I OSK 803/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Baryga po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 grudnia 2012 r. sygn. akt III SA/Lu 723/12 w sprawie ze skargi B.H. na rozkaz personalny Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko równorzędne do zajmowanego przed zwolnieniem ze służby w Policji, przyznania uposażenia oraz świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 31 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 723/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę B. H. na rozkaz personalny Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko równorzędne do zajmowanego przed zwolnieniem ze służby w Policji, przyznania uposażenia oraz świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2012 r. Lubelski Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w Białej Podlaskiej z dnia [...] czerwca 2012 r. w sprawie mianowania B. H. na stanowisko równorzędne z zajmowanym przed zwolnieniem ze służby w Policji, określenia uposażenia zasadniczego, przyznania dodatku służbowego oraz świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą. W uzasadnieniu Lubelski Komendant Wojewódzki Policji stwierdził między innymi, że: – prawomocny wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 436/11, uchylający rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. o zwolnieniu B. H. ze służby oznacza w powiązaniu z faktem, że w ustawowym terminie B. H. zgłosił gotowość podjęcia służby, iż zachodzi konieczność przywrócenia ww. funkcjonariusza do służby na stanowisko równorzędne z poprzednio zajmowanym; – stanowisko eksperta w dziewiątej grupie zaszeregowania uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 2,35 kwoty bazowej określonej na 2012 r. jest stanowiskiem równorzędnym ze stanowiskiem radcy prawnego, jakie ostatnio B. H. zajmował przed zwolnieniem; – o równorzędności stanowisk w Policji decyduje bowiem zaszeregowanie stanowisk oraz odpowiadający im stopień etatowy, a nie inne kwestie, takie jak prawo do dodatku służbowego, czy funkcyjnego; – to, że organ I instancji nie ustala dodatku z tytułu wysługi lat oraz kwoty dodatku za stopień, nie jest uchybieniem merytorycznym w świetle § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, określającego elementy rozkazu personalnego (Dz. U. z 2002 r. Nr 151, poz. 1261); – sprawa wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat nie musi być określana w decyzji o mianowaniu, może zostać załatwiona na nowo w oddzielnym rozkazie personalnym; – stawka dodatku za posiadany stopień policyjny jest określona jako stała dla poszczególnych stopni służbowych, co wynika z załącznika nr 3 do rozporządzenia MSWiW z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz.1732); – w tych okolicznościach brak określenia w skarżonym rozkazie personalnym kwoty wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz dodatku za stopień nie ma wpływu na ocenę prawidłowości przedmiotowego rozkazu; – świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą ma charakter kompensacyjny w sferze ekonomicznej, stąd w sytuacji, kiedy skarżący w okresie pozostawania poza służbą otrzymywał emeryturę policyjną oraz wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę, przyznanie ww. świadczenia w wysokości jednomiesięcznego uposażenia na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby, jest uzasadnione w myśl art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. W skardze B. H. zaskarżył powyższy rozkaz personalny w części dotyczącej przyznania – z naruszeniem art. 42 ust. 5 ustawy o Policji – zaniżonego świadczenia pieniężnego i braku kwotowego określenia tego świadczenia oraz braku określenia – niezgodnie z § 19 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów – pełnego uposażenia zasadniczego, w tym wysokości wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz braku dodatku za stopień. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie: – art. 24 § 1 i 3 k.p.a., poprzez odmowę wyłączenia od udziału w postępowaniu podinspektor K. O.; – art. 79 § 1 i 2 k.p.a., poprzez niezawiadomienie skarżącego o wszystkich czynnościach dowodowych; – oraz art. 7, 10 i 77 § 1 k.p.a., poprzez oddalenie zgłoszonych przez skarżącego wniosków dowodowych. W odpowiedzi na skargę Lubelski Komendant Wojewódzki Policji wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności Sąd I instancji przypomniał, że z treści art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), wynika, że uchylenie wadliwej decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji stanowi podstawę do przywrócenia funkcjonariusza do służby na stanowisko równorzędne. Natomiast podstawę przywrócenia skarżącego do służby w Policji stanowi prawomocny wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 436/11, uchylający rozkaz personalny nr [...] Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. oraz rozkaz Komendanta Miejskiego Policji w Białej Podlaskiej z dnia 4 grudnia 2007 r. Oba rozkazy dotyczą zwolnienia B. H. ze służby. W oparciu o akta sprawy Sąd I instancji ustalił, że w okresie od dnia 1 lutego 2008 r. do dnia 20 lutego 2012 r. skarżący pozostawał poza służbą. Zaskarżonym rozkazem personalnym, z dniem 21 lutego 2012 r. skarżący został przywrócony do służby i mianowany na stanowisko eksperta w Zespole Poszukiwań i Identyfikacji Osób Wydziału KMP w Białej Podlaskiej. Skarżący uzyskał stanowisko eksperta w dziewiątej grupie zaszeregowania uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 2,35 kwoty bazowej określonej na 2012 r. W ocenie organu, jest to stanowisko równorzędne ze stanowiskiem radcy prawnego i takie właśnie B. H. zajmował przed zwolnieniem. WSA w Lublinie zauważył, że w tym zakresie skarżący nie kwestionuje prawidłowości rozstrzygnięcia. Podważa natomiast jego legalność w części dotyczącej zaniżonego świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Powyższy przepis przewiduje, że policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Zaskarżony rozkaz personalny przyznaje B. H. świadczenie pieniężne w wysokości jednomiesięcznego uposażenia na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby. Zdaniem Sądu I instancji, organ prawidłowo wskazał, że ww. świadczenie ma charakter kompensacyjny w sferze ekonomicznej, a poza sporem jest, że w okresie pozostawania poza służbą skarżący otrzymywał – przyznaną od dnia 1 lutego 2008 r. – emeryturę policyjną z Zakładu Emerytalno–Rentowego MSWiA w Warszawie. Jak wyjaśnił dalej Sąd I instancji, w okresie od dnia 1 lutego 2008 r. do dnia 30 listopada 2011 r. skarżący był zatrudniony w KMP w Białej Podlaskiej w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku "cywilnym" radcy prawnego i z tego tytułu otrzymywał należne wynagrodzenie. Skarżący pracował od dnia 1 lutego 2008 r. do dnia 30 września 2009 r. na stanowisku radcy prawnego (samodzielne stanowisko w KMP w Białej Podlaskiej), a od dnia 1 października 2009 r. do dnia 30 listopada 2011 r. – w tej samej jednostce Policji – zajmował jednoosobowe stanowisko do spraw prawnych. Poza tym w okresie poza służbą w Policji pracował jako radca prawny w Zakładzie Karnym w Białej Podlaskiej. Tym samym, w ocenie Sądu I instancji, oznacza to, że ujemne skutki finansowe z powodu pozostawania skarżącego poza służbą nie są dla niego mocno dotkliwe. To z kolei prowadzi do wniosku, że bezpodstawnym jest zarzut o przyznaniu świadczenia pieniężnego w zaniżonej wysokości, a tym samym o naruszeniu przez organ art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Według WSA w Lublinie, nie wymaga ona kwotowego określenia wysokości omawianego świadczenia pieniężnego. Zdaniem Sądu I instancji, niesłusznym jest również zarzut, że organ – wbrew art. 7, 10 i 77 § 1 k.p.a. – nie przeprowadził dowodu w przedmiocie propozycji przyznania skarżącemu świadczenia wyższego, niż wynikającego z zaskarżonego rozkazu personalnego. W tym zakresie Sąd I instancji nie zgodził się z twierdzeniami skarżącego, że obowiązkiem organu było nie tylko przesłuchać w tej sprawie świadka Z. Z. na okoliczność zorganizowanego w kwietniu 2012 r. spotkania, na którym dyskutowano sprawę świadczenia pieniężnego w wysokości trzymiesięcznego uposażenia, ale również sporządzić notatkę służbową ilustrującą przebieg – mającej miejsce prawdopodobnie w marcu 2012 r. - rozmowy skarżącego z Komendantem Miejskim Policji w Białej Podlaskiej na temat spornego świadczenia pieniężnego. Sąd I instancji wyjaśnił bowiem, że brak takich dowodów nie czyni wadliwym zaskarżonego rozkazu personalnego, gdyż to rozkaz rozstrzyga o przyznaniu świadczenia pieniężnego, a nie luźne ustalenia i ewentualne propozycje rozważane wcześniej przez organ. Analiza akt sprawy nie daje zatem podstawy do twierdzenia, po pierwsze, że organ "ukrywa" przed skarżącym niektóre dowody rzutujące na wysokość świadczenia pieniężnego, a po drugie, że odmowa wyłączenia od udziału w postępowaniu podinspektor K. O. ma wpływ na wynik sprawy i treść zaskarżonego rozkazu personalnego. I tak, jak zauważył Sąd I instancji, w dniu 18 kwietnia 2012 r. organ wydał postanowienie (k. 78-79 akt adm.), a w nim – poza rozstrzygnięciem odnoszącym się do wniosku skarżącego o zbadanie legalności "ucywilnienia" niektórych stanowisk oraz likwidacji w 2007 r. stanowiska radcy prawnego w KMP w Białej Podlaskiej – odmówił wyłączenia od udziału w postępowaniu K. O.. Do tego zagadnienia nawiązuje zaskarżony rozkaz personalny. W konsekwencji, w ocenie Sądu I instancji, argumentacja organu jest logiczna i nie budzi większych zastrzeżeń. Za nieusprawiedliwione WSA w Lublinie uznał także zarzuty i wnioski, że organ – niezgodnie z § 19 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów – nie określa pełnego uposażenia zasadniczego, w tym wysokości wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz braku dodatku za stopień. Odnosząc się do powyższych zarzutów, Sąd przywołał treść przepisu art. 100 ustawy o Policji, zgodnie z którym uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia oraz przepisu art. 101 ust. 1 cyt. ustawy, w myśl którego wysokość uposażenia zasadniczego uzależniona jest od grupy zaszeregowania jego stanowiska oraz od posiadanej wysługi lat. Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z zaskarżonym rozkazem personalnym, skarżący uzyskuje stanowisko eksperta w dziewiątej grupie zaszeregowania uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 2,35 kwoty bazowej określonej na 2012 r. Poza uposażeniem zasadniczym w kwocie 3 580 zł organ przyznał skarżącemu dodatek służbowy w wysokości 530 zł. W tym zakresie postępowanie organu jest zgodne z dyspozycją § 19 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Otóż, ww. przepis stanowi, że rozkaz personalny o mianowaniu na stanowisko służbowe powinien zawierać grupę zaszeregowania stanowiska służbowego oraz przyznane dodatki do uposażenia, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, jeżeli mają one charakter uznaniowy. W § 6 ust. 1 rozporządzenie MSWiW z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, wymienia rodzaje dodatków do uposażenia. Dodatek za stopień, dodatek funkcyjny, dodatek służbowy – i inne – są dodatkami o charakterze stałym (§ 6 ust. 2 ww. rozporządzenia). WSA w Lublinie stwierdził, że z powołanych przepisów nie wynika, że organ musi w rozkazie personalnym o mianowaniu – w związku z przywróceniem funkcjonariusza do służby w trybie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji – zawrzeć rozstrzygnięcia o przyznaniu dodatku za stopień policyjny. Brak tego rodzaju rozstrzygnięcia nie świadczy o wadliwości rozkazu personalnego, skoro prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe (art. 99 ust. 1 ustawy o Policji), zaś dodatki za stopień, określone dla poszczególnych stopni służbowych, ustala się w wysokości określonej w tabeli stanowiącej załącznik nr 3 do rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. Przewiduje ono w § 6 ust. 4, że stawki kwotowe dodatków podlegają wyliczeniu. Zdaniem WSA w Lublinie, niezasadne są też zarzuty i wnioski, wedle których organ działał z naruszeniem przepisów prawa i nie odniósł się do sprawy wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat i nie orzekł o tym w rozkazie personalnym. W tym miejscu Sąd I instancji wyjaśnił, że kwestia ta może być załatwiona przez organ w odrębnym trybie z uwagi nie tylko na treść § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia przewidującego, że uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat, ale również ze względu na dyspozycję § 4 ust. 1 określającego, jakie okresy do wysługi lat uwzględnia się przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. Ponadto Sąd zaznaczył, że w myśl § 5 ust. 4 cyt. rozporządzenia, termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się w decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł osobiście B. H. – radca prawny wpisany na listę radców prawnych Okręgowej Izby Radców w Lublinie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Jednocześnie złożył wniosek o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie sformułował zarzut naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na bezzasadnym ustaleniu, że przyznanie świadczenia za okres pozostawania poza służbą w wysokości jednomiesięcznego uposażenia było słuszne i wynikało z kompensacyjnego charakteru świadczenia w sferze ekonomicznej i nie wymaga, aby wysokość tego świadczenia określać kwotowo w rozkazie personalnym. Ponadto postawił zarzut naruszenia § 19 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, poprzez dokonanie przez Sąd jego nieprawidłowej wykładni, a także dokonanie nieprawidłowej oceny wykładni zastosowanej przez organ administracji i przyjęcie, że postępowanie organu było zgodne z dyspozycją tego przepis, a brak określenia w rozkazie personalnym dodatku za stopień nie świadczy o wadliwości rozstrzygnięcia oraz że kwestia wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat może być załatwiona w odrębnym trybie, a nie w rozkazie personalnym o mianowaniu. Jako ostatni z zarzutów naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej wymienił zarzut naruszenia § 5 ust. 4 oraz niezastosowania § 5 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, poprzez bezzasadne przyjęcie, że określenie wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat powinno być określone w odrębnej decyzji, a nie w zaskarżonym rozkazie personalnym. W ramach drugiej podstawy kasacyjnej skarżący kasacyjnie sformułował zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., który w jego ocenie polegał na niewłaściwej i błędnej kontroli legalności działalności administracji i odstąpieniu od uchylenia zaskarżonej decyzji mimo istnienia pierwszych dwóch podniesionych zarzutów naruszenia prawa materialnego. Zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. skarżący kasacyjnie powiązał nadto z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., polegającym na odstąpieniu od uchylenia rozkazu personalnego, w sytuacji gdy organy administracji publicznej naruszyły przepisy postępowania, tj.: art. 24 § 1 i 3 k.p.a. i art. 79 § 1 i § 2 k.p.a. w sposób opisany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, art. 8 i 9 k.p.a. poprzez brak praworządności i brak zaufania, co do obiektywizmu prowadzonego postępowania, a także art. 7, art. 10 § 1 i 3 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie udziału w czynnościach dowodowych, brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie całego stanu faktycznego. Trzecim zarzutem naruszenia prawa procesowego autor skargi kasacyjnej uczynił zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a., poprzez rozpoznanie skargi tylko w zakresie podniesionych w niej zarzutów bez odniesienia się do orzecznictwa sądów cytowanych w rozkazie personalnym organu II instancji i w skardze. Jako ostatni zarzut naruszenia prawa procesowego autor skargi kasacyjnej wymienił zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., polegający na braku odniesienia się przez Sąd I instancji w uzasadnieni wyroku do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 42 ust. 5 ustawy o Policji oraz sformułowanych zarzutów naruszenia przepisów k.p.a. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor podniósł m.in., że twierdzenie organu, następnie podtrzymane przez Sąd I instancji, o tym, że świadczenie przewidziane w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji ma charakter kompensacyjny w sferze ekonomicznej jest sprzeczne z wykładnią gramatyczną i celowościową tego przepisu. Jak wskazał dalej skarżący kasacyjnie, prawidłowość tego stanowiska wynika także z orzecznictwa sądów administracyjnych, w którym podkreśla się, że o wysokości świadczenia uregulowanego w tym przepisie decyduje jedynie faktyczny okres pozostawania poza służbą oraz ograniczenia wynikające z samej treści przepisu art. 42 ust. 5. Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych, w tym na wyrok NSA wydany w sprawie oznaczonej sygn. I OSK 915/07, autor skargi kasacyjnej zwrócił uwagę, że wedle stanów faktycznych przytoczonych w cytowanych wyrokach zawsze, gdy okresy pozostawania poza służbą były dłuższe niż 6 miesięcy świadczenie przyznawano w maksymalnej wysokości. Uzależnienie zaś wysokości świadczenia tylko od sytuacji finansowej policjanta prowadzi do różnicowania i dyskryminacji tych osób, które skorzystały w okresie pozostawania poza służbą z przysługujących im praw podmiotowych, np. prawa do emerytury. B. H. zaznaczył też, że przy dokonywaniu wykładni ww. przepisu Sąd I instancji całkowicie pominął unormowanie art. 42 ust. 6 ustawy o Policji, mimo iż łączna wykładnia obydwu przepisów dałaby odmienny rezultat od wykładni dokonanej przez WSA w Lublinie. W tym zakresie przypomniał, że zgodnie z przepisem art. 42 ust. 6, okres, za który przyznano policjantowi świadczenie pieniężne wlicza się do okresu, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 115 ust. 1. W konsekwencji, jak wyjaśnił, przyznanie świadczenia w określonej wysokości ma automatyczne implikacje w w zakresie uprawnień policjanta wymienionych w ust. 6. W odniesieniu do zarzutu naruszenia § 19 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 r. skarżący kasacyjnie stwierdził, że przepis ten w sposób jednoznaczny wymienia obligatoryjne elementy rozkazu personalnego o mianowaniu wymieniając wśród nich grupę zaszeregowania stanowiska służbowego oraz przyznane dodatki do uposażenia, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, jeżeli mają one charakter uznaniowy. Natomiast zaskarżony rozkaz nie spełnia tych wymogów. Z kolei, uzasadniając zarzut naruszenia § 5 ust. 4 i 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. skarżący kasacyjnie stwierdził, że WSA w Lublinie winien mieć na względzie, że przepis ten daje tylko możliwość określenia terminu nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz jego procentowej wysokości. Wbrew zatem twierdzeniu Sądu, wysługę lat należało ustalić także w rozkazie personalnym o mianowaniu. W ramach uzasadnienia postawionych zarzutów naruszenia prawa procesowego B. H. poza powiązaniem tych zarzutów ze sformułowanymi zarzutami naruszenia prawa materialnego zauważył, że WSA w Lublinie w ogóle nie rozpatrzył i nie odniósł się do zarzutu dotyczącego zasadności wyłączenia podinsp. K. O. od prowadzenia postępowania. W tej części skarżący kasacyjnie wyjaśnił, że ww., jako jego koleżanka, nie ukrywała, że podstawą rozstrzygnięcia organu będzie okoliczność osiągania dochodu ze świadczenia emerytalnego, a wysokość przyznanego świadczenia będzie minimalna oraz że w tym zakresie wykonuje polecenie służbowe. Skarżący kasacyjnie podniósł przy tym, że znał treść zaskarżonego rozkazu jeszcze przed jego wydaniem, czemu dał wyraz w dwóch pismach kierowanych do Komendy. Tym samym postępowanie prowadziła osoba podlegająca wyłączeniu. Osoba ta wykonując polecenia służbowe kompletowała dowody w określonym, niekorzystnym dla skarżącego kierunku i w rezultacie, w ocenie skarżącego kasacyjnie, doszło do naruszenia art. 7 i 8 k.p.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, w sprawie doszło też do naruszenia art. 79 § 1 i § 2 k.p.a., w ten sposób, że organ ukrył przed skarżącym część postępowania dowodowego w postaci przeprowadzenia dowodu z akt postępowania KWP w Lublinie, a prowadząca postępowanie bez zawiadomienia strony przeprowadziła bliżej nieokreślony dowód z tych akt. Co więcej, wypożyczone w dniu 16 kwietnia 2012 r. akta zwróciła do organu (KWP) już w dniu 20 kwietnia 2012 r. Ponadto autor skargi kasacyjnej zaznaczył, że celowość przeprowadzenia dowodu z tychże akt w ogóle nie wynika z uzasadnień zaskarżonych rozkazów personalnych, a powyższych uchybień Sąd I instancji nie dostrzegł. Według skarżącego kasacyjnie, WSA w Lublinie nie skontrolował również zasadności oddalenia wniosków dowodowych zgłoszonych w toku postępowania administracyjnego (postanowienia o nr 4/K12, 6/K/12 i 9/K/12) i to w sytuacji, gdy zgłoszone wnioski dowodowe miały wykazać stopień naruszenia prawa przy zwolnieniu ze służby, a także oczywisty wpływ na to zwolnienie, nepotyzmu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Komendant Wojewódzki Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego. Komendant w całości podzielił stanowisko Sądu I instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Dodatkowo wskazał, że z przepisu § 19 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 r. oraz z przepisu § 6 ust. 2 cyt. rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. nie wynika, że organ ma obowiązek w rozkazie personalnym o mianowaniu – w związku z przywróceniem funkcjonariusza do służby w trybie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji – zawrzeć rozstrzygnięcia o przyznaniu dodatku za stopień policyjny. Brak bowiem tego rodzaju rozstrzygnięcia nie świadczy o wadliwości rozkazu personalnego, skoro prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe (art. 99 ust. 1 ustawy o Policji), zaś dodatki za stopień, określone dla poszczególnych stopni służbowych, ustala się w wysokości określonej w tabeli stanowiącej załącznik nr 3 do rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 powołanej ustawy. W tej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w tym przepisie nie wystąpiła, stąd NSA ograniczył się do zbadania postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie skargę kasacyjną oparła na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 P.p.s.a., a mianowicie na naruszeniu prawa materialnego oraz na naruszeniu przepisów postępowania. W tej zaś sytuacji, w pierwszej kolejności, trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 2. Ze względu na wskazaną powyżej zasadę w pierwszej kolejności należało rozpatrzyć zarzuty naruszenia art. 7, 10 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. a także art. 79 § 1 k.p.a. w związku z art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. polegającego na błędnej i niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej oraz zaniechaniu uchylenia decyzji, pomimo iż organy nie zapewniły stronie czynnego udziału w czynnościach dowodowych, nie zebrały w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, nie wyjaśniły całego stanu faktycznego sprawy a także pozbawiły skarżącego możliwości obrony jego praw, gdyż ukryły przed nim część postępowania dowodowego, a mianowicie przeprowadziły dowód z akt postępowania KWP w Lublinie, nie informując go o tym. Zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Analizując akta administracyjne sprawy, nie można podzielić zarzutu o braku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, o nieprawidłowym zgromadzeniu materiału dowodowego, o niewyjaśnieniu całego stanu faktycznego sprawy, czy też pozbawieniu strony możliwości obrony jego praw. Wręcz przeciwnie, analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, iż skarżący brał czynny udział w postępowaniu administracyjnym. Już 19 marca 2012 r. Komendant Miejski Policji w Białej Podlaskiej wystosował do skarżącego pismo informacyjne o jego sytuacji prawnej i przysługujących mu uprawnieniach i ciążących na nim obowiązkach w związku z korzystnym dla skarżącego wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 436/2011 oraz pisemnym zgłoszeniem gotowości niezwłocznego podjęcia służby. Skarżący w toku tego postępowania wielokrotnie wyrażał swoje stanowisko w sprawie i składał wnioski dowodowe (pisma z dnia: 7 kwietnia 2012 r., 13 kwietnia 2012 r., 7 maja 2012 r. wraz z załącznikami, wniosek dowodowy z 7 maja 2012 r. oraz pismo z 9 maja 2012 r.). Organ z kolei ustosunkował się do pytań i wniosków skarżącego (pismo z dnia 16 kwietnia 2012 r., postanowienie z dnia 18 kwietnia 2012 r., postanowienie z 8 maja 2012 r., pismo zawiadamiające o zakończeniu postępowania administracyjnego z 9 maja 2012 r. informujące o możliwości zaznajomienia się z aktami sprawy, pismo z 15 maja 2012 r.). W dniu 25 maja 2012 r. skarżący zapoznał się z aktami sprawy, a następnie w dniu 26 maja 2012 r. skierował do organu kolejne pismo dotyczące postępowania w przedmiotowej sprawie. Biorąc pod uwagę te fakty, nie sposób podzielić poglądu zawartego w skardze kasacyjnej, iż Sąd I instancji błędnie przyjął, że postępowanie administracyjne nie zostało dotknięte zarzucanymi wadami. Strona bowiem brała czynny udział w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie zaskarżonych decyzji, miała możliwość obrony swych praw, organy zebrały w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, a strona zapoznała się z zebranym materiałem. 3. W tej sytuacji nie można również podzielić poglądu skarżącego kasacyjnie, iż WSA w Lublinie wadliwie przyjął, że nie zostały naruszone przepisy art. 8 i 9 k.p.a. wyrażające zasadę praworządności i zaufania co do obiektywizmu prowadzonego postępowania, którego to naruszenia autor skargi kasacyjnej upatruje w niezapewnieniu mu czynnego udziału w czynnościach dowodowych, niezebraniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a przez to niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy. 4. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 24 § 1 i 3 k.p.a. Przepis ten wymaga bowiem od strony składającej wniosek o wyłączenie pracownika uprawdopodobnienia istnienia okoliczności niewymienionych w § 1 (innych okoliczności niż okoliczności ustawowe), które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika. Natomiast, jak wynika z akt administracyjnych, skarżący kasacyjnie we wniosku o wyłączenie K. O. (pismo z dnia 7 kwietnia 2012 r., k. 32) powołał się jedynie na fakt współpracy z wyżej wymienioną w trakcie służby w Policji i na istniejące między nim a tym pracownikiem stosunki koleżeńskie. Skarżący kasacyjnie ograniczył się także do takich ogólnych wskazań w dalszych pismach z dnia 7 maja i 26 maja 2012 r., które złożył do organu już po wydaniu postanowienia odmawiającego wyłączenia ww. pracownika. Dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego w skardze wniesionej do WSA w Lublinie, dokładnie opisał na czym bezstronność pracownika miałaby polegać. Z tego powodu, wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, nie można uznać, że Sąd I instancji naruszył art. 24 § 3 k.p.a., skoro z akt administracyjnych nie wynikało, że tego rodzaju zarzuty skarżący kasacyjnie sformułował we wniosku, a udział ww. pracownika ograniczał się do sporządzenia notatek służbowych o okresach jego służby i zawiadamianiu o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. 5. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez brak odniesienia się przez Sąd I instancji w wyroku do zarzutów naruszenia art. 42 ust. 5 ustawy o Policji oraz art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 § 1, art. 24 § 1 i 3 i art. 79 § 1 i 2 k.p.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala na jednoznaczne ustalenie przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie, obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (wyroki NSA: z 10 lipca 2012 r., II GSK 1012/12, LEX nr 1225 699; z 19 marca 2012 r., II GSK 85/11, LEX nr 1135531; z 30 sierpnia 2006 r., II OSK 1109/05, LEX nr 266425; z 2[...] czerwca 2009 r., II FSK 366/08, LEX nr 561755). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie uzasadnienie Sądu I instancji spełnia wymaganie stawiane przez art. 141 § 4 P.p.s.a., zawiera ono bowiem zarówno zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W żadnym wypadku nie można podzielić poglądu, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest odniesienia do zarzutów naruszenia art. 42 ust. 5 ustawy o Policji oraz wskazanych przepisów regulujących podstępowanie administracyjne. Brak ustosunkowania się przez Sąd I instancji do przytoczonego w skardze orzecznictwa i piśmiennictwa, na co powołuje się autor skargi kasacyjnej, nie jest naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. Natomiast odniesienie się przez WSA w Lublinie do niektórych zarzutów prawa procesowego jest co prawda lakoniczne, lecz nie umożliwia kontroli zaskarżonego wyroku. 6. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji powinien był odnieść się do orzecznictwa sądów administracyjnych cytowanych w rozkazie personalnym oraz w skardze, dotyczącego wykładni art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Gdyby bowiem, jak podnosi autor skargi kasacyjnej, WSA w Lublinie sięgnął do wskazanego orzecznictwa oraz wziął pod uwagę naruszenie powyższych przepisów, to istniałaby realna możliwość uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 lit. c P.p.s.a. Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, iż sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami zawartymi w skardze. Oznacza to, że sąd bada w pełnym zakresie treść zaskarżonego aktu albo czynności lub też bezczynność organu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem (art. 1 P.p.s.a.). Sąd ten ma zatem prawo, a nawet obowiązek, dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przepisu tego nie można jednak odczytywać w ten sposób, iż nakłada on na sąd administracyjny obowiązek analizowania orzecznictwa sądów administracyjnych, nawet jeżeli orzeczenia te zostały przywołane w zaskarżonym akcie. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. może być bowiem usprawiedliwiony tylko wówczas, gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienie na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż sąd powinien je dostrzec i uwzględnić, bez względu na treść zarzutów sformułowanych w skardze wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego (tak: NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2012 r., II OSK 2395/10, LEX nr 1138 160). 7. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, stwierdzić należy, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 42 ust. 5 cyt. ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Rozpatrując ten zarzut wskazać należy, iż art. 42 ust. 5 ustawy o Policji stanowi podstawę materialnoprawną przyznania świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą. Zgodnie z tym przepisem, policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem nie więcej niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za jeden miesiąc. Przepis ten gwarantuje funkcjonariuszowi przywróconemu do służby świadczenie równe w swej podstawie uposażeniu, jakie otrzymywał na zajmowanym stanowisku przed zwolnieniem, przy czym chodzi tu o miesięczne uposażenie funkcjonariusza, jakie przysługiwało mu na zajmowanym stanowisku przed zwolnieniem ze służby, mnożone przez liczbę miesięcy, nie więcej jednak niż za 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Taka konstrukcja przepisu wskazuje, że ustawodawca gwarantuje jedynie funkcjonariuszowi prawo do świadczenia, natomiast wysokość tego świadczenia pozostawia uznaniu organu administracji, ograniczając je co do minimum i maksimum. Regulacja ta ma charakter kompensacyjny, nie wprowadza jednak żadnych warunków (przesłanek), jakimi winien się kierować organ, ustalając przywróconemu do służby policjantowi wysokość przysługującego mu świadczenia. Co do zasady sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona. Nie obejmuje celowości zaskarżonej decyzji. Sąd bada w takich sprawach, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszelkich okoliczności faktycznych. Brak przesłanek, jakimi powinien kierować się organ przy podejmowaniu decyzji, nie oznacza, że ma on całkowitą swobodę co do tego, w jakiej wysokości przyzna funkcjonariuszowi świadczenie za okres pozostawania poza służbą. W tego rodzaju sprawach organ winien mieć na względzie interes społeczny i słuszny interes strony (art. 7 k.p.a.), gdyż zakres swobody organu działającego w ramach uznania administracyjnego ograniczony jest ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, a treść i zakres ochrony słusznego interesu indywidualnego w działaniach organów administracji sięga do granic kolizji z interesem społecznym. Dlatego też należało brać pod uwagę okoliczności towarzyszące sprawie zwolnienia ze służby, a w szczególności to, jakie świadczenia w związku ze zwolnieniem funkcjonariusz otrzymał i jakie przysługiwały mu do dnia przywrócenia do służby. Organy prawidłowo zatem ustaliły, jakie skutki w sferze finansowej spowodowały zwolnienie funkcjonariusza ze służby, biorąc pod uwagę kompensacyjny charakter świadczenia pieniężnego przyznawanego na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Zwrócić należy uwagę, iż świadczenie to ma czynić zadość konsekwencjom pozostawania poza służbą zwłaszcza w najbardziej odczuwalnej sferze ekonomicznej, zatem jego wymiar winien uwzględniać sytuację finansową policjanta po zwolnieniu ze służby i być wprost proporcjonalny do wysokości świadczeń otrzymanych w związku ze zwolnieniem, a także pobieranych po zwolnieniu, np. świadczeń emerytalnych czy rentowych. Każdorazowe przywrócenie policjanta do służby powoduje po stronie organu obowiązek przyznania świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą. Kryterium decydującym w tego rodzaju przypadkach są okoliczności dotyczące sytuacji finansowej osoby zwolnionej w okresie od dnia jej zwolnienia do dnia przywrócenia do służby, nie zaś jedynie długość pozostawania poza służbą, jak wywodzi skarżący kasacyjnie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ wydając zaskarżoną decyzję wziął pod uwagę całokształt okoliczności związanych ze zwolnieniem ze służby, a w szczególności wziął pod uwagę fakt przysługiwania skarżącemu prawa do emerytury policyjnej, a także to, iż skarżący wykonywał dodatkowo pracę w charakterze początkowo radcy prawnego, a następnie specjalisty do spraw prawnych. Zdaniem NSA, wskazane wyżej okoliczności są to okoliczności związane ze zwolnieniem ze służby. 8. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia § 19 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. W myśl tego przepisu rozkaz personalny o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe powinien zawierać grupę zaszeregowania stanowiska służbowego oraz przyznania dodatku do uposażenia, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, jeżeli mają one charakter uznaniowy. Skarżący kasacyjnie uznaje za wadliwe przyjęcie przez Sąd I instancji, iż brak odkreślenia w rozkazie personalnym dodatku za stopień, jest zgodne z dyspozycją przywołanego przepisu. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, dodatek za stopień powinien być uwidoczniony w rozkazie z określeniem jego wysokości, a jeśli nie podano jego wysokości, to należało wskazać przepis, z którego wynika jego wysokość. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że brak rozstrzygnięcia w kwestii dodatku za stopień w rozkazie personalnym o mianowaniu – w związku z przywróceniem funkcjonariusza do służby w trybie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji – nie daje podstawy do uchylenia tego rozkazu. Słusznie WSA w Lublinie zauważył, że dodatki za stopień dla poszczególnych stopni służbowych ustala się w wysokości określonej w tabeli stanowiącej załącznik nr 3 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego. Wysokość tych dodatków nie ma charakteru uznaniowego. Ponadto w sprawie nie ma sporu między stronami w kwestii posiadanego przez skarżącego kasacyjnie stopnia służbowego. Jak wynika natomiast z treści rozkazu personalnego nr [...], skarżący posiada stopień służbowy nadkomisarza. Stosownie zatem do posiadanego stopnia przysługuje mu dodatek w wysokości określonej przepisami przywołanego rozporządzenia. Brak zatem wskazania w rozkazie personalnym, iż skarżącemu przysługuje dodatek za stopień służbowy, w opisanej powyżej sytuacji, nie stanowi takiego naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.). 9. Podnosząc zarzut naruszenia § 19 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. skarżący kasacyjnie zarzucił nadto Sądowi I instancji, iż wadliwie przyjął, że kwestia wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat może być załatwiona w odrębnym trybie a nie w rozkazie personalnym o mianowaniu. Rozważając ten zarzut, wskazać należy, że stosownie do treści § 5 ust. 4 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. termin nabycia prawa do zwrotu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3, z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu. Stosownie natomiast do § 5 ust. 2 rozporządzenia wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba że z przepisów szczególnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu. Przepis ten stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczasowych, nieudokumentowanych okresów, o których mowa w ust. 1 (§ 5 ust. 3). Dalszy wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w Policji nie wymaga wydania odrębnej decyzji (§ 5 ust. 5). Wobec powyższych przepisów prawidłowe było pominięcie w rozkazie personalnym nr [...] kwestii dodatku z tytułu wysługi lat. W niniejszej sprawie, stosownie do treści § 5 ust. 2 i 5 rozporządzenia, organ administracji był uprawniony do oceny wysługi lat skarżącego na dzień przyjęcia go do służby, a nie na dzień przywrócenia do służby. Również sam skarżący kasacyjnie podkreśla, że wskutek wyroku WSA w Lublinie uchylającego rozkaz o zwolnieniu go ze służby stały się aktualne wszystkie rozkazy personalne i decyzje regulujące jego stosunek służbowy, a w szczególności stały się aktualne poprzednie rozkazy o ustaleniu wysługi lat. Pogląd ten należy uznać za prawidłowy. Błędny jest natomiast pogląd Sądu I instancji, iż możliwe jest ustalenie terminu nabycia przez skarżącego prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość w odrębnej decyzji administracyjnej. Pogląd ten nie ma jednak wpływu na ocenę zaskarżonych rozkazów personalnych, bowiem rozkazy te prawidłowo nie zawierają rozstrzygnięć w tym przedmiocie. Z tych też względów zarzut naruszenia § 5 ust. 4 i 5 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. nie może odnieść zamierzonego skutku. W świetle powyższych wywodów nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 19 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 września 2002 r. Skoro bowiem nie zostały naruszone wskazane przepisy prawa materialnego, to brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji (z powodu ich naruszenia). 10. Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. NSA odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu w oparciu o przepis art. 207 § 2 P.p.s.a.