II SA/Wa 2363/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Rektora Szkoły Głównej [...] w [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy doktorantów oddala skargę. W dniu [...] października 2019 r. J. Z. (dalej: "Skarżąca") została przyjęta do Szkoły Doktorskiej Szkoły Głównej [...] w [...] (dalej: "SD [...]"). Planowane kształcenie Skarżącej w SD [...] miało trwać do [...] września 2023 r. Jako doktorantce pierwszego roku Skarżącej wyznaczono promotora; miała również obrany temat pracy doktorskiej według wstępnego projektu badawczego. Nadto skarżąca pobierała stypendium doktoranckie. Decyzją Kierownika SD [...] (dalej: "Kierownik") z [...] marca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 203 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2020 r., poz. 85 ze zm.; dalej: "s.w.n."), § 16 ust. 2 pkt 3 Regulaminu SD [...] przyjętego przez Senat [...] uchwałą Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. w sprawie Regulaminu SD [...] w Szkole Głównej [...] w [...] (dalej: "Regulamin") oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a."), skreślono skarżącą z listy doktorantów SD [...] w dziedzinie nauk społecznych, w dyscyplinie ekonomia i finanse. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że powodem skreślenia było nieklasyfikowanie skarżącej z dwóch przedmiotów: "Prawne, etyczne i ekonomiczne uwarunkowania działalności naukowej" oraz "Język obcy nowożytny" z powodu jej nieuczestniczenia w zajęciach oraz niezadowalający poziom realizacji programu kształcenia. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Skarżąca podniosła, że nie upłynął jeszcze termin na złożenie indywidualnego planu, o którym mowa w art. 207 ust. 2 s.w.n., a Regulamin nie uzależnia możliwości zaliczenia danego przedmiotu od czynnego udziału w zajęciach dydaktycznych. Nadto doktorant ma prawo przystąpić do zaliczenia przedmiotów w dwóch terminach, jak również można ustalać terminy warunkowe. Skarżąca podkreśliła, że nie zaliczyła tylko dwóch przedmiotów, a większość nieobecności starała się usprawiedliwić w piśmie z [...] marca 2020 r. Natomiast z pozostałych - zaliczonych - przedmiotów uzyskała oceny bardzo dobre i dobre, zaś jej aktywność naukowa przejawiała się w sporządzeniu recenzowanej publikacji (w ramach monografii naukowej), przygotowaniu indywidualnego planu badawczego oraz bardzo zaawansowanych (końcowych) pracach nad koncepcją rozprawy doktorskiej. Decyzją z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] (dalej: "Rektor"), w oparciu o art. 203 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 s.w.n., § 16 ust. 2 pkt 3 Regulaminu oraz art. 104 i art. 107 k.p.a., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Kierownika o skreśleniu Skarżącej z listy doktorantów SD [...] w dziedzinie nauk społecznych, w dyscyplinie ekonomia i finanse. W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej Rektor podał, że podzielił stanowisko Kierownika i uznał, że w stosunku do Skarżącej stwierdzono niezadowalający poziom realizacji programu kształcenia, w tym niesklasyfikowanie z dwóch przedmiotów: "Prawne, etyczne i ekonomiczne uwarunkowania działalności naukowej" oraz "Język obcy nowożytny", z powodu nieuczestniczenia w zajęciach". Ponadto Rektor nie dopatrzył się nieprawidłowości w rozstrzygnięciu Kierownika wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powyższą decyzję Rektora skarżąca uczyniła przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1174/20 uchylił decyzję Rektora z dnia [...] kwietnia 2020 r., dopatrując się naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w związku z art. 203 ust. 2 pkt 2 s.w.n. bowiem Rektor, arbitralnie korzystając ze "swobodnego uznania", nie wyjaśnił dlaczego wybrał rozwiązanie w postaci skreślenia Skarżącej z listy doktorantów w okolicznościach przedmiotowej sprawy oraz nie przedstawił należycie tych okoliczności, co narusza zasadę proporcjonalności, o której mowa w art. 8 § 1 k.p.a. Rektor, po uprawomocnieniu się wyroku i ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 203 ust. 2 pkt.2) i ust. 3 s.w.n., § 16 ust. 2 pkt. 3) Regulaminu oraz art. 104 i art. 107 k.p.a., podtrzymał decyzję Kierownika z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] o skreśleniu Skarżącej z listy doktorantów SD [...] w dziedzinie nauk społecznych, w dyscyplinie ekonomia i finanse. W uzasadnieniu wskazał, że z powodu nieuczestniczenia w semestrze I roku akademickiego 2019/2020 w zajęciach objętych programem kształcenia skarżącej tj.,: "Prawne, etyczne i ekonomiczne uwarunkowania działalności naukowej" - w wymiarze 15 godzin oraz "Język obcy nowożytny" - j. angielski w wymiarze 30 godzin, Skarżąca nie uzyskała klasyfikacji z ww. przedmiotów. W konsekwencji powyższego, na dzień [...] lutego 2020 r., tj. ostatni dzień sesji poprawkowej I semestru roku akademickiego 2019/2020, Skarżąca nie uzyskała zaliczenia z dwóch wskazanych przedmiotów. Nie uzyskała zatem efektów kształcenia przypisanych tym przedmiotom, a tym samym kompetencji we wskazanym zakresie. Rektor podał, że powody niesklasyfikowania Skarżącej zostały zawarte w korespondencji mailowej z dnia [...] marca 2020 r. prowadzonej pomiędzy Skarżącą a [...] M. M. - prowadzącym zajęcia "Prawne i ekonomiczne uwarunkowania działalności naukowej". W powyższej korespondencji wyjaśniono również przyczyny niewyrażenia zgody wykładowcy na eksternistyczne zaliczenie przedmiotu wynikające z absencji Skarżącej na zajęciach. Rektor zwrócił uwagę, że w środowisku akademickim, oprócz aktów prawa wewnętrznego obowiązują utrwalone zwyczajowo zasady funkcjonowania, do których należy obecność oraz aktywność doktorantów na zajęciach objętych programem kształcenia. Stwierdził, że "niepedagogicznym oraz nieuczciwym" względem innych doktorantów byłoby uprzywilejowane dopuszczenie Skarżącej do zaliczeń wskazanych przedmiotów - bez obowiązku uczestnictwa w zajęciach, w sytuacji, gdy inni doktoranci w nich aktywnie uczestniczyli. Zdaniem Rektora tego typu aktywności nie da się zrealizować podczas indywidualnego spotkania z wykładowcą. Ponadto Rektor zwrócił uwagę, że zwyczajowo ogólnodostępne informacje dotyczące organizacji roku akademickiego są publikowane na stronie internetowej [...] (Zarządzenie Rektora [...] w sprawie organizacji roku akademickiego), jak również informacje dotyczące szczegółowego planu zajęć w Szkole Doktorskiej znajdują się na stronie internetowej SD [...]. Podkreślił także, że dbając o jakość komunikacji z doktorantami, dodatkowo pracownik sekretariatu przesyła je doktorantom na uczelniane adresy mailowe. W związku z powyższym stwierdził, że Skarżącej powinny być znane terminy zajęć w trakcie kształcenia w SD [...] w roku akademickim 2019/2020. Rektor wskazał, że również Kierownik, pismem z dnia [...].03.2020 r., wyjaśniła Skarżącej odmowę przychylenia się do jej wniosku o udzielenia dodatkowego terminu dwóch egzaminów powołując się na nieprzestrzeganie przez nią przepisów s.w.n. oraz Regulaminu i wskazując szczegółowo na naruszenie przez Skarżącą obowiązków doktoranta, a także na postępowanie Skarżącej niezgodne ze zwyczajami panującymi w środowisku akademickim [...], tj. brak aktywnego uczestnictwa w zajęciach oraz brak pracy zespołowej oraz nieuzyskanie efektów kształcenia przypisanych wskazanym przedmiotom, których nie zaliczyła. Rektor wyjaśnił także, że stanowisko Kierownika w związku z próbami Skarżącej usprawiedliwienia absencji na zajęciach było poparte konsultacjami z prowadzącym zajęcia i członkami Rady Programowej. Zaznaczył przy tym, że Skarżąca próby usprawiedliwienia nieobecności zaczęła podejmować po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu procedury skreślenia. Rektor stwierdził, że kluczową kwestią dla funkcjonowania SD [...] jest przestrzeganie ustalonych zasad, w tym przede wszystkim Regulaminu, co ma znaczenie nie tylko ze względów etycznych i prawnych, ale także w kontekście przyszłej akredytacji oraz dbałości o jakość kształcenia. Zdaniem Rektora, treść usprawiedliwienia, które wpłynęło do biura Szkoły Doktorskiej w dniu [...] marca 2020 r. nie mogła mieć wpływu na potraktowanie sprawy w sposób szczególny, gdyż realizacja niezaliczonych przez Skarżącą przedmiotów jest możliwa jedynie poprzez czynne w nich uczestnictwo. Zwrócił też uwagę, że Kierownik wskazała Skarżącej możliwość eksternistycznej realizacji pracy doktorskiej, pozwalającej na łączenie aktywnej pracy zawodowej, w wypadku niemożliwości pogodzenia jej ze stacjonarnym charakterem kształcenia (w trakcie tygodnia pracy). Jednocześnie Rektor zwrócił uwagę, że do wniosku o udzielenie dodatkowego terminu zaliczenia z dnia [...] marca 2020 r. w załączonych dokumentach oprócz kopii aktu zgonu, kopii umowy o pracę oraz kopii monografii, Skarżąca dołączyła kopie dwóch zwolnień lekarskich za okres od [...] do [...] grudnia 2019 r. oraz [...] do [...] stycznia 2020 r. potwierdzające jej niezdolność do pracy w okresie łącznie 7 dni. W ocenie Rektora ww. okres trudno nazwać "częstymi zachorowaniami". Zdaniem Rektora, nie można 7-dniową niedyspozycją tłumaczyć nieobecność na wielu zajęciach na przestrzeni całego semestru. Ponadto Rektor zwrócił uwagę, że składając wyjaśnienia, Skarżąca nie dołączyła kopii żadnych zaświadczeń mogących świadczyć o opiece nad chorym członkiem rodziny. Rektor podkreślił przy tym, że wyjaśnianie takiej sytuacji (dłuższej absencji i jej powodów) powinno mieć miejsce niezwłocznie po jej zaistnieniu, aby możliwe było udzielenie ewentualnego wsparcia doktorantowi, a nie stawianie Kierownika i prowadzących zajęcia w sytuacji post factum. Jednocześnie zwrócił uwagę, że ze Skarżącą prowadzona była korespondencja mailowa, w której na bieżąco udzielano jej wszelkich wyjaśnień. Rektor zwrócił uwagę, że pomimo skreślenia skarżącej z listy doktorantów poprzez składane, a następnie wycofywane przez nią pisma, a także wysyłane do pracowników i wykładowców wiadomości e-mail, Skarżąca próbowała poza drogą formalną doprowadzić do wyznaczenia dodatkowych terminów egzaminów. Ponadto Rektor stwierdził, że Skarżąca "wyróżniała się" szczególnym brakiem zainteresowania wobec nałożonych na nią obowiązków, jak również lekceważeniem zasad i zwyczajów panujących na uczelni, tj.: nie uczestniczyła w zajęciach oraz laboratoriach z przedmiotów objętych wybranym przez nią programem kształcenia, myliła grupy podzielone dziedzinowo/dyscyplinami, nie dokonała rejestracji w sprawie nadania numeru ORCID, do czego zobowiązała się w Oświadczeniu doktoranta z dnia [...].10.2019 r. Ponadto wskazał, że w przedłożonym przez Skarżącą artykule, mającym stanowić potwierdzenie jej zaangażowanie w pracę naukową w ramach kształcenia w SD [...], Skarżąca podała afiliację Uniwersytetu [...], co było niezgodne z pkt. 3 złożonego przez Skarżącą w dniu [...] października 2019 r. Oświadczenia doktoranta. W ocenie Rektora Skarżąca w sposób lekceważący podchodziła do komunikacji ze swoim promotorem [...] S. K., prof. [...], nie przekazując mu na czas Indywidualnego Planu Badawczego oraz artykułów do publikacji, a także nie pojawiając się na umówionym spotkaniu. Skarżąca nie wykazywała też jakiegokolwiek zaangażowania w pracę Katedry [...], co wynika z przekazanego pisma [...] A. D., prof. [...], Kierownika Katedry K[...] z dnia [...] lutego2020 r. Rektor zwrócił również uwagę, ze Skarżąca nie respektowała dyżurów Kierownika, opóźniała się w odbyciu szkolenia BHP, złożeniu deklaracji ZUS etc. Rektor wskazał przy tym, że postępowanie związane ze skreśleniem Skarżącej z listy doktorantów miało miejsce w okresie obowiązywania restrykcji związanych z pandemią COVID-19 – dlatego też większość wyjaśnień i ustaleń pomiędzy Skarżącą a SD [...] odbywała się drogą elektroniczną, co świadczy o tym, że umożliwiono jej czynny udział w postępowaniu oraz postępowaniu odwoławczym. Pismem z dnia [...] kwietnia 2021r. Skarżąca wniosła do tut. Sądu skargę na przedmiotową decyzję Rektora, wnosząc o jej uchylenie w całości "jako wadliwej oraz poprzez jej nie prawidłową wykładnię przepisów prawa administracyjnego nie zgodną z prawem". W uzasadnieniu skargi stwierdziła, że nie zgadza się z decyzją Rektora, że nie złożyła Indywidualnego Planu Badawczego oraz że nie dokonała prezentacji tego planu podczas spotkania w Katedrze "ale opozycyjnie do twierdzenia Rektora tak jak w Replice do skargi na decyzję nr [...]" oświadczyła, że "była do tego przygotowana merytorycznie oraz fizycznie". Skarżąca zarzuciła brak faktycznego udzielenia dostępu do ogólnouczelnianego systemu informatycznego oraz utrudniania w późniejszym terminie dostępu do niego oraz brak możliwości zapoznania się z harmonogramem zaliczeń oraz brak podjęcia informacji o treści merytorycznej zaliczanych przedmiotów w postaci sylabusów. Skarżąca podniosła również, że nigdy nie wycofywała pisma o ponowne rozpatrzenie decyzji oraz wyznaczenie dodatkowych terminów na zaliczenie przedmiotu. Nigdy też nie pomyliła grupy zajęciowej a jedynie w porozumieniu z prowadzącym zajęcia świadomie zamieniła godziny odbycia zajęć ze względu na obowiązkową obecność w pracy. Podkreśliła, że grupa pracowała nad tym samym materiałem, a zamiana dotyczyła wielu osób nie tylko jej i co spotkało się z aprobatą prowadzącego zajęcia. Ponadto wyjaśniła, że artykuł, którego treść przedstawiła jako podstawę o ubieganie się o przyjęcie do SD [...] skierowała do recenzji jeszcze przed podjęciem decyzji o aplikowanie do SD [...] na studia doktoranckie. Zwróciła uwagę, że czas od momentu skierowania artykułu naukowego do recenzji do momentu faktycznego opublikowania go w zależności od stopnia skomplikowania procedur wydawniczych może trwać od 6 miesięcy do około roku lub nawet 2 lat. Wskazała, że do ww. artykułu dodano nowe podstawy teoretyczne, nowe założenia oraz nowe badania i wnioski w ten sposób czyniąc go nowym materiałem naukowym. Ponadto wyjaśniła, że złożyła go jako propozycję wstępnego konspektu badawczego podczas rekrutacji do SD [...] i że nigdy nie ubiegała się o zaliczenie go do jej działalności naukowej w SD [...], gdyż nie składała takich wniosków. Skarżąca zwróciła uwagę, że nie potwierdziła przekazania informacji do biura SD o numerze ORCID, gdyż nie doszło do publikacji naukowej ww. artykułu ze względu na brak uznania jej wniosku o sfinansowanie działalności naukowej przez [...] przed wydaniem decyzji skreślającej z listy doktorantów. Skarżąca stwierdziła, że z uwagi na fakt, iż numer ORCID jest własnością naukowca a nie Szkoły Doktorskiej uznała, że fakt przekazania tego numeru jest za wczesny. Odnosząc się do współpracy z [...] S. K. Skarżąca stwierdziła, że "to jego sposób należy uznać jako lekceważący doktoranta podczas jego pracy naukowej." Wskazała, że "od dnia [...] stycznia tj. od podjęcia informacji ustnej o przyznaniu promotora do dnia [...] stycznia - dnia zakończenia zajęć na [...] spotkała się z promotorem trzy razy, podczas których przekazała IPB, wniosek o dofinansowanie działalności naukowej, konspekt artykułu naukowego oraz szczegółowo omówiła terminy oraz plan merytoryczny planowanych zajęć ze studentami na maj 2020 w celu odbycia praktyki dydaktycznej". Ponadto skarżąca podniosła, że Rektor nie udostępnił jej przysługującego na podstawie § 10 ust. 10 Regulaminu prawa powtarzania przedmiotów: "Prawne i ekonomiczne uwarunkowania działalności naukowej" oraz "Język obcy nowożytny", jak również Sylabusów do wyżej przytoczonych przedmiotów. Podkreśliła również, że "(...) wszystkie argumenty odparte w powyższych zarzutach do decyzji wydanej przez Rektora [...] w mojej ocenie są przejawem niechęci strony [...] do doktoranta, braku równości w jednakowym traktowaniu wszystkich doktorantów próbą uzyskania ogólnej aprobaty dla przejaskrawiania wszystkich uchybień doktoranta w SD [...] czyniąc je niezdolnymi do poprawy. Poza tym z relacji z podejmowanych działań z niektórymi pracownikami wynika że [...] nie jest ich pierwszym miejscem pracy oraz że nie posiadają wystarczającej ilości cierpliwości do załatwienia spraw w sposób dążący do wspólnie pojętego dobra". Końcowo wskazała, że "przedmiotem wyroku IISA/Wa 1174/12 nie było ponowne rozpatrzenie sprawy w sprawie skreślenia z listy doktorantów na które w podstawie prawnej powołuje się organ ale uchylenie zaskarżonej decyzji" oraz "zasądzenie od Rektora Szkoły Głównej [...] w [...] na rzecz skarżącej J. Z. łącznie kwotę 680 złotych tytułem zwrotu koszów postępowania sądowego". Jednocześnie podniosła, że "(...) nawet gdyby Sąd podzielał zdanie organu, że obie decyzje zarówno kierownika Szkoły Doktorskiej [...] oraz Rektora [...] były rozłączne lub uznał że odwołanie decyzji wyrokiem II SA/Wa 1174/20 nie obejmowało odwołania decyzji kierownika Szkoły Doktorskiej [...] wnoszę o uchylenie tej decyzji". W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., zwanej dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. W wypadku niestwierdzenia wad skutkujących uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych – w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że "niezwiązanie granicami skargi" oznacza, że Sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze (por. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 1000/16, LEX nr 2486221) z tym, że nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie Sąd porządkowo wyjaśnia, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Postawą do takiego trybu rozpoznania sprawy stanowi regulacja z art. 15 zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, ze zm., dalej: "uCOVID-19"). Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości, w tym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy tzw. obszarem czerwonym w zakresie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie uprawnienia przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Uwzględnić przy tym należy brak możliwości przeprowadzania dowodów w sprawie sądowoadministracyjnej (z wyjątkiem ograniczonej dopuszczalności dowodu z dokumentów – art. 106 § 3 p.p.s.a). Jednocześnie podkreślić należy, że dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Ten standard ochrony praw stron i uczestników został zachowany albowiem stosowne zarządzenie o rozpoznaniu sprawy w trybie art. 15zzs4 uCOVID-19 zostało wydane przez Przewodniczącego Wydziału II, który skierował sprawę na posiedzenie niejawne z uwagi na to, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku sprawy. Jednocześnie strony postępowania miały możliwość złożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia dodatkowego żądania, wniosków lub wyjaśnień. Przechodząc ad rem, w punkcie wyjścia rozważań Sąd zauważa, że sprawa ta była już przedmiotem sądowej kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1174/20 uchylił decyzję Rektora z dnia [...] kwietnia 2020 r. W świetle powyższego, Sąd wskazuje, że rozstrzygając nin. sprawę działał, w warunkach związania poglądem prawnym wyrażonym w przywołanym wyżej prawomocnym wyroku albowiem zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Sąd wyjaśnia, że odstępstwo od zasady wyrażonej we wskazanym przepisie może dotyczyć tylko dwóch sytuacji. Pierwsza z nich związana jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego, gdy w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ stwierdzi, że stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie i jest odmienny od przyjętego przez sąd, natomiast drugi z przypadków utraty mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku sądu to zmiana stanu prawnego po wydaniu orzeczenia przez sąd (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1790/11). Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma więc wynik sądowej kontroli i treść poglądu prawnego wyrażonego w wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1174/20. Podkreślić także należy, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby. Z przepisu tego (w zw. z art. 153 p.p.s.a.) wynika, że ani strona, ani organ administracji publicznej, nie mogą kwestionować wykładni prawa wyrażonej w prawomocnym wyroku Sądu, zaś wynikająca z art. 170 p.p.s.a. moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być ono ponownie badane. Prawomocne orzeczenia korzystają z domniemania prawidłowości i mogą zostać wzruszone jedynie w przypadkach nadzwyczajnych, określonych ustawą. Jak wskazuje się w orzecznictwie, ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok NSA z 9 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 1614/15, wyrok NSA z 2 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 2474/15). Tak więc moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1480/14). Wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. wskazują motywy wyroku (por. wyrok NSA z 11 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2428/15). Reasumując powyższe, jak ujął to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 marca 2014r., w sprawie o sygn. akt I GSK 534/12 "(...) Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania." W tym stanie rzeczy, istotą sądowej kontroli w rozstrzyganej sprawie jest, w pierwszej kolejności, swoistego rodzaju "weryfikacja" czy zaskarżony organ w pełni zastosował się do zaleceń i wskazań zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1174/20 oraz czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu w świetle przywołanych na wstępie kryteriów oceny legalności aktu w ramach sądowej kontroli. W tym miejscu Sąd porządkowo przypomina, że powodem uchylenia decyzji Rektora z [...].04.2020r. nr [...] były naruszenia zasad postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w związku z art. 203 ust. 2 pkt 2 s.w.n, gdyż Rektor nie wyjaśnił dostatecznie, jakie były warunki i tryb odbywania zajęć dydaktycznych, w tym uzyskiwania zaliczeń z tych przedmiotów. Organ nie rozważał także możliwości skorzystania przez Skarżącą z terminu poprawkowego (zgodnie z § 10 ust. 10 Regulaminu) czy uprawnienia do powtarzania zajęć (zgodnie z § 10 ust. 11 Regulaminu) oraz, korzystając z ze "swobodnego uznania", nie wyjaśnił dlaczego wybrał rozwiązanie w postaci skreślenia Skarżącej z listy doktorantów. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu skargi co do wadliwości zaskarżonej decyzji, którą Skarżąca upatruje, w szczególności, w tym, że – w jej ocenie - "przedmiotem wyroku IISA/Wa 1174/12 nie było ponowne rozpatrzenie sprawy w sprawie skreślenia z listy doktorantów na które w podstawie prawnej powołuje się organ ale uchylenie zaskarżonej decyzji (...)" Sąd stwierdza, że jest on oczywiście chybiony. Zarówno bowiem z sentencji przedmiotowego wyroku, jak i motywów rozstrzygnięcia, wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku II SA/Wa 1174/12 uchylił jedynie zaskarżoną Decyzję Rektora [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak [...], przy jednoczesnym pozostawieniu w obrocie prawnym decyzji Organu I instancji tj. decyzji Kierownika Szkoły Doktorskiej [...] w [...] z dnia [...] marca 2020 r. [...] o skreśleniu Skarżącej z listy doktorantów Szkoły Doktorskiej [...] w [...]. Jednocześnie Sąd ten, uchylając decyzję Rektora, jednoznacznie stwierdził, że "(...) Nie przesądzając ostatecznego wyniku sprawy Rektor - w ramach ponownego rozpoznania sprawy, uwzględni powyższe rozważania prawne oraz ustali istotne okoliczności faktyczne, a następnie rozważy je w kontekście art. 203 ust. 2 pkt 2 s.w.w, zaś swoje stanowisko w sposób wszechstronny i wyczerpujący umotywuje, stosownie do treści art. 107 §3 k.p.o." Powyższe obligowało więc wskazany organ (tj. Rektora) aby ponownie rozpatrzył sprawę, mając na względzie wyrażoną ocenę prawną Sądu co do poczynienia istotnych okoliczności faktycznych w kontekście art. 203 ust. 2 pkt 2 s.w.n. oraz wyczerpująco uzasadnił podjętą decyzję, tj. stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, Rektor ponownie rozpatrując sprawę, z obowiązków tych wywiązał się z pełnym poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego, o których mowa w art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., gdyż ustalił wszystkie istotne okoliczności oraz zasadnie je ocenił, a następnie dokonał prawidłowej subsumpcji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, Rektor, ponownie rozpatrując sprawę, dokonał wnikliwej i rzetelniej analizy wszechstronnie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym pod kątem twierdzeń i zarzutów skargi, nie przekraczając przy tym granic swobody uznania administracyjnego i na tej podstawie wybrał prawnie dopuszczalne rozstrzygnięcie. W ustalonym stanie faktycznym, Organ zasadnie przyjął, że działania, jak i zaniechania Skarżącej w I semestrze roku akademickiego 2019/2020, szczegółowo opisanym w zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu, wypełniły przesłanki do skreślenia jej z listy doktorantów Szkoły Doktorskiej, stosownie do treści art. 203 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 s.w.n. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie decyzji zwiera szczegółowo uargumentowane stanowiska Organu, w tym odniesienie się do zarzutów Skarżącej podniesionych w trakcie postępowania "odwoławczego", natomiast zarzuty Skarżącej zawarte w skardze, w większości stanowią stanowisko polemiczne w stosunku do ustaleń faktycznych organu, których Skarżąca, w ocenie Sądu, skutecznie nie podważyła. W sprawie bezspornym jest, w świetle zgromadzonych w sprawie materiałów, że Skarżąca zobowiązana była (z chwilą wpisu na listę doktorantów Szkoły Doktorskiej [...] w [...]) do postępowania zgodnego z Regulaminem Szkoły Doktorskiej oraz do realizacji Programu Kształcenia i przygotowania (a wcześniej zaprezentowania na zebraniu Katedry) Indywidualnego Planu Badawczego. W tym miejscu Sąd zauważa, że obowiązki doktorantów kształcących się w Szkole Doktorskiej [...] w [...] zostały określone w Uchwale Nr [...] Senatu Szkoły Głównej [...] w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. w sprawie Regulaminu Szkoły Doktorskiej [...] w Szkole Głównej [...] w [...]. Zgodnie § 18 ust. 4 załącznika do przedmiotowego Regulaminu, do obowiązków doktoranta kształcącego się w szkole doktorskiej należy: 1) postępowanie zgodne z treścią ślubowania, statutu i regulaminem szkoły doktorskiej; 2) realizowanie IPB i programu kształcenia, w tym również praktyk dydaktycznych, o ile zostały przewidziane w programie kształcenia i są zapewnione przez [...]; 3) złożenie wniosku o wyznaczenie promotora, o którym mowa w § 5 ust. 2; 4) złożenie oświadczenia o dziedzinie i dyscyplinie, którą reprezentuje; 5) posiadanie numeru ORCID (Open Researcher and Contributor ID); 6) przygotowanie i złożenie rozprawy doktorskiej w terminie określonym IPB; 7) informowanie kierownika o zmianie danych osobowych, uzyskaniu stopnia doktora w innym podmiocie lub podjęciu zatrudnienia w charakterze nauczyciela akademickiego; 8) przestrzeganie przepisów BHP i przeciwpożarowych; 9) zaprezentowanie projektu IPB na zasadach określonych w regulaminie; 10) zaprezentowanie, przed oceną śródokresową, wystąpienia na temat aktualnego stanu swoich badań, na zasadach określonych w regulaminie; 11) terminowe uzyskiwanie zaliczeń i składanie egzaminów zgodnie z programem kształcenia; 12) prowadzenie badań, w tym systematyczna praca naukowa nad problematyką objętą tematem rozprawy doktorskiej; 13) upowszechnianie wyników swojej pracy naukowej ze szczególnym uwzględnieniem aktywnego uczestnictwa w międzynarodowym dyskursie naukowym w postaci referatów na konferencjach i publikacji naukowych; 14) afiliowanie publikacji naukowych powstałych w wyniku pracy w szkole doktorskiej; 15) złożenie oświadczenia o przypisaniu do [...] publikacji powstałych w wyniku pracy w szkole doktorskiej; 16) aplikowanie o fundusze na minimum miesięczny staż zagraniczny (np. Erasmus); 17) składanie wniosków grantowych o środki na badania naukowe, stypendia naukowe lub staże; 18) podnoszenie kwalifikacji naukowych niezbędnych do swobodnego i aktywnego udziału w międzynarodowym dyskursie naukowym. Na tle przedstawionej regulacji, podkreślenia wymaga, w szczególności, że zgodnie z § 18 ust. 4 pkt. 11 przedmiotowego Regulaminu, należało terminowe uzyskiwanie zaliczeń i składanie egzaminów zgodnie z programem kształcenia, zaś z § 10 ust. 10 Regulaminu wynika, że w przypadku niezaliczenia przez doktoranta w pierwszym terminie lub nieprzystąpienia do zaliczenia przedmiotu przewidzianego Programem Kształcenia, doktorantowi przysługuje prawo do jednego terminu poprawkowego z każdego przedmiotu oraz, że Doktorant zalicza przedmioty w formie egzaminu albo zaliczenia na ocenę. Warunki i tryb odbywania zajęć w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie ekonomia i finanse oraz zasady uzyskiwania zaliczeń dyscyplin naukowych i składnia egzaminów, objętych programem kształcenia Skarżącej w roku akademickim 2019/2020, wymagały zgodnie z § 10 ust. 10 omawianego Regulaminu, uzyskanie zaliczeń i złożenie egzaminów m. innymi z przedmiotów: "Prawne, etyczne i ekonomiczne uwarunkowania działalności naukowej" - w wymiarze 15 godzin oraz "Język obcy nowożytny" ( j. angielski) w wymiarze 30 godzin, z których to Skarżąca nie uzyskała klasyfikacji z powodu nieuczestniczenia w zajęciach z tychże przedmiotów (warunki i tryb odbywania zajęć, w tym uzyskiwanie zaliczeń i składanie egzaminów określa się w sylabusie danego przedmiotu). W konsekwencji powyższego, na dzień [...].02.2020 r., tj. ostatni dzień sesji poprawkowej I semestru roku akademickiego 2019/2020, Skarżąca nie uzyskała zaliczenia z dwóch wyżej wymienionych przedmiotów, co jest w sprawie bezsporne, gdyż okoliczności tych nie kwestionuje także zainteresowana. Jak wynika z analizy akt sprawy, powody niesklasyfikowania Skarżącej zostały zawarte w korespondencji mailowej z dnia [...].03.2020 r, prowadzonej pomiędzy Skarżącą, a [...] M. M. – tj. prowadzącym zajęcia "Prawne i ekonomiczne uwarunkowania działalności naukowej", w której także wyjaśniono zainteresowanej przyczyny niewyrażenia zgody wykładowcy na "eksternistyczne" zaliczenie przedmiotu wynikające z absencji Skarżącej na zajęciach. Sąd zauważa przy tym, że niezależnie od tego, motywy niesklasyfikowania Skarżącej doktorantki zostały wskazane również w piśmie Kierownika Szkoły Doktorskiej z dnia [...].03.2020r. stanowiącym odpowiedź na wniosek Skarżącej o udzielenie dodatkowego terminu do zaliczenia egzaminów z tych dwóch przedmiotów oraz, że już na etapie poprzedzającym wszczęcie postępowania o skreśleniu Skarżącej z listy doktorantów, Kierownik Szkoły Doktorskiej [...] zasięgnęła pisemnej opinii Kierownika Katedry [...] (K[...]), z której wynika, że Skarżąca nie wykazywała jakiegokolwiek zaangażowania w pracę wymienionej Katedry, a w szczególności: nie uczestniczyła w pracach naukowych, dydaktycznych czy organizacyjnych K[...], jak również nie sygnalizowała w jakiejkolwiek formie chęci wystąpienia na zebraniach K[...], w celu zaprezentowania projektu Indywidualnego Planu Badawczego, pomimo obowiązku przedstawienia takiego projektu do oceny. Zebrany materiał potwierdza też przyjęte w zaskarżonej decyzji ustalenia Organu, że Skarżąca, oprócz powyżej opisanych wobec niej zarzutów związanych z niezaliczeniem wymaganych przedmiotów oraz motywów nieudzielenia jej dodatkowego terminu na ich zaliczenie, z lekceważeniem podchodziła do zasad i zwyczajów panujących na uczelni tj. nie uczestniczyła w zajęciach oraz laboratoriach z przedmiotów objętych wybranym przez nią programem kształcenia, myliła grupy podzielone dziedzinowo/dyscyplinami, nie przekazała na czas planu badawczego, artykułów do publikacji, nie zarejestrowała się w systemie ORCID, który jest numerem rejestrowym służącym do publikacji artykułów w rejestrowanym systemie POLON, nie respektowała dyżurów Kierownika Szkoły Doktorskiej, a także nie wywiązywała się w terminie z innych obowiązków natury organizacyjnej, związanych faktem bycia doktorantką w Szkole Doktorantów. Co także istotne w sprawie, sprawa planowanego skreślenia Skarżącej z listy doktorantów, po uprzednim przedstawieniu sprawy przez Kierownika Szkoły Doktorskiej [...] na posiedzeniu Rady Programowej nr [...] z dnia [...].03.2020 r., uzyskała pełną akceptację Rady Programowej, która nie tylko zapoznała się z dotychczasowym przebiegiem studiów doktorantki, ale też z jej argumentacją dotyczącą powodów niewywiązania się z przyjętych Regulaminem Studiów Doktoranckich obowiązków. Nie jest więc tak, że wydając zaskarżoną decyzję oparto na niezweryfikowanym "konflikcie" Skarżącej z promotorem pracy, jak to forsuje zainteresowana w skardze. Reasumując dotychczasowe ustalenia i rozważania, w ocenie Sądu, Rektor miał prawo stwierdzić, że wobec niezadawalającego poziomu realizacji programu kształcenia, w tym niesklasyfikowanie z dwóch przedmiotów: "Prawne, etyczne i ekonomiczne uwarunkowania działalności naukowej" oraz "Język obcy nowożytny" (z powodu nieuczestniczenia w zajęciach), zaistniały przesłanki do skreślenia Skarżącej się z listy doktorantów Szkoły Doktorskiej [...], zgodnie z art. 203 ust. 2 pkt. 2 s.s.w. w związku z niewywiązywania się doktoranta z obowiązków, o których mowa w art. 207 tejże ustawy, zgodnie z którym doktorant jest obowiązany w pełni przestrzegać Regulaminu Szkoły Doktorskiej. Końcowo Sąd stwierdza, że ponieważ zgromadzony przez Organ materiał dowodowy, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, Sąd przyjmuje go jako własny. Jednocześnie Sąd stwierdza, że – jak już zaznaczono na wstępie rozważań – zarzuty skargi w stosunku do zaskarżonej decyzji mają charakter wybitnie subiektywny i jedynie polemiczny z ustaleniami faktycznymi Organu, których Skarżąca skutecznie, w ocenie Sądu, nie podważyła. Oczywiście, strona skarżąca może dokonywać odmiennej oceny określonych zdarzeń i okoliczności niż organ administracji, jednakże dla wzruszenia decyzji wymagane jest, aby wykazać, że organ dopuścił się takiego naruszenia zasad postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, Skarżąca takich naruszeń prawa procesowego, w tym w szczególności w odniesieniu do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, nie wykazała. Dlatego też Sąd uznał, że zarzuty skargi są bezpodstawne i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.