II SA/Wa 257/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Janusz Walawski, Andrzej Kołodziej (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 lipca 2016 r. sprawy ze skargi B. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania - oddala skargę - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 oraz art. 144 i art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.); zwanej dalej k.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ podał, że powyższą decyzją Prezydent [...] uchylił, po wznowieniu postępowania, własną decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] przyznającą B.G. dodatek mieszkaniowy w kwocie [...] zł [...] gr miesięcznie od dnia [...] listopada 2010 r. do dnia [...] kwietnia 2011 r. i orzekł o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego za ten okres. Została ona wysłana stronie w dniu 18 czerwca 2013 r. (pieczęć pocztowa na kopercie znajdującej się w aktach sprawy). Z adnotacji na kopercie wynika, że 20 czerwca 2013 r. pozostawiono ją w placówce pocztowej, a informację o tym, czyli tzw. awizo umieszczono w skrzynce pocztowej adresatki. Przesyłkę awizowano powtórnie 28 czerwca 2013 r. Wobec niepodjęcia jej w terminie, w dniu 5 lipca 2013 r. zwrócono ją do nadawcy, czyli organu I instancji. W dniu 12 lipca 2013 r. wysłano decyzję ponownie, a strona odebrała ją w dniu 29 lipca 2013 r. Odwołanie od powyższej decyzji B.G. wiosła w dniu 12 sierpnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznając decyzję za doręczoną stronie w dniu 4 lipca 2013 r. (doręczenie zastępcze) stwierdziło, że odwołanie złożono z uchybieniem czternastodniowego terminu do jego wniesienia, bowiem termin do jego wniesienia upłynął w dniu 17 lipca 2013 r. Organ wyjaśnił, że powtórne wysłanie decyzji nie może mieć skutku procesowego, ponieważ stałoby to w sprzeczności z przepisem art. 44 § 4 k.p.a. Skargę na postanowienie z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła B.G. wnosząc o jego uchylenie. Wskazała, że zaskarżone postanowienie zostało wydane niezgodnie z prawem, bowiem na podstawie nieobowiązującego art. 1 i 2 ustawy dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych powyżej kryteriów należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i tylko w tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest władny wypowiedzieć się, czy jest ono zgodne z prawem. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Wskazać należy, że odwołanie jest instytucją procesową umożliwiającą uprawnionym podmiotom zaskarżenie decyzji administracyjnej. Warunkiem skuteczności wniesienia przez stronę odwołania jest zachowanie czternastodniowego terminu do jego wniesienia, rozpoczynającego bieg od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 § 2 kpa). Organ odwoławczy jest zobowiązany w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie od kwestionowanego przez stronę rozstrzygnięcia zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek stwierdzenia uchybienia terminu w sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione po jego upływie. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a., co wynika wprost z treści przepisu. W związku z tym, stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do art. 134 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 496/11, z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2079/10, z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1743/10, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpoznanie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony na wniosek strony, stanowiłoby bowiem rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a). Stosownie do treści art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie, od dnia jej ogłoszenia stronie. Organ administracji publicznej właściwy do rozpatrzenia odwołania zobowiązany jest więc ustalić, czy odwołanie zostało złożone w terminie. Zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 k.p.a. 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczenia pisma przez operatora pocztowego, 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta), - w przypadku doręczenia pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórnie zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie - w myśl art. 44 § 4 k.p.a. - uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W rozpoznawanej sprawie wymogi określone powyższym przepisem zostały zachowane. Bezsporne jest, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], uchylająca własną decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. o przyznaniu B.G. dodatku mieszkaniowego od dnia [...] listopada 2010 r. do dnia [...] kwietnia 2011 r. i orzekająca o odmowie przyznania tego dodatku za ten okres, została wysłana na adres wskazany przez skarżącą w dniu 18 czerwca 2013 r. Z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatce w dniu 20 czerwca 2013 r., pozostawiono ją w placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresatki. Po upływie 7 dni przesyłkę awizowano powtórnie, tj. 28 czerwca 2013 r., a wobec niepodjęcia jej w terminie w dniu 5 lipca 2013 r. zwrócono ją do nadawcy, czyli do organu I instancji. Zaznaczyć należy, analizując akta administracyjne, że w rozpoznawanej sprawie zasadne jest uznanie domniemania doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 44 § 3 k.p.a., które nastąpiło w dniu 4 lipca 2013 r. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest zgodne z obowiązującym prawem, bowiem odwołanie złożone w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 12 sierpnia 2013 r. wniesione zostało z uchybieniem ustawowego terminu (dowód: data stempla pocztowego na kopercie). Zgodzić się należy z organem, że fakt ponownej wysyłki, w świetle art. 42-44 k.p.a., pozostaje bez znaczenia prawnego, o ile uprzednio dokonano, jak w niniejszej sprawie, skutecznego doręczenia zastępczego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 160/13, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych nie jest zasadny, albowiem błędne wskazanie publikatora powołanej ustawy nie oznacza wadliwości zaskarżonego postanowienia, szczególnie w sytuacji, kiedy powołane przepisy nie uległy zmianie. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), oddalił skargę. ----------------------- 5