II SA/Wa 232/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Przemysław Szustakiewicz, Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. w likwidacji na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] października 2016 r., 2. zasądza od Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w W. na rzecz D. Sp. z o.o. w likwidacji kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014 r. D. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: "skarżąca") zwróciła się do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej o udzielenie informacji o osobie obecnie pozbawionej wolności. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że zamierza wystąpić z roszczeniem na podstawie art. 299 K.s.h. przeciwko E.J., który aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności. W odpowiedzi organ administracyjny pismem z [...] lutego 2014 r. stwierdził, że wniosek nie spełnia wymogów formalnych, bowiem brak w nim wskazania przepisu prawa materialnego, na podstawie którego skarżąca uprawniona jest do otrzymania żądanych informacji. Pismem z [...] lutego 2014 r. spółka podniosła, że przepisami uprawniającymi ją do uzyskania informacji o osobie pozbawionej wolności są wskazane przez nią we wniosku przepisy art. 23 ust. 1 pkt 5 i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych oraz art. 299 K.s.h. Organ w kolejnej odpowiedzi stwierdził, że Służba Więzienna udziela informacji i udostępnia dane o osobach na pisemny wniosek, podmiotom ustawowo uprawnionym, w zakresie określonym w art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej. Wobec powyższego D. wezwała Dyrektora Generalnego Służby Więziennej do usunięcia naruszenia prawa. W wezwaniu tym zarzuciła naruszenie przepisów art. 24 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej w związku z art. 23 ust. 3 pkt 5, ust. 4 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych oraz art. 299 K.s.h. W uzasadnieniu wezwania wskazała, że za prawnie usprawiedliwiony cel uważa się w szczególności dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Powołując się na art. 187 § 1 w związku z art. 126 § 2 pkt 1 K.p.c. stwierdziła, że obowiązkiem powoda jest podanie w pozwie adresu strony pozwanej. W ocenie skarżącej wykazała ona, że żądane dane są niezbędnie do dochodzenia roszczeń od E.J., bowiem jest on członkiem zarządu jej dłużnika. Nadto jest ona podmiotem ustawowo uprawnionym do otrzymania żądanych informacji. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 25 września 2014 r. o sygn. akt IV SA/Wa 1251/14 uchylił zaskarżoną czynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] marca 2014 r. i zasądził od Dyrektora Generalnego Służby Więziennej na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 października 2016 r. o sygn.. akt I OSK 89/15 oddalił skargę kasacyjną. Organ ponownie rozpoznając wniosek D. Sp. z o.o. z dnia [...] stycznia 2014 r. i wykonując orzeczenie Sądu z dnia 25 września 2014 r. o sygn. akt IV SA/Wa 1251/14, decyzją z dnia [...] października 2016 r. opierając się na art. 24 ust. 3 pow. ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej ponownie stwierdził, że D. Sp. z o.o. nie jest podmiotem ustawowo uprawniony do otrzymania informacji o pobycie E.J. w jednostkach penitencjarnych. Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. Spółka D. z o.o. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu wskazała, że zarzuca organowi naruszenie przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Spółka wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie we wskazaniach co do dalszego postępowania, zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt: IV SA/ Wa 1251/14, utrzymanym w mocy wskutek oddalenia skargi kasacyjnej, zobowiązał organ do załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej. Ponadto zobowiązał organ do rozpatrzenia sprawy merytorycznie i rozważenia, czy dane, o których udostępnienie ubiega się spółka, są spółce, w świetle przepisu art. 23 ust. 1 pkt 5 oraz ust. 4 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, niezbędne do wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów. Organ zaś w dalszym ciągu ponownie rozpoznając sprawę, w dalszym ciągu pominął przepisy ustawy o ochronie danych osobowych, wskazane w uzasadnieniu w/ w rozstrzygnięcia. Organ odpowiadając na ww. pismo, decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. ponownie uznał wniosek o udostępnienie danych E.J. za bezzasadny. Wskazał też, że regulacja zawarta w art. 24 ust. 3 pow. ustawy o Służbie Więziennej, jako zapewniająca dalej idącą ochronę danych osobowych, niż przewidziana w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, wyłącza - z mocy art. 5 tej ustawy, stosowanie jej art. 23 ust. 1 pkt 5 i ust. 4. Ta szczególna ochrona uzasadniona jest głównie ze względu na rodzaj i charakter informacji i danych osobowych przetwarzanych przez Służbę Więzienną, które w części mają charakter wrażliwych, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Skoro przepis art. 24 ust. 3 pow. ustawy o Służbie Więziennej jest przepisem przewidującym silniejszą ochronę danych, niż przepis art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych, to tylko on może stanowić podstawę legalizująca udzielanie żądanych informacji. Organ podał też, że we wzorze wniosku o udzielenie informacji lub udostępnienie danych osobowych o osobie, obecnie lub uprzednio pozbawionej wolności w areszcie śledczym lub zakładzie karnym, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie trybu składania oraz wzoru wniosku o udzielenie informacji lub udostępnienie danych osobowych o osobie obecnie lub uprzednio pozbawionej wolności w areszcie śledczym lub zakładzie karnym (Dz.U. , poz. 965), określono, że wnioskodawca jest obowiązany wskazać przepis prawa materialnego, na podstawie którego jest uprawniony do żądania otrzymania informacji lub udostępnienia danych osobowych o osobie pozbawionej wolności. Organ wskazał, że Spółka nie udokumentowała, że jest podmiotem ustawowo uprawnionym. Wskazane zaś we wniosku przepisy art. 23 ust. 1 pkt 5 oraz ust. 4 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, a także art. 299 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2016 r. , poz. 1578, 996 i 1579) i art. 126 § 2 pkt 1 Kodeksu postępowania cywilnego, w ocenie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej nie mogą stanowić podstawy, w myśl art. 24 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej, do udzielenia Spółce żądanych informacji. Oran odniósł się również do zarzutu Spółki, że pismo z dnia [...] października 2016 r. nie jest decyzją i wskazał, że mimo iż tak nie zostało nazwane w istocie stanowi decyzję. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi Spółki D. z o.o. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której strona skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] października 2016 r. Wniosła też o uznanie jej uprawnienia do otrzymania informacji, o które wniosła w swoim wniosku, a także o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2016 r. Wniosła też o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca Spółka zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 24 ust. 3 pow. ustawy o Służbie Więziennej w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 5 pow. ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez niezastosowanie, - art. 24 ust. 3 pow. ustawy o Służbie Więziennej, poprzez błędną wykładnię, że przepis ten zawiera samodzielną podstawę prawną odmowy udzielenia żądanych danych osobowych. Zarzuciła również rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym: - przepisu art. 153 P.p.s.a., poprzez pominięcie oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2014 r. o sygn.. akt IV SA/Wa 1251/14, - przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, wobec ich nie zastosowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka ponowiła zarzuty zawarte już w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, wskazując przede wszystkim na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2014 r. o sygn. akt IV SA/Wa 1251/14. Zarzuciła również decyzji organu niespełnienie wymogów z art. 107 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Odnosząc się do wniosku o odrzucenie skargi organ wskazał, że Spólka przedmiotem skargi uczyniła jej pismo z dnia [...] grudnia 2016 r. , nie zaś pismo z dnia [...] października 2016 r., a to zdaniem organu wyczerpuje znamiona art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 ppsa. Odnośnie zaś wniosku o oddalenie skargi, organ ustosunkowując się do zarzutu strony skarżącej co do naruszenia art. 153 ppsa wskazał, że nie naruszył wskazanego art. 153 ppsa, bowiem związanie wyrażonym w orzeczeniu Sądu wskazaniem co do dalszego postępowania obliguje wprawdzie organ do wykonania wytycznych Sądu, lecz nie jest równoznaczne, że organ ma się ograniczyć jedynie do realizacji tych wskazań, jeżeli do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy konieczne okaże się wyjście poza sprecyzowane przez Sąd wytyczne postępowania. Organ wskazał, że nie naruszył również art. 156 § 1 pkt 2 kpa i ponowił argumenty odnośnie art. 24 ust. 3 pow. ustawy o Służbie Więziennej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., co powoduje że decyzje te podlegają usunięciu z obrotu prawnego. Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy wskazać należy, że w ocenie Sądu, Dyrektor Generalny Służby Więziennej, wydając decyzję z dnia [...] października 2016 r. jak również kolejną decyzję, wydaną w wyniku rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a będąca w istocie wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, naruszył wskazany w skardze art.153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Co do tej zasady istnieją wprawdzie wyjątki (zmiana stanu prawnego, późniejsza uchwała składu siedmiu sędziów NSA lub też zmiana stanu faktycznego), ale nie wystąpiły one w rozstrzyganej sprawie. W rozpoznawanej sprawie była wprawdzie wniesiona skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jednakże Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 października 2016 r. o sygn.. akt I OSK 89/15 skargę oddalił, co spowodowało, że wyrok WSA w Warszawie uzyskał przymiot prawomocności, a to oznacza, że wyrażony w tym wyroku pogląd (interpretacja prawa) nie może być potem podważana ani przez strony postępowania, ani przez później orzekający inny skład Sądu. Przypomnieć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę wyrokiem z dnia 25 września 2014 r. o sygn.. akt IV SA/Wa 1251/14, wskazał, że skarga dotyczy aktu Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, polegającego na odmowie udzielenia informacji o osobie pozbawionej wolności w areszcie śledczym lub zakładzie karnym. Sąd wskazał też, że Dyrektor Generalny nietrafnie poprzestał na załatwieniu sprawy w formie pisma podpisanego przez Zastępcę Dyrektora Biura Informacji i Statystyki Centralnego Zarządu Służby Więziennej. Nie wziął natomiast pod uwagę, że przedmiotowe pismo wydane w dniu [...] marca 2014 r. rozstrzyga sprawę merytorycznie, nie uwzględniając żądania spółki. Spółka we wniosku w pierwszej kolejności wskazała przepisy art. 23 ust. 1 pkt 5 oraz ust. 4 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Z przedmiotowego przepisu wynika, że przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Przykładowe określenie prawnie usprawiedliwionego celu zawiera art. 23 ust. 4 tej ustawy. W sprawach tego rodzaju można żądać od administratorów danych, w tym od organów administracji publicznej, posiadanych przez nie danych osobowych, jeżeli te są niezbędne do wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów. Sprawy takie mogą być załatwiane w formie decyzji administracyjnej. Biorąc bowiem pod uwagę art. 1 pkt 1 k.p.a. oraz konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego zawartą w art. 2 Konstytucji RP, każda sprawa, w której organ administracji publicznej dokonuje władczej konkretyzacji uprawnień lub obowiązków jednostki powinna być rozstrzygana w formie decyzji administracyjnej. Organ administracji publicznej stosuje normę prawa materialnego zawartą w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Norma ta nie działa wprost, lecz dla ukształtowania stosunku materialnoprawnego wymaga autorytatywnej (władczej) indywidualizacji i konkretyzacji. Norma ta nie określa innej prawnej formy działania administracji niż decyzja administracyjna jako właściwej do zastosowania w tej sprawie (postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2012 r. (II GSK 1801/12, LEX nr 1240612). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał też, że zgodnie z doktrynalną koncepcją domniemania formy decyzji administracyjnej, zaakceptowaną w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w sytuacji, gdy kompetencja do podjęcia aktu administracyjnego nie budzi wątpliwości, dokument pochodzący od administracji publicznej jest decyzją administracyjną, jeżeli spełnia "minimalne" formalne kryteria uznania danej czynności za akt administracyjny wydany w postępowaniu administracyjnym. Ugruntowane jest już stanowisko, że pismo nie nazwane formalnie decyzją jest w istocie decyzją administracyjną, jeżeli oznaczono w nim organ administracyjny, wskazano adresata aktu, zawarto rozstrzygnięcie i podpis osoby upoważnionej. Koncepcję tę można i należy odnieść również do takich aktów administracyjnych, jak postanowienia, gdyż gwarantuje ona prawo do dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, a następnie prawo do sądu, a także pozwala eliminować negatywne skutki zjawiska tzw. ucieczki organów administracji publicznej od formy aktu administracyjnego. Sąd dokonując oceny pisma z dnia [...] marca 2014 r. według wskazanych powyżej kryteriów stwierdził, że z uwagi na fakt, iż podpisane zostało ono przez osobę nieupoważnioną, nie stanowi ono decyzji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze, Sąd w dalszej kolejności wskazał, że dane, o które zwróciła się skarżąca spółka według jej wiedzy znajdują się w posiadaniu organu administracji. Z ustaleń skarżącej wynika, że jej dłużnik E.J. może odbywać obecnie karę pozbawienia wolności orzeczoną w postępowaniu karnym przed Sądem Rejonowym w S. (sygn. akt [...]). W zaleceniach dla organu Sąd wskazał, że Generalny Dyrektor Służby Więziennej powinien zatem, biorąc pod uwagę art. 23 ust. 1 pkt 5 oraz ust. 4 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych rozpatrzeć sprawę merytorycznie i rozważyć, czy dane, o których udostępnienie ubiega się spółka, są spółce w świetle powołanego wyżej przepisu niezbędne do wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów. Wynikiem tego postępowania będzie ustalenie, że należy postąpić zgodnie z żądaniem wniosku oraz udzielić spółce żądanych danych lub uznając, że nie są one niezbędne dla celów określonych w art. 23 ust. 4 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, odmówić ich przekazania. A zatem stwierdzić należy, że WSA nie tylko zawarł zalecenia dla organu co do dalszego procedowania w sprawie ale również uznał, że rozstrzygnięcie w sprawie winno mieć formę decyzji, z wynikającym z art. 107 § 3 kpa konsekwencjami. Wskazać należy, że decyzja wydana w dniu [...] października 2016 r., jak również decyzja wydana w wyniku rozpoznania przez organ środka odwoławczego skarżącej Spółki, podpisane zostały przez organ upoważniony. Decyzja z dnia [...] października 2016 r. została bowiem podpisana przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, [...]. J.K., decyzja zaś odwoławcza podpisana została przez Dyrektora Biura Informatyki i Statystyki Centralnego Zarządu Służby Więziennej [...] R.W. (w aktach administracyjnych znajduje się upoważnienie z dnia 20 października 2016 r. do podpisywania pism (decyzji) w sprawach udzielania informacji i udostępniania danych osobowych, zgodnie z art. 24 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej), co nie oznacza, że wydane one zostały zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 107 § 3 kpa, do czego były zobligowane powołanym wyżej orzeczeniem WSA w Warszawie. Zarówno decyzja z dnia [...] października 2016 r., nie zawiera przepisu kpa, na podstawie którego doszło do jej wydania. Również decyzja odwoławcza z dnia [...] grudnia 2016 r., nie wskazuje także podstawy prawnej, która powinien być art. 138 kpa. Ponadto co najważniejsze, organ całkowicie pominął wyraźne zalecenia Sądu co do dalszego sposobu prcedowania w sprawie w przyszłości, w oparciu o art. 23 ust. 1 pkt 5 pow. ustawy o ochronie danych osobowych. Wskazać należy, że powołany przepis art. 153 ppsa powoduje, że jeżeli żadna ze stron nie zaskarży wyroku sądu I instancji, to wyrażony w tym wyroku pogląd (interpretacja prawa) nie może być potem podważana ani przez strony postępowania, ani przez później orzekający inny skład Sądu. Co do tej zasady istnieją wprawdzie wyjątki (zmiana stanu prawnego, późniejsza uchwała składu siedmiu sędziów NSA lub też zmiana stanu faktycznego), ale nie wystąpiły one w rozstrzyganej sprawie. Odnosząc się więc do zarzutu strony skarżącej zignorowania wskazań zawartych w poprzednim wyroku to Sąd stwierdza, że jest on zasadny, a to powoduje, że skarga podlegała zatem uwzględnieniu Organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy, winien jeszcze raz rozstrzygnąć sprawę w zakresie żądania skarżącej Spółki, pamiętając o tym, że ewentualne decyzje, które zechcę podjąć w sprawie, muszą być oparte na przepisach kpa i zastosować się do zaleceń zawartych we wcześniejszym orzeczeniu Sądu. W świetle powyższych naruszeń prawa Sąd nie mógł dokonać merytorycznej oceny, zapadłych rozstrzygnięć uznając że jest ona przedwczesna. Mając całokształt wyżej wymienionych rozważań na względzie Sąd orzekł jak w wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach rozstrzygnął w myśl art. 200 cytowanej powyżej ustawy