II SA/Wa 2770/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Sędziowie WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska Stanisław Marek Pietras Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej - oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2011 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] sierpnia 2011 r., cofającą W. P. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje: Prawomocnym od dnia 20 lipca 2011 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] czerwca 2011 r., sygn. akt [...] W. P. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., tj. kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości przy zawartości alkoholu - 0,78 mg/dm3 w wydychanym powietrzu, za co wymierzono mu karę grzywny w wysokości 2.000 zł. oraz orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku. Organy Policji uznały, iż powyższe skazanie wyczerpuje dyspozycję art. 18 ust. l pkt 2 w zw. z art. 15 ust. l pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz uzasadnia cofniecie pozwolenie na broń, argumentując, iż od posiadaczy broni wymaga się nieskazitelnej opinii, która wiąże się przede wszystkim z poszanowaniem porządku prawnego. Strona, dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, takiej gwarancji nie daje, a zatem istnieje w stosunku do niej obawa, o której wspomina art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji. Prawomocny wyrok sądu, potwierdzający fakt popełnienia takiego przestępstwa wiąże organy Policji w postępowaniu administracyjnym co do ustalenia faktycznych i prawnych przesłanek rozstrzygnięcia sprawy. Nie ma tu zatem znaczenia pozytywna opinia o stronie postępowania administracyjnego. W. P. przestępstwo przewidziane w art. 178a § 1 k.k. popełnił, a więc jako posiadacz pozwolenia na broń utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni. Nie można bowiem wykluczyć, że będąc w stanie nietrzeźwości nie sięgnie po broń, stwarzając zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w tym dla życia lub zdrowia własnego lub innych osób. Nie ma więc znaczenia, iż przestępstwo, za które został prawomocnie skazany nie miało bezpośredniego związku z bronią, ponieważ dla zastosowania przepisu art. 18 ust. l pkt 2 w zw. z art. 15 ust. l pkt 6 ustawy o broni i amunicji ustawodawca takiego warunku nie ustalił. Organ podkreślił, iż prawomocny wyrok Sądu, skazujący W. P., jest decydujący w niniejszej sprawie. Odnosząc się z kolei do wniosku o umorzenie postępowania w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń, organ odwoławczy stwierdza, iż nie może on zostać uwzględniony. W myśl art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne podlega umorzeniu tylko wtedy, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe (§ 1) lub jeżeli wystąpi o to strona, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte (§ 2). W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z powyższych okoliczności, ponieważ nie ustały powody, dla których wszczęto postępowanie o cofnięcie stronie prawa do broni (nie przestała istnieć relacja pomiędzy sytuacją faktyczną strony a jej sytuacją prawną, z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej), natomiast dla zastosowania dyspozycji art. 105 § 2 k.p.a. jednym z wymogów jest, aby inicjatorem postępowania była jego strona, tymczasem postępowanie w sprawie cofnięcia jej pozwolenia na broń toczy się z urzędu. W. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji i decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 10 § 1 k.p.a., polegające na jego niezastosowania i nieumożliwieniu stronie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego; - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji w oparciu o niepełny i niekompletny materiał dowodowy, w szczególności poprzez zaniechania przeprowadzenia dowodu z akt sprawy w przedmiocie ułaskawienia skarżącego; - art. 138 § 2 k.p.a., polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, pomimo jej wydania z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów oraz z naruszeniem przepisów art. 78 § 1 i art. 81 k.p.a. W uzasadnieniu skargi argumentował, iż organ bezzasadnie odmówił przeprowadzenia dowodu z akt karnych skarżącego, mimo iż powinien to uczynić dla prawidłowego przeprowadzenia uznania administracyjnego. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. l pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przepis ten ma charakter obligatoryjny w części, gdy cofniecie pozwolenia na broń jest następstwem skazania osoby legitymującej się pozwoleniem na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo następstwem toczącego się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa przez osobę legitymującą się zezwoleniem na posiadanie broni palnej. Wówczas, zgodnie z treścią przepisu ustawy oraz utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych (uchwała NSA z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OSP 4/09), organ jest zobowiązany cofnąć pozwolenie na broń. Jednak w niniejsze sprawie organ zastosował dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt. 2 omawianej ustawy z uwagi na uznanie, iż wobec skarżącego istnieje obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, nie powołując się wprost na przesłanki szczególne zawarte w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo toczenie się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa). Uznanie takie wymaga wykazania przez organ istnienia powyższej obawy. Jest elementem ocennym i wymaga rzetelnego uzasadnienia z jakich przyczyn organ twierdzi, iż wobec skarżącego istnieje obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z kolei ustalenie, w drodze takiego uznania, istnienia powyższej obawy nakłada na organ obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ w sposób prawidłowy i przekonujący uzasadnił istnienie wystąpienia po stronie W. P. obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ wskazał tu przede wszystkim na dalece lekceważący stosunek skarżącego do porządku prawnego, przejawiający się prowadzeniem na drodze publicznej pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa przewidzianego w art. 178 a k.k. jest w niniejszej sprawie oczywisty i wynika z ustaleń Sądu Rejonowego w S., ustalenia te co do winy sprawcy, jak trafnie zauważa organ, wyrażone w wyroku skazującym są tu wiążące. Od posiadaczy broni wymaga się nieskazitelnej opinii, która wiąże się przede wszystkim z poszanowaniem porządku prawnego. Strona, dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji i to pod wpływem alkoholu, takiej gwarancji nie daje, a zatem istnieje w stosunku do niej obawa, o której wspomina art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji. Nie można zatem nie zgodzić się z argumentacją organów Policji, iż skoro W. P. popełnił przestępstwo przewidziane w art. 178a § 1 k.k., to utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni. Nie można bowiem wykluczyć, że będąc w stanie nietrzeźwości nie sięgnie po broń, stwarzając zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w tym dla życia lub zdrowia własnego lub innych osób, skoro stan nietrzeźwości nie stanowił dla niego przeciwwskazania do kierowania samochodem na drodze publicznej. (Porównaj: wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 września 2007 r. , sygn. akt VI SA/Wa 1048/07 – publ. LEX nr 374331; wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 53/07, teza 3 i 4 – publ. LEX nr 372089; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 910/07, teza 2 – publ. LEX 372091; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 231/06 – publ. LEX nr 337453; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1584/06 – publ. LEX nr 302585; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 709/05 – publ. LEX nr 192938.) Nie ma tu znaczenia, iż przestępstwo, za które skarżący został prawomocnie skazany nie miało bezpośredniego związku z bronią, ponieważ dla zastosowania przepisu art. 18 ust. l pkt 2 w zw. z art. 15 ust. l pkt 6 ustawy o broni i amunicji ustawodawca takiego warunku nie ustalił, poprzestając jedynie na konieczności wykazania istnienia obawy niepożądanego zachowania w postaci obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystąpienie w niniejszej sprawie takiej obawy organ wykazał i uzasadnił w sposób wystarczający. Pozytywne opinie w kole łowieckim oraz w miejscu zamieszkania nie podważają powyższych ustaleń wynikających z prawomocnego wyroku sądu karnego i nie eliminują wyroku skazującego z obrotu prawnego, a zatem nie eliminują najistotniejszej przesłanki zapadłego rozstrzygnięcia administracyjnego. Natomiast dalsze losy postępowania karnego – tu postępowania ułaskawieniowego - nie podważają w niczym ustalonego prawomocnym wyrokiem sądowym faktu kierowania samochodem na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości i, co za tym idzie, prawidłowych ustaleń organu w przedmiocie istnienia po stronie skarżącego obawy, związanej właśnie z takim zachowaniem skarżącego, o której wspomina art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji. Na organach Policji w tego typu sprawach spoczywa obowiązek troski o dobro społeczne, jakim jest porządek prawny – tu wyrażony w normie art. 15 ustawy o obroni i amunicji. Prawo do posiadania broni nie jest prawem powszechnym obywatela, ale ściśle reglamentowanym uprawnieniem. Nie każdy obywatel spełnia warunki niezbędne do uzyskania pozwolenia na broń. Zatem w procesie właściwego wyważenia proporcji miedzy dobrem społecznym a dobrem jednostki przy tego typu sprawach organ prawidłowo daje prymat ochronie tej wartości, którą jest porządek prawny, pojmowany tu jako eliminowanie z życia społecznego takich przypadków, które mogły by sprowadzić istnienie uzasadnionej obawy, o której wspomina art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji. Poprzez swoje zachowanie, gdy popełnił występek określony w art. 178a § 1 k.k., W. P. utracił przymiot obywatela szanującego porządek prawny, a z uwagi na specyfikę popełnionego czynu utracił także zaufanie, iż broni nie użyje w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z tych względów, chybione są zarzuty skargi wskazujące na naruszenie przez organ procedury administracyjnej, jak i prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organu obu instancji przy podejmowaniu powyższych decyzji, które mogło by skutkować uchyleniem tych decyzji, bądź stwierdzeniem ich nieważności i dlatego, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.