II SA/Wa 255/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi B. Z. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Zarząd Dzielnicy [...] W. uchwałą z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w sprawie rozpatrzenia wniosków o najem lokali mieszkalnych, działając na podstawie § 6 pkt 8 uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazywania dzielnicom m.st. Warszawa do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 220, poz. 9485 ze zm.) oraz § 24 ust. 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 09 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.): - odmówił zakwalifikowania wniosku B. Z. o zawarcie najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. O podjęciu przedmiotowej uchwały B. Z. została poinformowana pismem Naczelnika Wydziału [...] dla Dzielnicy [...] W. z dnia [...] października 2013 r. Pismem z dnia 22 stycznia 2015 r. B. Z. wniosła - za pośrednictwem organu - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] (22 stycznia 2015 r. - data wpływu pisma do organu), w treści której zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesłał stronie skarżącej, przy piśmie z dnia 24 lutego 2015 r., urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, celem jego wypełnienia i zwrotu do Sądu w terminie siedmiu dni. Wezwanie Sądu wraz z urzędowym formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy doręczono stronie skarżącej w dniu 13 marca 2015 r. (dowód doręczenia ww. wezwania w aktach sądowych sprawy). W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona skarżąca w dniu 20 marca 2015 r. (data stempla pocztowego) nadesłała wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwróciła się do WSA w Warszawie o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Organ podniósł, iż przedmiotowa skarga została wniesiona bez wcześniejszego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego podjęciem zaskarżonej uchwały. Zarządzeniem referendarza sądowego z 01 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 255/15 wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy został przekazany do rozpoznania Sądowi (art. 247 w zw. z art. 258 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: ppsa). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Przyznanie prawa pomocy następuje w przypadku spełnienia dwóch kategorii przesłanek. Pierwszą z nich reguluje art. 246 § 1 ppsa, i jest nią wykazanie przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Druga przesłanka określona w art. 247 ppsa ma charakter negatywny, bowiem jej wystąpienie wyłącza możliwość przyznania prawa pomocy, nawet przy spełnieniu przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub choćby częściowym. W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że potrzeba zastosowania art. 247 ppsa zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia z uwagi na zaistnienie przesłanek określonych w art. 58 § 1 ppsa lub też, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona (por. postanowienia NSA z dnia 19 sierpnia 2009 r. sygn. akt I OZ 788/09, LEX nr 552419; z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt I OZ 35/09 LEX nr 551912; z dnia 4 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 561/08, LEX nr 494352). Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (vide J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 508). Zatem Sąd zobligowany jest odmówić stronie przyznania prawa pomocy, gdy stan faktyczny i prawny sprawy nie pozostawia najmniejszych wątpliwości co do braku podstaw do uwzględnienia skargi. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie skarżąca uczyniła uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi. Skarga B. Z. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] stanowi skargą na uchwałę, która nie ma charakteru uchwały z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), a zatem nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżona uchwała zawiera jedynie stanowisko władz dzielnicy, będące odpowiedzią na propozycję (ofertę) lokatora konkretnego lokalu, dotyczącą zawarcia z nim umowy ściśle określonego, zindywidualizowanego lokalu. Skarga wniesiona na tego rodzaju uchwałę nie podlega kognicji sądu administracyjnego i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa. Niezależnie od powyższego, nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że skarga wniesiona na tego typu uchwałę podlegała kognicji sądu administracyjnego, to w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wniosła skargę do Sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Skarżąca przed wniesieniem przedmiotowej skargi do Sądu nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa w sprawie zaskarżonej uchwały. Natomiast brak wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu jest równoznaczne z oczywistą bezzasadnością skargi w rozumieniu art. 247 ppsa. Powyższe okoliczności skutkują oczywistą bezzasadnością skargi, która podlega odrzuceniu. Natomiast oczywista bezzasadność skargi implikuje obowiązek odmowy przyznania prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.