II SA/Wa 328/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędziowie WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Łukasz Krzycki, Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi K. J. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1244/13 wydanym w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby postanawia: odrzucić skargę. Pan K. J. (dalej skarżący) skargą z dnia [...] lutego 2019 r. zażądał wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2014 r.. II SA/Wa 1244/13 (dalej WSA), którym to oddalono skargę w/w na odmowę stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany czas wolny. Wskazywał, że w związku z uzyskaniem nowych informacji i środków dowodowych, mających znaczenie prawne, a wprost świadczących, iż działania Komendanta Powiatowego Policji w K. w trakcie i w związku z postępowaniem o zwolnienie ze służby czynnej i w zakresie nakazanych z urzędu działań w zakresie należnych stronie świadczeń z art. 114 ustawy o Policji, w tym świadczeń ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby, gdzie obecnie otrzymane za pismem Komendanta Powiatowego Policji w K. dokumenty z akt osobowych, nieznane wcześniej, wskazują, iż postępowanie z art. 114 uop ograniczono bezzasadnie wyłącznie do zakresu działań w przedmiocie ekwiwalentu, co wprost wynika z dokumentów udostępnionych mi obecnie za pismem Powiatowego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2019 r. do liczby dziennika [...], a w tym zakresie: · treści zaświadczenia wystawionego przez Komendanta Komisariatu Policji w S., wyłącznie w przedmiocie dni urlopów, nie określającego braku jakichkolwiek godzin ponadnormatywnego czasu służby, bez liczby dziennika i daty jego wystawienia, a stanowiącego podstawę zarządzenia do naliczenia i wypłaty przez płatnika wyłącznie ekwiwalentu za urlopy · zestawienia z zarządzeniem naliczenia i wypłaty stronie wyłącznie ekwiwalentu urlopowego i odprawy z dnia [...] maja 2005 r. Uważał, że ujawnione dopiero w dniu [...] stycznia 2019 roku dokumenty i argumenty przywołane, dają podstawę wznowienia postępowania sadowego i wydania orzeczenia na korzyść strony skarżącej, wobec bezprawności nawet próby pozbawienia strony świadczeń publicznoprawnych, poprzez zaniechanie urzędnicze i rażące uchybienie nakazom z art. 114 ustawy o Policji, a przez to stwierdzenia w całości w mojej ocenie nieważności postępowania w sprawie prawa do ekwiwalentu, wobec bezprawności jego odmawiania, wobec uchybień związanych z niedopełnieniem nakazów prawnych z art. 114 ustawy o Policji. Komendant Główny Policji (dalej organ) wnosił o jej odrzucenie na rozprawie, ewentualne oddalenie. W ocenie organu skarga winna ulec odrzuceniu, bowiem samo oparcie skargi o wznowienie postępowania na podstawie ustawowej wystarcza do przebrnięcia wstępnej fazy kontroli dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania. Wskazał, że temu obowiązkowi skarżący sprostał. Jego zdaniem podstawa wznowienia wskazana przez skarżącego nie została poparta argumentacją zwierającą jakąkolwiek wartość merytoryczną, skłaniającą do podjęcia się przez sąd ponownej oceny legalności skontrolowanej już decyzji organu. Podniósł, zgodnie z brzmieniem art. 281 ppsa sąd odrzuci skargę o wznowienie jeśli wystąpi brak ustawowej podstawy do wznowienia. Uznał, że wniosek o wznowienie postępowania dotyczy sprawy, w której stosowano tryb art. 156 kpa. Zatem, skarżący musiałby wykazać, że właśnie to postępowanie zostało dotknięte wadą uzasadniającą wznowienie postępowania. Wskazane przez skarżącego okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania nie mogły doprowadzić do zmiany wydanego wyroku. Podniósł, że w postępowaniu na podstawie art. 156 kpa należy wykazać, że organ rażąco naruszył przepisy postępowania. Jego zdaniem braki w postępowaniu dowodowym nie mogą być zwalczane w tym trybie a braki takie należało skarżyć w decyzji o odmowie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny w zwykłym trybie instancyjnym. Organ uznał, że nie sposób przyjąć, że skarżący nie zna treści swoich akt osobowych. Dlatego też, z uważa, że skarga o wznowienie postępowania winna ulec odrzuceniu. Niemniej jednak organ ewentualnie wnosi o oddalenie sprawy, gdyż skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Podniósł, że braki postępowania dowodowego należy zwalczać w zwykłym trybie ogólnoinstancyjnym a nie przy pomocy trybów nadzwyczajnych. Jego zdaniem próba podważania przez skarżącego postępowania prowadzonego na podstawie art. 156 kpa, a następnie kontrolowanego przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) wydając wyrok w dniu 25 marca 2014 r. nie może mieć miejsca. WSA dysponował dokumentacją, która nie uzasadniała wniosku, że organ coś pominął, czy bezpodstawnie nie przeanalizował. Z dokumentów załączonych do skargi o wznowienie postępowania wynika, że skarżący na dzień zwolnienie ze służby posiadał 27 dni urlopu wypoczynkowego i 5 dni dodatkowego. Ponadto, ustalono skarżącemu wysługę lat dla celów odprawy, ekwiwalent oraz nagrodę roczną za 2005 r. Zaświadczenie jest potwierdzeniem faktów, a nie jest ich niepotwierdzeniem. Skoro toczyło się postępowanie dotyczące wypłaty ekwiwalentu ze niewykorzystany czas wolny, to należy uznać, że dokonano analizy akt osobowych oraz innych dokumentów pod kątem możliwości przyznania takiego świadczenia. Powoływanie się zatem na dokumenty jak wskazane w skardze o wznowienie postępowania pozostaje bez związku ze sprawą o wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany czas wolny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi zażądanie z dnia [...] lutego 2019 r. o wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2014 r.. II SA/Wa 1244/13, którym to oddalono skargę w/w na odmowę stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany czas wolny. Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest instytucją wyjątkową, jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji prawomocnych orzeczeń sądowych, który może być skutecznie uruchomiony i prowadzić do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy wyłącznie w przypadkach ściśle określonych w art. 271 – 273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz.1302 j.t. ze zm. W literaturze podstawy wznowienia postępowania sklasyfikowane zostały jako: przyczyny nieważności (art. 271 ustawy), właściwe przyczyny restytucyjne (art. 273 ustawy) oraz orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą (art. 272 ustawy) (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r, str. 874). Przy czym wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te przesłanki, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 980/11, LEX nr 1109916). W niniejszej sprawie skarżący domaga się wznowienia postępowania na podstawie art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazując na pozyskanie nowych informacji i środków dowodowych, mających znaczenie prawne, a świadczących, iż działania Komendanta Powiatowego Policji w K. ograniczono bezzasadnie wyłącznie do zakresu działań w przedmiocie ekwiwalentu, co wprost wynika z dokumentów udostępnionych mi obecnie za pismem Powiatowego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2019 r. Art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z powołanego przepisu art. 273 § 2 ustawy wynika więc, że podstawą wznowienia może być jedynie wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mają wpływ na wynik sprawy, nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 689/05, LEX nr 209431). Co więcej, wykrycie, o którym mowa w tym przepisie, odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i powodów niezgłaszanych, bowiem nie były one znane stronom (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r, str. 895). Przesłanką wznowienia postępowania w tym trybie jest więc sytuacja, że te "nowe" okoliczności (środki dowodowe) są tylko takie, które nie były znane rozstrzygającym sprawę organom w dacie podejmowania końcowego rozstrzygnięcia chociaż obiektywnie wtedy istniały, a strona nie miała jakichkolwiek możliwości ich procesowego wykorzystania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt II OSK 2135/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sytuacja taka nie odnosi się jednak do okoliczności i dowodów jawnych, wynikających z materiału poprzedniego postępowania, a tylko odmiennie ocenionych przez organ, czy też nawet orzekający w sprawie sąd administracyjny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt FSK 1776/11). Dodatkowo okoliczności te lub środki dowodowe muszą pozostawać w związku z prawomocnym orzeczeniem, które jest przedmiotem postępowania wznowieniowego, tzn. muszą być tego rodzaju, że mogłyby mieć wpływ na rozstrzygniecie sprawy w poprzednim postępowaniu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 2355/10, LEX nr 1071208). Ponadto, art. 273 § 2 ustawy zakłada, że podstawą wznowienia może być jedynie późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu a więc tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały przed zakończeniem sprawy, w dniu wydania decyzji, której weryfikacji domaga się strona (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1345/04, LEX nr 168046). Środek dowody, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 689/05, LEX nr 209431). Podsumowując, przesłanka, o której mowa w art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dotyczy tylko takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które łącznie spełniają poniższe warunki: - istniały w poprzednim postępowaniu, tj. istniały przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, której dotyczy wniosek o wznowienie; - zostały wykryte po prawomocnym zakończeniu postępowania; - mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a więc niezbędne jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy okolicznościami faktycznymi lub środkami dowodowymi a treścią prawomocnego orzeczenia Sądu; - strona nie mogła z tych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych skorzystać w poprzednim postępowaniu, a więc nie były one znane stronie. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) można żądać wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy. Przypadki te, stanowiące podstawy skargi o wznowienie postępowania zostały wyczerpująco wyliczone w art. 271-273 p.p.s.a. i stanowią one katalog zamknięty. W świetle tych przepisów skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego może być oparta na zarzucie nieważności postępowania (art. 271 p.p.s.a.), zarzucie niekonstytucyjności podstaw wydanego orzeczenia (art. 272 p.p.s.a.), a także w oparciu o tzw. przyczyny restytucyjne, do których ustawodawca zalicza między innymi uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), czy też późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.). Należy zauważyć, że wniosek o wznowienie postępowania dotyczy sprawy, w której stosowano tryb art. 156 kpa. W tym stanie rzeczy organ słusznie wskazuje, że skarżący musiałby wykazać, że właśnie to postępowanie zostało dotknięte wadą uzasadniającą wznowienie postępowania. Skarga o wznowienie postępowania sądowego jako stanowiąca nadzwyczajny środek zmierzający do ponownego rozpoznania sprawy już prawomocnie zakończonej, stosownie do art. 279 p.p.s.a., który określa jej wymogi, winna wskazywać ustawową podstawę wznowienia i jej uzasadnienie. W myśl natomiast art. 281 p.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że złożenie przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania do WSA w Warszawie i podniesione tam argumenty nie stanowią okoliczności umożliwiających wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem WSAna podstawie art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na względzie treść skargi o wznowienie postępowania skarżącej podkreślić należy, że wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te przesłanki wznowienia postępowania, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto, co do istoty sprawę administracyjną (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 1986 r., SA/Wr 137/86, LexPolonica nr 297569, ONSA 1986, Nr 1, poz. 29, z glosą J. Borkowskiego, OSP 1987, Nr 4, poz. 82 oraz wyrok NSA z 9 maja 2006 r., II FSK 743/05, Lex nr 274879). Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że powołane przez skarżącego okoliczności i środki dowodowe nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy rozstrzygniętej wyrokiem WSA z dnia 25 marca 2014 r.. II SA/Wa 1244/13 . Z tych względów na podstawie art. 273 § 2 w zw. z art. 281 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucono wniosek o wznowienie postępowania.