II SA/Wa 2421/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2020 r. sprawy ze skargi J. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. J. S. zaskarżył w całości rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. o utrzymaniu w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2019r. w przedmiocie zwolnieniu ze służby funkcjonariusza Policji. Rozkaz personalny o zwolnieniu [...] J. S. ze służby w Policji został wydany w następstwie zakończenia postępowania administracyjnego sygn. akt [...], wszczętego w dniu [...] marca 2019 roku mającego na celu zastosowanie w odniesieniu do wymienionego funkcjonariusza fakultatywnego trybu zwolnienia ze służby w Policji określonego w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. gdy wymaga tego ważny interes służby. Zgodnie z ustalonym w sprawie stanie faktycznym w dniu [...] marca 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zapoznał się z wnioskiem Komendanta Powiatowego Policji w [...] o zwolnienie [...] J. S. – [...] Komisariatu Policji w [...] na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. z uwagi na ważny interes służby. Z uzasadnienia wniosku wynikało, że w dniu [...] listopada 2018 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] w prowadzonym śledztwie sygn. akt [...] wydał postanowienie o przedstawieniu [...] J. S. zarzutu popełnienia przestępstw z art. 231 § 1 k.k. i art. 271 § 1 k.k. i art. 155 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Ponadto postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. prokurator zastosował wobec wymienionego funkcjonariusza środki zapobiegawcze w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji oraz poręczenia majątkowego. W następstwie powyższej informacji Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. zawiesił wskazanego funkcjonariusza w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, tj. od dnia [...] listopada 2018 r. do dnia [...] lutego 2019 r. Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. przedłużył okres zawieszenia w czynnościach służbowych z dniem [...] lutego 2019 r. do czasu ukończenia postępowania karnego. Dnia [...] stycznia 2019 r. wpłynęło do Komendy Powiatowej Policji w [...] pismo z Prokuratury- Rejonowej w [...] informujące, że w dniu [...] grudnia 2018 r. przesłano do Sądu Rejonowego w [...] akt oskarżenia, w którym [...] J. S. oskarżony został o wskazane wyżej przestępstwa. We wniosku Komendant Powiatów Policji w [...] podkreślił także, że pozostawienie w służbie w Policji wymienionego funkcjonariusza, oskarżonego o przekroczenie swoich uprawnień działając na szkodę drugiego człowieka i interesu publicznego wpłynęłoby negatywnie na wizerunek Policji w oczach społeczeństwa. Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] marca 2019 r. polecił wszcząć postępowanie administracyjne zmierzające do ustalenia, czy zaistniały przesłanki do zwolnienia [...] J.S. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W związku z wszczętym postępowaniem administracyjnym Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] marca 2019 r. skierował do Zarządu Wojewódzkiego [...] Policjantów Województwa [...] pismo informujące o wszczęciu postępowania sygn. akt [...] z prośbą o wydanie opinii na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Do dnia sporządzenia niniejszego rozkazu Zarząd Wojewódzki [...] Policjantów województwa [...] nie zajął stanowiska w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał, że przepis art. 43 ust. 3 ustawy o Policji obliguje prowadzącego postępowanie administracyjne do wystąpienie do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia. Przepis ten jednak nie wskazuje środków, którymi dysponuje organ do wyegzekwowania takiej opinii. Z powyższego wynika, że przewidziany obowiązek konsultacji sprowadza się jedynie do obowiązku zwrócenia się do organizacji związkowej o udzielenie opinii w przedmiocie planowanego przez organ zwolnienia konkretnego policjanta ze służby w Policji. Tym samym jeżeli organ wystąpił do organizacji związkowej o udzielenie opinii w sprawie zwolnienia policjanta ze służby to niewyrażenie w zakreślonym terminie opinii nie oznacza, że obowiązek konsultacji, o jakim mowa w art. 43 ust 3 ustawy o Policji, nie został zrealizowany. W takiej sytuacji brak opinii związku zawodowego nie wpływa na dopuszczalność skorzystania przez organ z przyznanych mu przez ustawodawcę kompetencji i rozwiązania z policjantem stosunku służbowego. Dnia [...] marca 2019 r. doręczono stronie zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy, o Policji. W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego zgromadzono obszerny materiał dowodowy obejmujący kserokopie materiałów postępowania przygotowawczego prowadzonego w Prokuraturze Rejonowej w [...] sygn. akt [...]. Dodatkowo włączono do akt postępowania administracyjnego skany artykułów, które ukazały się w prasie i zrzuty ekranu informacji zamieszczonych w Internecie wraz z komentarzami, dotyczące przedmiotowego zdarzenia. Przesłuchano także w charakterze strony [...] J.S. W oparciu o wskazany wyżej materiał dowodowy ustalono następujący stan faktyczny sprawy. W dniu [...] listopada 2018 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w [...], w śledztwie sygn. akt [...] przedstawił [...] J.S. zarzut popełnienia przestępstw z art. 231 § 1 kk i inne. Następnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. o zmianie postanowienia o przedstawieniu zarzutów prokurator zarzucił funkcjonariuszowi popełnienie przestępstw polegających na tym że: "w dniu [...] stycznia 2015 r. w [...] i [...], woj. [...] jako funkcjonariusz publiczny - funkcjonariusz Policji, działając wspólnie i w porozumieniu z A. K. nie dopełnili obowiązków służbowych, w ten sposób, że w sytuacji faktycznego zatrzymania w celu wytrzeźwienia M. H., nie sporządzili jego protokołu zatrzymania zgodnie z art. 40 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a nadto nie doprowadzili zatrzymanego do izby wytrzeźwień, placówki, podmiotu leczniczego ani miejsca zamieszkania, pobytu lub do jednostki Policji, a dokonali jego przewiezienia poza miejsce jego zamieszkania w okolicę miejscowości [...], gdzie bezprawnie pozostawili pokrzywdzonego, znajdującego się pod wpływem alkoholu z dala od zamieszkałych zabudowań, w terenie leśnym, w sytuacji niekorzystnych warunków pogodowych, tj. niskiej temperatury powietrza oraz pory nocnej, czym doprowadzili do nieumyślnego spowodowania śmierci M.H. z powodu wyziębienia, do której doszło nie później niż [...] stycznia 2015r., przy czym dla uwiarygodnienia prawidłowości wykonanych z M. H. czynności J. S. poświadczył nieprawdę w dokumencie mającym znaczenie prawne - notatniku służbowym, w którym wskazał, że M. H. pozostawiono w [...] na tzw. Rynku, czym działali na szkodę M.H.i i interesu publicznego, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. i art. 271 § 1 k.k. i art. 155 k.k.''. Następnie w dniu [...] stycznia 2019 r. do Komendy Powiatowej Policji w [...] wpłynęło pismo z Prokuratury Rejonowej w [...] informujące, że w dniu [...] grudnia 2018 r. do Sądu Rejonowego w [...] przesłano akt oskarżenia przeciwko wskazanemu funkcjonariuszowi. Organ wskazał, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego zapewniono stronie czynny udział w postępowaniu administracyjnym, a w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] marca 2019 roku w sposób wyczerpujący poinformowano stronę o przysługujących jej uprawnieniach w postępowaniu administracyjnym. Stronie przed złożeniem wyjaśnień umożliwiono zapoznanie się z aktami prowadzonego postępowania administracyjnego poprzez wykonanie ich fotokopii w dniu [...] kwietnia 2019 r. W dniu [...] kwietnia 2019 r. w obecności ustanowionego pełnomocnika przesłuchano J. S. w charakterze strony. Funkcjonariusz wyjaśnił, że nie przyznał się do zarzucanego mu przestępstwa. Zaznaczył, że pozostawienie go w służbie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego pozwoli respektować zasadę domniemania niewinności oraz nie będzie godzić w wizerunek Policji jako formacji w oczach społeczeństwa. Podkreślił, że samo przedstawienie zarzutów nie przesądza jeszcze o tworzeniu negatywnego wizerunku, a w tym nie świadczy o samej winie. Następnie stronę i pełnomocnika zaznajomiono z aktami postępowania. W trakcie czynności strona oświadczyła, że nie składa wniosków, uwag oraz zarzutów. Wobec powyższego stwierdzić należy, że stronie w sposób wyczerpujący zapewniono dostęp do akt postępowania w trakcie jego trwania. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji zwolnił J. S. ze służby w Policji z dniem [...] maja 2019 r. Decyzji tej, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast została ona doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 8 maja 2019 r. W dniu [...] maja 2019 r. (data stempla pocztowego), w terminie ustawowym, pełnomocnik J. S. złożył odwołanie od wyżej wskazanego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], zaskarżając go w całości. Wniósł o jego uchylenie w całości i przywrócenie do służby w Policji, a także o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności tej decyzji. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2019r. Organ wskazał, iż już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, przeciwko któremu skierowano akt oskarżenia o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2016 r., sygn. akt 1 OSK 1594/15, a także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r, sygn. akt 11 SA/Wa 314/13 oraz z dnia 13 lutego 2015 r., sygn. akt IISA/Wa 1031/14). W ocenie Komendanta Głównego Policji skierowanie przeciwko J.S. aktu oskarżenia o popełnienie wskazanego przestępstwa sprawia, iż wymieniony niewątpliwie utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. Skarżący jako policjant był bowiem zobowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw oraz reagowania na wszelkie przejawy łamania prawa. Tymczasem sam stał się oskarżonym o popełnienie przestępstwa. Tym samym uznać należy, że J. S. nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają natomiast pozostawienie wymienionego w służbie. J. S. zaskarżył w całości rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. o utrzymaniu w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2019r. w przedmiocie zwolnieniu ze służby funkcjonariusza Policji. Skarżący zarzucił obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 138 § 2 zd. 1 k.p.a. poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji w sprawie niebędącej tożsamą pod względem przedmiotowym ze sprawą rozpoznaną przez organ I instancji w sytuacji, w której zgodnie z wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego należało wydać decyzję o uchyleniu zaskarżonego rozkazu personalnego i przekazaniu sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarżący podnosił, iż w postępowaniu pierwszoinstancyjnym organ wystąpił ze stosownym wnioskiem do związku zawodowego policjantów, jednakże w treści tego wniosku nie wyznaczył mu jakiegokolwiek terminu na zajęcie stanowiska. Po upływie pewnego okresu, z uwagi na niewpłynięcie przedmiotowej opinii, organ I instancji - powołując się w tym zakresie na treść jednego z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyr. NSA z 12 marca 2015 r., I OSK 723/14, LEX nr 1652631) - postanowił wydać rozkaz personalny bez konieczności uwzględniania w tym zakresie stanowiska związku zawodowego. Rzeczona opinia wpłynęła na adres Policji na etapie postępowania przed organem II instancji. Z treści tego dokumentu wynikało, że związek zawodowy jednoznacznie sprzeciwił się podejmowaniu decyzji o zwolnieniu Skarżącego ze służby, wskazując w tym zakresie szereg argumentów mających potwierdzać nietrafność tego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy przyjął, że okoliczność, iż z opinią tą nie zapoznał się wcześniej organ I instancji bynajmniej nie miała żadnego wpływu na przebieg postępowania, a w związku z czym wziął pod uwagę jedynie fakt, że sam nie podziela argumentacji wyrażonej przez związek zawodowy i w związku z tym utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Skarżący przy tym nie twierdzi, że przedmiotowa opinia związku zawodowego powinna mieć decydujący wpływ na kształt decyzji organu II instancji, a jedynie, że z uwagi na fakt, że organy poszczególnych instancji kolejno nie miały i miały możliwość zapoznania się z tą opinią, sprawia, że rozpatrywana przezeń sprawy nie są względem siebie tożsame. Być może organ I instancji, w sytuacji, w której zapoznałby się z opisywaną opinią, wydałby orzeczenie o zasadniczo odmiennej treści, a w konsekwencji do rozpoznania sprawy przez organ II instancji w ogóle by doszło. Prowadzi to do wniosku, że organ I instancji niejako został pozbawiony jakiejkolwiek samodzielności w rozstrzyganiu spraw administracyjnych, albowiem organ wyższego stopnia w sposób bezrefleksyjny przyjął, że skoro jego samego nie przekonały twierdzenia związku zawodowego, to nie ma żadnych powodów dla których miałby się z nią zapoznać organ a quo. Skarżący podnosi, że niezapoznanie się przez organ stopnia podstawowego z opinia związku zawodowego w przedmiocie zasadności zwolnienia go ze służby wynikało wyłącznie z faktu naruszenia przez ten organ przepisów postępowania, tj. art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, którego to naruszenia nie dopatrzył się jednak organ odwoławczy, a w konsekwencji błędnie zaniechał zastosowania art. 138 § 2 zd. 1 k.p.a. Podtrzymując w tym miejscu argumentację wyrażono już wcześniej w treści odwołania skierowanego do organu ad quem, skarżący wskazuje, że w toku postępowania doszło do błędnego zinterpretowania przywołanego przepisu. Na gruncie tego unormowania przyjmuje się, że z uwagi na niedysponowanie przez organ administracji publicznej jakimikolwiek środkami mającymi na celu wyegzekwowanie przezeń opinii organizacji związkowej, przepis ten należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na organ jedynie obowiązek dotyczący zwrócenia się do takiej organizacji. Z tym jednak zastrzeżeniem, że organ zostaje zwolniony z obowiązku wyczekiwania na stosowną odpowiedź wyłącznie wtedy, gdy wyznaczył organizacji związkowej odpowiedni czas na udzielenie takiej odpowiedzi. Zdaniem skarżącego w rozpatrywanym przez organ II instancji stanie faktycznym organ a quo nie tylko nie wyznaczył związkowi zawodowemu policjantów odpowiedniego terminu na sporządzenie oraz przesłanie przedmiotowej opinii, ale też - o minori ad maius - nie wyznaczył jakiegokolwiek terminu (tj. nieodpowiedniego). Skarżący wskazuje, że zaniechanie oczekiwania na stosowną opinię pomimo niezakreślenia właściwemu organowi jakiegokolwiek terminu na jej sporządzenie należy uznać za przejaw rażącego naruszenia prawa. Komendant Główny Policji wnosił o oddalenie skarg w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organ prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego. Kontrolując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zwolnienie ze służby, dokonywane na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 1-9 ustawy o Policji, ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu (m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 listopada 2012 r., II SA/Wa 996/12, LEX nr 1249171). W tym trybie można zwolnić policjanta ze służby tylko wtedy, gdy wymaga tego ważny interes służby, a zwolnić go nie można z innej przesłanki obligatoryjnej lub fakultatywnej, określonej w ustawie o Policji (wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2006 r., II SA/Wa 927/06; wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 czerwca 2012 r., II SA/Wa 685/12, LEX nr 1230651). Szczególny charakter służby publicznej służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne niż w przypadku pozostałych zawodów i funkcji ukształtowanie statusu służbowego, w tym w zakresie jego utraty. Wśród służb mundurowych Policja wyróżnia się bowiem zakresem przydzielonych jej zadań, które mają charakter wieloaspektowy. Jest przede wszystkim formacją uzbrojoną służącą społeczeństwu i przeznaczoną do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2012 r., II SA/Wa 1536/12, LEX nr 1249115). W realiach niniejszej sprawy przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, z uwagi na ważny interes służby, została przez organy Policji wystarczająco wykazana. Organy bowiem prawidłowo uznały, że specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie sprawiają, iż samo podejrzenie szczególnie nagannych działań funkcjonariusza, skutkujących postawieniem skarżącemu przez prokuratora zarzutów popełnienia przestępstw, stanowi przesłankę zwolnienia ze służby na podstawie ww. przepisu. Podejrzenie funkcjonariusza o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Funkcjonariusze Policji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby, pozostaje bowiem, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. W dniu [...] listopada 2018 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w [...], w śledztwie sygn. akt [...] przedstawił [...]. J.S. zarzut popełnienia przestępstw z art. 231 § 1 kk i inne. Następnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. o zmianie postanowienia o przedstawieniu zarzutów prokurator zarzucił funkcjonariuszowi popełnienie przestępstw polegających na tym że: "w dniu [...] stycznia 2015 r. w [...] i [...], woj. [...] jako funkcjonariusz publiczny - funkcjonariusz Policji, działając wspólnie i w porozumieniu z A. K.nie dopełnili obowiązków służbowych, w ten sposób, że w sytuacji faktycznego zatrzymania w celu wytrzeźwienia M. H.[...] nie sporządzili jego protokołu zatrzymania zgodnie z art. 40 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a nadto nie doprowadzili zatrzymanego do izby wytrzeźwień, placówki, podmiotu leczniczego ani miejsca zamieszkania, pobytu lub do jednostki Policji, a dokonali jego przewiezienia poza miejsce jego zamieszkania w okolicę miejscowości [...], gdzie bezprawnie pozostawili pokrzywdzonego, znajdującego się pod wpływem alkoholu z dala od zamieszkałych zabudowań, w terenie leśnym, w sytuacji niekorzystnych warunków pogodowych, tj. niskiej temperatury powietrza oraz pory nocnej, czym doprowadzili do nieumyślnego spowodowania śmierci M. H. z powodu wyziębienia, do której doszło nie później niż [...] stycznia 2015r., przy czym dla uwiarygodnienia prawidłowości wykonanych z M. H. czynności J. S. poświadczył nieprawdę w dokumencie mającym znaczenie prawne - notatniku służbowym, w którym wskazał, że M. H. pozostawiono w [...] na tzw. Rynku, czym działali na szkodę M. H.i interesu publicznego, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. i art. 271 § 1 k.k. i art. 155 k.k. w zw. z art. 11 § 2 kk''. Następnie w dniu 7 stycznia 2019r. do Komendy Powiatowej Policji w [...] wpłynęło pismo z Prokuratury Rejonowej w [...] informujące, że w dniu [...] grudnia 2018 r. do Sądu Rejonowego w [...] przesłano akt oskarżenia przeciwko wskazanemu funkcjonariuszowi. Postawienie zarzutu popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego, którego waga i ciężar bulwersują lokalną społeczność i które zostało popełnione w związku ze służbą w policji i podczas podejmowanej interwencji, narusza dobro służby (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 4119/18). Ponadto, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, iż zwolnienie policjanta ze służby na powyższej podstawie pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym, co oznacza, że zwolnienie może nastąpić także przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. Tym samym nie jest rolą organu Policji w takiej sprawie oczekiwanie na zakończenie postępowania karnego lub też prowadzenie postępowania mającego podważyć zasadność przedstawionych policjantowi zarzutów karnych, czy też zastosowanych środków zapobiegawczych (vide: wyrok NSA z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1738/07). Oceniając działanie organów w tym kontekście należy uznać, że były one prawidłowe i zgodne z przytoczonymi przepisami. Kolejno, odnosząc się do oceny prawidłowości zastosowania art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, tytułem wstępu należy wskazać, iż zasięgnięcie opinii organizacji zakładowej związku zawodowego jest obligatoryjne, ale wymóg ten oznacza jedynie, że organ planując zwolnienie policjanta ma obowiązek uprzedzić o tym organizację związkową i umożliwić jej zajęcie w tym zakresie stanowiska. Żaden przepis prawa nie obliguje natomiast organizacji związkowej do merytorycznej wypowiedzi w kwestii zapowiedzianego zwolnienia policjanta ze służby. Organizacja związkowa ma tym samym prawo - bez podania przyczyn - uchylić się od wyrażenia omawianej opinii (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 4 lipca 2016 r., sygn. akt. I OSK 111/15). Przewidziany w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji obowiązek konsultacji sprowadza się jedynie do obowiązku zwrócenia się do organizacji związkowej o udzielenie opinii w przedmiocie planowanego przez organ zwolnienia konkretnego policjanta ze służby. Dopuszczalność rozwiązania stosunku służbowego zależy od zasięgnięcia a nie uzyskania przedmiotowej opinii. Nie można uzależniać działań organu od spełnienia warunków, których ustawodawca w tym zakresie wprost nie przewidział. Zasięgnięcie opinii jest obligatoryjne, ale wymóg ten oznacza jedynie, że organ planując zwolnienie policjanta ma obowiązek uprzedzić o tym organizację związkową i umożliwić jej zajęcie w tym zakresie stanowiska. Ustawodawca nie nałożył przy tym na organie obowiązku zakreślenia terminu na zajęcie stanowiska. Jedynym wymogiem w tym zakresie jest umożliwienie organizacji związkowej zajęcia stanowiska, co w niniejszej sprawie zostało zrealizowane. W związku z wszczętym postępowaniem administracyjnym Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] marca 2019 r. skierował do Zarządu Wojewódzkiego [...] Policjantów Województwa [...] pismo informujące o wszczęciu postępowania sygn. akt [...] z prośbą o wydanie opinii na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Do dnia sporządzenia rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2019r. Zarząd Wojewódzki [...] Policjantów Województwa [...] nie zajął stanowiska w przedmiotowej sprawie. Komendant Wojewódzki Policji zwrócił się zatem o wydanie opinii w sprawie planowanego rozwiązania stosunku służbowego skarżącego. Fakt, że organizacja wstrzymała się od wyrażenia takiej opinii na etapie postępowania przed organem I instancji, nie oznacza, że tryb przewidziany w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji nie został zachowany. W takiej sytuacji braku opinii związku zawodowego nie mógł wpłynąć na dopuszczalność skorzystania przez organ z przyznanych mu przez ustawodawcę kompetencji rozwiązania z policjantem stosunku służbowego. Wbrew odmiennym zapatrywaniom skarżącego, organom orzekającym nie można zatem skutecznie zarzucić złamania art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Istotą sprawy było dokonanie przez organ ustalenia, czy pozostawienie skarżącego w służbie narusza ważny interes służby i uzasadnia jego zwolnienie ze służby. Organy dokonały w tej sprawie prawidłowej wykładni i właściwie zastosowały przepis art. 41 ust. 2 pkt 5, jak też art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w sposób wyczerpujący uzasadniając przy tym podjęte rozstrzygnięcia, co pozwoliło Sądowi stwierdzić, iż ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie była dowolna. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) orzekł, jak w wyroku.