II SA/Wa 2335/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędzia WSA Danuta Kania (spr.) Protokolant ref. staż. Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez T. J. jest decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., utrzymująca w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "k.p.a.", decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., cofającą T. J. pozwolenie na broń palną myśliwską. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W związku z powzięciem informacji o prowadzonym wobec T. J. postępowaniu przygotowawczym w sprawie o czyn z art. 178a § 2 Kodeksu karnego, w dniu [...] lutego 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na dalsze posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich przyznane na mocy decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2001 r. W wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął T. J. pozwolenie na broń palną myśliwską, uznając, iż ww. jest osobą wobec której istnieje uzasadniona obawa, iż może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ powołał się na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] marca 2011 r., sygn. akt [...], z którego wynika, iż T. J. został uznany winnym tego, że "w dniu [...] listopada 2010 r. o godz. 19.20 w miejscowości K., gm. P., będąc w stanie nietrzeźwości 1.11 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu jechał jako kierujący rowerem po drodze publicznej, tj. popełnienia przestępstwa określonego w art. 178a § 2 k.k.". Zgodnie z treścią wyroku, za tak opisany czyn ww. została wymierzona kara grzywny w wysokości 70 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 10 złotych. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony wniósł o jej uchylenie zarzucając: (1) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez nierozważnie wszystkich okoliczności popełnienia czynu zabronionego z art. 178a § 2 Kodeksu karnego, oraz brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego szczególnie pod kątem postawy skarżącego w prowadzonym postępowaniu karnym w kontekście dobrowolnego poddania się karze, (2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji polegające na dowolnym przyjęciu, iż skazanie za jakiekolwiek przestępstwo nakazuje cofnąć pozwolenie na broń, (3) brak wykazania adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy popełnionym przez skarżącego przestępstwem, cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby obawę, iż posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał w pierwszej kolejności, iż podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z jego dyspozycją, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do kategorii osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. takich, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Następnie organ odwoławczy wskazał, że ww. przepis ma charakter obligatoryjny, co oznacza, iż w przypadku stwierdzenia, że osoba posiadająca pozwolenie zalicza się do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ww. ustawy, obowiązkiem właściwego organu Policji jest cofnięcie jej pozwolenia. Organ wyjaśnił, że ustawodawca w przepisie tym wskazał tylko przykładowy katalog okoliczności dających podstawę do uznania osoby posiadającej lub ubiegającej się o pozwolenie na broń za osobę, w stosunku do której zachodzi uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przepis ten stanowi zatem dla organu stosującego przepisy ustawy o broni i amunicji tylko wskazówkę interpretacyjną w zakresie ustalania podstaw prawnych i faktycznych odmowy wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń. W niniejszej sprawie skarżący został zaliczony do osób określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, bowiem jakkolwiek nie został skazany za przestępstwo w nim wymienione, tj. przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, to w ocenie organów Policji jego postępowanie budzi uzasadnioną obawę, iż może użyć broni w sposób opisany w ww. przepisie. Organ odwoławczy powołał prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] marca 2011 r., sygn. akt [...], którym uznano T. J. za winnego popełnienia czynu z art. 178a § 2 k.k., tj. kierowania w dniu [...] listopada 2010 r. rowerem w stanie nietrzeźwości po drodze publicznej (badanie ww. wykazało zawartość 1,11 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu). Z powyższego bezspornie wynika, że skarżący kierował rowerem w stanie upojenia alkoholowego. Wymiar sprawiedliwości nie miał wątpliwości co do winy i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez T. J. przestępstwa z art. 178a § 2 k.k. i dlatego został on za jego popełnienie skazany. Wyrok skazujący nadal istnieje w obrocie prawnym, zaś prawomocne skazujące orzeczenia sądów karnych są dla organów Policji wiążące co do ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia (odmowy wydania) pozwolenia na broń. Powyższe, w ocenie organu odwoławczego, wystarczająco uzasadnia zaliczenie skarżącego do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. O ile bowiem głównym przedmiotem ochrony z art. 178a § 2 k.k. jest bezpieczeństwo w komunikacji, to jednak faktycznie chronione są życie i zdrowie uczestników komunikacji oraz mienie, jako dobra przede wszystkim zagrożone wskutek naruszenia zakazów lub nakazów obowiązujących m.in. w ruchu drogowym. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, skoro strona będąc w stanie nietrzeźwości zdecydowała się na jazdę na rowerze po drodze publicznej, narażając siebie oraz innych uczestników ruchu drogowego na ewentualne tragiczne skutki swojego nierozważnego postępowania, to nie można wykluczyć sytuacji, iż w takim stanie mogłaby także użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dopuszczenie się przez posiadacza pozwolenia na broń prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on skorzystać z posiadanej broni. Organ odwoławczy zauważył również, iż z akt jej sprawy karnej oraz uzasadnienia wyroku wydanego w jej sprawie karnej wynika, że postawę życiową strony charakteryzuje to, iż dążyła ona do uniknięcia poniesienia odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo. Dodatkowo Komendant Główny Policji zwrócił uwagę, iż w aktach sprawy administracyjnej znajduje się informacja Koła Łowieckiego nr [...], z której wynika, że Zarząd tego Koła, na posiedzeniu w dniu [...] października 2010 r., udzielił stronie kary upomnienia za brak odnotowania w książce pobytu na łowisku faktu oddawania w dniach [...] i [...] września 2010 r. strzałów oraz wpisu dotyczącego zakończenia polowania we wskazanych dniach. Zdaniem organu, jest to okoliczność, która dodatkowo negatywnie charakteryzuje stronę, bowiem od osób posiadających pozwolenie na niebezpieczne narzędzie, jakim jest każdy rodzaj broni palnej bez względu na cel jej przeznaczenia, należy wymagać bezwzględnego przestrzegania wszystkich regulacji dotyczących jej użycia. Nadto organ zauważył, iż pozytywna opinia o posiadaczu broni z miejsca zamieszkania nie daje podstaw do zachowania skarżącemu prawa do niej, bowiem nie eliminuje jego lekceważącego stosunku do powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Ustosunkowując się do twierdzenia pełnomocnika strony, iż organ Policji odmiennie niż sąd karny ocenił szkodliwość popełnionego przez stronę czynu z art. 178a § 2 k.k. organ odwoławczy zauważył, iż sąd powszechny w postępowaniu karnym stosuje przepisy k.p.k. i bada inne - niż to ma miejsce w przypadku ustawy o broni i amunicji - przesłanki i robi to w innym celu. Przesłanek tych nie można utożsamiać z przesłankami stosowania przez organ przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, bowiem odmowa wydania pozwolenia na broń oraz jego cofnięcie nie jest karą w rozumieniu prawa karnego, lecz konsekwencją administracyjnoprawną wynikającą z bezprawnego zachowania strony w sferze prawa karnego. T. J., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie art. 18 ust.1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, poprzez przyjęcie, że przepisy te uzasadniają cofnięcie pozwolenia na broń osobie, która pomimo skazania wyrokiem karnym, nie stanowi zagrożenia, a przede wszystkim jej dotychczasowy sposób życia oraz sposób korzystania z broni świadczy o tym, że posiadana przez tę osobę broń nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku prawnego, a skazanie nie ma bezpośredniego związku z posiadaniem broni, 2. dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, poprzez przyjęcie, że zachodzi uzasadniona obawa, iż skarżący może użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego pomimo tego, że zebrany materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie takiego poglądu, 3. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i niewzięcie pod uwagę okoliczności przemawiających za prawidłowym i zgodnym z warunkami pozwolenia na broń używaniem broni przez skarżącego, a także błędną i wyrywkową ocenę materiału dowodowego w postaci opinii i zaświadczeń organizacji, do których należy skarżący, w tym do PZŁ, 4. przyjęcie, że fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa z art. 178a § 2 k.k. uzasadnia już obawę użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego pomimo tego, że nie wykazano związku przyczynowego pomiędzy popełnieniem przestępstwa a przewidywaną możliwością użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, 5. przyjęcie niedopuszczalnej wykładni rozszerzającej, poprzez uznanie, że przestępstwo z art. 178a § 2 k.k. umiejscowione w rozdziale XXI k.k., "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji" można traktować jak "Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu" zamieszczone w rozdziale XIX k.k. W uzasadnieniu skargi, powołując orzecznictwo sądów administracyjnych, pełnomocnik skarżącego podkreślił, że samo prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości nie może być wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, choć jest ono czynem wysoce nagannym. O tym jednak czy obawa taka zachodzi, powinna decydować ocena dotychczasowego zachowania oraz cech osobowych posiadacza broni, której organy orzekające w sprawie nie dokonały. Analizowany przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o broni i amunicji należy wykładać w ten sposób, że organy Policji powinny za każdym razem wykazać w jaki sposób fakt, że posiadacz pozwolenia na broń popełnił przestępstwo uzasadnia obawę, że użyje on tej broni w celu sprzecznym z interesem porządku i bezpieczeństwa. W sprawie niniejszej organy Policji nie uczyniły postulowanych przez jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych kroków, aby móc we właściwy sposób ocenić osobowość skarżącego. Mechanicznie przyjęte proste przełożenie, iż popełnienie przestępstwa skutkuje cofnięciem pozwolenia na broń, ponieważ istnieje uzasadniona obawa, że zostanie ona użyta w innych niewłaściwych celach, jest niedopuszczalne i samo w sobie uzasadnia uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji. Pełnomocnik skarżącego zauważył również, iż fakt ukarania T. J. przez koło łowieckie karą dyscyplinarną nie może stanowić o jego nagannym zachowaniu w łowieckim i zwykłym życiu, zaś organ przemilcza inne pozytywne opinie zebrane w toku postępowania m.in. opinię środowiskową i opinie PZŁ. W związku z tym argumentacja organu administracji jest wybiórcza i nie może stanowić o cofnięciu pozwolenia na broń. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonego aktu w oparciu o powołane wyżej przepisy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego, natomiast zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do kategorii osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy wynika, że ma on przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych na którekolwiek z przestępstw wskazanych w ww. przepisie. W takim bowiem przypadku jednostka, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Innymi słowy, sam fakt popełnienia ww. przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. Katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest jednak otwarty. Przepis ten daje organom Policji szeroki zakres możliwości dokonywania oceny, jakie to okoliczności faktyczne, leżące po stronie posiadacza broni są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powołany przepis nie stwarza więc dla Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni innego przestępstwa umyślnego może uzasadniać użycie broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] marca 2011 r., (sygn. akt [...]) za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 2 kodeksu karnego. Dyspozycja tego przepisu obejmuje zachowanie polegające na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazdu, innego niż mechaniczny, na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania. Podkreślenia wymaga, że kryminalizacja bezwypadkowego prowadzenia pojazdu, innego niż mechaniczny, w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego została wprowadzona nowelizacją kodeksu karnego z dnia 14 kwietnia 2000 r., z tym uzasadnieniem, że nietrzeźwi kierowcy pojazdów stwarzają duże zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu. Przestępstwo z art. 178a § 2 k.k. nie należy do przestępstw wskazanych expressis verbis w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zatem w rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do automatycznego cofnięcia pozwolenia na broń. Do organów Policji należała natomiast ocena, czy popełniony czyn wyczerpuje treść przesłanki z części pierwszej ww. przepisu. Z uzasadnienia zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji wynika, że organy Policji oceny takiej dokonały przyjmując, że skazanie skarżącego za czyn polegający na kierowaniu rowerem w stanie nietrzeźwości stanowi rodzaj bezpośredniego narażenia zdrowia lub życia osób trzecich. Wskazały nadto na ignorowanie przez skarżącego zasad bezpieczeństwa i porządku publicznego, co sumarycznie stanowi przesłankę uzasadniającą cofnięcie pozwolenia na broń. Organ odwoławczy podkreślił, iż skarżący w dniu [...] listopada 2010 r. bezsprzecznie kierował rowerem nie tyle w stanie nietrzeźwości, co upojenia alkoholowego, bowiem badanie skarżącego na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu wykazało przekroczenie przez niego progu nietrzeźwości, określonego w art. 115 § 16 k.k., znacznie ponad 300% i wykazywało tendencję wzrostową (1,11 mg/l, następnie 1,17 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu). Zwrócił również uwagę na zachowanie skarżącego w chwili zatrzymania, który na widok radiowozu szybko zeskoczył z roweru i skręcił na posesję należącą do swojego znajomego, zaprzeczając naruszeniu obowiązującego porządku prawnego. Mając powyższe na względzie, organ stwierdził, iż skoro strona będąc w stanie nietrzeźwości zdecydowała się jechać na rowerze po drodze publicznej narażając siebie oraz innych uczestników ruchu drogowego na ewentualne tragiczne skutki swojego nierozważnego postępowania, to nie można wykluczyć sytuacji, iż w takim stanie mogłaby użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dopuszczenie się przez posiadacza pozwolenia na broń prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może ona użyć posiadanej broni z narażeniem zdrowia lub życia innych osób w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, ocena dokonana przez organ jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji wskazać należy, że skutki przestępstwa opisanego w art. 178a § 2 k.k. mogą być - i nierzadko są - wymierzone w życie lub zdrowie nie tylko sprawcy, ale i innych użytkowników dróg. Niekwestionowana jest ogromna skala katastrofalnych skutków negatywnego zjawiska, jakim jest prowadzenie różnego rodzaju pojazdów po użyciu alkoholu. Zachowanie skarżącego polegające na świadomym lekceważeniu podstawowych zasad obowiązujących wszystkich uczestników ruchu drogowego świadczy o jego nieodpowiedzialności i - jak zasadnie przyjął organ - uzasadnia obawę, że nie daje on gwarancji, iż będzie przestrzegać innych przepisów prawa, w tym dotyczących posiadania i używania broni i amunicji. Świadome godzenie się skarżącego na wystąpienie ewentualnych - często tragicznych - następstw kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, daje podstawę do uznania, iż T. J. należy do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślić należy, że broń palna jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. To właśnie ten wzgląd dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń, a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, a cofanie w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony. Miarą osobistej odpowiedzialności jest to, aby będąc w stanie nietrzeźwości nie prowadzić jakiegokolwiek pojazdu. W przeciwnym razie odpowiedzialność ta jest podważana, co rozciąga się na pozostałe działania skarżącego, w tym ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z broni palnej. Nie wymaga dowodzenia fakt, że osoba będąca w stanie nietrzeźwości ma nie tylko osłabione reakcje psychofizyczne, ale również osłabione postrzeganie rzeczywistości. Prowadząc w takim stanie pojazd skarżący zachował się nieodpowiedzialnie, bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, a nawet - czego nie można wykluczyć - utracić życie. W świetle powyższego należy podzielić stanowisko zaprezentowane przez organy w niniejszej sprawie, że skoro skarżący wprowadził się w stan nietrzeźwości i zdecydował się w tym stanie jechać rowerem po drodze publicznej, to nie można wykluczyć, że w takim samym stanie mógłby użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący umyślnie dopuścił się czynu, który aktualnie stanowi swego rodzaju plagę społeczną. Wobec tego za uprawnioną należy uznać ocenę, że skarżący swoim zachowaniem stworzył realne zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1553/09). Zgodzić należy się ze stanowiskiem pełnomocnika skarżącego, że rozpoznając przedmiotową sprawę cofnięcia pozwolenia na broń nie można powoływać się na fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem, albowiem warunkiem cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest wykazanie w toku postępowania przez organy administracji, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego danego przestępstwa (w tym w przypadku przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji), a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Chodzi tu o tzw. adekwatny związek przyczynowy, tzn. taki, który pozwala na uznanie prawnej doniosłości tych następstw, które są dla ustalonych w toku postępowania wyjaśniającego okoliczności faktycznych zwykłe (typowe), a na odrzuceniu takich, które ocenić należy jako niezwykłe, nietypowe. Dla oceny spełnienia tej przesłanki, warunkującej cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, niezbędne jest wzięcie pod uwagę nie tylko faktu popełnienia przestępstwa przez skarżącego, ale również innych okoliczności faktycznych występujących w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt II OSK 994/07). W ocenie Sądu organ orzekający powinność tę zrealizował. Jako pierwszą należy wskazać okoliczność, że popełnione przez skarżącego przestępstwo należy do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a więc bezpośrednio godzi w życie i zdrowie człowieka. Nie ulega bowiem wątpliwości, że prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu. Prowadząc pojazd w stanie nietrzeźwości skarżący musiał co najmniej godzić się z tym, że może doprowadzić do uszkodzenia ciała innych osób, a nawet ich śmierci. Statystyki dowodzą, że większość wypadków drogowych z takim skutkiem jest spowodowana przez nietrzeźwych kierowców. Jako drugą należy wskazać okoliczność, że skarżący dokonał przedmiotowego przestępstwa w stanie nietrzeźwości. Oznacza to, że po spożyciu alkoholu skarżący traci umiejętność racjonalnego kierowania swoim działaniem. Wiedząc o zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów po spożyciu alkoholu, jak i o niebezpieczeństwach, jakie pociąga za sobą kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, zdecydował się na jazdę rowerem. Decyzję tę podjął zdając sobie sprawę, że spożywał alkohol, co dowodzi, że świadomie zlekceważył obowiązujące normy. Fakt ten uzasadnia stwierdzenie, że istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ponieważ w określonych sytuacjach nie potrafi podejmować racjonalnych decyzji. Powyższe okoliczności zostały zbadane i uwzględnione przez organ, co pozwala na uznanie, że organ poczynił właściwe ustalenia, z których wyciągnął poprawne wnioski. Zbadał związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji a obawą, o jakiej stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 k.p.a. Organ rozważył również cechy osobowe skarżącego biorąc pod uwagę jego zachowanie bezpośrednio po zatrzymaniu go przez Policję (chęć uniknięcia odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo). Wziął również pod uwagę informację koła łowieckiego [...] z dnia [...] lutego 2011 r. o udzieleniu skarżącemu kary upomnienia w związku z brakiem dopełnienia wymogów związanych z odbywaniem polowania indywidualnego. Wskazał również na pozytywne opinie o posiadaczu broni (z miejsca zamieszkania) przyjmując, że nie są one w stanie przesłonić faktu popełnienia przez skarżącego przestępstwa umyślnego pod wpływem alkoholu, a więc w okolicznościach, które przy ocenie każdego zachowania mają wpływ na negatywną ocenę takiego postępowania. Zdaniem Sądu, zasadne jest stanowisko organu, że opinie te - jakkolwiek mające znaczenie dla sprawy - nie mogły wpłynąć na zmianę przekonania organu, że skarżący nie daje rękojmi przestrzegania ładu prawnego, w tym przepisów ustawy o broni i amunicji. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że nienaganna opinia posiadacza broni w środowisku zawodowym, jak i społecznym, nie stanowi dowodu mogącego "równoważyć" skutki skazania za popełnienie przestępstwa komunikacyjnego w stanie nietrzeźwości (por. wyroki NSA z dnia 15 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1160/08, z dnia 19 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 324/09, z dnia 1 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2017/09, z dnia 8 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1553/09). W świetle powyższego nieuzasadnione są, zdaniem Sądu, zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Organy obu instancji wyczerpująco zbadały okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Zarówno organ odwoławczy, jak i organ I instancji, nie dopuścił się naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, dokonując jego wszechstronnej (nie zaś wybiórczej) oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz oceniając znaczenie i wartość dowodów dla przedmiotowej sprawy. Podjęte rozstrzygnięcia organy orzekające należycie uzasadniły mając na względzie wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Nieuzasadnione są również zarzuty dotyczące błędnej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o obroni i amunicji. Nie jest bowiem w ocenie Sądu nadużywaniem prawa, czy też błędną wykładnią przepisu prawa przyjęcie, że wobec osoby posiadającej pozwolenie na broń palną, która dopuściła się popełnienia czynu zabronionego w stanie nietrzeźwości, mogą istnieć uzasadnione obawy, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Podnoszona przez pełnomocnika skarżącego kwestia wysokości kary w wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] marca 2011 r. czy uzasadnienie tego wyroku, również nie mogą być argumentem przemawiającym o braku podstaw do cofnięcia pozwolenia na broń, skoro w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy mowa jest również o toczącym się postępowaniu karnym. Zaznaczyć przy tym należy, że cofniecie pozwolenia na broń nie jest karą dodatkową, lecz konsekwencją oceny skarżącego jako posiadacza tegoż pozwolenia. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.