II SA/Wa 1755/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi J. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w W. stwierdza nieważność zaskarżonego rozkazu personalnego. W wyniku zmian w organizacji Komendy Głównej Policji, które zgodnie z § 36 zarządzenia nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 kwietnia 2016 r. w sprawie regulaminu Komendy Głównej Policji (Dz. Urz. KGP, poz. 13) weszły w życie z dniem 15 kwietnia 2016 r., likwidacji uległo m.in. stanowisko służbowe zajmowane przez [...] J. K.. W związku z powyższym wymieniony rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. został przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji z dniem [...] kwietnia 2016 r. W wyniku wniesionego przez stronę odwołania prawidłowość danej decyzji została zweryfikowana przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej terminu zwolnienia ze stanowiska służbowego i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji i orzekł, że zwolnienie [...]. J. K. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego nastąpiło z dniem [...] kwietnia 2016 r., a przeniesienie do Komendy [...] Policji nastąpiło od dnia [...] kwietnia 2016 r. - w pozostałym natomiast zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. przeniósł wymienionego do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...] z dniem [...] kwietnia 2016 r. Powyższe uzasadnił koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji przez Komendę Powiatową Policji w [...], posiadanymi przez wskazanego funkcjonariusza kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym, a także miejscem zamieszkania strony. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wymienionemu doręczone w dniu 25 kwietnia 2016 r. Wnioskiem z dnia ]...] maja 2016 r. [...] J. K. zwrócił się do Komendanta [...] Policji o uzupełnienie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...]kwietnia 2016 r. na podstawie art. 111 § 1 Kpa "(...) w zakresie wyznaczenia mnie na równorzędne stanowisko służbowe w Komendzie Powiatowej Policji w [...] (...)". Komendant [...] Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2016 r., które zostało doręczone stronie w dniu 7 czerwca 2016 r., odmówił uzupełnienia decyzji w żądanym przez [...] J. K. zakresie. Następnie [...]. J. K. korzystając z przysługującego uprawnienia złożył w terminie ustawowym, tj. w dniu 20 czerwca 2016 r. (data stempla pocztowego) odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Uzasadniając powyższe zarzucił Komendantowi [...] Policji naruszenie art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) w związku z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. Nr 254, poz. 1700 późn. zm.), art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 37a pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 z późn. zm.), a także art. 6 Kpa, art. 7 Kpa, art. 8 Kpa, art. 10 § 1 Kpa, art. 11 Kpa, art. 19 Kpa, art. 77 § 1 i § 4 Kpa, art. 78 § 1 Kpa, art. 80 Kpa, art. 81 Kpa, art. 105 § 1 Kpa, art. 107 § 1 i § 3 Kpa, art. 109 § 1 Kpa oraz 110 Kpa. Z tego też względu wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...]lipca 2016 r. – Działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.), - po rozpatrzeniu odwołania niżej wymienionego policjanta od rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...], ustalił datę przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...] na dzień [...] kwietnia 2016 r., a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Rozpatrując sprawę w II instancji na wstępie wskazał, że organ odwoławczy obowiązany jest do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz decyzji organu I instancji zarówno z punktu widzenia legalności, jak i celowości oraz rozstrzygnąć sprawę w postępowaniu odwoławczym. Kontrola organu odwoławczego jest więc kontrolą pełną, polegającą na ponownym merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 1998 r. sygn. akt III SA 1379/97). Następstwem powyższego może natomiast być utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 1987 r. sygn. akt IV SA 285/87). Z uwagi na powyższe wskazał, że organ II instancji tym bardziej upoważniony jest do wprowadzenia nowych aspektów uzasadnienia do decyzji. Przechodząc do analizy niniejszej sprawy w pierwszej kolejności wskazał na treść art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 z późn. zm.), zgodnie z którym Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jednym z podstawowych warunków wykonania tego zadania jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Granice tej dyspozycyjności określa ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze (por. wyrok Sądu Najwyższego Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 lutego 1993 r. sygn. akt III AZP 38/92). Stosunek służbowy policjanta nie jest więc stosunkiem pracy, którego istotną cechą jest równorzędność stron, albowiem służba w Policji nie jest zwykłą pracą najemną. Powyższe oznacza, że stosunek służbowy policjantów jako funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, bez których służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 1993 r. sygn. akt III AZP 38/92). Obowiązek policjanta podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. W ten sposób przełożony zyskuje znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej pełniącego służbę. Osoba decydująca się dobrowolnie na podjęcie służby w Policji rezygnuje z pewnej części swobód obywatelskich (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 1999 r. sygn. akt I SAB 8/99). Przejawem natomiast tej szczególnej podległości służbowej są wynikające z art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji uprawnienia właściwego przełożonego do zwolnienia policjanta ze stanowiska, przeniesienia z urzędu do służby w innej miejscowości oraz mianowania na równorzędne stanowisko służbowe. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Przepis ten ma co prawda charakter kompetencyjny, ale w praktyce działania organów Policji, zaakceptowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjęte zostało, że stanowi on samodzielną podstawę do podjęcia decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza Policji na inne równorzędne stanowisko służbowe. Żaden inny bowiem przepis tej ustawy nie normuje przesłanek: "mianowania na stanowisko" i "zwalniania ze stanowiska". Stosownie natomiast do art. 36 ust. 1 ustawy o Policji policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, Komendant CBŚP w odniesieniu do policjanta CBŚP w ramach tej jednostki organizacyjnej, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli przeniesienie między województwami, a także między CBŚP a innymi jednostkami organizacyjnymi Policji, następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji właściwy dla województwa, w którym policjant ma pełnić służbę, a w przypadku przeniesienia do CBŚP - Komendant CBŚP (art. 36 ust. 2 ustawy o Policji). Organ zauważył, że ustawa o Policji nie określa przy tym żadnych warunków owego przeniesienia, nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący przeniesienia. Tak sformułowany przepis pozwala uznać, że przeniesienie policjanta do innej jednostki pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Mając na uwadze powyższe stwierdził, że rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. o przeniesieniu [...] J. K. z dniem [...] kwietnia 2016 r. do Komendy Powiatowej Policji w [...] uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne. Nie ma charakteru dowolności, ponieważ jest konsekwencją potrzeb służby - jednostki organizacyjnej Policji - Komendy Powiatowej Policji w [...] i miał na celu właściwe rozdysponowanie sił i środków do faktycznych potrzeb funkcjonowania garnizonu [...]. Zatem decyzję podjętą w zaistniałych okolicznościach przez organ I instancji, mieszczącą się w granicach nadanego mu upoważnienia ustawowego, uznał za uzasadnioną, albowiem przez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych działań oceniana jest sprawność Policji oraz jej skuteczność w zwalczaniu przestępczości i utrzymaniu porządku publicznego. W przedmiotowej sprawie niewątpliwym jest, że Komendant [...] Policji wydając zaskarżoną decyzję uwzględnił zarówno interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, jak i słuszny interes strony. Wymieniony policjant posiada bowiem takie kwalifikacje zawodowe oraz doświadczenie, które przyczynią się niewątpliwie do poprawy realizacji zadań nałożonych na Komendę Powiatową Policji w [...] Kontrola decyzji wydanej w takim przedmiocie nie obejmuje celowości jej podjęcia, lecz zasadniczo sprowadza się do oceny, czy organ nie przekroczył granic uznania przyznanego mu ustawowo, a zatem czy decyzja nie jest dotknięta wadliwością (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 436/07). Celowość, racjonalność i zasadność zmian stanowisk pracy poszczególnych funkcjonariuszy, ustawodawca pozostawił bowiem właściwym przełożonym służbowym, dając im - poprzez wprowadzenie uznania - swobodę w kształtowaniu polityki kadrowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Łodzi z dnia 11 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 1198/13). Powyższe prowadzi więc według organu do wniosku, że przełożony właściwy w sprawach osobowych jest uprawniony do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym przeniesienia funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej w innej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza proceduralna norma art. 7 Kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 919/09). W tym miejscu organ przypomniał, iż [...]. J. K. zaskarżonym rozkazem personalnym został jedynie przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. Natomiast dopiero Komendant Powiatowy Policji w [...] w ramach posiadanych kompetencji będzie mógł dokonać mianowania wymienionego na nowe stanowisko służbowe (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1353/12, z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 702/13, z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 616/11 i z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1487/10 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2011 sygn. akt I OSK 641/11 i z dnia 3 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1702/11). Tym samym uznał, że Komendant [...] Policji nie był uprawniony do wskazywania Komendantowi Powiatowemu Policji w [...] konkretnego stanowiska, jakie ma objąć funkcjonariusz po przeniesieniu do tej jednostki. Szczegółowe parametry, dotyczące stanowiska, na które zostanie mianowany policjant winny się znaleźć w rozkazie personalnym Komendanta Powiatowego Policji w [...], jako organu właściwego do określenia stanowiska, które ma objąć funkcjonariusz. I dopiero analiza rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] o mianowaniu na konkretne stanowisko umożliwi ocenę, czy jest ono równorzędne do stanowiska poprzednio przez niego zajmowanego. Przepisy ustawy o Policji nie kategoryzują jednostek organizacyjnych Policji, grupy uposażeń są jednakowe, różna jest tylko wysokość dodatków (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 276/09 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2008 r. sygn. akt I OSK 1330/07, z dnia 3 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1702/11, a także z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 641/11). W kontekście powyższego stwierdził, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji, stosownie do przepisu art. 28 ustawy o Policji, powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków pełnienia tej służby. Istotą służby jest zaś dyspozycyjność funkcjonariuszy i dlatego temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Mając na uwadze powyższe Komendant [...]Policji, jako organ administracji publicznej odpowiedzialny za ład i porządek na podległym mu terenie, a także zobowiązany do prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji w kierowanych jednostkach oraz komórkach organizacyjnych i prowadzenia polityki kadrowej zgodnie z zasadami racjonalnego gospodarowania zasobami ludzkimi, mając na uwadze predyspozycje osobiste policjanta i możliwość dalszego jego rozwoju zawodowego, a także interes społeczny, tożsamy z interesem służby, przeniósł [...] J. K. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. Posiadane natomiast przez wymienionego doświadczenie zawodowe stanowi gwarancję szybkiego wdrożenia się przez policjanta w realizację nowych obowiązków służbowych. Przechodząc natomiast do analizy pozostałych zarzutów podniesionych przez [...]. J. K. w odwołaniu organ II instancji wskazał, iż to Komendant [...] Policji nadzoruje realizację czynności z zakresu zadań jednostek i komórek organizacyjnych na podległym mu terenie, a poprzez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych przez niego działań oceniana jest sprawność tej jednostki, a także jego umiejętności w zakresie doboru kadr i obsady stanowisk. Dobór odpowiedniej kadry leży w gestii przełożonego właściwego w sprawach osobowych. W sytuacji natomiast, w której możliwość obsady stanowisk, a także kreowania polityki kadrowej byłaby ograniczona, zachwiana zostałaby struktura takich jednostek, a także podległość służbowa, tak ważna w instytucji jaką jest Policja. W kontekście powyższych wywodów nie znajduje również uzasadnienia argument strony dotyczący słusznego interesu policjanta, bo nawet jeśli przeniesienie do innej jednostki organizacyjnej Policji wiązać się będzie z pewnymi niedogodnościami dla skarżącego, to nie może to być równoważne z potrzebami służby. Podkreślenia bowiem wymaga, że słuszny interes strony nie może sprowadzać się do subiektywnego poczucia krzywdy skarżącego oraz do odmiennej od organu administracji oceny stanu faktycznego. W niniejszej natomiast sprawie taka sytuacja właśnie ma miejsce. W ocenie organu nie sposób także zgodzić się z twierdzeniami strony w zakresie niemożności oceny przez Komendanta [...] Policji sytuacji kadrowej w podległej jednostce oraz kwalifikacji i doświadczenia zawodowego strony. Jak już bowiem podkreślano Komendant [...] Policji odpowiada za realizację zadań zarówno w wydziałach Komendy [...] Policji jak i komendach rejonowych Policji, komendach powiatowych Policji garnizonu [...] oraz Oddziale Prewencji Policji w [...]. Mając zatem wiedzę na temat doświadczenia zawodowego [...] J. K.oraz ostatnio zajmowanego przez niego stanowiska służbowego przeniósł wymienionego do jednostki organizacyjnej Policji, w której jego umiejętności i doświadczenie dają gwarancję zwiększenia efektywności pracy. Odnosząc się natomiast do zarzutu niezawiadomienia strony o wszczęciu postępowania, jego zakończeniu oraz prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów zaznaczył, że specyfika funkcjonowania Policji polega na nieprzerwanej realizacji ustawowych zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i porządku publicznego. To z kolei wymaga, aby wszelkie zmiany organizacyjne i związane z nimi decyzje kadrowe realizowane były bez zbędnej zwłoki. W konsekwencji udział policjanta w postępowaniu pierwszoinstancyjnym dotyczącym ustalenia jego miejsca pełnienia służby sprowadza się do przedstawienia zainteresowanemu nowych warunków służby oraz motywów danej decyzji. Policjant ma przy tym możliwość obrony swoich racji w odwołaniu od rozstrzygnięcia, które uznaje za niekorzystne. Jednocześnie sam fakt, że policjant nie zgadza się z danym rozstrzygnięciem, podnosząc przy tym zarzut naruszenia art. 10 § 1 Kpa, nie oznacza, że wydana w stosunku do niego decyzja jest wadliwa. Żaden powszechnie obowiązujący przepis prawa nie zobowiązuje przełożonego przed podjęciem decyzji o przeniesieniu służbowym do zapoznawania policjanta z prowadzoną polityką kadrową, w tym z zasadami typowania policjantów do przeniesienia służbowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 436/07). Naruszenie art. 10 § 1 Kpa nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego rozwijających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 września 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 747/09 oraz z dnia 14 października 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 855/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1581/10 oraz z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1814/12, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OSK 535/12). Zarzut naruszenia art. 10 Kpa może więc odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 831/05, z dnia 2 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1320/08, z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1279/09 oraz z dnia 1 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 1098/10). Tymczasem w przedmiotowej sprawie strona w odwołaniu nie wskazała żadnych nowych dowodów mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Domaganie się respektowania przez przełożonego, stwierdzonych u funkcjonariusza i udokumentowanych właściwym orzeczeniem lekarskim przeciwwskazań do wykonywania obowiązków służbowych może odnieść skutek ale dopiero w postępowaniu w przedmiocie mianowania na określone stanowisko służbowe. Prawo bowiem do ochrony zdrowia jest uprawnieniem gwarantowanym art. 68 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W sytuacji więc, w której funkcjonariusz zostanie orzeczeniem komisji lekarskiej dopuszczony do służby w Policji z odpowiednimi przeciwwskazaniami, to organ jest zobligowany przy dokonywaniu przesunięć kadrowych i przy określaniu warunków służby tej osoby brać pod uwagę orzeczone w stosunku do niej ograniczenia. Odnosząc się natomiast do zarzutów [...] J.K. dotyczących naruszenia przez Komendanta [...] Policji przepisów m.in. art. 6-11 Kpa, art. 77 § 1-3 Kpa, art. 80 Kpa, art. 81 Kpa, art. 107 § 3 Kpa wskazał, iż argumenty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które jednocześnie mogły mieć wpływ na wynik sprawy nie mogą abstrahować od okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy. Z materiałów postępowania wynika, iż organ procedował na gruncie przedmiotowej sprawy zgodnie z obowiązującymi w danym zakresie przepisami prawa, a strona miała możliwość w jej toku realizacji uprawnień wynikających z treści art. 10 Kpa poprzez m.in. wniesienie odwołania oraz żądania uzupełnienia decyzji w trybie art. 111 § 1 Kpa, z czego skorzystała. Przechodząc natomiast do kwestii doręczenia [...] J. K. uwierzytelnionej kopii rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. wskazać należy, iż doręczenie kopii decyzji jest uchybieniem procesowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 2641/12). W ocenie Komendanta Głównego Policji nie wypełnia ono jednak przesłanek, które skutkowałoby koniecznością eliminacji decyzji z obrotu prawnego, tym bardziej, iż na gruncie przedmiotowej sprawy nastąpiło doręczenie uwierzytelnionej kopii rozstrzygnięcia, a zatem mającej walor oryginału. Elementem natomiast, który decyduje o istocie decyzji i jej ważności jest podpis osoby działającej w imieniu organu lub pracownika upoważnionego do wydawania decyzji w imieniu organu. W niniejszej sprawie niewątpliwie taki podpis został złożony, zaś skarżącemu została doręczona uwierzytelniona kopia decyzji, co jednak nie powoduje, że na oryginale decyzji brak jest właściwego podpisu piastuna organu i, że ta decyzja nie istnieje w obrocie prawnym. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, nie można również twierdzić, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego skoro została doręczona adresatowi, co potwierdza chociażby złożenie przez skarżącego w terminie odwołania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 2058/12 oraz z dnia 20 grudnia 2013 r. sygn. akt II OSK 1616/12). Organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia organ podkreślił, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 Kpa. Organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. W kontekście powyższego zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 Kpa, gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Niezależnie od powyższego w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 110 Kpa, organ który wydał decyzję jest nią związany od dnia jej doręczenia. Stosownie natomiast do art. 130 § 1 Kpa przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (art. 130 § 2 Kpa). Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w przypadkach, gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 Kpa) lub decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy (art. 130 § 3 Kpa). Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. uchylił zaś rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. (który stanowił podstawę do wydania przez Komendanta [...] Policji rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r.) w części dotyczącej terminu zwolnienia ze stanowiska służbowego i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji i orzekł, że zwolnienie [...] J. K. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego nastąpiło z dniem [...]kwietnia 2016 r., a przeniesienie do Komendy [...] Policji nastąpiło od dnia [...]kwietnia 2016 r., w pozostałym natomiast zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Z tego też względu na podstawie art. 36 ust. 2 ustawy o Policji Komendant [...] Policji był właściwy do przeniesienia policjanta na obszarze garnizonu [...], a zatem wydania rozstrzygnięcia w stosunku do [...] J.K. przeniesionego do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji dopiero od dnia tego przeniesienia, tj. od dnia [...] kwietnia 2016 r. Z uwagi jednak na okoliczność, iż rozkazowi personalnemu nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r., na mocy którego [...] J. K. został przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, Komendant [...]Policji miał podstawy do przyjęcia, iż termin określony w danej decyzji nie ulegnie zmianie, a mając na uwadze konieczność uregulowania stosunku służbowego [...] J.K. zobowiązany był do niezwłocznego wydania rozstrzygnięcia w danym zakresie. Tym samym powyższa nieprawidłowość nie może zostać uznana za rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 1 Kpa, a także za uchybienie, które miało wpływ na treść danej decyzji. Z uwagi jednak na powyższe, a także fakt, iż rozkazowi personalnemu Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności należało na nowo określić datę przeniesienia [...] J. K.do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. Datę tą określono stosownie na dzień [...] kwietnia 2016 r. Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do tutejszego Sądu wywiódł J.K. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy: art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1 i 2, art. 37a pkt 1 oraz art. 38 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o Policji", art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. Nr 254, poz. 1700 z późn. zm.) w szczególności poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady równego traktowania oraz zignorowanie bogatego i jednolitego orzecznictwa sądowo-administracyjnego wskazanych przepisów ustawy o Policji, z którego wynika, że zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego w jednostce organizacyjnej Policji i przeniesienie go do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji jest dopuszczalne, o ile to zwolnienie i przeniesienie nastąpi wyłącznie na stanowisko równorzędne, a także przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w postaci obrazy: art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 11, art. 15, art. 77 § 1 i 4, art. 78 § 1, art. 80, art. 81, art. 105 § 1, art. 107 § 1 i 3, art. 108 § 1, art. 109 § 1, art. 110, art 135, art. 136, art. 138 oraz art. 156 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej "Kpa", w szczególności poprzez niepowiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, nieumożliwienie zapoznania się z aktami prowadzonego postępowania administracyjnym, nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłoszonych w odwołaniu, niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, nieumożliwienie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, niewłaściwe uzasadnienie rozstrzygnięcia, nieuwzględnienie słusznego interesu strony zbieżnego z interesem społecznym, niedoręczenie stronie oryginału (na piśmie) decyzji pierwszej instancji, utrzymanie w mocy niedoręczonej stronie decyzji pierwszej instancji wydanej ponadto z naruszeniem przepisów o właściwości oraz rażącym naruszeniem prawa, a także naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W oparciu o ww. zarzuty skarżący wniósł o: 1) uchylenie, względnie stwierdzenie nieważności, w całości zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego organu pierwszej instancji; 2) wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. W uzasadnieniu strona rozwinęła powyższe zarzuty zwracając m.in. uwagę na to, że organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego nieprawidłowego uwierzytelnienia doręczonej kserokopii rozkazu personalnego (uwierzytelnienie tylko drugiej strony rozkazu personalnego przez osobę, która nie posiadała upoważnienia do potwierdzania w imieniu organu za zgodność z oryginałem kserokopii wydanych przez ten organ decyzji). Błędnie również Komendant Główny Policji przyjął, iż rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Komendanta [...] Policji nie został wydany z naruszeniem przepisów o właściwości, o którym mowa wart. 156 § 1 pkt 1. Rozkaz personalny nr [...] z dnia [...]kwietnia 2016 r. Komendanta Głównego Policji w sprawie przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji wszedł do obrotu prawnego i wywołał skutki prawne dopiero z chwilą jego doręczenia, tj. z dniem [...] kwietnia 2016 r., co potwierdził Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...]czerwca 2016 r. Przed tą datą rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Komendanta Głównego Policji, pomimo że był sporządzony i podpisany, nie był w obrocie prawnym, nie załatwiał sprawy administracyjnej i nie wiązał organu ani strony albowiem, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, decyzja administracyjna jest wydana dopiero z chwilą jej doręczenia (ogłoszenia) (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2001 r., sygn. akt V SA 90/00, LEX nr 51328). Myli się również organ odwoławczy wskazując, iż skoro rozkazowi personalnemu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Komendanta Głównego Policji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, to Komendant [...]Policji przed jego doręczeniem stronie (wydaniem) mógł rozstrzygać o moim statusie służbowym - "miał podstawy do przyjęcia, iż termin określony w danej decyzji nie ulegnie zmianie". Rygor natychmiastowej wykonalności stanowi bowiem tylko jeden ze składników wskazanego rozkazu personalnego i powoduje w przypadku wejścia takiego rozstrzygnięcia do obrotu prawnego poprzez jego skuteczne doręczenie stronie, że podlega ono wykonaniu mimo, iż biegnie termin do wniesienia odwołania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2005 r., sygn. akt OSK 1958/04, nie publ.). Skarżący wskazał, że wszystkie wskazane wyżej rozkazy personalne Komendanta Głównego Policji, Komendanta [...] Policji oraz Komendanta Powiatowego Policji w [...] naruszają prawo, albowiem zostały wydane przez organy Policji z naruszeniem przepisów o właściwości w warunkach przekroczenia uprawnień przypisanych tym organom przez przepisy prawa obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej. Rozstrzygnięcia te pomimo, iż indywidualnie stwarzają pewne pozory legalności, w rzeczywistości tworzą ukartowany w Komendzie Głównej Policji i bezwzględnie realizowany przez podległe jej organy ciąg bezprawnych rozstrzygnięć kadrowych, które łącznie prowadzą do ewidentnego obejścia prawa, pozbawienia mnie uprawnień wynikających z przepisów prawa m. in.: Konstytucji RP, ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania, ustawy o Policji i Kpa oraz w efekcie podjętych bezprawnych działań - niezawinionej degradacji albo zwolnienia go ze służby w Policji, z uwagi na obiektywny brak możliwości wyznaczenia mnie przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] na stanowisko równorzędne. Przede wszystkim podkreślił, że poważne wątpliwości budzi doręczanie prawie wszystkich wydanych rozkazów personalnych i postanowień, w tym również rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Komendanta [...] Policji poprzedzającego zaskarżony rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Komendanta Głównego Policji, tylko w formie kserokopii i to nieprawidłowo uwierzytelnionych. Stosownie do przepisu art. 129 § 2 Kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od doręczenia decyzji stronie. Zgodnie z art. 109 § 1 Kpa decyzję doręcza się stronom na piśmie. Doręczenie jest czynnością procesową organu administracji publicznej, z którą przepisy kodeksu wiążą skutki prawne. Jak to trafnie podkreślono w wyroku NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 3/08, LEX nr 468732 "Czynność doręczenia pisma (w tym także decyzji administracyjnej) została uregulowana w rozdziale 8 Kpa pt: Doręczenia (art. 39-49 Kpa). Normy te z uwagi na ich ogólny cel stanowią w istocie gwarancję przestrzegania przez organ administracji publicznej zasady demokratycznego państwa prawnego. Regulacje te mają chronić obywatela przed nadużyciami ze strony administracji. Zatem nie mogą być interpretowane niejako "na szkodę" obywatela w sytuacji gdy ten podejmuje wszelkie starania mające zapewnić mu prawo do wniesienia skutecznego odwołania od wydanej decyzji". W orzecznictwie sądowo-administracyjnym oraz doktrynie dominuje pogląd, że przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie jej oryginału. Każda "kopia" decyzji, która zostaje doręczona stronom, musi być podpisana przez osobę (osoby) upoważnioną do wydania decyzji, przez co każdy egzemplarz jest decyzją na prawach oryginału. Nie ma podstaw do uznania, że w aktach sprawy można pozostawić oryginał wydanej decyzji, a stronie doręczyć li tylko wypis lub odpis decyzji - por. postanowienie NSA z dnia 2 października 1998 r. sygn. akt II SA/Gd 1618/96, LEX nr 44208; wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 782/10, LEX nr 9520600. Stanowisko takie jest także konsekwentnie prezentowane w piśmiennictwie. W komentarzach do Kodeksu postępowania administracyjnego zarówno prof. Janusz Borkowski jak i prof. Andrzej Wróbel jednoznacznie przyjmują, że przepis art. 109 § 1 Kpa zobowiązuje organ administracji do doręczenia stronie decyzji na piśmie, co należy rozumieć jako obowiązek doręczenia stronie oryginału pisemnej decyzji. "Przepis art. 109 § 1 Kpa stanowi o doręczeniu stronie "decyzji", a więc oryginału, a nie odpisu, wyciągu z protokołu posiedzenia organu czy też kopii decyzji. Strona jest uprawniona do otrzymania w oryginale, z własnoręcznym podpisem osoby reprezentującej organ, dokumentu, jakim jest decyzja sporządzona na piśmie" - por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz 13 wydanie Wyd. C.H. Beck 2014, s. 470; M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz LEX, 4 wydanie Wyd. Wolters Kluwer Polska 2011, s. 680-681. Także A. Skóra w glosie do wyroku SN z dnia 12 grudnia 2003 r., sygn. akt III RN 135/03, GSP-PO 2005, nr 1-2, poz. 31 wskazuje, że "przepis art. 109 § 1 k p a. stanowi expressis verbis o doręczeniu stronie "decyzji", a zatem jej oryginału, a nie odpisu, kopii, czy też wyciągu z protokołu posiedzenia organu kolegialnego. Uprawniony wydaje się zatem wniosek, iż gdyby ustawodawcy chodziło o doręczenie jedynie "odpisu" decyzji, przesądziłby o tym w wyraźny sposób zarówno w treści art. 109 Kpa, jak i innych przepisach dotyczących doręczenia pism uczestnikom postępowania administracyjnego (w szczególności art. 39 in. Kpa). Skoro zatem nie czyni tego wyraźnie, w sposób nie budzący wątpliwości, to zamiaru takiego przypisać mu nie można. Doręczone kserokopie rozkazów personalnych i postanowień, a przede wszystkim rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Komendanta [...] Policji poprzedzającego zaskarżony rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Komendanta Głównego Policji, nie zostały poprawnie uwierzytelnione. Brak bowiem uwierzytelnienia pierwszych stron doręczonych kserokopii rozkazu personalnego i postanowienia zawierających rozstrzygnięcie oraz większość uzasadnienia. Zatem kserokopie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz postanowienia nr [...]z dnia [...] maja 2016 r. Komendanta [...] Policji zostały uwierzytelnione tylko częściowo. Natomiast kserokopie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz postanowienia nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Komendanta Powiatowego Policji w [...] nie zawierają stwierdzenia ich zgodności z oryginałem, a tylko enigmatyczny zapis "Za zgodność". Wątpliwości budzi również to czy osoby, które dokonywały uwierzytelnienia kserokopii posiadały stosowne upoważnienie do podejmowania takich czynności w imieniu organu administracji, albowiem "podmiotem uprawnionym do uwierzytelniania dokumentów urzędowych jest organ, który dokumenty te wytworzył", a nie każdy pracownik urzędu obsługującego ten organ (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1508/09). Nawet jeżeli takie upoważnienia pracowników do działania w imieniu organu zostały wydane, to powinny bezwzględnie być dołączone do akt przedmiotowego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej zwana P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Rozpoznawana w ww. trybie skarga zasługiwała na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie kontroli pod względem legalności podlegał rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [..] lipca 2016 r. wydany po rozpatrzeniu odwołania policjanta od rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., którym organ II instancji uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...], ustalił datę przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...] na dzień [...] kwietnia 2016 r., a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W pierwszej kolejności, nawiązując do najdalej idącego zarzutu skargi należało więc przywołać przepis art. 36 ust. 1 ustawy o Policji wraz z ust. 2, który określa uprawnienia przełożonych do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Przepis ten stanowi, że policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji wynika m.in., że do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że rozkaz personalny w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji jest podejmowany przez właściwego przełożonego (tj. tego, w którego gestii aktualnie znajduje się funkcjonariusz), w ramach uznania administracyjnego. W tego rodzaju sprawie sąd administracyjny jest zobowiązany do zbadania, czy podjęcie rozkazu personalnego zostało dokonane przez właściwego przełożonego oraz czy przy wydaniu przedmiotowego rozkazu personalnego nie przekroczono granic uznania administracyjnego. W pierwszej kolejności należało więc zbadać, czy nie zostały naruszone przepisy o właściwości. Istotną kwestią w sprawie jest okoliczność, że skarżący pierwotnie pełnił służbę w Komendzie Głównej Policji, skąd, rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., został zwolniony z zajmowanego stanowiska i przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 k.p.a. Powyższy rozkaz personalny nie wszedł jednak do obrotu prawnego z powodu braku jego prawidłowego doręczenia – co stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku wydanym w dniu 21 kwietnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1429/16. Następstwem wyżej przywołanego wyroku jest to, że przełożonym J. K.w sprawach kadrowych nadal pozostaje Komendant Główny Policji. Skoro bowiem nie weszło skutecznie w życie rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji zwalniające J.K. ze służby w Komendzie Głównej Policji i przenoszące stronę do pełnienia służby w Komendzie [...]Policji, to w gestii Komendanta [...] Policji, w dniu wydawania rozkazu personalnego nr [...], nie znajdowało się uprawnienie do dysponowania danym funkcjonariuszem. Stąd więc Komendant [...] Policji przenosząc skarżącego do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...], nie był właściwym do tego organem. W konsekwencji więc powyższego, Komendant Główny Policji nie był też właściwy do merytorycznego rozpoznawania odwołania J. K. od wskazanego rozstrzygnięcia Komendanta [...] Policji nr [...]z dnia [...] kwietnia 2016 r. Zdaniem Sądu, rażące naruszenie przez Komendanta Głównego Policji przepisu art. 36 ust. 2 ustawy o Policji o właściwości w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. obligowało więc Sąd do stwierdzenia nieważności skarżonego rozkazu personalnego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., był zobowiązany orzec jak w sentencji wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany do tego, aby ocenić jej całokształt, stosując się do sposobu rozumienia prawa zaprezentowanego przez tutejszy Sąd w niniejszym uzasadnieniu. Niezależnie jednak od powyższego, nawet gdyby teoretycznie przyjąć założenie, iż skarżone rozstrzygnięcie nie zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, to i tak winno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wadliwe. Pamiętać bowiem należy o tym, że jedynie to rozstrzygnięcie organu I instancji, które weszło do obrotu prawnego, może zostać uznane za wiążący akt administracyjny, który wywołuje skutki prawne. Tylko więc taki akt, może być przedmiotem oceny w postępowaniu odwoławczym, gdyż zgodnie z treścią art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie służy od decyzji (odpowiednio rozkazu personalnego) wydanej w pierwszej instancji. Konsekwentnie więc, w sytuacji gdy do organu II instancji wpłynęłoby odwołanie od rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, które nie weszło do obrotu prawnego – a więc od "nie aktu" – organ odwoławczy nie mogąc rozpoznawać go merytorycznie, winien stwierdzić niedopuszczalność odwołania. Co się tyczy problematyki wejścia rozstrzygnięcia organu do obrotu prawnego, to została ona uregulowana w przepisie art. 109 § 1 k.p.a., zgodnie z którym decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Fakt zawarcia wyżej przywołanej regulacji w ustawie ustalającej procedurę administracyjną świadczy o tym, jak wielką wagę ustawodawca przykładał do materii doręczenia stronie rozstrzygnięcia administracyjnego. Owo wielkie znaczenie, jakie dla bytu prawnego decyzji ma fakt jej doręczenia, jest oczywiście najzupełniej zrozumiały, zważywszy na to, jak poważne skutki dla stron postępowania, jak również dla organu, rodzi wejście w życie decyzji. Od tego momentu zaczyna ona przecież swój byt prawny, a więc wiąże strony postępowania i wywołuje skutki zarówno prawne, jak i faktyczne. Biorąc pod uwagę ogromną wagę przykładaną przez ustawodawcę do kwestii doręczenia decyzji, jako uprawniona jawi się konkluzja, iż skutki prawne doręczenia nastąpią dopiero wówczas, gdy przedmiotem tego doręczenia będzie oryginał decyzji a nie jakakolwiek jej kopia czy odpis. Wniosek taki można wprost wyprowadzić z wykładni literalnej art. 109 § 1 k.p.a. Zakładając bowiem, że intencją ustawodawcy byłoby uzależnienie bytu prawnego decyzji od faktu doręczenia jej oryginału bądź odpisu, to racjonalny ustawodawca dałby temu wyraz w omawianej regulacji. Fakt zaś, że w art. 109 § 1 k.p.a. nie zostało zawarte sformułowanie "decyzję bądź jej odpis...", świadczy w ocenie tutejszego Sądu niezbicie o tym, że jedynie doręczenie stronie oryginału decyzji, będzie mogło zostać uznane za prawidłową realizację wymogu opisanego w art. 109 § 1 k.p.a. Za poprawnością powyższych konkluzji przemawia również wykładnia celowościowa i funkcjonalna omawianego przepisu, dokonywana przez pryzmat treści całego Rozdziału 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zwrócić bowiem należy uwagę na to, że jedynie oryginał decyzji, w przeciwieństwie do np. jej odpisu, musi zawierać wszelkie elementy, o jakich mowa w art. 107 k.p.a. Skoro zaś ustawodawca uzależnił ważność decyzji od tego, czy spełnia wymogi formalne opisane w art. 107 k.p.a., to oczywistym jest, że adresat rozstrzygnięcia powinien mieć możliwość zapoznania się z oryginałem decyzji, aby móc samodzielnie zweryfikować poprawność danego aktu pod względem choćby spełniania wymogów opisanych w ww. normie prawnej. Jedynym więc gwarantem powyższego uprawnienia strony, w zakresie możliwości oceny poprawności rozstrzygnięcia organu, jest doręczenie stronie decyzji w oryginale. Wszelkie jej zaś odpisy czy kopie, z uwagi bądź to na ewentualne uchybienia osób je sporządzających, bądź z uwagi na np. złą jakość kserokopii, mogą uniemożliwić stronie dokonania weryfikacji spełniania przez wydany akt, przesłanek formalnych wskazanych w normie art. 107 k.p.a. Wyżej zaprezentowane stanowisko tutejszego Sądu, pozostaje w zgodzie z dominującymi w judykaturze, jak i doktrynie poglądami, sprowadzającymi się do stwierdzenia, iż przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie jej oryginału. Przyjmuje się na gruncie postępowania administracyjnego, że każda kopia decyzji doręczana stronom musi być podpisana przez osobę upoważnioną do wydania decyzji, przez co każdy egzemplarz jest decyzją na prawach oryginału. Nie ma podstaw do uznania, że w aktach sprawy pozostawia się oryginał wydanej decyzji, a stronie (stronom) doręcza się tylko odpis decyzji. Z przepisu art. 109 § 1 wynika wprost, że stronom doręcza się decyzję, a nie jej odpis czy kopię. Ważne jest to, że doręczenie decyzji stanowi o jej wprowadzeniu do obrotu prawnego. Wprawdzie przyjmuje się, że decyzja rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej wydania (sporządzenia i podpisania), to jednak skutki prawne wywołuje dopiero z chwilą doręczenia (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w sprawie o sygn. akt I OSK 782/10). Podobne do powyższego poglądy prezentowały też inne składy orzekające Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dla przykładu warto przywołać tu choćby tezę zawartą w wyroku NSA z dnia 11 października 2016 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 966/15, iż: "przedmiotem doręczenia jest decyzja w formie pisemnej albo w formie wynikającej z przesłania jej środkami komunikacji elektronicznej, a nie jej kopia". W podobnym duchu wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 8 maja 2014 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 987/14 wskazując, że: "przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie jej oryginału". Przechodząc do materii niniejszej sprawy podkreślić należało, że niespornym jest, iż rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. przenoszący J.K. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...], nie został doręczony policjantowi w oryginale. Okoliczności tej nie kwestionował organ w trakcie trwania całego postępowania administracyjnego. Nadto okoliczność tę wykazał skarżący okazując na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2017 r. otrzymaną od organu kopię spornego rozstrzygnięcia. Zestawiając powyższą okoliczność z zaprezentowaną na wstępie niniejszych rozważań wykładnią przepisu art. 109 § K.p.a. tutejszy Sąd doszedł do wniosku, że omawiany rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z [...]kwietnia 2016 r. wskutek braku doręczenia go stronie w oryginale, nie wszedł do obrotu prawnego. Do chwili obecnej powyższy rozkaz Komendanta [...] Policji nie wywołał więc skutków prawnych, a więc nie może być traktowany jako wiążący strony akt administracyjny. W takim stanie rzeczy, Komendant Główny Policji, jako organ drugo-instancyjny, nie miał przesłanek dla przyjęcia odwołania strony od ww. rozkazu[...], czyli od "nie aktu" – do merytorycznego rozpoznania. Organ II instancji otrzymawszy powyższe odwołanie winien jedynie stwierdzić jego niedopuszczalność, jako odwołania wniesionego od nieistniejącego (bo znajdującego się poza obrotem prawnym) rozstrzygnięcia organu I instancji. Podejmując się zaś merytorycznego rozpoznania odwołania, organ II instancji naruszył zarówno normę art. 109 § 1, jak i 127 § 1 k.p.a.