II SA/Wa 2361/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2021 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2020 r., nr [...], Komendant Główny Policji - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 284 ze zm. – zwaną dalej także "ustawą o broni") - po rozpatrzeniu odwołania S. P. (zwanego dalej także jako: "Skarżący" lub "Strona") od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], cofającej Skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do ochrony do celu łowieckiego - utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] lipca 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do ochrony do celów łowieckich. Przedmiotowe postępowania wszczęto po uzyskaniu w dniu [...].07.2020 r. informacji w zakresie prawomocnego skazania Strony wyrokiem Sądu Okręgowego w [...][...] Wydział Karny z dnia [...].04.2019 r., w sprawie o sygn. akt [...] oraz wyroku Sądu Apelacyjnego [...] [...] Wydział Karny z dnia [...].01.2020 r. sygn. akt [...], Na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w [...][...] Wydział Karny z dnia [...].04.2019 r oskarżonemu S. P. warunkowo umarzono na okres próby 2 lat postępowanie karne o czyny z art. 297 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1444 ze zm. - dalej także: kk), art. 231 § 1 kk oraz art. 296 § la kk, zobowiązano go do informowania sądu o przebiegu okresu próby oraz orzeczono świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu [...] oraz [...] w kwocie 5.000 zł, a ponadto uniewinniono go od popełnienia zarzucanych mu czynów z art. 296 § 3 /c/c w zw. z art. 296 § la kk oraz z art. 231 § 1 kk opisanych w punktach od II do XII. Na podstawie wyroku Sądu Apelacyjnego [...] [...] Wydział Karny z dnia [...].01.2020 r. sygn. akt [...], zmieniono zaskarżony wyrok z dnia [...].04.2019 r. w sprawie sygn. akt [...] w ten sposób, że uniewinniono S. P. od popełnienia czynu z art. 231 § 1 kk przypisanego w pkt II części dyspozytywnej, a uznano za winnego popełnienia czynu z art. 297 § 1 kk i z art. 296 § la kk, natomiast w pozostałej części wyrok utrzymano mocy i wymierzono na tej podstawie łączną karę grzywny w wysokości 110 stawek dziennych grzywny, przyjmując 50 (pięćdziesiąt) złotych jako wysokość jednej stawki. W tym stanie rzeczy, w wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Komendant Wojewódzkiego Policji [...] - działając na podstawie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji oraz art. 268a k.p.a. - decyzją z dnia [...] sierpnia 2020r., cofnął Stronie pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. W uzasadnieniu wydanej decyzji Komendant Wojewódzki powołując się na przytoczone wyżej wyroki stwierdził, iż w przypadku Strony zaistniały przesłanki do zastosowania przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, gdyż organy Policji cofają pozwolenie na broń osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Jednocześnie Komendant Wojewódzki Policji [...] uznał, że w rozstrzyganym przypadku prawomocne skazanie wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne nie budzi wątpliwości i dlatego nie wymaga dalszego uzasadnienia. Końcowo wyjaśnił, że Organy Policji prowadzą rygorystyczną politykę w zakresie zachowania pozwoleń na broń osobom, które dopuszczają się naruszeń ładu prawnego tego rodzaju. Prawo to winno więc zostać cofnięte na podstawie dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji - co zgodne jest z wolą ustawodawcy, bowiem przepisy te mają charakter obligatoryjny, a zatem nie przewidziano innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Od decyzji tej Strona wniosła odwołanie do Komendanta Głównego Policji wskazując, iż uznanie jej przez organ I instancji za osobę stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego jest nieprawdziwe i niewspółmierne do zapadłych wyroków w jej sprawie. Podniosła, iż od czterdziestu lat pracuje w lasach Państwowych na stanowisku [...], [...] i [...]. Ponadto, przez okres dwóch kadencji piastowała stanowisko [...] oraz Prezesa [...] i nigdy nie była karana dyscyplinarnie, czy służbowo. Tymczasem organ I instancji lnie zweryfikował opinii na temat jej osoby, ani w Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych, ani w Dyrekcji Regionalnej Lasów Państwowych [...], Zarządzie Głównym PZŁ, Zarządzie Okręgowym PZŁ w [...], czy Radzie Miasta [...]. Bezkrytycznie natomiast uznał, iż stanowi on zagrożenie, nie przytaczając żadnych faktów w tym przedmiocie. Dodatkowo Strona wskazała, iż pełniąc funkcję przewodniczącego [...] spotkała się z kilkunastoma przypadkami popełnienia czynów zabronionych przez członków PZŁ i jedynie w przypadku skazania na karę pozbawienia wolności, bądź zawieszenia jej wykonania, tracili oni uprawnienia do posiadania broni. Nie następowało to zaś przy grzywnach, czy warunkowym umorzeniu postępowania karnego. Dlatego też uważa, że samoistna grzywna, na którą Strona została skazana, jest niewystarczającą przesłanką do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji i dlatego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji celem uzupełnienia materiału dowodowego o opinie środowiskowe i pracownicze, bądź wyeliminowanie jej z obrotu prawnego poprzez umorzenie postępowania. W wyniku analizy zarówno zarzutów odwołania, jak i ponownej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji – decyzją, o której mowa na wstępie, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r., cofającą Skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego. W uzasadnieniu wydanej decyzji Komendant Główny Policji stwierdził, iż po ponownym przeprowadzeniu postępowania i analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy, powołując się na brzmienie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - zauważył, że ustawodawca jednoznacznie rozstrzygnął, iż przesłankę zagrożenia wskazanego w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a cyt. ustawy uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Podkreślił przy tym, że ustawodawca z góry przesądził, że osobami stwarzającymi tego typu zagrożenie są osoby, które zostały skazane prawomocnym wyrokiem za wymienione w tym przepisie rodzaje przestępstw. Jest to w istocie ustawowe domniemanie, którego obalenie nie jest dopuszczalne. Dlatego też każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zatem sam fakt skazania za umyślne przestępstwo oznacza, że zachodzi przesłanka zagrożenia, uzasadniająca cofnięcie pozwolenia na broń. W związku z tym zarzuty strony dotyczące braku zebrania przez organ I instancji opinii o jej osobie Komendant Główny uznał za bezpodstawne. Także argumenty Strony dotyczące dotychczas pełnionych przez stronę funkcji, czy stanowisk społecznych, nie mogą wpłynąć na inny sposób rozpatrzenia niniejszej sprawy. Decydujący jest fakt, iż sądy przy wydaniu wyroków skazujących nie miały wątpliwości co do prawnej oceny jej postępowania, co znalazło swoje odzwierciedlenie w przywołanych wyżej wyrokach karnych. Ustalenie, że Skarżący został skazany za umyślne przestępstwa z art. 297 § 1 kk i z art. 296 § la kk (oszustwo finansowe i nadużycie zaufania), jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. Treść tych wyroków wywołuje więc dla niej określone konsekwencje administracyjnoprawne, wskazane wobec osób posiadających prawo do broni przepisami ustawy o broni i amunicji. Wola ustawodawcy jest bowiem w tym względzie jednoznaczna. Prawomocne wyroki, wydane przez ustanowioną konstytucyjnie władzę sądowniczą, stanowią potwierdzenie faktów (dotyczących m. in. okoliczności popełnienia danego przestępstwa), udowodnionych w toku postępowania karnego, w sposób prawem przewidziany i mają walor powagi rzeczy osądzonej, a tym samym wiążą organy Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. W ocenie Organu odwoławczego, na zmianę rozstrzygnięcia nie mogły także wpłynąć twierdzenia Strony, iż skazanie na karę grzywny nie powinno skutkować cofnięciem jej uprawnienia, gdyż Ustawodawca nie wskazał, iż cofnięcie pozwolenia jest uwarunkowane od zasądzonej kary przez właściwy sąd. Decydującą rolę odgrywa okoliczność skazania za przestępstwa wymienione wprost w ustawie. Tym samym każde umyślne przestępstwo i umyślne przestępstwo skarbowe, wymierzone przeciwko jakiemukolwiek dobru chronionemu prawem, za które osoba posiadająca pozwolenie na broń palną została prawomocnie skazana orzeczeniem sądu, a skazanie to nie uległo zatarciu, spełnia dyspozycje art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Jeżeli posiadacz pozwolenia świadomie i w sposób umyślny dopuścił się naruszenia obowiązującego ładu prawnego, to tym samym nie można uznać, że daje on gwarancję przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji, w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania. Jednocześnie, Komendant Główny Policji wyjaśnił, że nie może odnieść się do argumentów Strony, iż jako przewodniczący [...] spotkał się z kilkunastoma przypadkami popełnienia czynów zabronionych przez członków PZŁ i jedynie w przypadku skazania na karę pozbawienia wolności, bądź zawieszenia jej wykonania, tracili oni uprawnienia do posiadania broni, gdyż Strona nie wskazała ani okresu, w jakim pełniła tą funkcję, ani też danych tych osób. Z tego też powodu, Komendant Główny Policji nie mógł uwzględnić wniosku strony o umorzenie niniejszego postępowania. W piśmie z dnia [...] listopada 2020 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2020 r. W uzasadnieniu skargi Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 78 § 1 kpa poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o zgromadzenie opinii środowiskowych Dyrekcji Generalnej i Regionalnej Lasów Państwowych [...], Zarządu Głównego PZŁ, Zarządu Okręgowego PZŁ, Rady Miasta [...] oraz wywiadu środowiskowego sporządzonego przez organy Policji. Skarżący podkreślił, że Organy Policji, mimo nie przeprowadzenia żadnej z wnioskowanych czynności, przyjęły, że jest osobą szczególnie niebezpieczną, stanowiąca zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego. Zarzucił też, że Komendant Główny w swojej decyzji schematycznie, na zasadzie "kopiuj – wklej", powielił decyzję Komendanta Wojewódzkiego. Jednocześnie podkreślił, że przywołanym w decyzjach obu instancji wyroku Sądu Apelacyjnego, uniewinniono go praktycznie od wszystkich zarzutów, wymierzając mu jedynie 5 tysięcy złotych grzywny za to, że "złożył oświadczenie Urzędowi Marszałkowskiemu o tym, że murek stoi wbrew twierdzeniu świadka, który uważał że murek stanął kilka dni później". Dlatego też wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2020 r. ustanowiony w sprawie pełnomocnik Skarżącego, radca prawny R. M., podtrzymał zarzuty skargi oraz oświadczył w imieniu swojego mandanta, że wnosi o rozpoznanie sprawy przed tut. Sądem w trybie uproszczonym. Jednocześnie podniósł, że na dzień [...] marca 2021 r. S. P.nie figuruje w Kartotece Karnej Krajowego Rejestru Karnego jako osoba karna i dlatego obie zaskarżone decyzje stały się bezprzedmiotowe "albowiem ustała przyczyna wprowadzenia cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej" (k. 36 akt sądowych). Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko, wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. – zwaną dalej "P.p.s.a.").. Zgodnie z przywołanym art. 119 pkt 2 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. złożył zarówno Organ (k. 26 akt sądowych), jak i Skarżący poprzez ustanowionego pełnomocnika (k. 36 akt sądowych). Zgodnie z art. 120 P.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd wskazuje, że na podstawie art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (oraz odpowiednio na postanowienia). Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w nin. sprawie nie ma zastosowania). Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2020 r. nie narusza przywołanych w skardze przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Ponadto, w ocenie Sądu, wydając sporną decyzję administracyjną, Komendant Główny Policji nie dopuścił się również naruszenia norm prawa materialnego, w tym przede wszystkim nie naruszył mających zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W ocenie Sądu - wbrew zarzutom strony skarżącej - Komendant Główny Policji, a także Komendant Wojewódzki Policji [...], prawidłowo interpretując regulację prawną wyrażoną w przepisach art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, zasadnie przyjęli, że ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania administracyjnego dają wystarczającą i zarazem jednoznaczną podstawę do cofnięcia Skarżącemu posiadanego pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej wydanej do celu łowieckiego. Sąd uznał, że przyjmując powyższe stanowisko, organy Policji obu instancji prawidłowo oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ustosunkowując się jednocześnie do wszelkich wątpliwości i argumentów Skarżącego podniesionych w toku postępowania administracyjnego, w tym postępowania odwoławczego. Sąd w szczególności nie podziela w tej kwestii zarzutu skargi, że Komendant Główny Policji jako organ odwoławczy ograniczył się w swoich rozważaniach i ocenie sprawy do "mechanicznego powielenia" stanowiska Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] na zasadzie, jak to określa Skarżący, "kopiuj/wklej", gdyż w rozpoznał sprawę ponownie i merytorycznie w jej całokształcie, tak w zakresie zgromadzonych w sprawie dowodów, jak i mających w sprawie zastosowanie przepisów materialnoprawnych. W ocenie Sądu, podnoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania poprzez, w szczególności, nieprzeprowadzenie przez organy Policji zawnioskowanych przez Skarżącego dowodów uznać należy za chybione, gdyż wskazywane okoliczności są irrelewantne z punktu widzenia podstaw materialnoprawnych, które zdecydowały o cofnięciu pozwolenia na broń. Skarżącemu, zdaniem Sądu, umyka z pola widzenia najistotniejszy aspekt prawny, a mianowicie, że w wydana decyzja w rozstrzyganej sprawie ma charakter decyzji związanej. Sąd podkreśla, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z tymi przepisami, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Redakcja powołanego powyżej przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż przesłanką obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń jest stan zagrożenia, jaki posiadacz broni stwarza dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, przy czym z woli ustawodawcy stan taki zachodzi m.in. w przypadku prawomocnego skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Inaczej mówiąc, w przypadku zaistnienia przesłanki skazania, o której mowa w tym przepisie, organy Policji niejako "zwolnione są" od obowiązku prowadzenia dalszego postępowania dowodowego na okoliczność stwarzania przez posiadacza broni zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, gdyż wystarczającym jest ustalenie czy doszło do prawomocnego skazania osoby posiadającej broń za umyślne przestępstwo umyślne przestępstwo skarbowe. W sprawie bezspornym jest, że Skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwo umyślne, tj. za czyn z art. 297 § 1 kk w zw. z art. 12 kk i z art. 296 § 1a kk. W ocenie Sądu takiej kwalifikacji nie zmienia podnoszona tak w toku postępowania odwoławczego, jak i w skardze okoliczność, że wyrokiem Sądu Apelacyjnego [...] zmieniono na jego korzyść wyrok skazujący w ten sposób, że wymierzono mu karę grzywny 5 tys. zł, gdyż Ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji nie wskazał, iż cofnięcie pozwolenia jest uwarunkowane od rodzaju zasądzonej kary przez właściwy sąd, w tym w szczególności wyłączył z tych podstaw karę grzywny. Decydującą rolę z punktu widzenia wykładni powyższego przepisu ma bowiem okoliczność skazania za przestępstwa wymienione wprost w ustawie. Tym samym każde umyślne przestępstwo i umyślne przestępstwo skarbowe, wymierzone przeciwko jakiemukolwiek dobru chronionemu prawem, za które osoba posiadająca pozwolenie na broń palną została prawomocnie skazana orzeczeniem sądu, spełnia dyspozycje art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. Reasumując powyższe, przesłanką cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji jest stwarzanie przez osobę posiadającą takie pozwolenie zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Jednocześnie ustawodawca niejako "przesądził", że osobami stwarzającymi takie zagrożenie są osoby, które zostały skazane prawomocnym wyrokiem za wymienione w tym przepisie określonego rodzaju przestępstwa. Jest to więc w istocie ustawowe domniemanie, którego obalenie nie jest dopuszczalne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2344/15). Dlatego też uznać trzeba, że w realiach sprawy organy Policji zasadnie wywiodły, iż stan faktyczny wypełnia dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, w związku z czym prawidłowo cofnęły Skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Dodatkowo wskazać można, że taka regulacja ma swoją korelację z potrzebą ścisłej ustawowej reglamentacji pozwoleń na broń palną, podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego. Mianowicie analiza przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) komentowanej prowadzi do wniosku, że wyraża on potrzebę wyeliminowania sytuacji, w których pozwolenie na broń może być przyznane osobom mogącym jej użyć niezgodnie z celem, któremu jej posiadanie ma służyć. Głównym celem takiej regulacji jest zapewnienie kontroli organów Policji nad przyznawaniem pozwoleń na broń. Z tego względu organy Policji posiadają uprawnienia w zakresie odmowy przyznawania pozwoleń na posiadanie broni oraz cofania pozwoleń wcześniej wydanych w sytuacji, gdy posiadanie przez konkretną osobę broni mogłoby przynieść negatywny skutek w postaci wystąpienia zagrożenia interesu bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Za nadrzędny cel przyświecający ustawodawcy przy wprowadzeniu do systemu prawnego takiego unormowania należy uznać zatem ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego. Należy bowiem wyraźnie zaznaczyć, że prawo do posiadania broni palnej nie należy w Polsce do wolności i praw obywatelskich zagwarantowanych w Konstytucji RP. Jest to uprawnienie ściśle reglamentowane, również w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej ostateczną decyzją administracyjną. Warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny, a możliwość cofnięcia pozwolenia nie może być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, lecz jako działanie prewencyjne, prowadzące do zapewniania szeroko rozumianego bezpieczeństwa. Jak podniesiono w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Nie ulega więc wątpliwości, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, określający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń, mający charakter bezwzględnie wiążący, w zestawieniu z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, oznacza, że cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m.in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane. Zastosowanie przez organy Policji powołanych przepisów jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a), czyli stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, w szczególności zaś skazanych prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe. W tej sytuacji, uznać należy, że skoro w myśl aktualnie obowiązującego art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne, to osoba taka nie daje gwarancji należytego i bezpiecznego posługiwania się bronią palną w przyszłości. Mając na względzie powyższe ustalenia, uznać należy, iż – jak to już stwierdzono wcześniej - organy Policji obu instancji, bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek dodatkowych ustaleń, miały pełne podstawy do uznania, iż zaszła podstawa zastosowania normy prawnej określonej w dyspozycji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oraz wydania w jej oparciu decyzji administracyjnej w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej do ochrony osobistej. Podkreślić należy, że taki pogląd jest jednolicie prezentowany również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym wskazuje się, że "(...) w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z 1999 r. o broni i amunicji ustawodawca rozstrzygnął, iż wypełnia przesłankę zagrożenia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne, zaś do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub ubiegająca się o takie pozwolenie, jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ww. ustawy" (por. dla przykładu: wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 781/16 [publ. w] LEX nr 2442801) Sąd ten podzielił również wcześniej wyrażony w nin. uzasadnieniu pogląd, że "(...) dyspozycja przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, a więc organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit.a tej ustawy, gdyż ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo umyślne". Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził ponadto, że skazanie za każde przestępstwo umyślne sankcjonowane jest orzeczeniem o cofnięciu pozwolenia na broń. Odnosząc się odrębnie do wniosku skargi wyrażonego w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2021 r., że "(...) ustała przyczyna wprowadzenia cofnięcia pozwolenia na broń" z uwagi na fakt, że "na dzień [...] marca 2021 r. S. P. nie figuruje w KRK jako osoba karana" Sąd stwierdza, że okoliczność ta nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia nin. sprawy z punktu widzenia legalności. Jak już bowiem wskazano w części wstępnej rozważań, sąd administracyjny orzeka legalność decyzji, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie jej wydania na podstawie akt sprawy administracyjnej, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Wskazane przez Skarżącego okoliczności mogą być co najwyżej rozważane jako podstawa do wznowienia postępowania w trybie art. 145 k.p.a. lub przedmiotem wystąpienia z wnioskiem o wydanie "nowego" pozwolenia na broń, choć Sąd wyraźnie zastrzega, że nie jest jego rolą zastępowanie i przejmowanie w tej kwestii kompetencji organów policji do merytorycznego załatwienia sprawy, ani tym bardziej Skarżącego, co do takiej inicjatywy (tj. złożenia wniosku). Inaczej mówiąc, w przypadku zatarcia skazania, Skarżący może – oczywiście przy spełnieniu pozostałych przesłanek – ubiegać się o wydanie nowego pozwolenia na broń, ale kwestia ta nie może być rozstrzygana przez nin. Sąd w ramach przedmiotowej sprawy. W tej kwestii Sąd ogranicza się jedynie do stwierdzenia, że – mając na względzie przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. – nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji na tej właśnie podstawie. Reasumując dotychczasowe rozważania i ustalenia, w ocenie Sądu, zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procesowych są bezpodstawne, gdyż organy Policji obu instancji prawidłowo zbadały wszelkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, przeprowadzając przy tym wszelkie dowody służące właściwemu ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa (art. 8 § 1 k.p.a.). Prowadząc postępowanie w kontekście zastosowania przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, organy Policji wszechstronnie wyjaśniły wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśniły w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanych wyżej przepisów - zaszły obligatoryjne podstawy do cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej. Niezależnie od wskazanych zarzutów, Sąd uznał jednocześnie, że zarówno Komendant Wojewódzki [...], jak i - na etapie postępowania odwoławczego - Komendant Główny Policji, nie dopuścili się również obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), opierając swoje rozstrzygnięcia na całym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W ocenie Sądu, uznać należy również, że poprzez pełne uzasadnienie faktyczne i prawne wydanych decyzji, organy Policji obu instancji w sposób prawidłowy wywiązały się z obowiązku wynikającego z art. art. 107 § 3 k.p.a. Dlatego też, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a. o jej oddaleniu.