II SA/Wa 2695/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi P.P. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Agencji Mienia Wojskowego na rzecz skarżącego P. P. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezes Agencji Mienia Wojskowego (zwany dalej Prezesem AMW/organem) decyzją z dnia [...] maja 2021 r. Nr [...](zwaną dalej decyzją z dnia [...] maja 2021 r.) po rozpatrzeniu odwołania Pana P. P. (zwanego dalej Wnioskodawcą/Skarżącym) uchylił w całości decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w G.(zwanego dalej Dyrektorem Oddziału Regionalnego w G.) z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] (zwaną dalej decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r.) i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, odmawiając wypłaty Skarżącemu świadczenia mieszkaniowego, od 1 lutego 2021 r. Skarżący pełnił służbę w Policji od dnia [...] czerwca 2004 r. do dnia [...] grudnia 2018 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Komendant Powiatowej Policji w M. przyznał odwołującemu pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego w M. Skarżący jako żołnierz służby kontraktowej, po zawarciu kontraktu od dnia [...] grudnia 2020 r. do dnia [...] grudnia 2022 r. pismem z dnia [...] lutego 2021 r. wniósł do Dyrektora Oddziału Regionalnego w G.o wypłatę świadczenia mieszkalnego. W toku podjętych czynności wyjaśniających Dyrektor Oddziału Regionalnego w G. ustalił, że Skarżący pełnił służbę w Komendzie Powiatowej Policji w M. i otrzymał pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego w kwocie 13.506,00 zł na podstawie wyżej wskazanej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w M. Dyrektor Oddziału Regionalnego w G. decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. odmówił Skarżącemu wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Po rozpoznaniu sprawy Prezes AMW decyzją z dnia [...] maja 2021 r. uchylił w całości decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego w G. z dnia [...] kwietnia 2021 r. i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, odmawiając wypłaty Skarżącemu świadczenia mieszkaniowego, od [...] lutego 2021 r. Stwierdził, że w niniejszej sprawie bezspornym jest, że Skarżący będąc funkcjonariuszem Policji, na podstawie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w M. z [...] sierpnia 2013 r. otrzymał pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Osobami uwzględnionymi przy określaniu wysokości pomocy finansowej byli: Pan P.P., małżonka - Pani K.P. oraz córka – Z. P. Według organu okoliczność ta stanowiła - w świetle przepisu art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy z 22.06.1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2017 zwanej dalej ustawą o zakwaterowaniu) negatywną przesłankę do wypłacenia Skarżącemu świadczenia mieszkaniowego od [...] lutego 2021 r. W ocenie organu istota sprawy, w tak ustalonym stanie faktycznym, sprowadza się do wykładni przepisu art. 21 ust. 6 pkt 4 w związku z art. 21 ustawy o zakwaterowaniu. Jego zdaniem uprawnienia dedykowane funkcjonariuszom i żołnierzom zawodowym oparte są na wspólnych założeniach systemowych, gdyż charakter tych uprawnień jest zbliżony ze względu na cel jakiemu służą, tj. umożliwiają zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, zapewniając tym samym należyte wykonywanie obowiązków służbowych z zakresu obrony bezpieczeństwa i porządku publicznego kraju. Dlatego też odmienne traktowanie pomocy finansowej określonej w art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu doprowadziłoby do sytuacji, w której funkcjonariusz (dobrowolnie) zmieniając służbę, dwukrotnie otrzymywałby wsparcie Państwa na ten sam cel, a zatem byłby w pozycji uprzywilejowanej w stosunku nie tylko do innych żołnierzy zawodowych, ale także innych funkcjonariuszy. Stąd, zdaniem organu, konieczna jest analiza art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu z zastosowaniem pomocniczo wykładni celowościowej, historycznej i systemowej. Zdaniem organu tak przeprowadzona analiza, daje podstawę do uwzględnienia negatywnej przesłanki wynikającej z art. 21 ust. 6 pkt 4 ww. ustawy w okolicznościach niniejszej sprawy. Ograniczenie się tylko do literalnego zastosowania art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu, powodowałoby zaprzeczenie celu ww. norm prawnych. W tym stanie rzeczy organ uznał, że nie można zgodzić się ze Skarżącym, że organ I instancji w decyzji z [...] kwietnia 2021 r. dokonał naruszenia powyższej regulacji. Odnosząc się do wskazanego przez Skarżącego w odwołaniu przepisu art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu, organ stwierdził, że nie znajduje on zastosowania w rozpatrywanej sprawie, bowiem podstawą odmowy Skarżącemu wypłaty świadczenia mieszkaniowego jest art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu, co Dyrektor wskazał w decyzji z [...] kwietnia 2021 r. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, zarzucając: a) naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego zastosowanie i uchylenie wadliwej decyzji organu I instancji i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy, odmawiając wypłaty Skarżącemu świadczenia mieszkaniowego, od [...] lutego 2021 r. w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przyznanie skarżącemu świadczenia mieszkaniowego, b) naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, c) naruszenie art. 138 § 2 kpa poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Dyrektorowi Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w G. do ponownego rozpoznania, d) naruszenie art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poprzez błędne przyjęcie, że żołnierz, który przed podjęciem do służby wojskowej otrzymał pomoc finansową ze środków Skarbu Państwa nie ma prawa do ponownego skorzystania z realizacji prawa do zakwaterowania (w jakiejkolwiek formie), e) naruszenie art. 6 kpa poprzez wydanie w dniu [...] maja 2021 r. decyzji o odmowie wypłaty świadczenia mieszkaniowego z powołaniem się na pozaustawową przesłankę, w sytuacji gdy uzasadnienie odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego argumentami celowościowymi, które można uznać za słuszne, nie daje podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, f) naruszenie art. 6 kpa poprzez wydanie w dniu [...] maja 2021 r. decyzji o odmowie wypłaty świadczenia mieszkaniowego obok ustawy a nie na postawie ustawy, g) naruszenie art. 8 kpa poprzez wydanie w dniu [...] maja 2021 r. decyzji o odmowie wypłaty świadczenia mieszkaniowego z naruszeniem zasad przewidzianych w tymże przepisie, h) naruszenie art. 7a § 2 kpa poprzez jego zastosowanie i błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie przyznanie skarżącemu świadczenia mieszkaniowego naruszyłoby interes Państwa, w sytuacji gdy do skarżącego nie ma zastosowania przesłanka negatywna z art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Uzasadniając swoje stanowisko Skarżący podniósł między innymi, że przepis art. 21 ust. 6 pkt 4 jest jednoznaczny pod względem językowym, nie daje prawa do zakwaterowania żołnierzowi, który otrzymał pomoc finansową na podstawie ustawy o zakwaterowaniu... z 1976 r. a nie jakąkolwiek inną pomoc finansową na zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych. Nadto nie podzielił stanowiska organu co do zastosowania wykładni celowościowej (subsydiarnej), gdy wynik wykładni językowej nie budzi wątpliwości. W związku z powyższym wnosił o uchylenie obu zaskarżonych decyzji w całości i zasądzenie na rzecz Skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] maja 2021 r. uchylająca w całości decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego w G. z dnia [...] kwietnia 2021 r. i orzekająca w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez odmowę wypłaty Skarżącemu świadczenia mieszkaniowego, od [...] lutego 2021 r. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej "P.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga Skarżącego zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Prezesa AMW uchylająca w całości decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego w G. z dnia [...] kwietnia 2021 r. i orzekająca w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez odmowę wypłaty Skarżącemu świadczenia mieszkaniowego, od [...] lutego 2021 r., została wydana z naruszenia przepisów prawa. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy wykładni i zastosowania art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i sprowadza się do wyjaśnienia, czy Skarżącemu – żołnierzowi zawodowemu służby kontraktowej, który pełniąc uprzednio służbę w Policji na podstawie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w M. miał przyznaną pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego w M., przysługuje w ramach tej służby pomoc finansowa na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Skarżący jako żołnierz służby kontraktowej, po zawarciu kontraktu od dnia [...] grudnia 2020r. do dnia [...] grudnia 2022r. pismem z dnia [...] lutego 2021 r. wniósł do Dyrektora Oddziału Regionalnego w G. o wypłatę świadczeni mieszkalnego Przepis art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu stanowi, że żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10, otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych. W tym miejscu wskazać należy, iż tożsamy problem prawny, jak w sprawie rozpoznanej, był przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego m. in. w wyroku z dnia 1 czerwca 2021 r. w sprawie sygn. akt III OSK 3501/21 (publ. CBOSA). W powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż wykładnia językowa art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP prowadzi do wniosku, że chodzi tu wyłącznie o pomoc finansową udzieloną żołnierzowi lub jego małżonkowi na podstawie wskazanej ustawy, a nie o jakąkolwiek inną pomoc finansową na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, z jakiegokolwiek innego tytułu prawnego, udzieloną na podstawie innych ustaw. Oznacza to, że żołnierzowi w czasie pełnienia służby przysługuje jednokrotnie pomoc państwa w zaspokojeniu jego potrzeb mieszkaniowych. Żołnierz nie może zatem ponownie skorzystać z prawa do zakwaterowania, jeżeli z tego prawa już skorzystał (lub jego małżonek) czy to na podstawie poprzednio obowiązujących, czy też aktualnie obowiązujących przepisów dotyczących zakwaterowania Sił Zbrojnych RP. Treść omawianego przepisu nie daje podstaw do zastosowania wyjątku ograniczającego prawo żołnierza do zakwaterowania wynikającego z art. 21 ust. 1 powołanej ustawy poza regulację zawartą w art. 21 ust. 6, w tym pkt 4 tego ustępu. W ocenie Sądu, stwierdzenie Prezesa AMW, że zastosowanie w niniejszej sprawie art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu wedle jego brzmienia w stosunku do osoby, która wcześniej otrzymała pomoc finansową na cele mieszkaniowe na innej podstawie prawnej niż wymieniona w tym przepisie, narusza wartości konstytucyjne równości i sprawiedliwości społecznej – jest nieprawidłowe. Organ odwoławczy naruszenie zasad konstytucyjnych, określonych w art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP upatruje w ewentualnym dwukrotnym przyznaniu wsparcia Państwa na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszowi dobrowolnie zmieniającemu rodzaj służby. Z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wynika, że wszyscy są wobec prawa równi, wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Zasada równości sprowadza się do jednakowego traktowania wszystkich adresatów norm prawnych charakteryzujących się w takim samym stopniu tą samą, relewantną cechą i jednocześnie dopuszcza odmienne traktowanie podmiotów, które takiej cechy nie posiadają (wyrok TK z dnia 18 lutego 2014 r., U 2/12, OTK-A 2014/2/12, cz. III pkt 4.2; M. Ziółkowski, Zasada równości w prawie, PiP 2015/5/s. 96, 99). Zróżnicowanie sytuacji określonych podmiotów może mieć konstytucyjne umocowanie (np. art. 19 i 69 Konstytucji RP), ale może też wynikać z posiadania przez nie odmiennych cech relewantnych. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się związek zasady równości z zasadami sprawiedliwości społecznej (L. Garlicki w: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, Wyd. Sejmowe 2003, t. III, s. 22-23, uw. 22 do art. 32 Konstytucji RP; M. Masternak-Kubiak, Prawo do równego traktowania, w: red. B. Banaszak, A. Preisner, Prawa i wolności obywatelskie w Konstytucji RP, Warszawa 2002, s. 123). Równość jest pochodną, konkretyzacją sprawiedliwości, a więc równe traktowanie jest niejako z definicji sprawiedliwe. Zasady równego traktowania nie naruszają też pewne uprzywilejowania jednych w stosunku do drugich, jeżeli są uzasadnione jakimiś obiektywnie uzasadnionymi celami, a więc nie są dyskryminujące, lecz jedynie różnicujące. Równe traktowanie nie oznacza równości bezwzględnej, absolutnej. W tym miejscu należy zauważyć, że Skarżący zmieniał formację – przeszedł z Policji do wojska. Nie chodzi zatem o żołnierza, który po raz drugi chce skorzystać z prawa do zakwaterowania w ramach tej samej formacji i na podstawie tych samych przepisów. W ramach prawnie relewantnej cechy – bycia żołnierzem – każdy z podmiotów jest równy wobec prawa. Każdy żołnierz w zakresie prawem przypisanym ma możliwość ubiegania się o prawo do zakwaterowania na takich samych zasadach. Nie ma zatem mowy o jakimkolwiek uprzywilejowaniu (szczególnym traktowaniu) żołnierzy, którzy przeszli z innych formacji mundurowych w stosunku do innych żołnierzy (o ich dyskryminacji). Odnosząc się do zastosowanej przez organ odwoławczy wykładni systemowej i funkcjonalnej art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu, przypomnieć należy, iż wykładnię systemową stosuje się w sytuacji, gdy wykładnia językowa nie rozwiewa wątpliwości co do znaczenia danej normy bądź należy od niej odstąpić (gdyż np. prowadzi do absurdu lub wykrycia oczywistego błędu legislacyjnego). Z kolei wykładnię funkcjonalną (celowościową) stosuje się w sytuacji, gdy zarówno wykładnia językowa, jak i systemowa, okażą się w danym przypadku niewystarczające. Niewątpliwie w procesie wykładni prawa – wykładni systemowej lub funkcjonalnej nie wolno całkowicie ignorować. Może się bowiem zdarzyć, że sens przepisu okaże się wątpliwy, gdy skonfrontujemy go z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej. Jest to istotne, jeśli zważy się chociażby na to, że jednym z najmocniejszych argumentów o poprawności interpretacji jest okoliczność, że wykładnia językowa, systemowa i funkcjonalna dają zgodny wynik (por. M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, Warszawa 2010, s. 291 i n.. L. Morawski, op. cit., Toruń 2010, s. 74-83, a także wyroki WSA w Warszawie z dnia: 17 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2715/19 i 21 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2169/19 oraz powołane tam orzecznictwo). Zauważyć jednak należy, iż względy celowościowe w żadnym razie nie mogą być wykorzystane do podważenia i w rezultacie odrzucenia zastosowania normy prawnej, która na gruncie językowym nie nasuwa żadnych wątpliwości, a one same muszą być uzasadnione. Tymczasem Prezes AMW, powołując się na konieczność stosowania wykładni celowościowej art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu wskazał, że dosłowne odczytywanie treści tego przepisu sprzeciwia się celowi ustawy oraz narusza zasadę równości wynikającą z art. 32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji RP. Przy czym nie odniósł się do przeprowadzonej, a budzącej wątpliwość, wykładni językowej, lecz do jasnej treści samego przepisu. Stosował zatem wykładnię celowościową wbrew jednoznacznemu brzmieniu art. 21 ust. 6 pkt 4 cyt. ustawy. Oparł się tylko na ogólnym celu ustawy – zakwaterowaniu żołnierza i jego rodziny i posiłkował się pozanormatywną argumentacją, że taka treść przepisu prowadzi do zaakceptowania praktyki wielokrotnego udzielania przez Państwo wsparcia na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. W ocenie Sądu, ogólne sformułowanie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu pozwala przyjąć, że zamiarem ustawodawcy było szerokie ujęcie tego wyłączenia, obejmujące przypadki, gdy żołnierzowi lub jego małżonkowi kiedykolwiek udzielono pomocy we wskazanej tam formie (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 1418/18), to jednak taka interpretacja nie jest możliwa w odniesieniu do art. art. 21 ust. 6 pkt 4 ww. ustawy. W demokratycznym państwie prawa, organy administracji publicznej – rozstrzygając o prawach obywatela – są zobowiązane podejmować decyzje na podstawie wyraźnej podstawy prawnej przewidzianej w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Zastosowany przez organ przepis art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu jest jednoznaczny i brak jest podstaw do przyjęcia, że ta jasna wypowiedź racjonalnego prawodawcy nie jest adekwatna do jego zamierzeń normatywnych. Nie sposób przyjąć, że ustawodawcy w tym przepisie chodziło o pomoc finansową wypłaconą obecnemu żołnierzowi w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. (a tym bardziej później) także na podstawie innych ustaw, które przewidują taką lub podobną pomoc, np. policjantom, a nie tylko na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (skoro w tym przepisie explicite wskazał tylko tę ustawę). Nie jest rolą sądu administracyjnego, ani zadaniem organu administracji państwowej, dokonywanie oceny przyczyn i zasadności przyjętych przez ustawodawcę regulacji normatywnych. Zauważyć jednak należy, iż obecnie obowiązująca ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP była już wielokrotnie nowelizowana. To ustawodawca, który ma na względzie takie kreowanie prawa, które realizowałoby zasadę racjonalnego wydatkowania funduszy publicznych, do chwili obecnej nie zmienił brzmienia art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu, ani też nie wprowadził innych regulacji dopełniających tę kwestię. Do chwili obecnej zawarty w art. 21 ust. 6 cyt. ustawy katalog przesłanek negatywnych przyznania prawa do zakwaterowania żołnierza zawodowego nie został poszerzony lub zmieniony poprzez wyeliminowanie tego uprawnienia w stosunku do żołnierza zawodowego, który przed powołaniem do służby wojskowej pełnił służbę w innej formacji mundurowej i uzyskał tam pomoc finansową. To przede wszystkim na ustawodawcy spoczywa obowiązek zapewnienia normatywnej spójności systemu prawnego, także w zakresie korzystania z uprawnienia do zakwaterowania w różnych służbach. W konsekwencji przyjąć należy, że w sprawie niniejszej organ rozstrzygając o odmowie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego powołał się na pozaustawową przesłankę. Przedstawione rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Prezesa AMW z [...] maja 2021 r. została wydana z naruszeniem art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 i art. 8 Kpa.. W tym stanie rzeczy organ ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod uwagę ww. rozważania Sądu. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 P.p.s.a., uchylił decyzję Prezesa AMW z [...] maja 2021 r. O kosztach Sąd postanowił w oparciu o przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a..