II SA/Wa 284/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , Protokolant referent Magdalena Morawiec, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2025 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2024 r. nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego J. R. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w [...] (dalej: "KMP", "organ pierwszej instancji") z [...] września 2018 r. J. R. (dalej: "skarżący") został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] września 2018 r. w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 636; dalej: "u.P.") w związku z czynem o znamionach przestępstwa, którego popełnienie jest oczywiste i uniemożliwia jego dalsze pozostawanie w służbie. W dniu zwolnienia ze służby skarżący pozostawał w dyspozycji KMP po zwolnieniu ze stanowiska [...]. Powyższej decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Wyrokiem z [...] kwietnia 2022 r., sygn. akt [...], Sąd Okręgowy w [...], na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego (tu: skarżącego), uniewinnił skarżącego od popełnienia zarzucanego mu czynu będącego podstawą do zwolnienia ze służby w Policji w oparciu o ww. przepisy. Wyrok jest prawomocny od dnia ogłoszenia, tj. od [...] kwietnia 2022 r. Po prawomocnym uniewinnieniu skarżący nie zgłosił gotowości niezwłocznego podjęcia służby i w konsekwencji decyzją organu pierwszej instancji z [...] maja 2024 r. nr [...] został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] maja 2022 r. na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 i ust. 7 pkt 2 u.P. W dniu [...] kwietnia 2024 r. do KMP wpłynął wniosek skarżącego m.in. o wypłatę mu świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 42 ust. 5 u.P. za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą. Decyzją z [...] maja 2024 r. nr [...] organ pierwszej instancji rozpoznał ten wniosek odmownie, wskazując, że skarżący nie zgłosił gotowości niezwłocznego podjęcia służby w terminie 7 dni od wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego, co jest konieczne do zastosowania art. 42 ust. 5 u.P. W wyniku odwołania skarżącego, Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] (dalej: "KWP", "organ drugiej instancji", "organ odwoławczy") decyzją z [...] sierpnia 2024 r. nr [...] uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy podkreślił, iż prawo do świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą nie jest uzależnione od zgłoszenia przez przywróconego do służby policjanta gotowości niezwłocznego jej podjęcia, o którym mowa w art. 42 ust. 2 u.P., jak również od wyniku weryfikacji ujętej w art. 42 ust. 3 u.P. Prawo to jest uzależnione wyłącznie od jednego faktu prawotwórczego, który je materializuje, a mianowicie od przywrócenia do służby i to bez względu na to, czy przywrócenie ma charakter czasowy czy też trwały. W konsekwencji organ drugiej instancji zobowiązał KMP, jako przełożonego właściwego w sprawach osobowych, do przyznania skarżącemu świadczenia pieniężnego określonego w art. 42 ust. 5 u.P. za okres pozostawania poza służbą równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Decyzją z [...] września 2024 r. nr [...], na podstawie art. 42 ust. 5 u.P., organ pierwszej instancji przyznał skarżącemu świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres jednego miesiąca pozostawania poza służbą. W uzasadnieniu KMP wyjaśnił, że ww. przepis gwarantuje funkcjonariuszowi przywróconemu do służby świadczenie równe w swej podstawie uposażeniu, jakie otrzymywał na zajmowanym stanowisku przed zwolnieniem, przy czym chodzi tu o miesięczne uposażenie funkcjonariusza, jakie przysługiwało mu na zajmowanym stanowisku przed zwolnieniem ze służby, mnożone przez liczbę miesięcy, nie więcej jednak niż za 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Jednocześnie organ pierwszej instancji zaakcentował, iż wysokość tego świadczenia ustawodawca pozostawił uznaniu organu administracji (wskazując minimum oraz maksimum, w ramach którego organ podejmuje decyzję), jak również nie określił przesłanek, jakimi winien kierować się organ ustalając wysokość przedmiotowego świadczenia. KMP, podejmując decyzję, uwzględnił kompensacyjny charakter świadczenia pieniężnego. Dlatego przede wszystkim odwołał się do skutków, jakie w sferze finansowej spowodowało zwolnienie skarżącego ze służby. W tym kontekście organ pierwszej instancji odnotował, że skarżący otrzymał 50% sześciomiesięcznej odprawy pieniężnej należnej policjantowi zwalnianemu ze służby, a także uzyskał prawo do emerytury policyjnej przyznanej mu bezpośrednio po zwolnieniu. Zatem przechodząc na zaopatrzenie emerytalne, skarżący posiadał stały dochód bezpośrednio po zwolnieniu ze służby w Policji. KMP wziął też pod uwagę okres pozostawania przez skarżącego poza służbą od dnia jego zwolnienia ze służby ([...] września 2018 r.) do daty prawomocnego wyroku uniewinniającego. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie art. 42 ust. 5 u.P. poprzez przekroczenie ram uznania administracyjnego, czego skutkiem było przyznanie świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres jednego miesiąca, podczas gdy, zdaniem skarżącego, mając na uwadze negatywne skutki finansowe, jakie wynikły z faktu zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie wadliwego zwolnienia, świadczenie to powinno zostać przyznane w wysokości sześciokrotności równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. W odwołaniu skarżący przedstawił wyliczenia wskazujące wysokość uposażenia, jakie by otrzymał, gdyby pozostawał w służbie oraz wysokość świadczenia emerytalnego, które pobierał w okresie pozostawania poza służbą. Ponadto opisał swoją sytuację materialną, rodzinną i zdrowotną w ww. okresie. Decyzją z [...] grudnia 2024 r. nr [...], wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej "k.p.a."), KWP utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ drugiej instancji podał, że każdorazowe przywrócenie policjanta do służby skutkuje powstaniem po stronie organu obowiązku przyznania świadczenia za okres pozostawania poza służbą równego uposażeniu, jakie funkcjonariusz otrzymywał na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby. Przedmiotowe świadczenie stanowi gwarancję poszanowania praw funkcjonariuszy zwolnionych ze służby, którzy następnie - wskutek ziszczenia się normatywnych przesłanek - zostali do niej przywróceni. O ile samo przyznanie świadczenia pieniężnego funkcjonariuszowi przywróconemu do służby w oparciu o powyższą regulację ma charakter obligatoryjny, to określenie jego wysokości ustawodawca pozostawił uznaniu administracyjnemu, wyznaczając przedział wysokości tego świadczenia poprzez wskazanie jednomiesięcznego uposażenia na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem jako minimum i sześciomiesięcznego takiego uposażenia jako maksimum. Nie ma innych ustawowych przesłanek warunkujących ustalenie wysokości omawianego świadczenia pieniężnego. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż rozstrzygnięcie w zakresie wysokości przedmiotowego świadczenia powinno stanowić rekompensatę dla funkcjonariusza przywróconego do służby, ale jednocześnie zapewnić proporcjonalną ochronę interesu społecznego, rozumianego w niniejszej sprawie jako interes fiskalny państwa. W tego rodzaju sprawach należy mieć na uwadze okoliczności towarzyszące zwolnieniu ze służby, a w szczególności to, jakie świadczenia w związku ze zwolnieniem funkcjonariusz otrzymał i jakie przysługiwały mu w okresie od odejścia ze służby do dnia przywrócenia. KWP stwierdził, że świadczenie pieniężne przyznawane na podstawie art. 42 ust. 5 u.P. powinno czynić zadość konsekwencjom pozostawania poza służbą, przede wszystkim w sferze ekonomicznej, w związku z czym, uwzględniając sytuację finansową funkcjonariusza po zwolnieniu ze służby, należy określić wymiar świadczenia w taki sposób, aby był on proporcjonalny do wysokości świadczeń otrzymywanych w związku ze zwolnieniem, a także pobieranych po zwolnieniu, np. świadczeń emerytalnych. Nie długość pozostawania poza służbą jest w tego rodzaju przypadkach kryterium decydującym, lecz okoliczności dotyczące sytuacji finansowej osoby zwolnionej w okresie od dnia jej zwolnienia do dnia przywrócenia do służby. Skarżącemu, zgodnie z nadesłaną przez jego pełnomocnika decyzją Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA z [...] listopada 2018 r. o ustaleniu prawa do emerytury i jej wysokości, prawo do emerytury policyjnej ustalono od dnia [...] października 2018 r., tj. od dnia następnego po zwolnieniu ze służby w Policji, a od dnia [...] stycznia 2019 r. jej wysokość została ustalona na kwotę [...] zł miesięcznie, tj. 75% podstawy wymiaru. Ponadto skarżący w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji otrzymał odprawę oraz ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Natomiast z uwagi na zawieszenie w czynnościach służbowych, za miesiąc wrzesień 2018 r. otrzymał 50% uposażenia. Według organu drugiej instancji, skarżący od dnia zwolnienia ze służby ([...] września 2018 r.) do dnia przywrócenia go do służby ([...] kwietnia 2022 r.) nie był pozbawiony środków finansowych. Wprawdzie do odwołania dołączono dokumenty w postaci: faktur VAT (potwierdzających zakup węgla kamiennego, kotła centralnego ogrzewania, energii cieplnej, energii elektrycznej, wody, odbioru ścieków, leków, usług mobilnych), pokwitowań wpłat, dokumentacji lekarskiej, zaświadczenia o zakwaterowaniu w [...] oraz zaświadczenia z [...] sierpnia 2024 dotyczącego zakupu drewna opałowego, ale koszty utrzymania domu, w którym zamieszkuje skarżący wraz z rodziną dzielone są po połowie z jego bratem, który również wraz z rodziną mieszka w tym samym domu. Nadto skarżący prezentuje błędny pogląd, iż przedmiotowe świadczenie powinno pokrywać kwotę wszystkich zobowiązań finansowych, jak też kosztów życia codziennego czy kosztów edukacji członka rodziny zwolnionego, a następnie przywróconego do służby, policjanta. Określony w art. 42 ust. 5 u.P. przedział wysokości świadczenia nakazuje organowi Policji zachowanie proporcji do wysokości świadczeń otrzymywanych w związku ze zwolnieniem, a także pobieranych po zwolnieniu, zaś takie właśnie zostały wypłacone skarżącemu (ekwiwalenty, odprawa, uposażenie za wrzesień 2018 r. w pomniejszonej wysokości oraz świadczenie emerytalne). Argument skarżącego, że od czasu zwolnienia ze służby do dnia przywrócenia pozostawał na utrzymaniu rodziny, ponieważ pozostawał w ciągłej gotowości do służby, nie znajduje - zdaniem organu odwoławczego - potwierdzenia w zgromadzonej w sprawie dokumentacji ze względu na fakt pobierania emerytury oraz wobec niezgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby w ustawowym terminie w związku z prawomocnym wyrokiem uniewinniającym. KWP podniósł, iż kryterium decydującym o wysokości świadczenia nie była długość pozostawania funkcjonariusza poza służbą, lecz okoliczności dotyczące jego sytuacji finansowej w okresie od dnia zwolnienia do dnia przywrócenia do służby. Powyższe, w ocenie organu drugiej instancji, pozwala na stwierdzenie, że w tym okresie skarżący nie był pozbawiony środków finansowych niezbędnych do życia i skorzystał z przysługujących mu uprawnień wynikających z faktu zwolnienia ze służby. Na opisaną wyżej decyzję skarżący (reprezentowany przez radcę prawnego R. K.) wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 5 i nast. u.P. poprzez: - przekroczenie ramy uznania administracyjnego i w konsekwencji odmowę przyznania prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wadliwego zwolnienia ze służby w wysokości sześciokrotności równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, - błędną wykładnię i przyjęcie, że koszty utrzymania domu, koszty związane z edukacją i leczeniem członka rodziny oraz koszty życia codziennego nie sposób uznać za koszty wymagalne na tle analizy sytuacji finansowej zwolnionego funkcjonariusza Policji w zakresie ustalenia wysokości jednorazowego odszkodowania z tytułu wadliwego zwolnienia ze służby; 2) przepisów postępowania, tj. art. 7 w związku z art. 75 § 1 i nast. k.p.a. poprzez nierzetelne i niedostateczne przeprowadzenie postępowania dowodowego zamiast dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz okoliczności koniecznych do załatwienia sprawy, a w rezultacie wydanie decyzji na podstawie przesłanek niezgodnych ze stanem faktycznym, co w sposób oczywisty wpłynęło na obrazę prawa materialnego - art. 42 ust. 5 u.P. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący domagał się: - uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji KMP; - ujęcia w uzasadnieniu wydanego wyroku oceny prawnej oraz szczegółowych wskazówek i wytycznych co do dalszego postępowania w sprawie; podania uchybień, których dopuściły się organy obu instancji oraz okoliczności mających wpływ na ich powstanie; - zasądzenia od organu na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł. W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 8 maja 2025 r. skarżący zarzucił, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z pominięciem istotnych dla sprawy okoliczności. Mianowicie jego zwolnienie ze służby nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ nie można było stwierdzić oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. Konsekwencją bezprawnego zwolnienia ze służby było zniszczenie zdrowia i życia skarżącego oraz członków jego rodziny. Skarżący opisał problemy zdrowotne i materialne swoje i członków jego rodziny. Zwolnienie ze służby pozbawiło go wypracowanej nagrody rocznej za rok 2018, która nie została wliczona do zaopatrzenia emerytalnego, a jego emerytura została w dużym stopniu uszczuplona, gdyż nie został mu podniesiony dodatek służbowy; nie objęły go również znaczne podwyżki uposażenia zasadniczego, które nastąpiły dwa miesiące po zwolnieniu ze służby. W ocenie skarżącego, nawet przyznanie mu sześciomiesięcznego uposażenia w żaden sposób nie zrekompensuje mu utraconego zdrowia jego i członków jego rodziny, zrujnowanego życia oraz zszarganej opinii. Skarżący podał, że utratę przywilejów finansowych, które otrzymałby w przypadku normalnego odejścia na emeryturę stawia na ostatnim miejscu. Jak zaznaczył, po uniewinnieniu nie usłyszał nawet słowa "przepraszam" od jakiegokolwiek przedstawiciela organu Policji, zaś dobrą opinię wśród lokalnej społeczności utracił bezpowrotnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 42 ust. 5 u.P., policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3. W oparciu o cytowany przepis skarżącemu przyznano przedmiotowe świadczenie za okres pozostawania poza służbą od [...] września 2018 r. do [...] kwietnia 2022 r. w wysokości równej uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby za okres 1 miesiąca. Celem omawianego świadczenia jest zrekompensowanie policjantowi uposażenia utraconego w okresie pozostawania poza służbą - od zwolnienia ze służby do przywrócenia go do służby. Świadczenie to ma zatem charakter odszkodowawczy, a miarą szkody powstałej na skutek zwolnienia policjanta ze służby i jednocześnie "odszkodowania" z tego tytułu jest wysokość uposażenia utraconego wskutek rozwiązania stosunku służbowego w granicach od uposażenia za 1 miesiąc do uposażenia za 6 miesięcy. Ustalenie tej dolnej i górnej granicy oznacza, że w przypadku pozostawania funkcjonariusza poza służbą przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, świadczenie przysługuje maksymalnie za 6 miesięcy. Należy mieć także na uwadze, iż decyzja wydawana na podstawie art. 42 ust. 5 u.P. ma charakter uznaniowy. Co do zasady sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona. Nie obejmuje celowości zaskarżonej decyzji. Sąd bada w takich sprawach, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszelkich okoliczności faktycznych. Brak przesłanek, jakimi powinien kierować się organ przy podejmowaniu decyzji, nie oznacza, że ma on całkowitą swobodę co do tego, w jakiej wysokości przyzna funkcjonariuszowi świadczenie za okres pozostawania poza służbą. W tego rodzaju sprawach organ winien mieć na względzie interes społeczny i słuszny interes strony (art. 7 k.p.a.), gdyż zakres swobody organu działającego w ramach uznania administracyjnego ograniczony jest ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, a treść i zakres ochrony słusznego interesu indywidualnego w działaniach organów administracji sięga do granic kolizji z interesem społecznym. W orzecznictwie sądów administracyjnych, m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") z 10 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 2533/14 (orzeczenia.nsa.gov.pl), akcentuje się, że świadczenie, o którym mowa w art. 41 ust. 5 u.P., ma czynić zadość konsekwencjom pozostawania poza służbą zwłaszcza w najbardziej odczuwalnej sferze ekonomicznej. Posiada ono charakter rekompensacyjny, co oznacza, iż ma za zadanie wyrównać poniesioną przez funkcjonariusza szkodę w związku ze zwolnieniem ze służby. Rozstrzygając o przyznaniu tego świadczenia, organ ma obowiązek zweryfikować, jakie skutki w sferze finansowej spowodowało zwolnienie funkcjonariusza ze służby. Szkoda nie powstaje, gdy przez cały okres pozostawania poza służbą policjantowi wypłacano uposażenie w pełnej wysokości. W judykaturze wskazuje się również, że wymiar świadczenia przyznawanego na podstawie ww. przepisu winien uwzględniać sytuację finansową policjanta po zwolnieniu ze służby i być wprost proporcjonalny do wysokości świadczeń otrzymanych w związku ze zwolnieniem ze służby, a także pobieranych po zwolnieniu, np. świadczeń emerytalnych czy rentowych (vide wyrok NSA z 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 803/13). Z kolei w wyroku z 2 czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 4931/21, NSA stwierdził, iż w ramach oceny, w jakiej wysokości ma być wypłacone świadczenie przewidziane art. 42 ust. 5 u.P., orzekające w sprawie organy powinny ustalić stosunek dochodów, jakie otrzymywał policjant, pozostając poza służbą do uposażenia jakie otrzymywałby, gdyby nie został zwolniony. W ten bowiem sposób będzie można zweryfikować proporcje pomiędzy faktycznymi dochodami a tymi, które otrzymywałby pełniąc nadal służbę w Policji. Ocena tych proporcji pozwoli zbadać rzeczywistą sytuację finansową zwolnionego funkcjonariusza, co w oczywisty sposób pozwoli na oszacowanie, w jakiej wysokości powinno mu zostać wypłacone świadczenie, tak aby miało ono realnie charakter zmierzający do wyrównania poniesionych przez niego strat. Z powyższego wynika, że organ Policji, przyznając świadczenie z art. 42 ust. 5 u.P. w określonej wysokości, winien dokonać oceny, jakie skutki w sferze ekonomicznej spowodowało dla funkcjonariusza zwolnienie ze służby. W tym zakresie organ winien wziąć pod uwagę nie tylko to, czy i jakie oraz w jakiej wysokości świadczenia funkcjonariusz pobierał po zwolnieniu ze służby (np. świadczenie emerytalne, rentowe), ale także zestawić je z tymi, które mógłby otrzymać, pozostając w służbie. Takie porównanie umożliwi określenie, w jakiej wysokości powinno zostać wypłacone skarżącemu świadczenie, bacząc, iż świadczenie to ma zmierzać do wyrównania poniesionych przez niego strat. Tego rodzaju dane pozwolą na ocenę konsekwencji finansowych rozwiązania stosunku służbowego ze skarżącym. Powyższych działań organy nie podjęły w niniejszej sprawie, koncentrując się na okoliczności, że skarżący bezpośrednio po zwolnieniu ze służby zaczął pobierać emeryturę policyjną, która od [...] stycznia 2019 r. została ustalona na kwotę [...] zł miesięcznie, tj. 75% podstawy wymiaru. Ponadto organy obu instancji wskazywały, iż skarżący otrzymał 50% sześciomiesięcznej odprawy i ekwiwalent za niewykorzystany urlop. Jednakże nie zestawiły wysokości tych świadczeń z kwotami, jakie mógłby pobierać gdyby pozostał w służbie. W konsekwencji orzekające w sprawie organy nie oceniły w sposób pełny skutków, jakie w sferze finansowej spowodowało zwolnienie skarżącego ze służby. Tym samym nie można przyjąć, że w sprawie zostały należycie rozważone wskazane wyżej kwestie, a mające kluczowe znaczenie dla przyznania omawianego świadczenia w określonej wysokości. Skutki w sferze finansowej skarżącego w związku ze zwolnieniem ze służby organy zbadały wyłącznie w kontekście wypłaconej odprawy, ekwiwalentu za urlop (które to świadczenia przysługują policjantowi zwalnianemu ze służby zgodnie z art. 114 u.P.) oraz pobieranej emerytury. Natomiast nie uwzględniły rzeczywistych skutków w sferze finansowej wynikających z różnicy pomiędzy wysokością tych świadczeń a kwotą uposażenia, jakie mógłby skarżący otrzymać, pozostając w służbie. Ponadto zauważyć należy, iż pomiędzy datą zwolnienia skarżącego ze służby ([...] września 2018 r.) a datą przywrócenia do służby ([...] kwietnia 2022 r.) upłynęło prawie 3 lata i siedem miesięcy, co też nie może pozostać poza rozważaniami organów w kwestii przyznania omawianego świadczenia. Z wydanych w sprawie decyzji nie wynika, aby organy wzięły pod uwagę tę okoliczność. W świetle powyższych rozważań, uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 42 ust. 5 u.P. Organy dokonały bowiem błędnej wykładni tego przepisu, a w rezultacie nie zweryfikowały okoliczności faktycznych sprawy istotnych z punktu widzenia przyznania przedmiotowego świadczenia, co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Według Sądu, z treści art. 42 ust. 5 u.P. nie można jednak wyprowadzić wniosku - jak próbuje to uczynić skarżący - że organ, ustalając wysokość świadczenia winien dokonać oceny szeroko rozumianej sytuacji materialnej funkcjonariusza, jego wydatków czy też wpływu zwolnienia na różne aspekty jego życia, w tym na zdrowie. Odwoływanie się, przy decydowaniu o przyznaniu ww. świadczenia, do tak pojętej sytuacji finansowej policjanta, a w zasadzie sytuacji życiowej, unicestwia jego odszkodowawczy charakter, jednoznacznie określony w art. 42 ust. 5 u.P. Mianowicie z rekompensaty za utracone uposażenie wskutek zwolnienia ze służby czyni, udzielone post factum, świadczenie o charakterze socjalnym, przyznane według kryteriów nieznanych u.P. Rozpatrując sprawę ponownie, KMP uwzględni zaprezentowaną powyżej ocenę prawną. W szczególności oszacuje (zgodnie z podanymi wytycznymi), w jakiej wysokości należy przyznać skarżącemu świadczenie przewidziane w art. 42 ust. 5 u.P. Wyniki tych rozważań przedstawi w uzasadnieniu podjętego w sprawie rozstrzygnięcia stosownie do wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł, Sąd rozstrzygnął w punkcie drugim sentencji wyroku na mocy art. 200 w związku z art. 205 § 2 ww. ustawy, a także § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.).