II SA/Wa 3183/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty nagrody rocznej za 2018 rok uchyla zaskarżoną decyzję Okoliczności faktyczne i prawne sprawy przedstawiały się następująco. Komendant Główny Policji (dalej: "KGP", "organ") rozkazem personalnym nr [...] z [...] kwietnia 2016 r., na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 1882 ze zm.; dalej: "u.P."), z dniem 14 kwietnia 2016 r. zwolnił J. K. (dalej: "skarżący") - radcę Wydziału [...] Gabinetu Komendanta Głównego Policji, z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] kwietnia 2016 r. przeniósł go z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Stołecznej Policji. Powyższemu rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od ww. rozkazu personalnego KGP, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "Minister", "MSWiA") decyzją z [...] czerwca 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a."), uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej terminu zwolnienia ze stanowiska służbowego i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Stołecznej Policji; orzekł, że zwolnienie z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego nastąpiło z dniem [...] kwietnia 2016 r., a przeniesienie do Komendy Stołecznej Policji nastąpiło od dnia [...] kwietnia 2016 r., zaś w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Prawomocnym wyrokiem z 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1429/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra, podnosząc, że rozkaz personalny KGP z[...] kwietnia 2016 r. nr [...] , wskutek braku doręczenia go skarżącemu w oryginale, nie wszedł do obrotu prawnego. Nie wywołał zatem skutków prawnych i nie może być traktowany jako wiążący strony akt administracyjny. W konsekwencji tut. Sąd stwierdził, iż MSWiA naruszył zarówno normę art. 109 § 1, jak i art. 127 § 1 k.p.a. Następnie Komendant Powiatowy Policji w W. (dalej: "KPP w Wołominie") rozkazem personalnym z [...] maja 2017 r. nr [...] zwolnił skarżącego (mł. insp. w st. spocz.) ze służby w Policji z dniem [...] maja 2017 r. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 45 ust. 3, art. 114 ust. 1 i art. 117 u.P., a podstawę faktyczną stanowiło orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w G. z [...] marca 2017 r. nr [...], którym uznano skarżącego za trwale niezdolnego do służby. KPP w W. podkreślił, że skoro skarżący jest trwale niezdolny do służby, co stwierdzono ostatecznym orzeczeniem lekarskim, to zgodnie z powołanym wyżej przepisem podlega obligatoryjnemu zwolnieniu ze służby w Policji. Uwzględnił przy tym fakt upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania pełnienia przez skarżącego służby z powodu choroby. Powyższemu rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Komendant Stołeczny Policji (dalej: "KSP") decyzją z [...] lipca 2017 r. nr [...], wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny KPP w W.. W prawomocnym wyroku z 8 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1354/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając na uwadze ustalenie poczynione w ww. wyroku z 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1429/16, odnośnie braku doręczenia skarżącemu w oryginale rozkazu personalnego KGP z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] , wskazał, iż także w dacie wydania decyzji przez KPP w W. dniu [...] maja 2017 r., ww. rozkaz personalny nie funkcjonował w obrocie prawnym. Dlatego przyjąć należy, że skarżący w owym czasie nie został skutecznie zwolniony z zajmowanego stanowiska w Komendzie Głównej Policji i przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie Stołecznej Policji. W tej sytuacji, w ocenie tut. Sądu, przełożonym funkcjonariusza, właściwym do podejmowania rozstrzygnięć w jego sprawach personalnych, był nadal KGP. Zatem utrzymany w mocy rozkaz personalny KPP w W. z [...] maja 2017 r. nr [...] został wydany z naruszeniem przepisów o właściwości w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., a utrzymująca go w mocy decyzja KSP z [...] lipca 2017 r. nr [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem pozostawiała w obrocie prawnym rozkaz personalny organu pierwszej instancji wydany z naruszeniem przepisów o właściwości. Z tych względów Sąd stwierdził nieważność obu tych rozstrzygnięć na mocy art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") w związku z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. W konsekwencji orzeczenia tut. Sądu z [...] czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1354/17, skarżący został z dniem [...] sierpnia 2018 r. przywrócony do służby w rozumieniu art. 42 ust. 1 u.P. Następnie KGP w dniu [...] października 2018 r., na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 oraz art. 45 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 3 u.P., wydał rozkaz personalny nr [...] o zwolnieniu skarżącego z dniem [...] października 2018 r. ze służby w Policji. Decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, MSWiA decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie KGP. Decyzja Ministra, została zaskarżona przez skarżącego do tut. Sądu. Wyrokiem z 16 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 543/19, tut. Sąd oddalił skargę skarżącego (powyższe orzeczenie jest prawomocne). W dniu [...] grudnia 2018 r. KGP decyzją nr [...], na podstawie art. 42 ust. 5 u.P., przyznał skarżącemu świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą w wysokości jednomiesięcznego uposażenia na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. Decyzja ta również stała się przedmiotem skargi skarżącego do tut. Sądu. Wyrokiem z 16 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 315/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższe rozstrzygnięcie KGP (orzeczenie to uprawomocniło się). Mając za podstawę art. 110 ust. 1, ust. 4 pkt 3 i ust. 13 u.P., KGP decyzją nr [...] z [...] lutego 2019 r. przyznał skarżącemu nagrodę roczną za 2018 r., przy czym w rozstrzygnięciu tym nie podano kwoty nagrody. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w dniu zwolnienia ze służby skarżący posiadał uprawnienia emerytalne oraz spełnił wszystkie wymogi formalne, określone w przepisach art. 110 ust. 1 i ust. 3 u.P., niezbędne do otrzymania nagrody rocznej za 2018 r. Skarżący nie kwestionował powyższego rozstrzygnięcia, zatem stało się ono ostateczne i prawomocne. Wobec braku wypłaty nagrody rocznej za 2018 r., skarżący pismem z [...] lipca 2019 r. zatytułowanym "Ponaglenie", powołując się na art. 37 § 1 pkt 1, § 3 pkt 2 i § 8 k.p.a., zażądał od KGP niezwłocznego załatwienia sprawy wypłaty należnej mu nagrody rocznej za rok 2018, z uwzględnieniem należnych odsetek ustawowych; zarządzenia wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych bezczynności, a także podjęcia środków zapobiegających takiej bezczynności w przyszłości. W odpowiedzi na "Ponaglenie" Zastępca Dyrektora [...] Komendy Głównej Policji wyjaśnił skarżącemu (w piśmie z [...] września 2019 r.), że po otrzymaniu prawomocnej decyzji KGP z [...] lutego 2019 r. nr 8, przystąpiono do czynności materialno-technicznej naliczenia przedmiotowej nagrody, jednakże w świetle art. 110 ust. 1 u.P. stwierdzono brak podstaw do jej wypłaty. Skarżący bowiem w roku 2018 nie otrzymywał uposażenia, ponieważ od przywrócenia do służby do dnia zwolnienia nie pełnił służby z uwagi na brak dopuszczenia do niej (wobec prawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej). Tymczasem, aby decyzja była możliwa do wykonania, niezbędnym jest spełnienie warunku otrzymywania w roku, za który nagroda przysługuje, uposażenia, o którym mowa w art. 100 u.P. Pismem z [...] października 2019 r. skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność KGP w przedmiocie wypłaty nagrody rocznej za 2018 r., żądając zobowiązania organu do załatwienia przedmiotowej sprawy w terminie jednego miesiąca. Postanowieniem z 19 maja 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 799/19, tut. Sąd odrzucił ww. skargę jako niedopuszczalną, stwierdzając, iż skarżący w ogóle nie wystąpił do KGP z wnioskiem o wypłatę nagrody rocznej za 2018 r., lecz skierował do organu wyłącznie ponaglenie z [...] lipca 2019 r. Powyższe orzeczenie Sądu uprawomocniło się. Następnie wnioskiem z [...] lipca 2020 r. skarżący wystąpił do KGP z żądaniem niezwłocznego załatwienia sprawy wypłaty nagrody rocznej za rok 2018, należnej mu w związku z przyznaniem świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą w wysokości jednomiesięcznego uposażenia na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, z uwzględnieniem należnych odsetek ustawowych, a także zarządzenia wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych bezczynności oraz podjęcia środków zapobiegających takiej bezczynności w przyszłości. W piśmie z [...] lipca 2020 r. nr [...] Zastępca Dyrektora Biura Finansów Komendy Głównej Policji wskazał skarżącemu m.in., że w okresie od dnia przywrócenia do służby do dnia zwolnienia nie otrzymywał uposażenia z uwagi na brak dopuszczenia do służby na mocy prawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, która uznała go za trwale niezdolnego do służby w Policji. W dniu [...] marca 2019 r. do Biura [...] Komendy Głównej Policji wpłynęła decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] o przyznaniu skarżącemu nagrody rocznej za rok 2018 i na tej podstawie "przystąpiono do czynności materialno-technicznej naliczenia przedmiotowej nagrody". Zaznaczono jednak, iż świadczenie pieniężne, wypłacone na podstawie art. 42 ust. 5 u.P. nie jest uposażeniem w znaczeniu u.P. W sprawie skarżącego podstawa do naliczenia nagrody rocznej wynosi 0,00 zł, zatem wartość nagrody rocznej również wynosi 0,00 zł. W konsekwencji żądanie wypłaty nagrody rocznej za rok 2018 nie jest możliwe do spełnienia. Pismem z [...] lipca 2020 r. skarżący zwrócił się do organu z ponagleniem, a [...] października 2020 r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność KGP w przedmiocie wypłaty nagrody rocznej za 2018 r., domagając się zobowiązania organu do załatwienia jego sprawy w terminie miesiąca. Pismem z [...] października 2020 r. nr [...] Dyrektor Biura [...] Komendy Głównej Policji poinformował skarżącego o przeszkodach uniemożliwiających wypłatę nagrody rocznej. Wyrokiem z 15 stycznia 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 655/20, tut. Sąd zobowiązał KGP do rozpatrzenia wniosku skarżącego z[...] lipca 2020 r. w terminie miesiąca od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W uzasadnieniu ww. orzeczenia zaakcentowano, że wniosek o wypłatę nagrody rocznej za 2018 r., do której uprawnienie zostało ustalone przez KGP decyzją z [...] lutego 2019 r. nr 8, nie został rozpatrzony w przepisanej prawem formie, nie dokonano także wypłaty nagrody rocznej. Zarówno pismo Zastępcy Dyrektora Biura [...] Komendy Głównej Policji z [...] lipca 2020 r., jak i pismo Dyrektora Biura [...] Komendy Głównej Policji z [...] października 2020 r. nie stanowią decyzji administracyjnych o odmowie wypłaty świadczenia. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym tej sprawy, wobec istnienia w obrocie prawnym pozytywnej dla skarżącego decyzji z [...] lutego 2019 r. nr [...] przyznającej nagrodę roczną za rok 2018 i niedokonania wypłaty przedmiotowej nagrody rocznej za 2018 r., rozpatrzenie wniosku skarżącego z [...] lipca 2020 r. powinno nastąpić w formie decyzji administracyjnej. Stanowisko organu, zgodnie z którym pismo informacyjne, jest w takiej sytuacji wystarczające i załatwia sprawę, prowadzi w istocie do pozbawienia strony prawa do sądu. Tut. Sąd podkreślił również, iż kwestia oceny legalności decyzji KGP z [...] lutego 2019 r. nr [...] ustalającej skarżącemu prawo do nagrody rocznej wykracza poza granice rozpoznawanej sprawy. Sprawa przyznania nagrody rocznej jest sprawą osobową, a kwestia wypłaty jest z nią ściśle związana. W sytuacji, gdy organ przyznał stronie uprawnienie do nagrody rocznej, ale jej nie wypłacił, zarówno w interesie organu, jak i skarżącego jest załatwienie sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Organ w kwalifikowanym akcie obowiązany jest wówczas dokonać ustaleń faktycznych oraz wskazać argumenty prawne, które jego zdaniem uniemożliwiają wypłatę. Opisany wyżej wyrok stał się prawomocny. Decyzją z [...] czerwca 2021 r. nr [...] KGP, na podstawie art. 268a i art. 104 § 1 k.p.a. w związku z art. 110 ust. 1 i ust. 2 u.P. oraz w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 stycznia 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 655/20, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z [...] lipca 2020 r., odmówił wypłaty nagrody rocznej za rok 2018. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że skarżący nie powrócił do faktycznego "pełnienia" służby w Policji w rozumieniu art. 110 u.P., ponieważ nie został do niej dopuszczony z uwagi na orzeczenie komisji lekarskiej, uznające go za trwale niezdolnego do służby. Uwzględniając świadczenie pieniężne należne mu za okres pozostawania poza służbą, skarżący nie osiągnął wymaganego okresu co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych pełnienia służby w 2018 r., który jest niezbędny do uzyskania prawa do nagrody rocznej za dany rok kalendarzowy (art. 110 ust. 3 u.P.). Po przywróceniu do służby, skarżący nie został mianowany na żadne stanowisko służbowe, a więc nie ziścił się warunek określony w art. 99 ust. 1 u.P. KGP zaznaczył, że czym innym jest prawo do uposażenia i źródło jego powstania, a czym innym świadczenie pieniężne za czas pozostawania poza służbą. Wydanie decyzji o ustaleniu prawa do nagrody rocznej nie jest równoznaczne z czynnością materialno-techniczną polegającą na jej obliczeniu i wypłacie. Zdaniem organu, można przyjąć, iż mimo ustalenia prawa do nagrody, jej wysokość do wypłaty wyniesie 0 zł. W przypadku skarżącego nie zaszły przesłanki do pozbawienia go prawa do ustalenia praw do nagrody rocznej. Jednakże inaczej należy podjeść do możliwości jej wypłaty. W pierwszej kolejności ustała się, czy policjant spełnia ogólne przesłanki do przyznania tego prawa - art. 110 ust. 1 u.P., a wypłata stanowi odrębną kwestię. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący został przywrócony do służby bez prawa do uposażenia. Skarżącemu nie przysługiwało bowiem prawo do pobierania uposażenia z uwagi na niedopuszczenie go do służby (z powodu trwałej niezdolności do jej pełnienia). Zatem niemożliwe jest wypłacenie nagrody rocznej za rok 2018, jeżeli podstawą wyliczenia wymaganej należności jest uposażenie, do którego skarżący nie miał prawa. Bezspornym jest, że okres pozostawania poza służbą, za który przyznano świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, należy wliczyć do nagrody rocznej. W niniejszej sprawie jest to miesiąc, jednak w przypadku nieposiadania prawa do uposażenia z uwagi na trwałą niezdolność do służby w Policji, niemożliwe jest wypłacenie nagrody rocznej za rok 2018, ponieważ podstawa jej wyliczenia wynosi 0 zł. Powyższa decyzja organu stała się przedmiotem skargi skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie tej decyzji, względnie stwierdzenie nieważności oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił: 1) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy: art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz art. 110 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 5 i 6 u.P., w szczególności poprzez nieuzasadnioną odmowę wypłaty nagrody rocznej za rok 2018, należnej mu w związku z przyznaniem świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą w wysokości jednomiesięcznego uposażenia na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, przyznanej wcześniejszą decyzją KGP z [...] lutego 2019 r. nr [...] - będące efektem pobieżnej i wybiórczej analizy powołanych przez organ przepisów, z naruszeniem wszelkich zasad przeprowadzania wykładni przepisów prawnych, przez co zostały pogwałcone m.in. konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i legalizmu; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w postaci obrazy: art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 11, art. 64 § 1, art. 77 § 1 i § 4, art. 80, art. 104 § 2, art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 110 k.p.a., nieuwzględnienia zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, w szczególności poprzez niepowiadomienie skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego, niezapewnienie mu czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, nieumożliwienie zapoznania się z aktami prowadzonego postępowania administracyjnego, niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, nieumożliwienie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, niewłaściwe uzasadnienie rozstrzygnięcia, powołanie się w podstawie prawnej i uzasadnieniu na nieobowiązujące przepisy, naruszenie zasady związania organu wydaną wcześniej decyzją, a także nieuwzględnienie słusznego interesu strony zbieżnego z interesem społecznym. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał przebieg postępowania po przywróceniu go do służby w Policji i rozwinął poszczególne zarzuty skargi. Powołał się na ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, zgodnie z którym istnieje podstawa do przyznania policjantowi przywróconemu do służby - nawet, gdy nie został on dopuszczony do faktycznego pełnienia służby, a następnie ponownie zwolniony w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty - nagrody rocznej za okres pozostawania poza służbą, za który przyznano mu świadczenie pieniężne równe uposażeniu, określone w art. 42 ust. 5 u.P. Dodał, że miesięczny okres pozostawania poza służbą, za który przyznano mu świadczenie równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, został zaliczony do wysługi emerytalnej jako równoprawny okres pełnienia służby. Przepisy płacowe, w tym dotyczące uposażenia policjantów i funkcjonariuszy innych służb mundurowych, muszą być interpretowane i stosowane w sposób ścisły. Niedopuszczalna jest ich wykładnia tak rozszerzająca, jak i zawężająca. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ uznał je za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na mocy art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. Według pierwszego z ww. przepisów, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Drugi z ww. przepisów stanowi, że w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie wszystkie zarzuty podniesione w niej są trafne. Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (vide art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Stosownie do brzmienia przepisu art. 145 § 1 p.p.s.a., sądy badają czy zaskarżona decyzja (lub postanowienie) uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik. Dodatkowo weryfikują, czy organ orzekający nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością zaskarżonej decyzji (lub postanowienia). Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie z art. 110 ust. 1 u.P. policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. W myśl art. 110 ust. 3 u.P. nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy. Cytowane wyżej przepisy art. 110 u.P. w takim samym brzmieniu obowiązywały w dniu [...] lutego 2019 r. kiedy to KGP wydał w oparciu o art. 110 ust. 1, ust. 4 pkt 3 i ust. 13 u.P. decyzję nr 8 o przyznaniu skarżącemu nagrody rocznej za 2018 r. W uzasadnieniu ww. ostatecznej i prawomocnej decyzji organ wyraźnie wskazał, iż skarżący "spełnił wszystkie wymogi formalne, określone w cytowanych przepisach, niezbędne do otrzymania nagrody rocznej za rok 2018". Jak już wzmiankowano, rozstrzygnięcie to nie wskazuje kwotowo wysokości przedmiotowego świadczenia, przy czym należność tę można obliczyć na podstawie art. 110 ust. 1 u.P. Tut. Sąd stwierdza, że KGP wprawdzie wykonał prawomocny wyrok z 15 stycznia 2021 r., sygn. akt II SAB 655/20, jednakże rozpoznając wniosek skarżącego, uczynił to w oderwaniu od faktu funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji w tym samym przedmiocie, tj. nagrody rocznej za 2018 rok. Nie można przy tym podzielić argumentacji organu, iż decyzja nr [...] z [...] lutego 2019 r. dotyczy wyłącznie uprawnienia do nagrody rocznej za 2018 r. Rozstrzygnięcie ww. decyzji, jak i jej uzasadnienie nie pozostawiają wątpliwości, iż KGP przyznał w niej skarżącemu omawiane świadczenie, którego wysokość określa art. 110 ust. 1 u.P. Nie sposób zaakceptować stanowiska organu, iż skarżącemu, owszem, przysługuje prawo do nagrody rocznej za rok 2018, ale w kwocie 0 zł, gdyż w po przywróceniu do służby w Policji, skarżący faktycznie tej służby nie pełnił. W przypadku ustalenia, iż należność wynosi 0 zł, należy odmówić przyznania danego świadczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż uprawnienie do otrzymywania przez policjantów nagrody rocznej jest jednym z przejawów szczególnego statusu tych funkcjonariuszy. Stanowi ono rekompensatę za trudy i niebezpieczeństwo związane z ich codzienną służbą. Powiązane jest ono z faktycznym wykonywaniem służby w ciągu roku, a nie tylko istnieniem w tym czasie stosunku służbowego (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 22 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1568/14 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.na.gov.pl). W wyroku z 2 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 113/10, NSA zwrócił uwagę, że instytucja przywrócenia do służby oznacza ponowne zatrudnienie na warunkach sprzed zwolnienia, nie zaś na uznaniu zwolnionego funkcjonariusza za cały czas pełniącego służbę dla nabycia prawa do nagrody rocznej. Jeżeli zatem w stanie faktycznym i prawnym rozpoznawanej sprawy KGP doszedł do przekonania, że skarżącemu nie przysługuje nagroda roczna za rok 2018, czyli innymi słowy zachodzą przeszkody do przyznania tego świadczenia, to w pierwszej kolejności powinien wszcząć z urzędu postępowanie w celu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z [...] lutego 2019 r. nr 8. Dopóki będzie funkcjonowała w obrocie prawnym ww. decyzja przyznająca skarżącemu sporną nagrodę, dopóty nie jest możliwa legalna, czyli zgodna z prawem, odmowa wypłaty tego świadczenia. Prawidłowo skarżący dostrzegł naruszenie przez organ art. 104 § 2 k.p.a. stanowiącego, że decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Zatem treścią decyzji jest "załatwienie sprawy" tzn. rozstrzygnięcie o istocie sprawy i orzeczenie co do tych interesów prawnych lub obowiązków, które legitymowały skarżącego do udziału w konkretnym postępowaniu administracyjnym jako jego strony. Podjęcie dwóch decyzji i ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy co do jej istoty stanowi naruszenie art. 104 § 2 k.p.a. i wywołuje negatywne skutki procesowe oraz materialnoprawne w zakresie trwałości decyzji administracyjnych. Skoro decyzją nr [...] z [...] lutego 2019 r. ostatecznie i prawomocnie została rozstrzygnięta kwestia przyznania skarżącemu nagrody rocznej za rok 2018 (res iudicata), to wadliwe jest ponowne podjęcie rozstrzygnięcia w tej kwestii. Ponownie rozpoznając sprawę, KGP uwzględni powyższe rozważania prawne i po analizie materiału zajmie stanowisko w kwestii przyznania skarżącemu spornego świadczenia. Jeżeli organ uzna, iż skarżącemu przysługuje nagroda roczna, wówczas wykona decyzję nr [...] z [...] lutego 2019 r. poprzez wypłatę świadczenia w wysokości obliczonej stosownie do treści art. 110 ust. 1 u.P. Jeśli zaś, tak jak w zaskarżonej decyzji, stwierdzi przeszkody do jego wypłaty, to podejmie działania mające na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego swojej decyzji z [...] lutego 2019 r. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.