II SA/Wa 241/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Janusz Walawski, Protokolant specjalista Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2018 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej także: "Minister" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 127 § 2 i 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania A. K. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] września 2017 r., nr [...], orzekającego o zwolnieniu skarżącego z dniem [...] września 2017 r. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 i 7 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.) - utrzymał w mocy sporny rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wydana została w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] sierpnia 2006 r. prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] delegowany do Prokuratury Apelacyjnej w [...] przedstawił skarżącemu A. K. zarzuty popełnienia przestępstwa z art. [...] ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (ówczesny Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ze zm. - dalej także: "k.k.") oraz z art. [...] k.k. Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] w dniu [...] sierpnia 2006 r. postanowieniem o tymczasowym aresztowaniu w postępowaniu przygotowawczym (sygn. akt [...] w sprawie [...]) zastosował wobec skarżącego A. K. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres trzech miesięcy. W związku z powyższym, rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] września 2006 r. zawieszono skarżącego w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, począwszy od dnia [...] października 2006 r. Następnie, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. przedłużył okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. W dniu [...] czerwca 2012 r. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, wydał rozkaz personalny nr [...] w przedmiocie zwolnienia skarżącego A. K. ze służby w Policji z dniem [...] lipca 2012 r. W dniu [...] grudnia 2016 r. do Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji wpłynęło pismo skarżącego zawierające wstąpienie dotyczące wypłaty określonych świadczeń w związku z "prawomocnym uniewinnieniem w sprawie [...] prowadzonej przed Sądem Okręgowym w [...] oraz przed Sądem Apelacyjnym w [...]". Następnie, w dniu [...] lutego 2017 r. (data wpływu do komórki organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr) skarżący A. K. skierował do Komendanta Głównego Policji pismo z prośbą o przywrócenie do służby w Policji na dotychczas zajmowanym stanowisku. W celu weryfikacji twierdzeń strony skarżącej pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. Komendant Główny Policji wystąpił do Sądu Okręgowego w [...] z prośbą o przeslanie odpisów wyroków (wraz z informacją o prawomocności) Sądu Okręgowego w [...] oraz Sądu Apelacyjnego w [...] zapadłych m. in. w sprawie skarżącego A. K. W dniu [...] stycznia 2017 r. do Wydziału Spraw Osobowych Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji wpłynął wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., sygn. akt [...], zgodnie z którym A. K. został uniewinniony od popełnienia czynów zarzucanych mu w punktach [...] i [...] aktu oskarżenia oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] października 2016 r., sygn. akt [...] zapadły na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora oraz obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., sygn. akt [...], na podstawie którego skarżącego A. K. uniewinniono od popełnienia czynu przypisanego w punkcie [...] zaskarżonego wyroku. Jednocześnie, naczelnik Wydziału [...] Prokuratury Regionalnej w [...] poinformował w piśmie z dnia [...] marca 2017 r., iż do Sądu Apelacyjnego w [...] w dniu [...] lutego 2017 r. przesłano kasację Prokuratora Regionalnego w [...] od prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] października 2016 r., sygn. akt [...], przeciwko A. K., w której Prokurator Regionalny, podnosząc rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa materialnego, wniósł o uchylenie wyroku Sądu II instancji i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w [...] do ponownego rozpoznania w zakresie, w jakim skarżącego A. K. uniewinniono od zarzucanego mu czynu. Uwzględniając powyższą informację, Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2017 r., działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, uznając wniesiona kasację za zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Powyższe postanowienie o zawieszeniu postępowania doręczono stronie skarżącej w dniu [...] kwietnia 2017 r. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2017 r., który wpłynął do Komendy Głównej Policji tego samego dnia, skarżący A. K. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o "przywrócenie do służby w Policji na dotychczas zajmowanym stanowisku" m. in. w związku z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia [...] czerwca 2017 r. o oddaleniu kasacji Prokuratora Regionalnego w [...]. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. Komendant Główny Policji zwrócił się do Izby Karnej Sądu Najwyższego z prośbą o przesłanie uwierzytelnionej kopii postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2017 r. o oddaleniu kasacji (w sprawie sygn. akt 11 KK 89/17). W dniu [...] lipca 2017 r. do kancelarii Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji wpłynął odpis wyżej wymienionego postanowienia Sądu Najwyższego, w wyniku czego Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., powołując się na przepis art. 97 § 2 k.p.a., podjął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji. W wyniku analizy całości zgromadzonego materiału dowodowego, Komendant Główny Policji - powołując się na przepisy art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 i 7 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2017 r. zwolnił skarżącego A. K. ze służby w Policji z dniem [...] września 2017 r. Jednocześnie, działając na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., Komendant Główny Policji nadał przedmiotowej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał, iż zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Jednocześnie, organ pierwszej instancji podniósł, iż zgodnie z art. 42 ust. 7 cyt. ustawy, przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego. Ponadto, organ pierwszej instancji zauważył, że stosownie do art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. W tej sytuacji, jak wskazał organ pierwszej instancji, brak zgłoszenia gotowości do podjęcia służby w 7-dniowym terminie uznaje się za wystąpienie funkcjonariusza ze służby. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, iż przywrócenie funkcjonariusza do służby następuje z mocy prawa. Organ pierwszej wskazał, że reaktywacja stosunku służbowego jest związana z wejściem do obrotu prawnego orzeczenia uchylającego lub stwierdzającego nieważność decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby. Aby ten skutek prawny mógł nastąpić orzeczenie musi podlegać wykonaniu, a co się z tym wiąże, uzyskać przymiot prawomocności. Zdaniem organu, wywołanie tego skutku następuje z dniem prawomocności wyroku uchylającego (ewentualnie stwierdzającego nieważność) decyzję zwolnieniową, lecz także, jak w niniejszej sprawie, z dniem prawomocności wyroku uniewinniającego w sprawie karnej. Komendant Główny Policji uznał, że brzmienie przepisu art. 42 ust. 7 ustawy o Policji nie pozostawia wątpliwości, iż instytucję przywrócenia do służby w Policji na stanowisko równorzędne stosuje się wówczas, gdy postępowanie karne kończy się prawomocnym wyrokiem uniewinniającym. Jeżeli w takiej sytuacji, jak wskazał organ, reaktywacja stosunku służbowego następuje z mocy prawa, to oczywistym również jest to, że samo przywrócenie do służby nie zależy od woli policjanta, czy też organów Policji, ani nie wymaga podejmowania przez nich w tym konkretnym zakresie jakichkolwiek działań. Ponadto, organ pierwszej instancji wskazał, że przepisy ustawy o Policji nie wprowadzają żadnych rozwiązań, od spełnienia których uzależnione byłoby przywrócenie do służby. Nie dają też jakichkolwiek podstaw do wydawania decyzji o przywróceniu do służby. Gdyby bowiem doszło do podjęcia rozstrzygnięcia administracyjnego w przedmiocie przywrócenia do służby, to taka decyzja jako wydana bez podstawy prawnej musiałaby być wyeliminowana z obrotu prawnego z przyczyn przewidzianych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1253/16 z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 1968/12; podobnie: wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2006 r., sygn. akt IISA/Wa 1527/06 oraz z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt IISA/Wa 1324/11). Komendant Główny Policji stwierdził, że wprawdzie samo reaktywowanie stosunku służbowego w omawianej sytuacji nie wymaga żadnej aktywności ze strony przywróconego do służby policjanta, to jednak dalsze istnienie takiego stosunku zależy już od podjęcia przez niego określonych działań w ściśle określonym przez ustawodawcę terminie. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, zobowiązany jest on do zgłoszenia gotowości do niezwłocznego podjęcia służby, a przy tym oświadczenie takie musi złożyć w terminie 7 dni od przywrócenia do służby (tj. od dnia stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby lub od dnia uprawomocnienia się wyroku uniewinniającego kończącego postępowanie karne). Organ pierwszej instancji uznał, że wcześniejsze, bądź późniejsze dokonanie wskazanej czynności nie wywoła skutku zamierzonego przez osobę zainteresowaną kontynuowaniem stosunku służbowego w Policji. Komendant Główny Policji stwierdził jednocześnie, że termin zakreślony w omawianym przepisie art. 42 ust. 2 cyt. ustawy jest terminem prekluzyjnym dla strony, a jego uchybienie powoduje, że czynność prawna przez nią podjęta po upływie tego terminu jest bezskuteczna. W konsekwencji, Komendant Główny Policji uznał, że niedopełnienie tego wymogu - niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy - musi skutkować zwolnieniem policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Ponadto, organ pierwszej instancji zauważył, że użycie w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji zwrotu "stosunek służbowy ulega rozwiązaniu" oznacza, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji na podstawie tego przepisu ma charakter obligatoryjny, a zatem nie zostało pozostawione uznaniu administracyjnemu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1253/16). Komendant Główny Policji stwierdził, że zgodnie z utrwalona linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, zakreślony w art. 42 ustawy o Policji termin 7 dniowy do zgłoszenia gotowości do niezwłocznego podjęcia służby rozpoczyna bieg od daty uprawomocnienia się wyroku reaktywującego stosunek służbowy (tak m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 596/12, z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 510/08 oraz z dnia 16 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 772/11). Uwzględniając powyższe, Komendant Główny Policji stwierdził, iż skarżący A. K. został przywrócony do służby w Policji z dniem wydania wyroku Sądu Apelacyjnego w [...} Wydział [...], sygn. akt [...], tj. z dniem [...] października 2016 r., na mocy którego uniewinniono go od popełnienia zarzucanych mu czynów. W tej sytuacji, organ pierwszej instancji uznał, że bieg 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji (do złożenia oświadczenia woli o gotowości do podjęcia służby), rozpoczął się następnego dnia, licząc od daty uprawomocnienia się wspomnianego wyżej wyroku i upłynął bezskutecznie w dniu [...] października 2016 r. Tymczasem, jak zauważył Komendant Główny Policji, skarżący A. K. zgłosił gotowość do niezwłocznego podjęcia służby w dniu [...] lutego 2017 r. (data wpływu wystąpienia skarżącego do organu pierwszej instancji). W konsekwencji, organ pierwszej instancji stwierdził, że niezaprzeczalnym jest zatem to, iż skarżący uchybił terminowi przewidzianemu w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, albowiem zgłosił swoją gotowość do służby dopiero w dniu [...] lutego 2017 r., czyli po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności. Komendant Główny Policji stwierdził, że gdyby nawet uznać, iż 7-dniowy termin rozpoczął swój bieg z dniem wpływu do organu pierwszego wystąpienia skarżącego, tj. z dniem [...] grudnia 2016 r., to termin na zgłoszenie gotowości do podjęcia służby również upłynął bezskutecznie. W tej sytuacji, Komendant Główny Policji uznał, iż w analizowanej sprawie jednoznacznie wystąpiła przesłanka określona w przepisie art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, zgodnie z którą stosunek służbowy funkcjonariusza przywróconego do służby ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, jeżeli nie zgłosi on w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby gotowości niezwłocznego jej podjęcia. Tym samym, organ pierwszej instancji uznał, że był zobowiązany wydać stosowne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Uzasadniając jednocześnie kwestię nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, organ stwierdził, że wymagał tego interes społeczny, rozumiany jako interes państwa i obywateli, a także interes służby, wyrażający się koniecznością wydania rozstrzygnięcia z uwagi na granicę czasową procedowania przez organ w przedmiocie wydania decyzji o zwolnieniu ze służby i ukształtowaniu w tym czasie jego praw i obowiązków. W piśmie z dnia [...] października 2017 r. skarżący wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie od powyższego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r. Wnosząc o uchylenie spornego rozkazu personalnego, skarżący podkreślił w szczególności, że niezwłocznie po uprawomocnieniu się uniewinniającego wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] zasięgał informacji w Komendzie Głównej Policji o dalszym toku procedury związanej z jego powrotem do służby, jednocześnie powiadamiając organ o chęci powrotu do służby (bez zachowania formy pisemnej). Skarżący zapewnił ponadto, że z uzyskanej w Komendzie Głównej Policji informacji wynikało, iż Komendant Główny Policji oczekuje na uzasadnienie przedmiotowego orzeczenia, co jest warunkiem ewentualnej możliwości zaskarżenia wyroku na mocy nadzwyczajnych środków odwoławczych przez oskarżyciela publicznego. Tym samym, skarżący wskazał, że dopiero w dniu [...] lutego 2017 r. złożył w formie pisemnej wniosek o przyjęcie go z powrotem do służby. Strona skarżąca podkreśliła, że w konsekwencji błędnych informacji uzyskanych w Komendzie Głównej Policji, była przekonana, że prawomocność orzeczenia pozwalającego skarżącemu na powrót do Policji niejako wbrew art. 42 ust. 7 ustawy o Policji "odroczono" na termin późniejszy, tj. do chwili rozpoznania nadzwyczajnego środka odwoławczego od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...], na mocy którego skarżący został definitywnie uniewinniony od popełnienia zarzucanych mu czynów. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 127 § 2 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r., nr [...], wydany w przedmiocie zwolnienia skarżącego z dniem [...] września 2017 r. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 i 7 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W uzasadnieniu wydanej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, iż w związku z faktem, iż wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] Wydział [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., sygn. akt [...], prawomocnym od dnia [...] października 2016 r., uniewinniono skarżącego A. K. od popełnienia zarzucanych mu czynów (na skutek wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] Wydział [...] z dnia [...] października 2016 r., sygn. akt [...] zmieniającego wyrok sądu I instancji), w tym dniu, czyli w dniu [...] października 2016 r. nastąpiło reaktywowanie stosunku służbowego skarżącego i od tego też dnia uważało się go za policjanta, w rozumieniu przepisów ustawy o Policji. Zdaniem organu odwoławczego, stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Niemniej, jak wyraźnie podkreślił Minister, zgodnie z art. 42 ust. 2 cyt. ustawy, jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3 tej ustawy. Organ odwoławczy zauważył jednocześnie, że art. 42 ust. 7 ustawy o Policji stanowi, że przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, iż przywrócenie funkcjonariusza do służby następuje z mocy prawa, z datą prawomocności wyroku uchylającego decyzję zwolnieniową. Zdaniem organu odwoławczego, jeżeli w takiej sytuacji reaktywacja stosunku służbowego następuje z mocy prawa, to oczywistym również jest to, iż samo przywrócenie do służby nie zależy od woli policjanta, czy też organów Policji, ani nie wymaga podejmowania przez nich w tym konkretnym zakresie jakichkolwiek działań. Organ odwoławczy zauważył, że przepisy ustawy o Policji nie wprowadzają żadnych rozwiązań, od spełnienia których uzależnione byłoby przywrócenie do służby. Nie dają też jakichkolwiek podstaw do wydawania decyzji o przywróceniu do służby (tak również: wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1409/13, LEX nr 1517981, czy też wyrok NSA z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 1968/12, LEX nr 1360833). Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził jednak, że jakkolwiek samo reaktywowanie stosunku służbowego w omawianej sytuacji nie wymaga żadnej aktywności ze strony przywróconego do służby policjanta, to jednak dalsze istnienie takiego stosunku zależy już od podjęcia przez niego określonych działań, i to w ściśle wyznaczonym przez ustawodawcę terminie. Otóż, jak wskazał organ odwoławczy, przepis art 42 ust. 2 ustawy o Policji wymaga bowiem, aby zainteresowany Policjant zgłosił gotowość do niezwłocznego podjęcia służby, składając stosowne oświadczenie w tym zakresie w terminie 7 dni od przywrócenia do służby. Zdaniem Ministra, niedopełnienie powyższego wymogu - niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy - musi skutkować zwolnieniem policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 3. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, że użycie w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji zwrotu "stosunek służbowy ulega rozwiązaniu" oznacza, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie tego przepisu ma charakter obligatoryjny, a zatem nie zostało pozostawione uznaniu administracyjnemu (tak również m.in. /w:/ wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1409/13, LEX nr 1517981). Mając na względzie powyższe, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, że z powołanych przepisów cyt. ustawy wynika jednoznacznie, iż w sytuacji, gdy policjant we wskazanym terminie 7 dni nie zgłosi gotowości niezwłocznego podjęcia służby w Policji, obowiązkiem organu jest wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia takiego funkcjonariusza ze służby w Policji, nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym rozpoczął się bieg terminu określony w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji. Tymczasem, jak zauważył Minister, z analizy akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że jakakolwiek aktywność strony skarżącej w tym przedmiocie przejawiła się w dniu [...] grudnia 2016 r., kiedy do Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji wpłynęło wystąpienie skarżącego dotyczące wypłaty określonych świadczeń w związku z "prawomocnym uniewinnieniem w sprawie [...] prowadzonej przed Sądem Okręgowym w [...] oraz przed Sądem Apelacyjnym w [...]". Następnie, jak wskazał Minister, dopiero w dniu [...] lutego 2017 r. skarżący A. K. skierował do Komendanta Głównego Policji pismo z prośbą o przywrócenie do służby w Policji na dotychczas zajmowanym stanowisku. W konsekwencji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, iż w związku z faktem braku zgłoszenia przez skarżącego gotowości podjęcia służby w terminie wskazanym w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji (7 dni od dnia przywrócenia do służby), tj. w przedmiotowej sprawie od dnia [...] października 2016 r., Komendant Główny Policji zasadnie - na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 i 7 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji - zwolnił skarżącego ze służby w Policji, co nastąpiło z dniem [...] września 2017 r. Zdaniem organu odwoławczego, w kontekście jednoznacznego brzmienia powyżej zaprezentowanych przepisów prawa oraz niepozostawiającej żadnych wątpliwości wykładni tych regulacji prawnych, w przedmiotowej sprawie nie mają znaczenia argumenty strony skarżącej, zgodnie z którymi w drodze ustaleń ustnych skarżący miał uzyskać konkretne informacje z Komendy Głównej Policji, co miało rzekomo spowodować, iż nie kierował stosownych pism do organu we właściwym terminie. Minister zaznaczył bowiem, że postępowanie administracyjne jest procedurą pisemną, a powoływane przez skarżącego twierdzenia nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że ustawodawca przekłada całkowity ciężar związany ze złożeniem stosownego oświadczenia woli o gotowości niezwłocznego podjęcia służby na zwolnionego funkcjonariusza, a więc pełna odpowiedzialność za skutki niewywiązania się z tej regulacji spoczywają wyłącznie na nim. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, iż nie może mieć także wpływu na rozstrzygnięcie zarzut skarżącego dotyczący zawieszenia przedmiotowego postepowania przez Komendanta Głównego Policji w związku z oczekiwaniem na rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy kasacji prokuratorskiej dotyczącej wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] października 2016 r., sygn. akt [...]. Zdaniem organu odwoławczego, kwestia zawieszenia postępowania o zwolnieniu przez organ administracyjny nie stanowi przedmiotu badania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w tym postępowaniu i nie ma wpływu na istotę rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy uznał, że nie rzutuje ono bowiem w żaden sposób na fakt, że skarżący A. K. nie złożył stosownego oświadczenia w ustawowym terminie od dnia uprawomocnienia się wyroku Sądu Okręgowego w [...] Wydział [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., sygn. akt [...]. Reasumując, Minister uznał, że sporny rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] września 2017 r. orzekający o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] września 2017 r. oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, jest decyzją zasadną, wydaną z uwzględnieniem obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych. W piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2017 r. Zaskarżając wskazaną decyzję w całości, skarżący zarzucił organom obu instancji: - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wadliwym przyjęciu, iż skarżący nie zgłosił gotowości do służby w ustawowym terminie, co wynikało z wadliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i nieprzesłuchania skarżącego w charakterze strony, a także nieprzesłuchania świadków na powyższą okoliczność, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a., a także art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.; - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - poprzez błędną jego interpretację polegającą na przyjęciu, iż gotowość niezwłocznego podjęcia służby w Policji musi przejawiać się w formie pisemnej, podczas gdy w treści tego przepisu nie ma określonej formy wyrażenia tej gotowości. Wobec powyższego, skarżący wniósł o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji Ministra, jak i utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż przede wszystkim kwestionuje wskazany w zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stan faktyczny, polegający na ustaleniu, że jakakolwiek aktywność skarżącego w przedmiocie wyrażenia gotowości do podjęcia służby przejawiła się dopiero w dniu [...] grudnia 2016 r., w którym to dniu skarżący złożył pismo. Skarżący wyraźnie podkreślił, że - wbrew sugestiom Ministra - zabiegi mające na celu przywrócenie go do służby w Policji podjął o wiele wcześniej, podejmując osobiste rozmowy i szereg innych działań w Komendzie Głównej Policji. Skarżący wskazał, że powyższe zarzuty są o tyle istotne, o ile zwróci się uwagę, iż zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2011 r., wydanym w sprawie sygn. akt ll SA/Wa 1324/11, przyjęto, że wystarczającym sposobem ujawnienia woli policjanta w zakresie powrotu do służby było ustne przedstawienie jej przełożonym, albowiem – w świetle przepisów art. 42 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji - policjant uniewinniony prawomocnym wyrokiem sądu karnego nie ma obowiązku wyrażania gotowości powrotu do służby pisemnie. W tej sytuacji, skarżący uznał, że w niniejszej sprawie organy obu instancji uznały wadliwie, że gotowość do pełnienia służby musi przybrać formę pisemna, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów procedury przez nieustalenie innej formy, w jakiej skarżący wyjawił swą gotowość do powrotu do służby w Policji. Reasumując, skarżący stwierdził, że skoro gotowość powrotu do pełnienia służby po ustawowym przywróceniu skarżącego do niej nie musi być zgłoszona przełożonemu w formie pisemnej, ale może wyrażać się jakimkolwiek zachowaniem, przyjąć należy, że organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawienie nie miały prawa uznać, że gotowość swoją skarżący oświadczył dopiero pismem złożonym w grudniu 2016 r., lecz powinny co najmniej zbadać, czy nie nastąpiły wcześniej inne zdarzenia świadczące o wyrażeniu woli w terminie 7 dni, licząc od dnia [...] października 2016 r. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 8 października 2018 r., skarżący stwierdził, że w rozmowie telefonicznej z pracownikiem Biura Kadr Komendy Głównej Policji poinformowano go, ze zobowiązany jest czekać ze złożeniem wniosku o przywrócenie do służby w Policji do czasu uprawomocnienia się wyroku uniewinniającego. Jednocześnie, skarżący zapewnił, że w toku innej, późniejszej rozmowy poinformowano go, że ma oczekiwać na zakończenie postępowania przed Sądem Najwyższym zainicjowanym przez kasację Prokuratora Regionalnego. Ponadto, skarżący wskazał, że próbował osobiście porozmawiać w Komendzie Głównej Policji z kimś z kierownictwa Biura Kadr Komendy Głównej Policji, lecz nie wpuszczono go do gmachu Komendy Głównej Policji. Skarżący stwierdził także, iż w piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r., do którego załączył prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego w [...], oświadczył on gotowość powrotu do służby. W konsekwencji, skarżący uznał, iż sporne rozstrzygnięcia organów obu instancji są niezasadne, co powoduje, iż powinien on zostać przywrócony do służby w Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga A. K. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r., nr [...], orzekający o zwolnieniu skarżącego z dniem [...] września 2017 r. ze służby w Policji - nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organy administracji obu instancji, wydając sporne decyzje, nie dopuściły się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem - wbrew zarzutom strony skarżącej - w sposób prawidłowy wyjaśniły w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć, dlaczego przyjęły, że w przypadku skarżącego zachodzi przesłanka do zwolnienia z Policji na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 i 7 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Sąd uznał w konsekwencji, że organy obu instancji - wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia skarżącego z Policji - dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisu art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że zarówno Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, jak i Komendant Główny Policji, wydając wspomniane rozstrzygnięcia personalne w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji - nie dopuścili się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. W ocenie Sądu, na wstępie wszelkich rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności zaskarżonej decyzji Ministra i spornego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji, należy wyraźnie zaznaczyć, że stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Nie ulega wątpliwości, że przywrócenie funkcjonariusza do służby w Policji następuje z mocy prawa, z datą prawomocności wyroku uchylającego decyzję zwolnieniową. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, jeżeli w takiej sytuacji reaktywacja stosunku służbowego następuje z mocy prawa, to oczywistym również jest to, iż samo przywrócenie do służby nie zależy od woli policjanta, czy też organów Policji, ani nie wymaga podejmowania przez nich w tym konkretnym zakresie jakichkolwiek działań. Należy zauważyć, że przepisy ustawy o Policji nie wprowadzają żadnych rozwiązań, od spełnienia których uzależnione byłoby przywrócenie do służby. Regulacje te nie dają również jakichkolwiek podstaw do wydawania decyzji o przywróceniu do służby (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1409/13, LEX nr 1517981, czy też wyrok NSA z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 1968/12, LEX nr 1360833). Niemniej, należy jednocześnie wyraźnie wskazać, że jakkolwiek samo reaktywowanie stosunku służbowego w omawianej sytuacji nie wymaga żadnej aktywności ze strony zarówno przywróconego do służby policjanta, jak i organu, to jednak dalsze istnienie takiego stosunku zależy już od podjęcia przez policjanta określonych działań w ściśle wyznaczonym przez ustawodawcę terminie. Otóż, wskazać trzeba, że zgodnie z art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3 tej ustawy. Art. 42 ust. 7 ustawy o Policji stanowi, że przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego. W tej sytuacji, skoro wspomniany przepis art 42 ust. 2 ustawy o Policji wymaga, aby zainteresowany policjant zgłosił gotowość do niezwłocznego podjęcia służby w Policji, składając stosowne oświadczenie w tym zakresie w terminie 7 dni od przywrócenia do służby, to - zdaniem Sądu - uznać należy, że niedopełnienie powyższego wymogu - niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy - musi skutkować zwolnieniem policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 cyt. ustawy. W ocenie Sądu, wskazać należy w tym miejscu, że użycie w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji zwrotu "stosunek służbowy ulega rozwiązaniu" oznacza, iż zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie tego przepisu ma charakter obligatoryjny, co potwierdza również dotychczasowe orzecznictwo (vide: m.in. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1409/13, LEX nr 1517981). W tej sytuacji, uznać należy, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji prawidłowo wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że z powołanych przepisów cyt. ustawy wynika jednoznacznie, iż w sytuacji, gdy policjant we wskazanym terminie 7 dni nie zgłosi gotowości niezwłocznego podjęcia służby w Policji, obowiązkiem organu jest wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia takiego funkcjonariusza ze służby w Policji, nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym rozpoczął się bieg terminu określony w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji. Z analizy akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący A. K. został przywrócony do służby w Policji z dniem [...] października 2016 r., tj. z dniem wydania wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]Wydział [...], sygn. akt [...], na mocy którego uniewinniono go od popełnienia zarzucanych mu czynów. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, Komendant Główny Policji - działając jako organ pierwszej instancji - zasadnie przyjął, że bieg 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, przewidziany do złożenia stosownego oświadczenia woli o gotowości do podjęcia służby, rozpoczął się następnego dnia, licząc od daty uprawomocnienia się wspomnianego wyżej wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] i upłynął bezskutecznie w dniu [...] października 2016 r. Tymczasem, jak słusznie ustalił Komendant Główny Policji, skarżący A. K. zgłosił gotowość do niezwłocznego podjęcia służby dopiero w dniu [...] lutego 2017 r., przesyłając do organu pierwszej instancji pismo, w którym wyraźnie oświadczył prośbę o przywrócenie do służby w Policji na dotychczas zajmowanym stanowisku. W tym miejscu warto zauważyć, że gdyby nawet uznać, iż wspomniany 7-dniowy termin rozpoczął swój bieg z dniem wpływu do Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji pierwszego wystąpienia skarżącego zawierającego wniosek o wypłatę określonych świadczeń w związku z "prawomocnym uniewinnieniem w sprawie [...] prowadzonej przed Sądem Okręgowym w [...] oraz przed Sądem Apelacyjnym w [...], tj. z dniem [...] grudnia 2016 r., to uznać trzeba, iż termin ustawowy na zgłoszenie gotowości do podjęcia służby również upłynął bezskutecznie. W konsekwencji, Sąd uznał, że organy obu instancji, rozstrzygając w niniejszej sprawie - zasadnie stwierdziły w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, że skarżący uchybił terminowi przewidzianemu w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, albowiem zgłosił swoją gotowość do służby po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności. W tej sytuacji, w związku z faktem braku zgłoszenia przez skarżącego gotowości podjęcia służby w terminie wskazanym w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji (7 dni od dnia przywrócenia do służby), tj. w przedmiotowej sprawie od dnia [...] października 2016 r., uznać należy, że zarówno Komendant Główny Policji, jak i organ odwoławczy zasadnie przyjęli, że zachodzi podstawa do obligatoryjnego zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] września 2017 r., na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 i 7 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. Zdaniem Sądu, należy uznać, że o ile nie ulega wątpliwości, że w świetle brzmienia wskazanego powyżej przepisu art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, przyjąć trzeba, że gotowość powrotu do służby w Policji może zostać wyrażona również ustnie przez policjanta (podobnie: m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1324/11), to jednak w przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał, aby powołane przez niego zarówno w skardze, jak i na rozprawie przed Sądem twierdzenia znajdowały potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Skarżący nie wykazał bowiem, a nawet nie uprawdopodobnił, aby został wprowadzony w błąd przez bliżej nieustalonego pracownika Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji, co przyczyniło się do uchybienia przez niego terminu wskazanego w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji. Wobec powyższego, należy uznać, że zarówno Minister, jak i Komendant Główny Policji, wydając oba sporne rozstrzygnięcia personalne w stosunku do skarżącego, nie uchybili normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjęli wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, zaś wcześniej - Komendant Główny Policji nie dopuścili się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście przepisu 42 ust. 2 ustawy o Policji, wszechstronnie wyjaśnili wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnili w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanego wyżej przepisu - należało zwolnić stronę skarżącą ze służby w Policji. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.