II SA/Wa 1354/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Piotr Borowiecki, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2017 r. Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr 81 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia 4 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia J. K. ze służby. Komendant Powiatowy Policji w W. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2017 roku zwolnił [...] (w st. spocz.) J. K. ze służby w Policji z dniem [...] maja 2017 r. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 45 ust. 3, art. 114 ust. 1 i art. 117 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 roku, poz. 1782 - ze zm.). Podstawę faktyczną stanowiło wydanie przez [...] Rejonową Komisję Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w G. orzeczenia z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] którym uznano wymienionego za trwale niezdolnego do służby. Stąd organ stwierdził, że skoro wymieniony policjant jest trwale niezdolny do służby, co stwierdzono ostatecznym orzeczeniem lekarskim, to zgodnie z powołanym wyżej przepisem podlega obligatoryjnemu zwolnieniu ze służby w Policji. Uwzględniono przy tym fakt upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania pełnienia przez stronę służby z powodu choroby. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. J. K. złożył od wskazanego rozstrzygnięcia odwołanie, w którym zarzucił organowi wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości. Stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem sygn. akt II SA/Wa 1429/16 uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Wyrokiem sygn. akt II SA/Wa 1755/16 WSA w Warszawie stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji utrzymującego w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji w sprawie przeniesienia od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w W., zaś wyrokiem sygn. akt II SA/Wa 2027/16 stwierdził nieważność rozkazu personalnego K[...]P utrzymującego w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w W. w sprawie pozostawienia w dyspozycji z dniem [...] kwietnia 2016 r. K[...]P w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] wskazał, że KGP, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. zwolnił J. K. z dniem [...] kwietnia 2016 r. z zajmowanego stanowiska radcy Wydziału [...] Komendanta Głównego Policji i z dniem [...] kwietnia 2016 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w K[...]P. W postępowaniu odwoławczym wskazany rozkaz personalny utrzymał w mocy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Następnie Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. przeniósł wymienionego do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w W. z dniem [...] kwietnia 2016 r. W postępowaniu odwoławczym wskazany rozkaz personalny utrzymał w mocy Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Komendant Powiatowy Policji w W. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., pozostawił [...] J. K. w swojej dyspozycji od dnia [...] kwietnia 2016 r. na czas poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe, nie dłuższy niż 12 miesięcy. W postępowaniu odwoławczym wskazaną decyzję utrzymał w mocy Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2016 roku. Wszystkie wskazane wyżej decyzje zostały zaskarżone przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem sygn. akt II SA/Wa 1429/16 uchylił decyzję nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2016 r., utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Następnie wskazany sąd wyrokiem sygn. akt II SA/Wa 1755/16 stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r., utrzymującego w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji w sprawie przeniesienia od dnia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w W.. Natomiast wyrokiem sygn. akt II SA/Wa 2027/16 sąd stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2016 r., utrzymującego w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w W. w sprawie pozostawienia wymienionego w dyspozycji z dniem [...] maja 2016 r. Zdaniem organu z powyższego jednoznacznie wynika, że uchylono lub stwierdzono nieważność orzeczeń, zapadłych przed organami odwoławczymi. Natomiast w obrocie prawnym nadal pozostają rozstrzygnięcia, które wydane zostały we wskazanych sprawach przed organami pierwszej instancji, tj. rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r., którym stronę przeniesiono do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w W., a także rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w W., którym wskazany organ pozostawił stronę w swojej dyspozycji. Organ podkreślił, że wskazane wyżej wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu wydania przedmiotowej decyzji nie są prawomocne, albowiem właściwe organy złożyły skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do czasu uprawomocnienia się wskazanych wyżej wyroków, nie wywołują skutków prawnych decyzje zapadłe przed organami odwoławczymi, natomiast pozostają w mocy decyzje zapadłe przed organami w I instancji. Stąd nadal przełożonym właściwym w sprawie rozwiązania stosunku służbowego z J. K. pozostaje Komendant Powiatowy Policji w W.. Wobec powyższego, zarzut strony wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt postępowania administracyjnego, wynika, że J. K. przebywał na ciągłym zwolnieniu lekarskim, w okresach potwierdzonych zaświadczeniami lekarskimi ZUS [...] od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] kwietnia 2016 r., od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] czerwca 2016 r., od dnia [...] czerwca 2016 r. do dnia [...] czerwca 2016 r., od dnia [...] lipca 2016 r. do dnia [...] lipca 2016 r., od dnia [...] lipca 2016 r. do dnia [...] września 2016 r., od dnia [...] września 2016 r. do dnia [...] września 2016 r., od dnia [...] września 2016 r. do dnia [...] listopada 2016 r., od dnia [...] listopada 2016 r. do dnia [...] listopada 2016 r. W tym stanie rzeczy, Komendant Powiatowy Policji w W. skierowaniem nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. skierował wymienionego do Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W., celem ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby. Na prośbę funkcjonariusza, wyrażoną w raporcie z dnia [...] grudnia 2016 r., badanie przeprowadziła [...] Rejonowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w G., która orzeczeniem nr [...]z dnia [...] marca 2017 roku uznała wymienionego za trwale niezdolnego do służby. Policjant w tym czasie nadal przebywał na zwolnieniach lekarskich od dnia [...] grudnia 2016 r. do dnia [...] stycznia 2017 r., od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia [...] lutego 2017 r., od dnia [...] lutego 2017 r. do dnia [...] marca 2017 r., od dnia [...] marca 2017 r. do dnia [...] kwietnia 2017 r. Przewodniczący [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w G. powiadomił Komendanta Powiatowego Policji w W. o uprawomocnieniu się orzeczenia wydanego w stosunku do strony z dniem [...] kwietnia 2017 r. W związku z powyższym wskazany wyżej przełożony, pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. poinformował stronę o zwolnieniu z wykonywania obowiązków służbowych, na okres do dnia zwolnienia ze służby. Z chwilą wydania ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby, zaistniała obligatoryjna podstawa do niezwłocznego zwolnienia wymienionego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. K[...]P uznał rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] maja 2017 roku za decyzję prawidłową, zaistniały bowiem przesłanki do wydania takiego rozstrzygnięcia. Ostatecznym orzeczeniem właściwa komisja lekarska orzekła o niezdolności J. K.do służby w Policji. Nie zaistniały przy tym negatywne przesłanki zwolnienia na wskazanej podstawie, określone w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Upłynął wskazany w tym przepisie okres 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez wymienionego służby z powodu choroby, bowiem przebywał on na ciągłych zwolnieniach lekarskich od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] kwietnia 2017 r., zaś od dnia [...] kwietnia 2017 r., tj. od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o trwałej niezdolności do służby, został zwolniony od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby. Odnosząc się do zarzucanego organowi braku zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, co uniemożliwiło skorzystanie z przysługujących uprawnień, organ stwierdził, że argumenty w tej mierze nie zasługują na uwzględnienie, zaistniała bowiem obligatoryjna przesłanka do zwolnienia J. K. ze służby. Materiały sprawy zawierają materiał dowodowy znany stronie w całości. W ocenie organu zaskarżonej decyzji prawidłowo nadano rygor natychmiastowej wykonalności, albowiem konieczność jej wykonania przed upływem terminu do wniesienia odwołania warunkowana jest ważnym interesem służby, tożsamym z interesem społecznym, wyrażającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, realizowany przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy o Policji. Organ podkreślił przy tym, że ustawodawca przewidział szczególnego rodzaju "gratyfikację" dla osób, które w związku ze służbą utraciły zdolność fizyczną i psychiczną do jej pełnienia. J. K. ze wskazanego uprawnienia skorzystał, składając w dniu [...] maja 2017 r. oświadczenie o pobieraniu świadczenia pieniężnego, określonego w art. 117 ust. 1 ustawy o Policji. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...]. Zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającemu ją rozkazowi personalnemu skarżący zarzucił błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355, ze zm.) oraz art. 152 § 1, art. 153, art. 170 i art. 171 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez naruszenie wyłącznej właściwości Komendanta Głównego Policji do rozstrzygania w sprawach dotyczących stosunku służbowego, w tym do zwolnienia ze służby w Policji potwierdzonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1429/16 (stał się prawomocny z dniem 15 czerwca 2017 r.)uchylającym decyzję nr [...]z dnia [...] czerwca 2016 r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymującą w mocy rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Komendanta Głównego Policji w sprawie zwolnienia go z zajmowanego stanowiska służbowego radcy Wydziału [...] Komendanta Głównego Policji i przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji oraz wyrokiem sygn. akt II SA/Wa 1755/16 z dnia 21 kwietnia 2017 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdzającym nieważność rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Komendanta Głównego Policji utrzymującego w mocy rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Komendanta [...] Policji w sprawie przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w W., a także wyrokiem sygn. akt II SA/Wa 2027/16 z dnia 21 kwietnia 2017 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdzającym nieważność rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] września 2016 r. Komendanta [...] Policji utrzymującego w mocy rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Komendanta Powiatowego Policji w W. w sprawie przeniesienia do jego dyspozycji – będące efektem pobieżnej analizy przedstawionych przez WSA wniosków. W toku postępowania, zdaniem skarżącego, pogwałcone zostały konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i legalizmu. Naruszono zasadę związania prawomocnym orzeczeniem sądu, zasadę związania organu administracji publicznej oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego. Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy: - art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 11, art. 15, art. 19, art 20, art. 77 § 1 i 4 art 105 § 1 art. 107 § 1 i 3, art. 108 § 1, art. 109 § 1, art. 110, art. 135, art. 136, art. 138 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 156 § 1 pkt. 1 i 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, brak powiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, uniemożliwienie zapoznania się z aktami prowadzonego postępowania administracyjnym, brak ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, nieumożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, niewłaściwe uzasadnienie rozstrzygnięcia, nieuwzględnienie słusznego interesu strony zbieżnego z interesem społecznym, bezzasadne nadanie decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, naruszenie zasady dwuinstancyjności, a także utrzymanie w mocy decyzji pierwszej instancji wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości oraz rażącym naruszeniem prawa. Wobec dostrzeżonych uchybień skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego organu I instancji, a także umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, prowadzonego przez Komendanta Powiatowego Policji w W. i Komendanta [...] Policji . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Artykuł 170 p.p.s.a. dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Podmiotami tymi są przede wszystkim strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, a także inne sądy i inne organy państwowe. Orzeczenie wiąże również inne osoby, ale tylko w wypadkach przewidzianych w ustawie (por. B. Dauter, Komentarz do art.170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stan prawny 2016.04.02). Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. B. Dauter, Komentarz do art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stan prawny 2016.04.02 oraz wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98, LEX nr 48643). Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyrażona w art. 170 p.p.s.a. wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie - także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. Pomimo że opisany stan związania ograniczony jest, co do zasady, tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów, nie oznacza to, że dla prawidłowego odczytania treści tej sentencji nie należy się kierować treścią uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II OSK 2164/15, LEX nr 2169060). Co do zasady mocą wiążącą i powagą rzeczy osądzonej objęta jest jedynie sentencja wyroku, a nie jej uzasadnienie. Jednakże powaga rzeczy osądzonej rozciąga się również na motywy wyroku w takich granicach, w jakich stanowią one konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia, niezbędne do określenia jego zakresu. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku. Stanowisko przeciwne, uznające możliwość czynienia przez organy administracji publicznej ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu, jest nie do pogodzenia z wypływającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu (por. wyrok NSA z dnia 25 luty 2014 r., sygn. akt II GSK 1939/12, LEX nr 1447198 oraz wyrok NSA z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt I FSK 328/15, LEX nr 2107116). Moc wiążąca orzeczenia, określona w przepisie art. 170 p.p.s.a., w odniesieniu do sądów i organów administracyjnych oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być już ono ponownie badane (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 2380/15, LEX nr 2299244, także J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Skoro związanie w rozumieniu art. 170 p.p.s.a. dotyczy kolejnych postępowań, to tym bardziej odnosi się do sprawy, w ramach której zapadł prawomocny wyrok (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3171/12, LEX nr 1769605). Jak słusznie wskazuje skarżący w dniu 21 kwietnia 2017 r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1429/16 mocą którego uchylona została decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. w sprawie zwolnienia skarżącego z dniem [...] kwietnia 2016 r. z zajmowanego stanowiska radcy Wydziału [...] Komendanta Głównego Policji i przeniesienia z urzędu z dniem [...] kwietnia 2016 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. W uzasadnieniu tego orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż "niespornym jest, iż rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. zwalniający J. K.. z zajmowanego stanowiska w Komendzie Głównej Policji i przenoszący J. K. do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji, nie został doręczony policjantowi w oryginale. Okoliczności tej nie kwestionował organ w trakcie trwania całego postępowania administracyjnego. Nadto okoliczność tę wykazał skarżący, okazując na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2017 r. otrzymaną od organu kopię spornego rozstrzygnięcia. Zestawiając powyższą okoliczność z zaprezentowaną na wstępie niniejszego uzasadnienia wykładnią przepisu art. 109 § K.p.a. tutejszy Sąd doszedł do wniosku, że omawiany rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] kwietnia 2016 r., wskutek braku doręczenia go stronie w oryginale, nie wszedł do obrotu prawnego. Do chwili obecnej powyższy rozkaz Komendanta Głównego Policji nie wywołał więc skutków prawnych, a więc nie może być traktowany jako wiążący strony akt administracyjny. W takim stanie rzeczy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie miał przesłanek dla przyjęcia odwołania strony od ww. rozkazu KGP, czyli od "nie aktu" – do merytorycznego rozpoznania. Organ II instancji otrzymawszy powyższe odwołanie winien jedynie stwierdzić jego niedopuszczalność, jako odwołania wniesionego od nieistniejącego (bo znajdującego się poza obrotem prawnym) rozstrzygnięcia organu I instancji. Podejmując się zaś merytorycznego rozpoznania odwołania, organ II instancji naruszył zarówno normę art. 109 § 1, jak i 127 § 1 K.p.a., co sprawiło, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był zobligowany orzec, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.)." Wyrok wydany w sprawie II SA/Wa 1429/16 jest prawomocny od dnia 15 czerwca 2017 r. Wobec powyższego skoro rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji, zakwalifikowany przez Sąd do kategorii "nie aktów" nie wszedł do obrotu prawnego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a także w dacie wydania decyzji przez organ I instancji, tj. w dniu [...] maja 2017 r., to przyjąć należy, iż skarżący w owym czasie nie został skutecznie zwolniony z zajmowanego stanowiska w Komendzie Głównej Policji i przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. W tej sytuacji, w ocenie Sądu przełożonym funkcjonariusza, właściwym do podejmowania rozstrzygnięć w jego sprawach personalnych, był nadal Komendant Główny Policji. Zatem utrzymany w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w W. nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. wydany został z naruszeniem przepisów o właściwości, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Utrzymująca ją w mocy decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] wydana została natomiast z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem pozostawiała w obrocie prawnym decyzję organu I instancji wydaną z naruszeniem przepisów o właściwości. Stąd też obie decyzje winny zostać usunięte z obrotu prawnego w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.