III OSK 4931/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1431/20 w sprawie ze skargi Z.K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 19 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/WA 1431/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z.K., uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2001 r., nr [...] zwolnił Z.K. ze służby w Policji z dniem 16 stycznia 2001 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm., dalej "ustawa o Policji"). Podstawą zwolnienia policjanta ze służby w Policji było prawomocne orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2000 r., nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2000 r., nr [...] o uznaniu Z.K. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Sąd Rejonowy [...] Wydział Karny, wyrokiem z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt [...], uniewinnił Z.K. od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., tożsamego z przewinieniem dyscyplinarnym stanowiącym podstawę do wydania orzeczenia o uznaniu Z.K. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Wyrok stał się prawomocny z dniem 29 lutego 2012r. Pismem z dnia 27 czerwca 2019 r. Z.K. wniósł o wznowienie postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2000 r., nr [...]. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] wznowił postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem o uznaniu Z.K. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Następnie Komendant Główny Policji orzeczeniem z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] uchylił w całości orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2000 r., nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2000 r., nr [...] o uznaniu Z.K. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, a także uniewinnił policjanta od popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego. W związku z powyższym, Z.K. z dniem 4 grudnia 2019 r. został przywrócony do służby z mocy prawa na podstawie art. 42 ust. 7 pkt 1 ustawy o Policji. Pismem z dnia 4 grudnia 2019 r. Z.K. wystąpił m.in. o przyznanie mu, na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, maksymalnego należnego mu świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą, tj. za okres 6 miesięcy, "z uwagi na czas trwania postępowania". Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 42 ust. 5 w zw. z art. 42 ust. 1 i 7 oraz art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, przyznał Z.K., przywróconemu do służby z dniem 4 grudnia 2019 r., świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby w Policji za okres jednego miesiąca. Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu odwołania, rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy rozkaz personalny z dnia [...] marca 2020 r. nr [...]. Organ wskazał, że w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 16 stycznia 2001 r. Z.K. otrzymał 50% odprawy (tj. 809,70 zł brutto) oraz ekwiwalent pieniężny za przysługujący, lecz niewykorzystany urlop (tj. 1.619, 40 zł brutto). Ponadto wskazał, że odwołujący się w dniu zwolnienia posiadał inne zatrudnienie – był zatrudniony już od dnia 3 stycznia 2001 r. w pełnym wymiarze czasu pracy. Zatem w chwili zwolnienia ze służby w Policji osiągał już dochód z innego źródła. Analiza pisma Z.K. z dnia 25 lutego 2020 r., w którym wskazał na źródła swojego utrzymania w okresie pozostawania poza służbą, dowodzi, w ocenie organu, że wymieniony w okresie od dnia 3 stycznia 2001 r. do dnia 4 grudnia 2019 r. zatrudniony był na podstawie stosunku pracy w wymiarze pełnego etatu u różnych pracodawców, a także wykonywał czynności w ramach umów cywilnoprawnych. W okresie, w którym był zarejestrowany jako bezrobotny otrzymywał natomiast zasiłek (stypendium) w okresach miesięcznych. Tym samym, powyższe okoliczności wskazują, że wymieniony nie był pozbawiony środków finansowych, a w miesiącu, w którym został zwolniony ze służby w Policji, prócz: 50% uposażenia za ten miesiąc, świadczeń z tytułu zwolnienia ze służby, osiągnął także dochód z tytułu innego zatrudnienia. Ponadto od dnia 8 stycznia 2019 r. wymieniony przeszedł na zaopatrzenie rentowe, z którego również osiągał dochód. Ponadto sytuacja finansowa policjanta, po zwolnieniu ze służby w Policji, nie uległa zasadniczemu pogorszeniu. Organ zobowiązany był do uwzględnienia wszelkich okoliczności związanych ze zwolnieniem ze służby w Policji, w tym świadczeń, które w związku z tym zdarzeniem otrzymał lub nadal otrzymuje. Świadczenia pieniężne z tytułu zwolnienia ze służby w Policji mogły być zatem w pełni uwzględnione przy ocenie sytuacji ekonomicznej policjanta, w jakiej znalazł się w chwili zwolnienia. Nie budzi wątpliwości, czego również nie kwestionuje sam policjant, że takie świadczenia otrzymał, a następnie podejmował kolejne zatrudnienia, z których osiągał dochód. Od 2019 r. zostało natomiast Z.K. przyznane świadczenie rentowe, które było mu wypłacane do chwili przywrócenia go do służby w Policji. Bezsprzecznym jest także to, iż takie przysporzenia o charakterze majątkowym miały i nadal mają wpływ na sytuację socjalnobytową, w jakiej znalazł się Z.K. w momencie zwolnienia go ze służby w Policji. Z powyższą decyzją nie zgodził się Z.K., który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a."), uznał, ze skarga zasługuje na uwzględnienie. WSA w Warszawie podniósł, że art. 42 ust. 5 ustawy o Policji stanowi podstawę materialnoprawną przyznania świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą. Zgodnie z tym przepisem, policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem nie więcej niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za jeden miesiąc. Przepis ten gwarantuje funkcjonariuszowi przywróconemu do służby świadczenie równe w swej podstawie uposażeniu, jakie otrzymywał na zajmowanym stanowisku przed zwolnieniem, przy czym chodzi tu o miesięczne uposażenie funkcjonariusza, jakie przysługiwało mu na zajmowanym stanowisku przed zwolnieniem ze służby, mnożone przez liczbę miesięcy, nie więcej jednak niż za 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Taka konstrukcja przepisu wskazuje, że ustawodawca gwarantuje jedynie funkcjonariuszowi prawo do świadczenia, natomiast wysokość tego świadczenia pozostawia uznaniu organu administracji, ograniczając je co do minimum i maksimum. Regulacja ta ma charakter kompensacyjny, nie wprowadza jednak żadnych warunków (przesłanek), jakimi winien się kierować organ, ustalając przywróconemu do służby policjantowi wysokość przysługującego mu świadczenia. Co do zasady sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona. Nie obejmuje celowości zaskarżonej decyzji. Sąd bada w takich sprawach, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszelkich okoliczności faktycznych. Brak przesłanek, jakimi powinien kierować się organ przy podejmowaniu decyzji, nie oznacza, że ma on całkowitą swobodę co do tego, w jakiej wysokości przyzna funkcjonariuszowi świadczenie za okres pozostawania poza służbą. W tego rodzaju sprawach organ winien mieć na względzie interes społeczny i słuszny interes strony (art. 7 k.p.a.), gdyż zakres swobody organu działającego w ramach uznania administracyjnego ograniczony jest ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, a treść i zakres ochrony słusznego interesu indywidualnego w działaniach organów administracji sięga do granic kolizji z interesem społecznym. Dlatego też należało brać pod uwagę okoliczności towarzyszące sprawie zwolnienia ze służby, a w szczególności to, jakie świadczenia w związku ze zwolnieniem funkcjonariusz otrzymał i jakie przysługiwały mu w okresie od odejścia ze służby do dnia przywrócenia do służby. Każdorazowe przywrócenie policjanta do służby powoduje po stronie organu obowiązek przyznania świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą. Kryterium decydującym w tego rodzaju przypadkach są okoliczności dotyczące sytuacji finansowej osoby zwolnionej w okresie od dnia jej zwolnienia do dnia przywrócenia do służby, nie zaś jedynie długość pozostawania poza służbą. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w sprawie organ nie poczynił wyczerpujących ustaleń w kwestii dochodów strony w okresie po zwolnieniu ze służby oraz ustaleń co do możliwości zarobkowych zwolnionego funkcjonariusza. W szczególności nie zbadał dokładnie całej historii zatrudnienia strony skarżącej w okresie od jej zwolnienia do przywrócenia do służby. Nie ustalił w sposób szczegółowy, gdzie skarżący był w tym czasie zatrudniony i jakie osiągał dochody z wykonywanej pracy. Organ nie zbadał także tego, czy fakt uwidocznienia w świadectwie służby – zwolnienia dyscyplinarnego, wpływał negatywnie na możliwość znalezienia pracy przez stronę i ewentualnie na wysokość otrzymywanego wynagrodzenia. Organ ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, iż w okresie pozostawania poza służbą strona zatrudniona była na podstawie stosunku pracy w wymiarze pełnego etatu u różnych pracodawców, a także, wykonywała czynności w ramach umów cywilno-prawnych lub pobierała zasiłek dla bezrobotnych. Tego rodzaju uproszczenie, bez szczegółowego wyjaśnienia kwestii (tj. kwestii dochodów uzyskiwanych poza służbą po zwolnieniu), nie zasługuje zaś na miano rzetelnego ustalenia faktów, a w konsekwencji rzetelnego rozpoznania sprawy. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w sprawie organ nie może brać pod uwagę materii krzywd moralnych doznanych przez policjanta wskutek zwolnienia ze służby, jak też skutków niezasadnego postawienia zarzutów karnych. Rekompensaty z ww. tytułów strona może dochodzić w drodze odrębnego postępowania odszkodowawczego. W dniu 3 kwietnia 2021 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiódł Komendant Główny Policji, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, oraz orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego według norm prawem przewidzianych. Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez uchylenie prawidłowych rozstrzygnięć organów Policji, tj. rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] oraz rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] pomimo, iż nie naruszały one przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezbadanie dokładnie całej historii zatrudnienia strony skarżącej w okresie od jej zwolnienia do przywrócenia do służby, gdyż organ poddał te okoliczność ocenie, gdyż posiadał niezbędną dokumentację finansową, a zatem wskazanie do zbadania tych okoliczności są niezasadne, gdyż organ zbadał je i uznał, iż mimo to świadczenie, o którym mowa w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji zasadne jest w wysokości 1 miesięcznego uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji i art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. wyrażające się w błędnym uznaniu, iż ocena faktów związanych z osiąganymi przez skarżącego dochodami, niemożnością uzyskania zatrudnienia z uwagi na ujawnienie w świadectwie zwolnienia dyscyplinarnego mają wpływ na wysokość przyznanego świadczenia, podczas gdy nie mogą one zostać uwzględniane przez organ, a nadto wymagają prowadzenia dowodów, których przeprowadzić się nie da (brak środków dowodowych); 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji i art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. wyrażające się w błędnym sporządzeniu uzasadnienia wyroku, gdyż pomimo zarzucenia organowi wadliwości postępowania dowodowego Sąd pierwszej instancji nie wskazał (poza art. 7 k.p.a.) jakie konkretnie przepisy postępowania organ naruszył, zatem w sferze domysłów organu pozostaje, iż są to art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., podczas gdy, obowiązkiem Sądu jest jasne i precyzyjne wskazanie przepisów prawa naruszonych przez organ oraz ustalenie ich wpływu na wynik sprawy, czego zabrakło w niniejszym wyroku. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 P.p.s.a. - może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Stosownie do art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z dyspozycji tej normy wynika, że oddalenie skargi kasacyjnej jest następstwem uznania jej przez sąd za bezzasadną. Skarga kasacyjna jest bezzasadna także wówczas, gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem, a błędne jest jedynie jego uzasadnienie. Dotyczy to również przypadku, kiedy uzasadnienie prawidłowego orzeczenia jest błędne tylko w części (por. np. wyroki NSA z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 113/11; z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 344/05 i sygn. akt I OSK 345/05). Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja nie uległaby zmianie. Również w sytuacji, gdy w uzasadnieniu wyroku sąd pierwszej instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdy jego sentencja jest prawidłowa (wyrok NSA z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 221/10). Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie było podstaw do jej uwzględnienia, chociaż uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest częściowo błędne. Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej jest częściowo zasadny, ponieważ istotnie WSA w Warszawie przeoczył, że organy posiadały ze świadectw pracy skarżącego informacje o jego okresach zatrudnienia i charakterze tego zatrudnienia (k 46-55 akt administracyjnych sprawy), a okresy zatrudnienia Z.K. poza służbą zostały szczegółowo opisane w rozkazie personalnym organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2020 r., przyznającego funkcjonariuszowi za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby za okres 1 miesiąca. W tym zakresie organ poczynił stosowne ustalenia. Jednak należy wskazać, że jak przyjął to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 marca 2016 r, sygn. akt I OSK 2533/15 świadczenie z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji "ma czynić zadość konsekwencjom pozostawania poza służbą zwłaszcza w najbardziej odczuwalnej sferze ekonomicznej. Ma ono charakter rekompensacyjny. Oznacza to, że ma za zadanie wyrównać poniesioną przez funkcjonariusza szkodę w związku ze zwolnieniem ze służby. Rozstrzygając o przyznaniu tego świadczenia organ ma obowiązek zweryfikować, jakie skutki w sferze finansowej spowodowało zwolnienie funkcjonariusza ze służby. W realiach rozpoznawanej sprawy należało więc uwzględnić, że skarżący nie poniósł żadnej szkody materialnej wskutek zwolnienia ze służby". NSA przyjął zatem, że odszkodowawczy charakter ww. świadczenia oznacza, że o wypłacie jego decyduje sytuacja finansowa w jakiej znajdował się policjant pozostając poza służbą. Stanowisko to Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela i przyjmuje za swoje. Tak więc, jak zasadnie uznał to Sąd pierwszej instancji, nie jest prawidłowym dla oceny sytuacji finansowej funkcjonariusza uznanie, że sam fakt pracy i otrzymywania dochodów jest wystarczającym dla oceny w jakiej wysokości świadczenie z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji może być mu wypłacone. W tym zakresie organy orzekające w sprawie powinny ocenić stosunek dochodów jakie otrzymywał policjant pozostając poza służbą do uposażenia jakie otrzymywałby, gdyby nie został zwolniony. W ten bowiem sposób będzie można ocenić faktycznie proporcje pomiędzy faktycznymi dochodami Z.K., a tymi, które otrzymywałby pełniąc nadal służbę w Policji. Ocena tych proporcji pozwoli faktycznie zbadać sytuację finansową zwolnionego funkcjonariusza, co w oczywisty sposób pozwoli na ustalenie w jakiej wysokości powinno zostać mu wypłacone świadczenie, tak aby miało ono realnie charakter zmierzający do wyrównania poniesionych przez niego strat. W tym zakresie uznać zatem należy, że zarzut drugi skargi kasacyjnej, który w istocie odnosi się do kwestii oceny przez WSA w Warszawie prawidłowości zastosowania przez organy Policji przepisu prawa materialnego należy uznać za nieuzasadniony, ponieważ Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w toku postępowania organy błędnie oceniły stan faktyczny sprawy. Niezasadny jest również zarzut trzeci skargi kasacyjnej, ponieważ Sąd pierwszej instancji jednoznacznie podniósł, że w sprawie został naruszone dwie wyrażone w art. 7 k.p.a. zasady: prawdy materialnej oraz uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (k. - 5 uzasadnienia), a zatem wskazano jakie konkretne przepisy postępowania zostały w toku orzekania naruszone przez organy administracji. Tak więc wyrok Sądu pierwszej instancji, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Należało bowiem uchylić zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu I instancji. Podnieść jednak należy, że w zakresie, w jakim Sąd pierwszej instancji przesądzająco wypowiedział się w kwestii przepisów prawa materialnego i ich wykładni, uznać należy, że stanowisko to nie jest wiążące dla organów administracyjnych orzekających w sprawie. Natomiast organy są związane wykładnią przepisów dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niemniej jednak samo rozstrzygnięcie WSA w Warszawie było prawidłowe. Tak więc zaskarżony kasacyjnie wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.