II SA/Wa 280/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska Janusz Walawski Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi F. O. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2012 r., wydanym na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2012 r. o zwolnieniu ze służby w Policji [...]. F. O. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje: Pismem z dnia [...] października 2012 r. Zastępca Prokuratora Apelacyjnego w [...] poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o prowadzeniu śledztwa w sprawie przyjęcia, w okresie od września 2011 r. do stycznia 2012 r., korzyści majątkowej w postaci pieniędzy przez funkcjonariuszy Policji w zamian za podjęcie zachowania stanowiącego naruszenie przepisów prawa, tj. przestępstwa z art. 228 § 1 i 3 w zw. z art. 12 K.k., oraz w sprawie udzielenia, w okresie od września 2011 r. do stycznia 2012 r., korzyści majątkowej w postaci pieniędzy funkcjonariuszom Policji w zamian za podjęcie zachowania stanowiącego naruszenie przepisów prawa, tj. przestępstwa z art. 229 § 1 i 3 w zw. z art. 12 K.k. W ramach tego postępowania, w dniu [...] października 2012 r. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w [...] postawił [...] F. O. – [...] - zarzut tego, że w dniu: - [...] grudnia 2011 r. w P., działając wspólnie i w porozumieniu z funkcjonariuszem A. K., w związku z pełnieniem funkcji publicznej, wynikającej z zajmowanego stanowiska funkcjonariusza [...], przyjął od nieustalonej osoby korzyść majątkową w kwocie [...] Euro ([...]), w zamian za odstąpienie od czynności służbowych, związanych z wystawieniem mandatu karnego w związku z ujawnionymi, w przebiegu prowadzonej kontroli drogowej, wykroczeniami przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji, określonymi w art. 97 K.w., a polegającymi na złym stanie technicznym pojazdu, za które to wykroczenia grozi kara grzywny w wysokości do 3000 zł, albo kara nagany, tj. o przestępstwo z art. 228 § 3 K.k., - w dniu [...] grudnia 2011 r. w miejscowości G., działając wspólnie i w porozumieniu z funkcjonariuszem A. K., w związku z pełnieniem funkcji publicznej, wynikającej z zajmowanego stanowiska funkcjonariusza [...], przyjął od nieustalonej osoby korzyść majątkową w kwocie [...] zł, w zamian za odstąpienie od czynności służbowych, związanych z wystawieniem mandatu karnego w związku z ujawnionymi, w przebiegu prowadzonej kontroli drogowej, wykroczeniami przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji, określonymi w art. 92a K.w., a polegającymi na przekroczeniu dozwolonej prędkości, za które to wykroczenia grozi kara grzywny w wysokości od 50 zł do 100 zł, albo kara nagany, tj. o przestępstwo z art. 228 § 3 K.k. Jednocześnie Prokurator zastosował wobec F. O. środki zapobiegawcze w postaci zakazu opuszczania kraju, połączonego z zatrzymaniem paszportu, poręczenia majątkowego w wysokości [...] zł oraz zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia F. O. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, o czym poinformował zainteresowanego. Organ I instancji wystąpił także do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji F. O. z uwagi na ważny interes służby. Pismem z dnia [...] października 2012 r., wyrażającym opinię Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...], Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] poinformował, że Zarząd Wojewódzki uznaje, iż charakter czynów, zarzucanych funkcjonariuszowi przez prokuraturę, jest bardzo poważny i wpływa bardzo negatywnie na wizerunek [...] policjantów i całej formacji, lecz na obecnym etapie nie czuje się upoważniony dokonać oceny tych czynów. Raportem z dnia [...] października 2012 r. F. O. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z prośbą o zmianę decyzji w sprawie wszczęcia postępowania administracyjnego, zmierzającego do zwolnienia go ze służby w Policji. Pismem z dnia [...] października 2012 r. udzielono F. O. odpowiedzi o odmownym rozpatrzeniu jego raportu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W dniu [...] października 2012 r. F. O. zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego niniejszej sprawy i oświadczył, że nie składa wniosków dowodowych. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] października 2012 r. zwolnił F. O. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji z dniem [...] października 2012 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż zachowanie policjanta uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów, rozumianych również jako dobre imię i wiarygodność. Organ I instancji podkreślił, że policjant przestał się legitymować przymiotem nieskazitelności charakteru, utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w szeregach Policji. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności, uzasadniony interesem społecznym, wyrażającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny realizowany wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy. Przedmiotowa decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] została doręczona stronie w dniu [...] października 2012 r. Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] sprostował oczywistą omyłkę pisarską w rozkazie personalnym nr [...] w dacie jego wydania. Policjant wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego: 1. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez błędne uznanie, że zachodzi określona w tym przepisie przesłanka do zwolnienia ze służby, podczas gdy okoliczności określone w tym przepisie nie wystąpiły w sprawie; 2. art. 25 ust. 1 ustawy o Policji poprzez błędne uznanie, że odwołujący nie spełnia określonego w tym przepisie wymogu posiadania nieposzlakowanej opinii, podczas gdy odwołujący się nadal legitymuje się tym przymiotem; 3. art. 43 ust. 3 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i niezasięgnięcie opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, wymagane przed zwolnieniem policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 tejże ustawy; 4. art. 77, art. 7 K.p.a. i art. 75 § 1 K.p.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, polegające na: brakach we wszechstronnym zebraniu materiału dowodowego w sprawie i rozważeniu zebranych materiałów, a wskutek tego błędne ustalenie, że zachodzą okoliczności określone w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, uzasadniające zwolnienie odwołującego ze służby w Policji, błędną analizę zebranego materiału dowodowego i błędne ustalenie stanu faktycznego, przejawiające się w przyjęciu, iż skarżący spełnił przesłanki ustawowe, uzasadniające zwolnienie ze służby w Policji; 5. art. 10 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezapewnienie odwołującemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz uniemożliwienie przed wydaniem zaskarżonej decyzji wypowiedzenia się co do zebranych materiałów; 6. art. 80 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, pomimo braku przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, iż okoliczności stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji zostały należycie udowodnione; 7. art. 81 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie za udowodnione okoliczności faktycznych, co do których odwołujący się nie wypowiedział; 8. art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 11 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego, które nie spełnia określonych w tym przepisie wymogów; 9. art. 108 § 1 K.p.a. poprzez nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy nie zaszła żadna z wymienionych w tym przepisie, jak również wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, okoliczność uzasadniająca opatrzenie decyzji takim rygorem. F. O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Komendant Główny Policji powyższe zarzuty uznał za chybione i utrzymał rozkaz personalny organu I instancji w mocy. Komendant Główny Policji przytoczył treść przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 pow. ustawy o Policji i wskazał, że na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka ważnego interesu służby winna być w każdej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Organ wskazał również, że zapis tego przepisu świadczy o jego uznaniowym charakterze, a to oznacza, że zwolnienie na tej podstawie ma charakter fakultatywny. Organ wskazał ponadto, że bezspornym jest iż w dniu [...] grudnia 2012 r. wymienionemu przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 228 § 3 K.k. - tj. zarzut przyjęcia korzyści majątkowej. Organ wskazał również, że zawód policjanta wymaga zaufania społecznego. Realizowane przez Policję zadania wymagają, aby służbę w niej pełniły wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), bezwzględnie przestrzegające prawa i zasad współżycia społecznego. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Ważąc interes policjanta i interes społeczny, organ wskazał na prymat w takiej sytuacji interesu społecznego, utożsamianego z interesem służby. W takich okolicznościach, w ocenie organu, nie może mieć decydującego znaczenia, że w okresie czynnego świadczenia służby F. O. prawidłowo wywiązywał się z nałożonych obowiązków, był pozytywnie opiniowany i nie był karany dyscyplinarnie. Komendant Główny Policji podkreślił, iż F. O. jest jednym z [...] policjantów [...], którzy zostali zatrzymani w trybie procesowym i którym postawiono zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 228 § 1 i 3 K.k. Przedmiotowe śledztwo prowadzone jest w Wydziale [...] Prokuratury Apelacyjnej w [...], zostało ono wszczęte w oparciu o materiały z czynności operacyjnych zgromadzonych przez [...]. Jak wynika z materiałów uzyskanych z Prokuratury, z uwagi na wielość ujawnionych zdarzeń, proceder ten miał nagminny charakter, a nadto zmierzał do permanentnego pozyskiwania korzyści majątkowych. Z racji zatem, że sprawa prowadzona jest w wyspecjalizowanej komórce prokuratury wysokiego szczebla, wnosić należy, iż ma ona szczególnie duży ciężar gatunkowy. Ponadto koniecznym jest zauważenie, że postępowanie jest prowadzone na podstawie materiałów z czynności operacyjnych, zgromadzonych i przekazanych przez [...]. Podejrzenie popełnienia przestępstwa przyjęcia korzyści majątkowej przez F. O. nie wynika zatem z gołosłownych oskarżeń osoby postronnej, która mogłaby kierować się chęcią odwetu lub osiągnięcia innej korzyści, lecz z materiałów zdobytych przez komórkę organizacyjną, powołaną do przeciwdziałania przestępczości w Policji. Trudno w tej sytuacji oczekiwać od organów Policji, aby z jednej strony prowadziły aktywną walkę z korupcją w Policji, z drugiej zaś strony nie dążyły do szybkiego usunięcia ze służby podejrzewanych o ten proceder funkcjonariuszy. Ponadto organ wskazał, że w dniu [...] listopada 2012 r. stosowny Sąd rozpatrzył zażalenie obrońcy F. O. na postanowienie o zastosowaniu wobec wymienionego środków zapobiegawczych. Wniesione zażalenie nie zostało uwzględnione, co pozwala wnioskować, że zgromadzone dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez wskazanego policjanta zarzucanego mu przestępstwa. Organ podkreślił ponadto negatywny wydźwięk medialny, dotyczący zachowania F. O., w różnego rodzaju środkach masowego przekazu (np. [...]), który mógł spowodować utratę wiarygodności Policji w oczach lokalnej i szerszej społeczności. Organ uznał zatem pozostawienie wymienionego w służbie w Policji za niemożliwe, bowiem mogłoby pozbawić tę formację wiarygodności w oczach opinii publicznej oraz wpłynąć demoralizująco na innych policjantów. Stąd za nietrafny uznał organ zarzut, podniesiony w odwołaniu, jakoby wystarczającym środkiem chroniącym interes służby byłoby zawieszenie w czynnościach służbowych. Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. W niniejszej sprawie przesłanka ta została spełniona. Ponadto organ wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, zapewniając stronie czynny udział w tymże postępowaniu oraz należycie informując ją o wszelkich istotnych dla niej okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wskazał także, iż organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Było to niezbędne z uwagi na ważny interes społeczny, przejawiający w natychmiastowym zwolnieniu policjanta, który służby z przyczyn pozamerytorycznych pełnić nie może. W odniesieniu natomiast do wniosku o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności, stwierdzić należy, że nie może on zostać uwzględniony, gdyż zdaniem Komendanta Głównego Policji w niniejszej sprawie brak jest przypadku, o jakim mowa w art. 135 K.p.a. F. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe rozstrzygnięcie, zarzucając naruszenie: 1. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie, podczas gdy nie ustalono określonych w tym przepisie okoliczności będących podstawą do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji; art. 25 ust. 1 ustawy o Policji poprzez błędne uznanie, że odwołujący nie spełnia określonego w tym przepisie wymogu posiadania nieposzlakowanej opinii, podczas gdy odwołujący się nadal legitymuje się tym przymiotem; 2. art. 25 ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie, podczas gdy nie ustalono przesłanek pozwalających na stwierdzenie, że skarżący nie spełnia określonego w tym przepisie wymogu posiadania nieposzlakowanej opinii; 3. art. 43 ust. 3 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i niezasięgnięcie opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, wymagane przed zwolnieniem policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 tejże ustawy; 4. art. 77, art. 7 K.p.a. i art. 75 § 1 K.p.a. w związku z art. 140 K.p.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, polegające na brakach we wszechstronnym zebraniu materiału dowodowego w sprawie i rozważeniu zebranych materiałów oraz nierozpatrzeniu wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, a także nierozpoznaniu żadnego z wniosków dowodowych zgłoszonych w odwołaniu, a w skutek tego błędne ustalenie, że zachodzą okoliczności określone w art. 41 ust. 2 pkt 5 pow. ustawy o Policji, uzasadniające zwolnienie skarżącego ze służby w Policji; 5. art. 15 K.p.a. poprzez niedokonanie powtórnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji; 6. art. 10 § 1 w związku z art. 81 K.p.a. i art. 140 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i uznanie - pomimo niezapewnienia skarżącemu czynnego udziału w żadnym stadium postępowania przed organami administracji w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji oraz uniemożliwienia przed wydaniem decyzji przez organ I instancji i decyzji organu odwoławczego wypowiedzenia się co do zebranego materiału – za udowodnione okoliczności faktyczne, co do których skarżący się nie wypowiedział; 7. art. 80 K.p.a. w związku z art. 140 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, pomimo braku przeprowadzenia postepowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym, iż okoliczności stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji zostały należycie udowodnione; 8. art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 11 K.p.a. i art. 140 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i sporządzenie uzasadnienia, które nie spełnia określonych w tym przepisie wymogów; 9. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo wystąpienia podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości z uwagi na brak materiału dowodowego w sprawie. W konkluzji skargi F. O. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego, rozkazu go poprzedzającego oraz o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga jest chybiona. Organy obu instancji prawidłowo rozpatrzyły sprawę i wbrew twierdzeniom skargi wydane przez nie decyzje nie zawierają wskazanych w skardze uchybień co do naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. W istocie zarzuty skargi stanowią powtórzenie zarzutów zawartych w odwołaniu. Zarzuty te, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zostały w sposób wyczerpujący wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji ostatecznej. Podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. W praktyce na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Mając na względzie bogactwo możliwych stanów faktycznych, ustalenie treści pojęcia "ważnego interesu służby" ustawodawca pozostawił organowi Policji stosującemu prawo, który przeprowadza w tym zakresie wykładnię przepisów prawnych i w każdym indywidualnym przypadku konkretyzuje je, wskazując okoliczności faktyczne, uzasadniające taką ocenę. Użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny. Stąd też decyzja, podejmowana na podstawie tego przepisu, w zakresie uznania, iż interes służby wymaga zwolnienia policjanta powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego. Gdy organ wykaże istnienie takiego interesu służby i jego prymatu nad interesem policjanta – może dokonać zwolnienia. Przyczyny zwolnienia ze służby policjanta, ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji, zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich zatem wypadkach ocena końcowa, poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby, musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. W niniejszej sprawie za przyczynę zwolnienia skarżącego ze służby organy Policji uznały fakt przedstawienia temu policjantowi przez Prokuratora zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 228 § 3 K.k. - tj. zarzutu przyjęcia korzyści majątkowej. Nadto w niniejszej sprawie wskazano, iż postępowanie karne, które toczy się przeciwko skarżącemu ma charakter rozwojowy, a nadto F. O. jest jednym z [...] policjantów [...], którzy zostali zatrzymani w trybie procesowym i którym postawiono zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 228 § 1 i 3 K.k. Niniejsza sprawa karna została także nagłośniona w różnego rodzaju środkach masowego przekazu ([...]). Zestawiając treść zarzutu z wymogiem nieskazitelnego charakteru, jaki winien cechować policjanta – osobę zaufania społecznego oraz faktem nagłośnienia przez media okoliczności przyjmowania przez niektórych policjantów [...] korzyści majątkowych w zamian za odstąpienie od czynności służbowych, nie sposób nie dopatrzyć się związku pomiędzy powyższymi faktami a obawą utraty wiarygodności Policji w oczach społeczeństwa. W przypadku braku odpowiedniego przeciwdziałania ze strony Policji sytuacja taka może także demoralizująco wpłynąć na innych policjantów. Trafnie zatem wskazuje w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego Komendant Główny Policji, iż trudno w tej sytuacji oczekiwać od organów Policji, aby z jednej strony prowadziły aktywną walkę z korupcją w Policji, z drugiej zaś strony nie dążyły do szybkiego usunięcia ze służby podejrzewanych o ten proceder funkcjonariuszy. Powyższy zbieg różnych, wyżej wskazanych okoliczności uzasadnia zarówno zwolnienie F. O. w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, jak i nadanie rozkazowi personalnemu organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 108 K.p.a.). Okoliczności te również tłumaczą, dlaczego w tej konkretnej sytuacji organ, ważąc interes społeczny z interesem policjanta, uznał prymat tego pierwszego interesu. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zagadnienia te zostały dogłębnie i prawidłowo przeanalizowane i umotywowane przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia zarówno z poszanowaniem prawa materialnego, jak i procesowego. Celem instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest eliminacja z jej szeregów takich osób, których dalsza służba w Policji jest nie do pogodzenia z interesem służby. Zatem, na co zwrócono uwagę wyżej, katalog przyczyn skutkujących zastosowaniem tego przepisu jest otwarty i uzależniony od wielu złożonych i ocennych sytuacji. Co się zaś tyczy zarzutów podniesionych w skardze, to, w ocenie tutejszego Sądu, są one niezasadne. W szczególności brak jest przesłanek umożliwiających przyjęcie, że organ uniemożliwił stronie zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Na stronie 14. przedmiotowej skargi znajduje się oświadczenie skarżącego, w którym przyznaje, iż doszło do zapoznania go z materiałami postępowania w dniu [...] października 2012 r. Bez wpływu na powyższą kwestię pozostaje podnoszone w skardze twierdzenie, że skarżony rozkaz personalny został wydany w dniu [...] października 2012 r., a więc przed udostępnieniem stronie do wglądu akt postępowania. Materia daty wydania kwestionowanego rozkazu personalnego została bowiem wyjaśniona w postanowieniu o sprostowaniu daty wydania tego rozstrzygnięcia. Wobec treści postanowienia prostującego oczywistą omyłkę w skarżonym rozkazie personalnym, za datę jego wydania należy uznawać dzień [...] października 2012 r., a więc dzień, w którym doszło do zaznajomienia strony z materiałami postępowania. Niemniej jednak, niezależnie od powyższych ustaleń, nawet hipotetycznie przyjmując, że istotnie nie doszło do zaznajomienia strony z zebranym w sprawie materiałem, to takie uchybienie nie musiało prowadzić do eliminacji z obrotu prawnego skarżonego rozstrzygnięcia. Aby takie uchybienie mogło prowadzić do uchylenia decyzji, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), musiałoby ono mieć istotny wpływ na wynik postępowania administracyjnego. Podnosząc zarzut naruszenia praw procesowych, zagwarantowanych art. 10 § 1 K.p.a., strona musi nie tylko wykazać, że takie naruszenie istotnie miało miejsce, ale ponadto, iż uniemożliwiło jej ono podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (por. także np. wyroki NSA z 2 września 2009 r., II OSK 1320/08, LEx nr 597196, WSA w Krakowie z 28 stycznia 2009 r., III SA/Kr 1055/08, LEX nr 478703, WSA w Szczecinie z 23 września 2009 r., II SA/Sz 747/09, LEX nr 580340). W realiach niniejszej sprawy, tutejszy Sąd nie dopatrzył się zaś takiego wpływu (nie tylko istotnego ale wręcz żadnego). Sam nawet skarżący nie podnosił, aby w związku z powyższym utracił możliwość np. zgłaszania wniosków dowodowych, czy też możliwości innej ingerencji w bieg postępowania, mogącej doprowadzić do innego jego zakończenia. Stąd też, przyjmując nawet hipotetycznie zasadność przedmiotowego zarzutu, potraktować go należało jako pozostającego bez wpływu na wynik postępowania. Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącego, iż organ nie weryfikował prawdziwości twierdzeń zawartych w postanowieniu prokuratorskim o postawieniu stronie zarzutów. Oczywistym jest przecież, że organ administracyjny nie jest uprawniony do zastępowania urzędu prokuratorskiego w prowadzeniu śledztw. Samo więc postawienie funkcjonariuszowi zarzutu przez prokuratora jest wystarczającą przesłanką, umożliwiającą prowadzenie postępowania w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organy przepisu art. 107 § 1 K.p.a., nie zachodzą bowiem, zdaniem sądu, żadne wątpliwości co do organów, które wydały kwestionowane decyzje oraz co do właściwości tych organów. Sąd nie stwierdził także, aby w toku postępowania została naruszona zasada dwuinstancyjności. Zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja wydane zostały przez właściwe organy, o czym świadczą podpisy osób decyzje te wydających, a sprawa została dwukrotnie rozpoznana i dwukrotnie rozstrzygnięta. O dwukrotnym rozpoznaniu sprawy świadczy treść uzasadnień organów zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, stanowiąca odzwierciedlenie toku rozumowania organów i dowodząca wnikliwej analizy stanu prawnego. Uzasadnienia prawne zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji są wyczerpujące i przedstawiają stan prawny, jaki obowiązywał od dnia wszczęcia postępowania aż do dnia wydania zaskarżonej decyzji, który to stan prawny decyduje o treści kontrolowanego rozstrzygnięcia. W tym stanie sprawy, uznając iż skarżona decyzja nie narusza prawa i nie zachodzi konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.