieczeństwa złożył raport z dnia [...] listopada 1987 r. o skierowanie go do [...] im. [...] w L., uzasadniając cyt.: "(...) podjęcie studiów pozwoliłoby mi na podwyższenie kwalifikacji zawodowych i ukierunkowany rozwój intelektualny." (zob. raport z dnia [...] listopada 1987 r. z akt IPB karta: [...] ). Ww. raport został poparty przez bezpośrednich przełożonych. Jednocześnie w opinii służbowej z dnia [...] kwietnia 1988 r. podkreślono, że: "Po uzupełnieniu wykształcenia resortowego posiada perspektywę awansu zawodowego" (zob. opinia służbowa z dnia [...] kwietnia 1988 r. akt IPN karta:[...]). Organ zasadnie wskazał, że [...] im. [...] w L. ([...]) została formalnie powołana w 1972 r. na mocy rozporządzenia Rady Ministrów Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej z dnia 1 września 1972 r. w sprawie utworzenia wyższej szkoły oficerskiej resortu spraw wewnętrznych (Dz.U. PRL 1972, nr 38, poz. 248). Ww. uczelnia utworzona została na bazie: Szkoły Oficerów Bezpieczeństwa Resortu Bezpieczeństwa Publicznego Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego w L. (1944-1945), Centralnej Szkoły Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w L. (1945-1947) oraz Centrum Szkoleniowego Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego/Komitet do spraw Bezpieczeństwa Publicznego/Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego - jako główne zadania [...] wymieniono - udział w "umacnianiu porządku publicznego i bezpieczeństwa" PRL, "wychowanie podchorążych na aktywnych oraz ideowych obywateli PRL, obrońców jej ustroju i bezpieczeństwa", "kształcenie podchorążych w zakresie nauk społeczno-politycznych, prawnych, ekonomicznych i specjalistycznych w celu przygotowania ich do objęcia stanowisk oficerskich w resorcie spraw wewnętrznych", "prowadzenie badań w zakresie taktyki i metodyki zwalczania przestępstw, zapobiegania im oraz wykorzystania wyników tych badań w pracy dydaktycznej", "upowszechnienie dorobku oraz tradycji Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej". W ocenie Sądu powyższe wskazuje na zdecydowane dążenie ww. do podwyższenia kwalifikacji, konsekwentnego rozwoju kariery zawodowej w przedmiotowej "organizacji" oraz dowodzi, że podjęcie przez skarżącego nauki w [...] MSW w L. wiązało się z obietnicą poprawy warunków pełnienia służby w resorcie Spraw Wewnętrznych. Organ wyjaśnił. że powyższe świadczy o tym, że skarżący nie był szeregowym pracownikiem, lecz wiązano z nim konkretne plany i inwestowano w niego środki finansowe, a przełożeni byli usatysfakcjonowani poziomem realizacji przez niego obowiązków służbowych, cyt.: "Mimo krótkiego okresu pracy, kpr. K. dał się poznać jako funkcjonariusz pracowity, sumienny, rzetelnie wykonujący nałożone na niego zadania służbowe. Jest przy tym zdyscyplinowany, chętnie korzysta z rad i wskazówek s ) doświadczonych pracowników Wydziału. Samodzielnie podjął na kontakt trzech tajnych współpracowników, a jednego pozyskał do współpracy. Ponadto Skarżący prowadzi jedną sprawę ewidencji operacyjnej, a także aktywnie realizuje przedsięwzięcia w sprawie, prowadzonej przez kierownika Sekcji. W pełni przestrzega zasad konspiracji w pracy operacyjnej oraz tajemnicy państwowej i służbowej." (zob. Opinia służbowa z dnia [...] listopada 1987 r. z akt IPN karty:[...]). Zdaniem Sądu, organ prawidłowo twierdzi, że nie można tutaj mówić o braku świadomości strony co do charakteru struktur, do których przynależał i apanaży uzyskiwanych przez byłego funkcjonariusza z tego tytułu, co potwierdza również wniosek personalny z dnia [...] kwietnia 1988 r. oraz opinia służbowa z dnia [...] kwietnia 1988 r., z których wynika, że skarżący miał przyznany dodatek służbowy i był wyróżniony nagrodami pieniężnymi przez Naczelnika Wydziału [...] (zob.: wniosek personalny z dnia [...] kwietnia 1988 r. oraz opinia służbowa z dnia [...] kwietnia 1988 r. z akt IPN karta: [...] i[...]). Przedmiotowe wnioski personalne zostały poparte przez jego bezpośrednich przełożonych ("W toku służby kpr. K. dał się poznać jako funkcjonariusz pracowity, sumienny i zdyscyplinowany. Chętnie korzysta z rad i wskazówek doświadczonych pracowników Wydziału, a także dba o doskonalenie pracy, celem poszerzenia kwalifikacji zawodowych. Postrzega tajemnicy państwowej i służbowej." oraz: "Strona etyczno-moralna bez zastrzeżeń." (zob. wniosek personalny z dnia [...] kwietnia 1988 r. z akt IPN karta:[...]). Organ podniósł, że w opinii służbowej za okres od dnia 1 lutego 1987 r. do dnia 4 kwietnia 1988 r. wskazano, że skarżący jest: "Pracowity i zdyscyplinowany. Wykazuje dużo własnej inicjatywy w realizowaniu zadań służbowych.", "Swoim zaangażowaniem i zdyscyplinowaniem wyróżnia się wśród funkcjonariuszy Wydz.[...], pozostających w służbie przygotowawczej." oraz: "Nie stwierdzono - szczególnych trudności w wykonywaniu zadań służbowych. Po uzupełnieniu wykształcenia.... może stać się pełnowartościowym funkcjonariuszem Wydziału [...]." (zob. Opinia służbowa z dnia [...] kwietnia 1988 r. z akt IPN karty: [...] i[...]). Biorąc powyższe pod uwagę, organ uznał, że niewątpliwie skarżący identyfikował się z realizowanymi przez ustrój Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej zadaniami i funkcjami, zaś jego działania w aparacie organizacyjnym państwa totalitarnego podejmowane w ramach działalności zawodowej były realizowane w sposób świadczący o jego dużym zaangażowaniu. Dodatkowo organ wskazał, że z raportu z dnia [...] września 1986 r. wynika, że skarżący pełnił służbę w ZOMO K. (zob. oświadczenie z dnia [...] września 1986 r. z akt IPN karta:[...]). Nie można uznać tak jak twierdzi skarżący, że pobyt w Szkole w L. stanowił swoistego rodzaju wyłączenie z pracy w strukturach SB. W ocenie Sądu 24-godzinne oddziaływanie na kursanta nie tylko pod względem przygotowania merytorycznego ale także pod kątem pracy nad wyksztalceniem "...strona etyczno-moralna..." miało doprowadzić do wykształcenia funkcjonariusza, który będzie gotowy do udziału w "umacnianiu porządku publicznego i bezpieczeństwa" PRL. Taką tezę potwierdzają założenia wychowawcze [...] im. [...] w L. [...] miała za zadanie: "wychowanie podchorążych na aktywnych oraz ideowych obywateli PRL, obrońców jej ustroju i bezpieczeństwa", "kształcenie podchorążych w zakresie nauk społeczno-politycznych, prawnych, ekonomicznych i specjalistycznych w celu przygotowania ich do objęcia stanowisk oficerskich w resorcie spraw wewnętrznych", "prowadzenie badań w zakresie taktyki i metodyki zwalczania przestępstw, zapobiegania im oraz wykorzystania wyników tych badań w pracy dydaktycznej", "upowszechnienie dorobku oraz tradycji Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej". Powyższe wskazuje na zdecydowane i stanowcze dążenie ww. do podwyższenia kwalifikacji oraz konsekwentnego rozwoju kariery zawodowej w przedmiotowej "organizacji". Zatem jak wynika z powyższego, do realizowanych przez stronę obowiązków w strukturach organów bezpieczeństwa nie należały czynności biurowe, administracyjne czy też kancelaryjne, co - na gruncie sprawy prowadzonej w trybie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej - mogłoby ewentualnie wpłynąć na korzyść strony, lecz wykonywała ona pracę stricte o charakterze operacyjnym. Jak wskazano wyżej skarżący samodzielnie "...podjął na kontakt trzech tajnych współpracowników, a jednego pozyskał do współpracy. Ponadto prowadzi jedną sprawę ewidencji operacyjnej, a także aktywnie realizuje przedsięwzięcia w sprawie, prowadzonej przez kierownika Sekcji. W pełni przestrzega zasad konspiracji w pracy operacyjnej oraz tajemnicy państwowej i służbowej." Ww. był funkcjonariuszem wykonującym zadania związane z istotą funkcjonowania Służby Bezpieczeństwa i tym samym należy domniemywać, że wnioskujący był bardzo zaangażowany w realizację powierzonych obowiązków w okresie służby w Służbie Bezpieczeństwa, nie traktował ich jako konieczności, lecz identyfikował się z ówczesnym systemem. W ocenie Sądu zasadne jest twierdzenie organu, że zainteresowany utożsamiał się z ww. ustrojem, czego dowodem jest przyjęta przez niego postawa, a także jego zaangażowanie w realizowaniu obowiązków służbowych. Na potwierdzenie powyższego wskazać należy, iż były funkcjonariusz nie tylko nawiązał ówcześnie stosunek prawny w ramach służby państwowej, poprzez realizowanie nałożonych na niego ściśle określonych czynności, lecz wykazywał on się również własną inicjatywą mającą na celu umacnianie ustroju totalitarnego. W ocenie Sądu ze skarżącym wiązano z konkretne plany i inwestowano w niego środki finansowe. Z pewnością nie można tutaj mówić o braku świadomości ww. co do charakteru struktur, do których przynależał. Przedmiotowa postawa związana z pełną świadomością aktywnego uczestnictwa w strukturach Służby Bezpieczeństwa, a także pozostawania w ich ramach, aż do momentu transformacji struktur formacji związanych ze zmianami ustrojowymi w Polsce, w ocenie organu, nie kwalifikuje sprawy jako szczególnie uzasadniony przypadek. Reasumując należy stwierdzić, że osiągnięcia odnotowane przez skarżącego po dniu 12 września 1989 r., niewątpliwie zasługują na uznanie. Natomiast w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka dopuszczalności wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a wskazana w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. Ponadto całokształt służby ww., a w szczególności operacyjny charakter wykonywanych przez stronę czynności ukierunkowanych na realizowanie typowych dla ustroju państwa totalitarnego jego zadań i funkcji oraz opisana postawa zainteresowanego w okresie służby w strukturach Służby Bezpieczeństwa, w ocenie Sądu przesądzają, że przedmiotowa sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a tejże ustawy. Zdaniem Sądu, stanowiska organu - w świetle wytycznych zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 września 2020 r., (sygn. akt II SA/Wa 2660/19) oraz w świetle poczynionych przez organ ustaleń - nie można zakwestionować. Zaskarżona decyzja nie przekracza bowiem granic uznania administracyjnego i tym samym nie nosi cech dowolności. Realizując obowiązki wynikające z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., organ rozważył wszystkie istotne okoliczności sprawy dotyczące charakteru służby i postawy skarżącego zarówno przed 31 lipca 1990 r., jak i po 12 września 1989 r. W wyniku tego doszedł do przekonania, że w sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Stanowisko swe organ wystarczająco uzasadnił, przedstawiając argumentację odnoszącą się do indywidualnej sytuacji skarżącego - a więc zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.. Powyższej oceny, zdaniem Sądu, nie podważają zarzuty podniesione w skardze. Organ bowiem, uwzględniając ograniczenia wynikające z zasady związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania (art. 153 P.p.s.a.), mógł ponownie wydać rozstrzygnięcie negatywne dla skarżącego, w sytuacji gdy analiza i ocena materiału dowodowego przemawiały za takim sposobem rozstrzygnięcia sprawy. Organ wziął pod uwagę przebieg służby po 12 września 1989 r. nie kwestionując, że zadania i obowiązki skarżący wypełniał rzetelnie. Pomimo tego, biorąc pod uwagę charakter służby skarżącego przed 31 lipca 1990 r. a także długość jej trwania, organ zasadnie stwierdził brak przesłanek do zastosowania art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Sądu uznał, że niezasadne jest przeprowadzanie dowodu z wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lutego 2021 roku wydanego w sprawie sygn. akt [...] w przedmiocie przywrócenia skarżącemu emerytury policyjnej do poziomu sprzed października 2017 r. Sprawa cywilna nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 w związku z art. 153 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.