II SA/Wa 2252/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Anna Mierzejewska (spr.), Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego - oddala skargę - Komendant Główny Policji, decyzją nr [...] z dnia [...] października 2014 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] J. G. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] września 2014 r. dotyczącej stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...] lutego 2012 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Komendant Miejski Policji w R. na podstawie art. 6f i art. 111 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz. U. Nr 100, poz. 913, z późn. zm.) rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. zaliczył [...] J. G. do okresu służby w Policji, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej na dzień [...] lutego 2012 r.: 17 lat, 11 miesięcy, 24 dni. Powyższe rozstrzygnięcie uzasadniono dostarczeniem przez zainteresowanego dokumentów poświadczających okres pracy w gospodarstwie rolnym rodziców w okresie od dnia [...] maja 1991 r. do dnia [...] czerwca 1993 r. Przedmiotowy rozkaz personalny został doręczony policjantowi w dniu [...] lutego 2012 r. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. ([...]), na podstawie art. 61 § 4 Kpa, [...] J. G. został powiadomiony o wszczęciu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...] lutego 2012 r., dotyczącego zaliczenia do okresu służby w Policji, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej na dzień [...] lutego 2012 r.: 17 lat, 11 -miesięcy, 24 dni. Jednocześnie zainteresowany został poinformowany o przysługującym w związku z tym prawie do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Przedmiotowe pismo doręczono zainteresowanemu w dniu [...] lipca 2014 r. W dniu [...] września 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w R. wydał decyzję nr [...], mocą której stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...] lutego 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r. stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. (o ustaleniu [...] J. G. łącznej wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego: 6 lat, 13 dni oraz o określeniu terminu nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] lutego 2009 r. w wysokości 14%) ze względu na to, że został wydany z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § pkt 2kpa a zatem zaistniała podstawa do stwierdzenia nieważności przedmiotowo zależnego od powyższego rozstrzygnięcia rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. Od decyzji J. G.wniósł odwołanie. Komendant Wojewódzki Policji w R. przesłał odwołanie Komendantowi Głównemu Policji z wnioskiem o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Rozpatrując niniejszą sprawę w postępowaniu odwoławczym organ wskazał iż decyzja administracyjna wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej przez uprawniony do tego organ administracji, działający w granicach prawa, korzysta z domniemania prawidłowości. Jeżeli decyzja taka jest jednocześnie decyzją ostateczną korzysta ponadto z ochrony wynikającej z art. 16 Kpa, co oznacza, że jej wzruszenie może nastąpić jedynie w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w ustawach szczególnych. Regulacja ta wskazuje zarazem, że nie wszystkie decyzje spełniają warunki prawidłowości. Ustawodawca, ustanawiając zasadę trwałości decyzji ostatecznych, nie wyklucza zarazem możliwości pojawienia się w obrocie prawnym decyzji wadliwych, a więc niespełniających tych warunków. W zależności od stopnia tej wadliwości stosuje się odpowiednie nadzwyczajne środki prawne usuwające te wady czy wręcz eliminujące obarczone nimi decyzje z obrotu prawnego. Jednym z trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej jest stwierdzenie jej nieważności. Następuje ono w przypadku, gdy decyzja została dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 Kpa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym i samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Rażące naruszenie prawa art. 156 § 1 pkt 2 Kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące. Decyzja jest wydana bez podstawy prawnej wówczas, gdy albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne (por. B. Adamiak, J. Borkowski; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2003, wyd. 5, str. 717). Rozstrzygający natomiast dla oceny, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawa w dniu wydania tej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 1997 r., sygn. akt III SA 1134/1996). Decyzyjne rozstrzyganie kwestii związanych ze stosunkiem służbowym policjanta jest możliwe tylko wtedy, gdy przepis prawa wyraźnie wprowadza taką formę władczego działania. Działanie organu administracji publicznej w formie decyzji musi posiadać wyraźną ustawową podstawę prawną. Nie może być domniemywane, ani wynikać tylko z wykładni przepisów prawa. Analiza stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...] lutego 2012 r. prowadzi do wniosku, że nie istniały wówczas (i nie istnieją nadal) unormowania prawne, które mogłyby stanowić podstawę do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia policjantom wysługi lat, od której zależy nabycie przez policjanta prawa do nagrody jubileuszowej. Podstawy takiej brak jest zarówno w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, jak też w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz. U. Nr 100, poz. 913, z późn. zm.). Koniecznym jest przy tym zaznaczenie, że w przypadku, gdy przepisy nie wymagają określenia albo ustalenia praw lub obowiązków w drodze decyzji, rozstrzygnięcie dokonane w takiej formie, tak jak uczynił to Komendant Miejski Policji w R. w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. dotyczącym ustalenia wysługi lat, od której zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, jest wydane bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co implikuje stwierdzenie jego nieważności. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jej wykładnie i niewłaściwe zastosowanie ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r., poprzez utrzymanie w mocy decyzji uchylającej rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...] lutego 2012 r., dotyczący zaliczenia [...] J.G. s. J. ([...]) do okresu służby w Policji, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej na dzień [...] lutego 2012 r.: 17 lat, 11 miesięcy 24 dni; oraz naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 77 § 1 i 4 w zw. z art. 7 kpa., poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w niewystarczającym zakresie; 2. art. 80 kpa., poprzez uznanie, że zgromadzony materiał dowodowy daje podstawy do uchylenia rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...].02.2012 r. dotyczącego zaliczenia [...] J. G. s. J. ([...]) do okresu służby w Policji, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej na dzień [...] lutego 2012 r.: 17 lat, 11 miesięcy 24 dni; 3. art. 138 § 1 pkt 1 kpa., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji. Wskazując na powyższe zarzuty wnosił o: uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2014 r. w całości i utrzymanie w mocy rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...].02.2012 r. dotyczącego zaliczenia [...] J. G. s. J. ([...]) do okresu służby w Policji, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej na dzień [...] lutego 2012 r.: 17 lat, 11 miesięcy 24 dni. W uzasadnieniu skargi, podnosił zarzuty dotyczące zasadności uwzględnienia w wysłudze lat okresów pracy w gospodarstwie rolnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd, stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przypomnieć należy, że postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej zasadniczo różni się od zwykłego postępowania administracyjnego. Ma ono na celu jedynie wyjaśnienie, czy decyzja ta jest obarczona ww. wadami prawnymi. W postępowaniu tym nie dochodzi więc do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Nie ma też proceduralnych możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy, czy poczynienia dodatkowych ustaleń faktycznych. Działanie organu orzekającego w tym postępowaniu jest bowiem ograniczone do zajmowania się kwestiami stricte prawnymi, tj. do weryfikacji decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem. Sprowadza się zatem wyłącznie do poszukiwania uchybień i wadliwości weryfikowanej decyzji, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego. Przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji, której dopatrzył się Komendant Wojewódzki Policji w R. w rozkazie personalnym Komendanta Miejskiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz bez podstawy prawnej. Rażące naruszenie prawa ma miejsce, gdy podstawa prawna do wydania decyzji istnieje, jednak rozstrzygnięcie zawarte w decyzji w sposób oczywisty odbiega od obiektywnie istniejącego i możliwego do zastosowania stanu prawnego. W świetle poglądów doktryny i orzecznictwa, z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, co na podstawie jego brzmienia jest od razu zauważalne i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako naruszenia "rażącego" może nastąpić wyjątkowo, mianowicie gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji. Natomiast przypadki wydania decyzji bez podstawy prawnej odnoszą się do sytuacji, gdy decyzja została wydana bez oparcia w przepisach prawa, które umocowują administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. Zgodnie z art. 104 K.p.a. organ administracji publicznej co do zasady załatwia sprawę przez wydanie decyzji. Decyzje rozstrzygają sprawę co do istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Dla przyjęcia, że dana sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej, załatwianej w formie decyzji administracyjnej, konieczne jest występowanie takich elementów jak: podstawa prawna (materialna i formalna) do wydania tego aktu oraz podmiot, którego sfera praw i obowiązków będzie kształtowana tym indywidualnym aktem. Przepis art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Brzmienie tego przepisu wskazuje, że zawiera on dwie niezależne od siebie przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. Zatem zaistnienie którejkolwiek z nich daje podstawę do stwierdzenia nieważności danego aktu. Przez pojęcie decyzji wydanej "bez podstawy prawnej" rozumie się decyzję, która została wydana w sytuacji, gdy brak było w przepisach prawa powszechnie obowiązującego właściwej materialnej lub formalnej podstawy do dokonania rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej. Dotyczyć to może sytuacji, w której organ prowadzący postępowanie, mimo niedysponowania podstawą prawną do rozstrzygania danej kwestii w drodze decyzji, wydaje decyzję administracyjną. Natomiast z "rażącym naruszeniem prawa" w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia wtedy, gdy został naruszony przepis niepozostawiający wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Rażące naruszenie prawa jest więc oczywiste, wyraźne, bezsporne, zatem można o nim mówić wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu wskazuje na ich oczywistą niezgodność (patrz: R. Hauser, M. Wierzbowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2014, wyd. CH Beck, str. 657, 660 i wskazane tam orzecznictwo). Wystarczy, iż jedna z tych podstaw stwierdzenia nieważności zaistnieje, a to już determinuje podjęcie rozstrzygnięcia w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zaś w przedmiotowej sprawie przesłanki te wystąpiły kumulatywnie. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że rozkaz personalny z [...] lutego 2012 r. został wydany bez podstawy prawnej. Ani przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez Komendanta Miejskiego Policji w R., ani żadne inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego, nie zawierały jakiejkolwiek podstawy do orzekania w formie decyzji administracyjnej o zaliczeniu okresów służby czy pracy przed podjęciem służby w Policji do wysługi lat od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej. W szczególności podstawy takiej nie stanowiły wskazane w rozkazie personalnym z dnia [...] lutego 2012 r. przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz zasad jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz.U. Nr 100 , poz. 913 ze zm.). Przepisy te określały jedynie jakie okresy służby, pracy i nauki wlicza się policjantowi do okresów służby. Podstawę ustalenia w drodze decyzji administracyjnej terminu nabycia przez policjanta prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentowej jego wysokości może stanowić dopiero aktualnie obowiązujący przepis § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, w myśl którego, termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat oraz procentowej jego wysokości określa się w drodze decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3 z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu. Jednakże nawet cytowany wyżej przepis, zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, nie pozwala na ustalenie policjantowi wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego w drodze samodzielnej decyzji administracyjnej. Ustalenie wysługi lat jest bowiem tylko jednym z istotnych elementów sprawy o roszczenie z tytułu prawa do uposażenia zasadniczego w określonej wysokości. W ocenie Sądu uzasadnione jest stanowisko Komendanta Głównego Policji, że zakwestionowany rozkaz personalny jest obarczony drugą z wad określonych w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, tj. został wydany bez podstawy prawnej. Zauważyć bowiem trzeba, że przepis art. 102 ust.1 ustawy o Policji uzależnia wysokość uposażenia zasadniczego policjanta od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Przepis art. 101 ust. 2 tej ustawy upoważnił ministra właściwego do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat, zaś art. 102 tej ustawy upoważnił ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób ich dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach. Na podstawie powyższych upoważnień ustawowych Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.). W rozdziale 2 tego rozporządzenia zatytułowanym "Ustalanie wysługi lat" uregulowano kwestie dotyczące okresów zaliczanych do wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (§ 4 rozporządzenia) oraz tryb postępowania w tych sprawach (§ 5 rozporządzenia). Z przepisów dotyczących trybu postępowania - § 5 ust. 1 rozporządzenia - wynika, że policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2-5 rozporządzenia. Wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu (§ 5 ust. 4 i 5 rozporządzenia). Jak stanowi przepis § 5 ust. 4 rozporządzenia, termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość, określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3, z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu. Jednocześnie § 5 ust. 5 tego rozporządzenia przewiduje/że dalszy wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w Policji nie wymaga wydania odrębnej decyzji. Powyższe oznacza, że policjanci przyjmowani do służby pod rządami przepisów tego rozporządzenia mają ustalane okresy zaliczane do wysługi lat w Policji. Przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów, o których mowa w ust. 1 (§ 5 ust. 3 rozporządzenia). To z kolei oznacza, że jeżeli policjant nie dysponował przy przyjęciu do służby odpowiednimi dokumentami dotyczącymi okresów zaliczanych do wysługi lat w Policji, to po ich dostarczeniu możliwa jest zmiana ustaleń w tym zakresie i zaliczenie mu dalszych udokumentowanych okresów. Odbywa się to w drodze decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w § 5 ust. 2 i 3 powołanego rozporządzenia, która określa termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu, przy czym dalszy wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w Policji nie wymaga wydania odrębnej decyzji (§ 5 ust. 4 i 5 rozporządzenia). A zatem, zaliczenie okresów, o których mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, następuje zgodnie z § 5 ust. 4 powołanego rozporządzenia w decyzji administracyjnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2009 r. sygn, akt I OSK 812/08, z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 817/08 oraz z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 365/11). Natomiast art. 111 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r o Policji, upoważnił Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania rozporządzenia w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom. W rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej oraz trybu jej obliczenia i wypłacania policjantom (Dz.U. Nr 100, poz. 913 ze zm.) nie ma odpowiednika § 5 z rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732), który przewidywałby wydanie decyzji w przedmiocie okresu służby w Policji od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej. W świetle powyższych rozważań, zdaniem Sądu rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...] lutego 2012 r., dotyczący zaliczenia do okresu służby w Policji, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej na dzień [...] lutego 2012 r.: 17 lat, 11 miesięcy , 24 dni został wydany bez podstawy prawnej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.