II SA/Wa 2301/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spraw.) Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2013 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Komendant [...] Policji (dalej [...]), mając za podstawę art. 18 ust. 5 pkt 4 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm. (dalej u.b.a.) w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. nr 287, poz. 343 ze zm.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej k.p.a.), cofnął W. B. (dalej skarżący) pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji [...] podniósł, że w dniu [...] kwietnia 2011 r. do Wydziału [...] Komendy [...] Policji wpłynął telegram o nr [...] z Komendy Rejonowej Policji W. informujący, iż w dniu [...] kwietnia 2011 r. skarżący zawiadomił o kradzieży jego broni – [...] marki [...], dokonanej poprzez wyjęcie w nieustalony sposób z drewnianej szafy ubraniowej. W toku postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, wszczętego w związku z powyższą informacją o utracie broni, organ pierwszej instancji ustalił, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] W., Wydział [...], z dnia [...] listopada 2011 r. (sygn. akt [...]), został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 263 § 4 Kodeksu karnego (dalej k.k.) polegającego na tym, że w bliżej nieokreślonym czasie, jednak nie wcześniej niż w styczniu 2011 r. i nie później niż [...] kwietnia 2011 r. w W. nieumyślnie spowodował utratę broni [...] nr [...], która zgodnie z prawem pozostawała w jego dyspozycji. Za popełnienie ww. przestępstwa Sąd wymierzył skarżącemu karę grzywny w rozmiarze [...] stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na [...] złotych. Ponadto wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] grudnia 2011 r., Wydział [...] (sygn. akt [...]) skarżący został uznany za winnego popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 7 u.b.a. polegającego na tym, że w okresie od miesiąca stycznia 2011 r. do dnia [...] kwietnia 2011 r. w W. przy ul. [...], będąc posiadaczem broni palnej myśliwskiej, przechowywał broń i amunicję w drewnianej szafie z ubraniami w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Za popełnienie tego czynu Sąd wymierzył skarżącemu karę [...] zł grzywny. W ocenie [...], skarżący nie daje rękojmi prawidłowego przechowywania broni, tj. w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych do dysponowania nią. Dlatego interes strony w posiadaniu broni palnej winien ustąpić na rzecz interesu publicznego przejawiającego się w tym, aby broń posiadały osoby przestrzegające prawa. Przedstawione fakty, a w szczególności brak racjonalnego postępowania skarżącego w przechowywaniu broni palnej, stanowią, zdaniem organu, wystarczające przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską pomimo pozytywnej opinii z miejsca zamieszkania i koła łowieckiego, którego skarżący jest członkiem. Organ dodał, iż cofnięcie pozwolenia na broń nie jest karą, lecz administracyjno-karnym skutkiem utraty wiarygodności co do zgodnego z prawem przestrzegania warunków przechowywania broni. W odwołaniu od ww. decyzji [...] skarżący wskazał, że od 1969 r. jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego, jak również przynależy do trzech [...] kół łowieckich. Jego mieszkanie jest zabezpieczone kratami i alarmem, a także znajduje się pod nadzorem firmy ochroniarskiej. W dniu [...] sierpnia 2012 r. w trakcie porządków w szafie małżonki skarżącego "rzekomo utracona broń" została odnaleziona, zatem - według skarżącego - można stwierdzić, że osoby nieuprawnione nie miały do niej dostępu. Skarżący dodał, iż w okresie, gdy broń zaginęła, był pochłonięty pracą zawodową. Cofnięcie pozwolenia na broń jest dla niego jako wieloletniego myśliwego karą dużo surowszą niż wymierzona mu grzywna. Po przejściu na emeryturę planował poświęcić się myślistwu. Decyzją z dna [...] października 2012 r. Komendant Główny Policji (dalej KGP), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał się na materiały postępowania, z których wynika, że skarżący w dniu [...] kwietnia 2011 r. stwierdził brak jednej sztuki broni palnej myśliwskiej w znajdującej się w sypialni "zawsze zamkniętej na klucz szafie, w której tę broń przechowywał". Tego samego dnia zgłosił kradzież broni organom Policji, informując, iż broń tę przechowywał w drewnianej szafie ubraniowej, do której trzyma klucz w biurku lub nosi przy sobie, a jeżeli ktoś "chce zajrzeć do szafy, to musi wziąć klucz od niego". W szafie znajdują się ubrania jego i żony, a klucz, po wyjęciu z szafy, "leży na biurku; nie był specjalnie zamykany, mógł również znajdować się w szafie". Od czasu gdy skarżący widział broń po raz ostatni, przez dom przewinęło się wiele osób. Miał miejsce również trwający kilka miesięcy remont. W dniu [...] sierpnia 2012 r. broń została odnaleziona, ponieważ żona skarżącego podczas wcześniejszych porządków przełożyła broń do swojej szafy, a następnie "przekładając broń z powrotem nie przełożyła jednej sztuki". W świetle zebranego materiału dowodowego organ drugiej instancji stwierdził, że skarżący latami przechowywał broń w sposób sprzeczny z przepisami prawa w drewnianej szafie ubraniowej, a ponadto nie zabezpieczał należycie nawet klucza do tej szafy, o czym świadczy fakt, iż małżonka skarżącego jako osoba nieuprawniona miała dostęp do broni i przekładała ją podczas porządków w domu. Skarżący nie kontrolował tego co się dzieje z bronią, a taka sytuacja - niezależnie od jego zasług dla łowiectwa i przywiązania do tego hobby - jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego, a wiec interesu społecznego, na który powołał się organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji. Dlatego, pomimo tego, iż skarżący odzyskał broń i nabył odpowiedni sejf, cofnięcie mu pozwolenia na broń należy uznać za słuszne i celowe. KGP podkreślił również, że skarżący jako posiadacz broni od ponad czterdziestu lat powinien być przykładem dla młodszych stażem kolegów. Tymczasem pozostawiał broń poza swoim zasięgiem i kontrolą, a brak wiedzy co do miejsca, w którym broń się znajduje, skutkował zgłoszeniem jej kradzieży. Nie ulega zatem wątpliwości, że broń mogła się dostać w ręce licznych nieuprawnionych osób, a zapewnienia skarżącego odnośnie zabezpieczenia mieszkania nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Nadto okoliczność sprzecznego z prawem przechowywania broni przez skarżącego została potwierdzona wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] grudnia 2011 r., sygn. akt [...]. Wskazując na szczególny charakter prawa do posiadania broni KGP ocenił jako prawidłowe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W sytuacji gdy doszło do utraty broni wskutek rażącego naruszenia przez stronę zasad bezpiecznego przechowywania broni i amunicji, pierwszeństwo należy przyznać racjom interesu społecznego przed słusznym interesem strony. W skardze na powyższą decyzję KGP skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Zarzucił organowi: 1) naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na pominięciu celu ustanowienia tego przepisu jakim jest zagwarantowanie społeczeństwu bezpieczeństwa i uchylenie stanu zagrożenia istniejącego z powodu niewłaściwego przechowywania broni przez osoby posiadające broń, co doprowadziło organ do uznania, iż sam fakt naruszenia przez skarżącego w przeszłości zasad przechowywania broni skutkujący nieuprawnionym dostępem do broni żony skarżącego podczas robienia porządków w szafie i zgłoszenie przez skarżącego rzekomej kradzieży, stanowi wystarczającą przesłankę do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni, podczas gdy broń odnalazła się w mieszkaniu skarżącego zabezpieczonym alarmem i kratami w oknach, zaś skarżący w chwili wydania zaskarżonej decyzji usunął wszelkie nieprawidłowości w przechowywaniu broni, dokonując zakupu sejfu posiadającego niezbędne atesty i spełniającego wymogi nałożone przez przepisy o przechowywaniu broni, co uchyliło stan zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego będący przyczyną zastosowania przez organ art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. oraz wypełniło cel, dla którego ustanowiono ten przepis i tym samym powinno skutkować niezastosowaniem w niniejszej sprawie tego przepisu przez organ wydający zaskarżoną decyzję; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niezebraniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, tj. nieprzeprowadzenia dowodu z oględzin mieszkania skarżącego lub zdjęć mieszkania skarżącego, pomimo zakwestionowania przez organ twierdzeń skarżącego, iż w jego mieszkaniu zainstalowany jest alarm i kraty, co skutkowało ustaleniem przez organ, iż broń skarżącego mogła dostać się w ręce licznych nieuprawnionych osób, b) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego przez organ , a mianowicie pominięcie przez organ znajdujących się w aktach sprawy opinii Koła Łowieckiego "[...]" z siedzibą w W. z dnia [...] września 2012 r., oraz opinii Koła Łowieckiego "[...]" z siedzibą w O. zawierających dane charakteryzujące osobowość skarżącego dającą należytą gwarancję przestrzegania przez niego porządku prawnego, w tym zasad przechowywania broni. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej p.p.s.a) skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów: - opinii pracodawcy skarżącego i opinii spółdzielni mieszkaniowej - na okoliczność, iż dane charakteryzujące osobowość skarżącego dają należytą gwarancję przestrzegania przez niego porządku prawnego, w tym zasad przechowywania broni, - opinii psychiatry - na okoliczność, iż skarżący jest osobą bez objawów zaburzeń psychicznych, co daje należytą gwarancję przestrzegania przez niego porządku prawnego, w tym zasad przechowywania broni, - zdjęć budynku, w którym znajduje się mieszkanie skarżącego - na okoliczność, iż w mieszkaniu skarżącego od kilkudziesięciu lat zainstalowane są kraty w oknach, co uniemożliwia sytuację aby broń mogła się dostać w ręce licznych nieuprawnionych osób, - kserokopii umowy z firmą [...] z dnia [...] września 1999 r. - na okoliczność, iż mieszkanie skarżącego było od ww. daty dostatecznie zabezpieczone przed dostępem osób trzecich, - faktury wystawionej w dniu [...] października 2012 r. przez firmę sprawującą ochronę mieszkania skarżącego, kserokopii faktury z dnia [...] sierpnia 2011 r. dotyczącej zakupu i montażu sejfu oraz kserokopii polisy z dnia [...] lipca 2012 r. potwierdzającej zabezpieczenie mieszkania (objęcia go monitoringiem) na okres od [...] lipca 2012 r. do [...] lipca 2013 r. - na okoliczność, iż mieszkanie skarżącego jest obecnie dostatecznie zabezpieczone przed dostępem osób trzecich, co uniemożliwia zaistnienie sytuacji, aby broń skarżącego mogła dostać się w ręce nieuprawnionych osób trzecich. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że odnalezienie broni przez skarżącego w jego mieszkaniu, zdeponowanie jej w nowo zakupionym sejfie (posiadającym niezbędne atesty i spełniającym wymogi przechowywania broni) uchyliło stan zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego, a zatem w niniejszej sprawie odpadła przyczyna zastosowania przez organ fakultatywnej przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń z art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie celowości czy słuszności. Ponadto w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga, analizowana w kontekście podanych wyżej kryteriów kontroli decyzji administracyjnych przez Sąd, podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. W niniejszej sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości. W szczególności bezsporny jest fakt dwukrotnego skazania skarżącego wyrokami Sądu Rejonowego dla W.: za nieumyślnie spowodowanie (w bliżej nieokreślonym czasie, nie wcześniej niż w styczniu 2011 r. i nie później niż [...] kwietnia 2011 r.) utraty broni – [...] nr [...], która zgodnie z prawem pozostawała w jego dyspozycji, tj. przestępstwo z art. 263 § 4 k.k. (wyrok z dnia z dnia [...] listopada 2011 r., sygn. akt [...]) oraz za przechowywanie (w okresie od miesiąca stycznia 2011 r. do dnia [...] kwietnia 2011 r.) broni i amunicji w drewnianej szafie z ubraniami w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych, tj. wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 7 u.b.a. (wyrok z dnia [...] grudnia 2011 r., sygn. akt [...]). Sporna jest natomiast ocena tego faktu w kontekście posiadania przez skarżącego pozwolenia na broń palną myśliwską. Zatem problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy cofnięcie przez organy Policji pozwolenia na broń palną myśliwską w związku z popełnieniem przez skarżącego przestępstwa oraz wykroczenia przeciwko porządkowi publicznemu, było uzasadnione. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a., zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni. Natomiast art. 32 ust. 1 u.b.a. stanowi, iż broń i amunicję należy przechowywać w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Zasady przechowywania broni szczegółowo określa rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. nr 27, poz. 343 ze zm.). Stosownie do § 5 ww. rozporządzenia, osoby posiadające broń palną i amunicję, są obowiązane przechowywać ją w kasetach metalowych na trwałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane. Z kolei w myśl art. 51 ust. 2 pkt 7 u.b.a., kto przechowuje oraz nosi broń i amunicję w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych podlega karze aresztu albo grzywny. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący (będący posiadaczem broni palnej myśliwskiej od 1969 r.) nie przechowywał broni i amunicji w sposób zgodny z prawem. Wprawdzie skazanie skarżącego wyrokiem za to naruszenie (stanowiące wykroczenie, o którym mowa w art. art. 51 ust. 2 pkt 7 u.b.a.) obejmuje okres od miesiąca stycznia 2011 r. do dnia [...] kwietnia 2011 r., jednak zebrany w sprawie materiał dowodowy, a zwłaszcza oświadczenie skarżącego, iż sejf na broń nabył w sierpniu 2011 r., uprawniały KGP do stwierdzenia, że "strona latami przechowywała broń w sposób sprzeczny z przepisami prawa w drewnianej szafie ubraniowej wraz z ubraniami swoimi i żony". Brak kontroli nad miejscem przechowywania broni doprowadził skarżącego w dniu [...] kwietnia 2011 r. do przekonania, że jedna ze sztuk broni – [...] marki [...] została w nieustalony sposób skradziona. Późniejsze wyjaśnienia skarżącego, iż to jego żona podczas porządków przełożyła tę broń w inne miejsce potwierdzają tylko notoryczne naruszenie zasad przechowywania broni. Jednocześnie wskazują jak wiele osób nieuprawnionych miało dostęp do tej broni (skarżący przyznał bowiem, iż klucz do szafy ubraniowej, w której przechowywał broń, leżał na biurku i "nie był specjalnie zamykany"). W tym miejscu wskazać należy, że z przechowywaniem broni mamy do czynienia w sytuacji, kiedy broń nie jest noszona, wożona lub używana. Ustawodawca nie wprowadził żadnego ograniczenia czasowego znamienia przechowywania. Zatem przechowywanie może trwać nawet krótką chwilę. Bez znaczenia pozostaje przy tym kwestia z jakich powodów broń znalazła się w miejscu nieprzeznaczonym do jej przechowywania, jak i czasookres z tym związany (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/08, publ. Lex nr 522433 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 496/09, Lex nr 563854). Podkreślenia wymaga również reglamentacyjny charakter przepisów ustawy o broni i amunicji, który uzasadnia rygorystyczną politykę organów Policji w zakresie spraw dotyczących pozwolenia na broń. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela, wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Broń jest bowiem towarem ściśle reglamentowanym. W judykaturze Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż posiadanie oraz używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Rygorystyczne unormowanie dostępu jednostki do broni podyktowane jest z jednej strony przysługującym państwu monopolem na stosowanie środków przemocy, a z drugiej strony – koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, niepubl.). Reasumując, w niniejszej sprawie organy Policji (zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji) prawidłowo oceniły całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, a wydane przez nie decyzje są zgodne z przepisami ustawy o broni i amunicji. Na treść rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie nie ma wpływu akcentowane przez skarżącego późniejsze nabycie sejfu na broń, czy pozytywne opinie z miejsca zamieszkania i kół łowieckich. Wymienione okoliczności nie mogą sanować konsekwencji prawnych stwierdzonych przez organ naruszeń dotyczących zasad przechowywania broni. To bowiem na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni i żaden przepis ani żadna sytuacja nie zwalnia go z tego obowiązku. Nawet jednorazowe bądź krótkotrwałe przechowywanie broni z naruszeniem zasad prawa bezwzględnie wiążących posiadacza broni, czyni usprawiedliwionym cofnięcie pozwolenia na broń (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 669/10, Lex nr 1081832). W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, iż przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. w zw. z art. 32 ust. 1 u.b.a. stwarza ograniczoną sferę uznania administracyjnego dla organów Policji w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji udzielania pozwoleń na broń, a zwłaszcza z brzmienia art. 10 u.b.a. Jednocześnie przepis art. 32 ust. 1 u.b.a. zawiera skierowany do posiadacza broni nakaz przechowywania i noszenia tych przedmiotów w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1200/06, LEX nr 374355). Zatem organy obu instancji słusznie pozbawiły skarżącego pozwolenia na broń palną myśliwską, przedkładając interes społeczny (w postaci bezpieczeństwa i porządku publicznego) nad słuszny interes skarżącego. Sąd nie uwzględnił zawnioskowanych przez skarżącego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodów w postaci szeregu dokumentów, gdyż stan faktyczny sprawy nie nasuwał jakichkolwiek wątpliwości. Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.