II SA/Wa 268/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (sprawozdawca), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Andrzej Góraj, Protokolant st. sek. sądowy Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi B. R. na zarządzenie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie powołania na stanowisko pełniącego obowiązki Dyrektora Centrum Kultury w [...] postanawia: odrzucić skargę W dniu [...] marca 2015 r. Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2012 r., poz. 406 ze zm.) oraz art. 68 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502 ze zm. ), powołał J. S. na stanowisko pełniącego obowiązki Dyrektora Centrum Kultury w [...] na okres od dnia [...] marca 2015 r. do dnia [...] grudnia 2015 r. w pełnym wymiarze czasu pracy z wynagrodzeniem miesięcznym w wysokości [...] zł brutto. W piśmie z dnia [...] października 2015 r. B. R., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wezwała Prezydenta Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na powołaniu J. S. na stanowisko pełniącego obowiązki Dyrektora Centrum Kultury w [...] bez podstawy prawnej i wbrew kompetencjom ustawowym W uzasadnieniu wskazała w szczególności, iż z art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej jednoznacznie wynika, że organizator posiada jedynie kompetencje do powołania dyrektora instytucji kultury, nie zaś do powołania osoby pełniącej obowiązki dyrektora. Brak przepisu przyznającego expressis verbis upoważnienie do powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora oznacza niedopuszczalność podjęcia przez organ takiego zarządzenia. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. B. R., działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, powołując art 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm.), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na zarządzenie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2015 r. o powołaniu J. S. na stanowisko pełniącego obowiązki Dyrektora Centrum Kultury w [...]. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzuciła naruszenie: 1) art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej poprzez powołanie wymienionej osoby na stanowisko pełniącego obowiązki dyrektora instytucji kultury bez podstawy prawnej i wbrew kompetencjom ustawowym, 2) art. 91 ust. 1 w zw. z art. 26a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej poprzez przekroczenie przez organ uprawnień w postaci "stworzenia" stanowiska nieznanego ustawie, tj. "dyrektora pełniącego obowiązki", 3) art. 6 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), polegające na działaniu organu wbrew przepisom prawa skutkującym naruszeniem zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego zarządzenia w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W motywach skargi skarżąca wskazała, iż z dniem [...] lipca 1991 r. została powołana przez Prezydenta Miasta [...] na stanowisko Dyrektora Miejskiego Domu Kultury w [...] na czas nieokreślony. W tej samej dacie, tj. [...] lipca 1991r., pomiędzy Urzędem Miejskim w [...] a skarżącą - została zawarta umowa o pracę na czas nieokreślony, w której powierzono jej obowiązki Dyrektora Miejskiego Domu Kultury w [...]. Na mocy postanowienia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2014 r., skarżąca została posłem na Sejm RP. Wobec powyższego, w styczniu 2015 r. skarżąca, działając na podstawie art. 29 ustawy z dnia 9 maja 1996r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2199 ze zm.), zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o udzielenie urlopu bezpłatnego i na tej podstawie została "oddelegowana" na urlop bezpłatny na czas sprawowania mandatu. W okresie urlopu bezpłatnego, zastępcą skarżącej był formalnie G. O., pełniący funkcję zastępcy Dyrektora Centrum Kultury w [...] (uprzednio Miejskiego Domu Kultury w [...]) - zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej oraz statutem Centrum Kultury w [...] nadanym uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2008 r. W dniu [...] marca 2015 r. zarządzeniem Prezydenta Miasta [...] J. S. został powołany na stanowisko pełniącego obowiązki Dyrektora Centrum Kultury w [...]. Skarżąca podniosła, iż z art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej jednoznacznie wynika, że organizator ma jedynie kompetencje do powołania dyrektora, nie przewiduje natomiast możliwości powołania na stanowisko "pełniącego obowiązki" dyrektora. Z tego względu, wydanie przez Prezydenta Miasta [...] powyższego zarządzenia należy uznać za niedopuszczalne. Dodatkowo skarżąca podniosła, iż osoba pełniąca obowiązki Dyrektora Centrum Kultury w [...], nie ma legitymacji do działania w imieniu tej instytucji. Wola organizatora jednostki kultury nie może zmieniać bezwzględnie obwiązujących przepisów prawa i tworzyć nowych organów osoby prawnej. Akt powołania na stanowisko pełniącego obowiązki dyrektora należy uznać za nieważny z mocy prawa, jako zmierzający do obejścia prawa. Na czas urlopu bezpłatnego dyrektora jego obowiązki mógł wykonywać jedynie zastępca, którym formalnie w tamtym okresie był G. O. Skarżąca zaznaczyła również, że powołanie na stanowisko pełniącego obowiązki Dyrektora Centrum Kultury w [...] nastąpiło w czasie, kiedy nie był formalnie odwołany Dyrektor, pozostający na urlopie bezpłatnym. Niedopuszczalna jest zaś sytuacja, gdy jednocześnie są ustanowione dwie osoby do sprawowania de facto tej samej funkcji, jako organ osoby prawnej. Z powyższych względów czynność dokonana przez Prezydenta Miasta [...], jako naruszająca interes prawny, a zarazem uprawnienie skarżącej (ale także innych osób), podlega nadzorowi wojewody, nie wykluczając zastosowania środków przewidzianych w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżąca wskazała również, że brak kompetencji do powołania pełniącego obowiązki dyrektora wynika ze statutu Centrum Kultury w [...]. Zgodnie z § 4 i § 10 statutu, nadzór nad instytucją sprawuje Prezydent Miasta [...] i to on powołuje dyrektora, który kieruje utworzoną instytucją kultury jako jej kierownik. Dyrektorem Centrum Kultury w [...] od dnia [...] lipca 1991 r. była skarżąca. Na podstawie § 10 ust. 3 statutu dyrektor instytucji kultury może powołać zastępcę dyrektora. W przedmiotowej sprawie na stanowisko to powołany został G. O. W styczniu 2015 r. skarżąca została "oddelegowana" na urlop bezpłatny w związku z wykonywaniem mandatu posła na Sejm RP, zaś wszelkie jej obowiązki - jako dyrektora instytucji (nie zastrzeżone w sposób szczegółowy) - przejął jej zastępca G. O. W świetle powyższego, w ocenie skarżącej, brak było podstaw prawnych do powołania J. S. na stanowisko pełniącego obowiązki Dyrektora Centrum Kultury w [...]. Do skargi zostały załączone dokumenty potwierdzające przytoczone przez skarżącą okoliczności, w szczególności dotyczące powołania jej na stanowisko Dyrektora Miejskiego Domu Kultury w [...], udzielenie jej urlopu bezpłatnego na czas wykonywania mandatu posła na Sejm RP, a także powołania zastępcy Dyrektora Centrum Kultury w [...]. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Motywując wniosek o odrzucenie skargi organ wskazał, iż skarżąca nie wykazała interesu prawnego do wystąpienia ze skargą w przedmiotowej sprawie, a zarządzenie z dnia [...] marca 2015 r. o powołaniu J. S. na stanowisko pełniącego obowiązki Dyrektora Centrum Kultury w [...] nie wpłynęło w żaden sposób na sferę dotychczasowych uprawnień i obowiązków skarżącej. Organ zaznaczył, iż w dacie wydania zarządzenia z dnia [...] marca 2015 r. skarżąca sprawowała mandat posła na Sejm RP i na mocy przepisu art. 29 ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora przebywała na urlopie bezpłatnym i nie wykonywała żadnych funkcji związanych ze stanowiskiem Dyrektora Centrum Kultury w [...]. Przedmiotowe zarządzenie o powołaniu J. S. na stanowisko pełniącego obowiązki Dyrektora w żaden sposób nie ingerowało w jej uprawnienia, zwłaszcza, że powołanie to miało charakter tymczasowy. Organ podkreślił, że istoty interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną. Skarżąca nie wskazała takiej normy, za taką normę nie można również uznać art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Motywując natomiast wniosek o oddalenie skargi organ wskazał, że w myśl art. 15 ust. 1 i ust. 7 ww. ustawy, powołanie J. S. na stanowisko pełniącego obowiązki Dyrektora Centrum Kultury w [...], jest stosunkiem pracy nawiązanym na podstawie powołania. W związku ze stanem przejściowym, który wystąpił w chwili kiedy skarżąca złożyła wniosek o udzielenie jej urlopu bezpłatnego wobec pełnienia mandatu posła na Sejm RP, stosunek powołania J. S. został nawiązany na okres do dnia [...] grudnia 2015 r. Sama nazwa stanowiska - pełniący obowiązki dyrektora, miała jedynie podkreślić przejściowy charakter zatrudnienia, nie zmieniła jednak charakteru zatrudnienia J. S. Organ zauważył, że powyższe rozwiązanie jest dopuszczalne, co potwierdza orzecznictwo Sądu Najwyższego, który w wyroku z dnia 5 marca 2015 r. (sygn. akt lII PK 50/14) wyraził pogląd, iż "strony stosunku pracy mogą swobodnie ukształtować jego treść w zakresie rodzaju pracy (zakresu obowiązków). Z punktu widzenia prawa pracy nie ma więc przeszkód, aby zakres obowiązków pracownika instytucji kultury został ukształtowany w sposób odpowiadający obowiązkom jej dyrektora (w znaczeniu prawnopracowniczym jest to "p.o. dyrektora")". Organ powołał się również na zmianę przepisów ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej poprzez wprowadzenie art. 16a, który jednoznacznie przesądza o możliwości powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora instytucji kultury. Jak wskazano w uzasadnieniu ustawy zmieniającej, w przypadku sytuacji nietypowych (np. śmierci dyrektora, jego choroby, decyzji o skorzystaniu z uprawnień emerytalnych, czy wcześniejszego odwołania z innych przyczyn przewidzianych ustawą), interes instytucji kultury i jej organizatora wymaga, aby zmiany personalne w jak najmniejszym stopniu oddziaływały na funkcjonowanie instytucji i realizację ustalonego przez nią - z reguły na kilka lat - programu działania. Interes ten wymaga zatem także zapewnienia ciągłości wykonywania funkcji zarządczej w instytucjach kultury, a więc umocowania ustalonej przez organizatora osoby, która mogłaby niezwłocznie podjąć obowiązki dyrektora i kontynuować zaplanowany program działania instytucji do czasu wyłonienia w konkursie nowego dyrektora. Zdaniem organu, istotne w powyższym uzasadnieniu jest określenie, że to organizator ma mieć wpływ na obsadzenie funkcji dyrektora w instytucji kultury. Nawet uprzednie powołanie zastępcy przez nieobecnego dyrektora nie może mieć wpływu na możliwość decydowania przez organizatora o obsadzeniu stanowiska osoby zarządzającej instytucją. Słusznie podkreśla ustawodawca, że zabezpieczone mają zostać "interesy organizatora", a nie np. zastępcy dyrektora instytucji kultury. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. zakres przedmiotowy sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Przepis ten koresponduje z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm. ), wedle którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii istotnych, rażących naruszeń, np. w razie podjęcia uchwały przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury jej uchwalania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2016r., sygn. akt II FSK 3595/13, publ. LEX nr 2036630). Merytoryczna ocena zaskarżonego aktu pod kątem istotnego naruszenia prawa musi być poprzedzona zbadaniem przez Sąd przesłanek skutecznego wniesienia skargi, które jest uwarunkowane następującymi okolicznościami: po pierwsze - zaskarżony akt musi dotyczyć sfery administracji publicznej, po drugie - wniesienie skargi do Sądu wymaga wcześniejszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a nadto zachowania terminu, po trzecie - zaskarżony akt musi nie tylko dotyczyć interesu prawnego, ale również naruszać interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Dopiero w razie spełnienia powyższych przesłanek możliwe jest dokonanie oceny skargi pod kątem jej zasadności. W niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę materię zaskarżonego zarządzenia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2015 r., tj. powołanie na stanowisko pełniącego obowiązki dyrektora Centrum Kultury w [...] - akt ten podlega kognicji sądu administracyjnego. Zaskarżone zarządzenie stanowi równocześnie akt o charakterze personalnym, wywołujący skutki w sferze prawa pracy, oraz działanie organu wykonawczego gminy w sferze administracji publicznej, polegające na rozstrzyganiu sprawy z zakresu władztwa publicznego. Podwójny charakter tego aktu i wywoływanie przez niego dodatkowo skutków regulowanych prawem pracy nie oznacza, że przestaje być on aktem z zakresu administracji publicznej (por uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 16 grudnia 1996 r., sygn. akt OPS 6/96, publ. ONSA 1997, Nr 2, poz. 48; wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2526/11, publ. LEX nr 1113783, wyrok NSA z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2693/11, publ. LEX nr 11123792). Zachowane zostały też formalne warunki wniesienia skargi, gdyż skarżąca pismem z dnia [...] października 2015 r. wezwała Prezydenta Miasta [...] do usunięcia naruszenia polegającego na powołaniu J. S. na stanowisko pełniącego obowiązki Dyrektora Centrum Kultury w [...] bez podstawy prawnej i wbrew kompetencjom ustawowym. Pismo to wpłynęło do organu w dniu 21 października 2015 r., zaś skarga do Sądu została wniesiona w dniu 16 grudnia 2015r. a więc z zachowaniem sześćdziesięciodniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Jak wynika z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego może każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem. Zatem w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28 k.p.a.), stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004r" sygn. akt OSK 476/04, publ. ONSA i WSA z 2005 r., nr 1, poz. 2). Nawet ewentualna sprzeczność uchwały lub zarządzenia z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta lub zarządzenie nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01, publ. LEX nr 81964). Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą lub zarządzeniem, polegający na tym, że akt ten narusza jego interes prawny lub uprawnienie. O powodzeniu skargi przesądza wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Interes ten powinien być aktualny, bezpośredni i realny (por. wyroki NSA z dnia: 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05, publ. LEX nr 192482; z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01, publ. LEX nr 53376). Ponadto, musi to być interes o charakterze osobistym czyli własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Interes ten musi wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego dany akt i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu (wyrok NSA z dnia 23 maja 2002 r., sygn. akt IV SA 1486/01, niepubl.). Konkretność interesu prawnego oznacza, że skarżącemu powinno przysługiwać konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym czy też publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które zostałoby najpóźniej w dacie wniesienia skargi naruszone kwestionowaną uchwałą lub zarządzeniem. Interes prawny musi bowiem wynikać z normy prawa kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała wtoku postępowania, że jej interes prawny - w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym - został naruszony poprzez podjęcie zaskarżonego zarządzenia. W szczególności nie wykazała, iż Prezydent Miasta [...] podejmując zaskarżone zarządzenie naruszył konkretny przepis prawa materialnego, który bezpośrednio wpływałby negatywnie na jej sytuację prawną. Nie uczyniła tego w skardze, na co zasadnie zwrócił uwagę Prezydent Miasta [...] w odpowiedzi na skargę, ani na rozprawie przed tutejszym Sądem. W toku rozprawy pełnomocnik skarżącej stwierdził bowiem, iż nie jest w stanie podać konkretnego przepisu prawa, z którego wynikałoby, że uprawnienia skarżącej zostały naruszone poprzez wydanie zaskarżonego zarządzenia. Naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej nie można wywodzić z powołanego w skardze art. 91 ust. 1 i art 26a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przy czym, jak już wyżej wskazano, sama ewentualna sprzeczność uchwały lub zarządzenia z prawem nie stanowi legitymacji do wniesienia skargi. Również art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2012 r., poz. 406 ze zm.), który przewiduje kompetencje właściwego podmiotu tworzącego instytucję kultury (organizatora) do powołania dyrektora instytucji kultury, nie może być podstawą naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z treścią ww. przepisu, dyrektora instytucji kultury powołuje organizator na czas określony, z zastrzeżeniem ust. 3, po zasięgnięciu opinii związków zawodowych działających w tej instytucji kultury oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję. Odwołanie dyrektora następuje w tym samym trybie. Zasięganie opinii związków zawodowych oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych nie jest konieczne w przypadku wyłonienia kandydata na dyrektora w drodze konkursu. Zaznaczyć należy, że zaskarżonym zarządzeniem z dnia [...] marca 2015 r. Prezydent Miasta [...] powołał J. S. na stanowisko pełniącego obowiązki dyrektora Centrum Kultury w [...] na okres od dnia [...] marca 2015 r. do dnia [...] grudnia 2015 r. W tym okresie - od dnia [...] stycznia 2015 r. - skarżąca przebywała na urlopie bezpłatnym udzielonym jej przez Prezydenta Miasta [...] na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz. U. z 1996 r. Nr 73, poz. 350 ze zm ). Z tego względu nie realizowała obowiązków, ani nie podejmowała żadnych czynności związanych z kierowaniem Centrum Kultury. Poprzez wydanie zaskarżonego zarządzenia jej sytuacja prawna nie uległa zmianie. W szczególności, jak wskazał pełnomocnik skarżącej na rozprawie, w okresie od dnia [...] marca 2015 r. do dnia [...] października 2015 r. J. S., pełniąc obowiązki dyrektora, nie podejmował żadnych czynności prawnych względem skarżącej. W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania, że istnieje związek pomiędzy prawnie gwarantowaną sytuacją skarżącej, a zaskarżonym zarządzeniem, które w istocie nie dotyczy jej osoby. Na marginesie zauważyć należy, że skarżąca mogłaby niewątpliwie wywodzić naruszenie swego interesu prawnego w odniesieniu do zarządzenia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2015 r. o odwołaniu jej ze stanowiska Dyrektora Centrum Kultury w [...]. Ta jednak kwestia wykracza poza materię niniejszej sprawy i nie może być przedmiotem rozważań Sądu w tym postępowaniu. Skarżąca powołała w skardze art. 6 i art. 8 k.p.a. zarzucając, iż Prezydent Miasta [...] wydając zaskarżone zarządzenie dopuścił się naruszenia zasady praworządności oraz pogłębiania zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Jednakże, jak już wyżej wskazano, ocena merytoryczna zaskarżonego zarządzenia może mieć miejsce jedynie w przypadku łącznego spełnienia przez skarżącą przesłanek dopuszczalności skargi, w tym wykazania, że zaskarżony akt narusza jej interes prawny lub uprawnienie. Powołanie się przez skarżącą na ogólne zasady postępowania administracyjnego nie oznacza, że powyższy wymóg został spełniony. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do przepisu szczególnego. Z powyższego wynika, że podstawa odrzucenia skargi, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., znajduje zastosowanie w zestawieniu z przepisem szczególnym, który to przepis wprowadza konieczność kwalifikowania naruszenia interesu prawnego lub uprawnień wnoszącego skargę. Tym przepisem szczególnym jest art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, stanowiący podstawę do złożenia skargi na uchwałę lub zarządzenie jednostki samorządu terytorialnego. W sytuacji zatem, gdy - jak w sprawie niniejszej - skarżąca nie wykazała, że jej interes prawny został naruszony zaskarżoną uchwałą, skargę należało odrzucić. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.