II SA/Wa 331/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby – oddala skargę – Zaskarżoną decyzją, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymano w mocy decyzję Komendanta Centrum Szkolenia [...] w [...], dalej jako "Komendant", o odmowie wypłaty p. P. S., zwanemu dalej "Funkcjonariuszem", ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: – Funkcjonariusz zwrócił się – raportem z [...] czerwca 2012 r. – do Komendanta o "skierowanie" na studia stacjonarne na kierunku "[...]" w roku akademickim 2012/2013 w Wyższej Szkole [...] w [...], zwanej dalej "Szkołą"; Funkcjonariusz pełnił wówczas funkcję specjalisty Wydziału [...] Centrum Szkolenia [...] w [...]. – pismem z [...] lipca 2012 r. poinformowano Funkcjonariusza o negatywnym rozpatrzeniu jego raportu z [...] czerwca 2012 r., – Funkcjonariusz ponownie zwrócił się – raportem z [...] maja 2013 r. – do Komendanta o "skierowanie" na studia – lecz tym razem - niestacjonarne na kierunku "[...]" w roku akademickim 2013/2015 w Szkole; Komendant pozytywnie ustosunkował się do wniosku Funkcjonariusza; umieścił na raporcie treść "zgoda" oraz własnoręczny podpis, – Funkcjonariusz był studentem studiów niestacjonarnych II stopnia na kierunku "[...]" w Szkole od 2013 do 2015 roku; zgodnie z planem studiów i programem kształcenia w tych latach Funkcjonariusza obowiązywały zajęcia dydaktyczne w ilości godzin: w semestrze pierwszym – 222, w semestrze drugim – 216, w semestrze trzecim – 172 oraz w semestrze czwartym – 97, – [...] czerwca 2015 r. Funkcjonariusz uzyskał w Szkole tytuł magistra na kierunku "[...]", – w związku z pisemnym zgłoszeniem wystąpienia ze służby – rozkazem personalnym z [...] marca 2019 r. – Funkcjonariusza zwolniono ze służby z dniem [...] kwietnia 2019 r. na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.), – Funkcjonariusz wystąpił – raportem z [...] kwietnia 2019 r. – do Komendanta o wypłacenie mu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby; w uzasadnieniu wniosku wskazał, że przedmiotowe godziny nadliczbowe zostały przez niego nadpracowane podczas odbywania nauki w trakcie studiów niestacjonarnych drugiego stopnia na kierunku "[...]" w Szkole w okresie od października 2013 roku do czerwca 2015 roku; Funkcjonariusz zaznaczył, że studia te odbywał "za zgodą przełożonego", – decyzją z [...] maja 2019 r. odmówiono Funkcjonariuszowi wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby, – Funkcjonariusz na podstawie art. 111 § 1 K.p.a. – pismem z [...] czerwca 2019 r. – zwrócił się o wyjaśnienie dlaczego w przedmiotowej sprawie nie skorzystano z – jego zdaniem – głównego środka dowodowego – jakim jest rozkaz personalny Komendanta o skierowaniu go na studia drugiego stopnia do Szkoły; pismem z [...] czerwca 2019 r. zażądał wydania kserokopii rozkazu personalnego, na mocy którego Komendant skierował go na studia w Szkole, – pismem z [...] czerwca 2019 r. wezwano Funkcjonariusza do sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z [...] czerwca 2019 r. i wskazania czy pismo to stanowi żądanie uzupełnienia decyzji, zgłoszenie wniosku dowodowego, żądanie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji czy inne żądanie; w odpowiedzi Funkcjonariusz wskazał, że wniósł – na podstawie art. 111 § 1 K.p.a. - o uzupełnienie decyzji Komendanta z [....] maja 2019 r.; wyjaśniając wniósł jednocześnie – na podstawie art. 113 § 2 K.p.a. - o wnikliwe i szczegółowe podanie przesłanek, którymi kierowano się wydając decyzję z [...] maja 2019 r., – postanowieniami z [...] lipca 2019 r. Komendant odmówił Funkcjonariuszowi wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji z [...] maja 2019 r. oraz jej uzupełnienia, – Funkcjonariusz – pismem z [...] sierpnia 2019 r. – wniósł odwołanie od decyzji z [...] maja 2019 r. – po przeprowadzeniu postępowania i zapoznaniu się z materiałem dowodowym oraz odwołaniem stwierdzono, co następuje, – służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej; stosunek służbowy ma szczególny charakter; stwarza warunki umożliwiające w sposób jak najbardziej pełny realizację zadań wytyczonych dla tej organizacji; charakteryzuje się on pewnymi specyficznymi elementami, których brak w konstrukcjach cywilnoprawnych; jednym z nich jest dyspozycyjność funkcjonariusza w służbie, – nie przypadkowo ustawodawca potraktował konstrukcję stosunku służbowego w sposób odrębny – nadając poszczególnym pojęciom odrębne znaczenie; służba nie jest bowiem zwykłą pracą najemną, a policjant nie jest pracownikiem w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2019 r., poz. 1040 ze zm.); funkcjonariusz nie otrzymuje wynagrodzenia, a uposażenie; ma ono stanowić ekwiwalent za czas poświęcony służbie oraz rekompensować permanentną dyspozycyjność i gotowość do podjęcia działań nawet z narażeniem własnego życia czy zdrowia, – zagadnienia odnoszące się do stosunku służbowego uregulowano kompleksowo w ustawie o Policji; stanowi ona tzw. pragmatykę służbową; regulacje te – co do zasady – odnoszą się do całokształtu kwestii związanych z regulowaną materią; wyklucza to możliwość stosowania przepisów niepowiązanych z ustawą o Policji, w szczególności należących do innych gałęzi prawa; pragmatyka służbowa nie przewiduje generalnego odesłania do takich przepisów w sprawach nią nieuregulowanych; subsydiarne ich stosowanie jest zatem – co do zasady – wyłączone, chyba że przepisy ustawy o Policji lub jej przepisów szczególnych, przewidują tego rodzaju odesłanie; wówczas to przepis szczególny określa precyzyjnie zakres dopuszczalnego stosowania takich norm, – administracyjno-prawny kształt stosunku służbowego wyraźnie wskazuje na jego charakterystyczne elementy; są to podległość służbowa, dyspozycyjność, zwiększona odpowiedzialność dyscyplinarna i porządkowa; te elementy nie występują w konstrukcjach stricte cywilnoprawnych; stąd też między stosunkami prawnymi powstałymi na skutek mianowania na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o Policji oraz na podstawie art. 76 Kodeksu pracy powstają zasadnicze różnice w ich treści; istotne cechy tych stosunków prawnych są inaczej uregulowane w ustawie o Policji i w Kodeksie pracy; dotyczy to w szczególności elementów o charakterze władczego kształtowania sytuacji funkcjonariusza, które występują w stosunku służbowym funkcjonariusza, a nie ma ich w stosunku pracy; policjanci podlegają zarządzeniom i rozkazom służbowym przełożonych; przełożeni mogą kształtować i zmieniać bez ich zgody treść istotnych elementów stosunku służbowego (stanowisko, uposażenie, miejsce służby); w stosunku pracy mogą być one modyfikowane tylko z uwzględnieniem woli stron i zasady równości obu podmiotów stosunku pracy, – kwestie związane z czasem służby kompleksowo uregulowano w art. 33 ustawy o Policji, a także w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. 2001 r., poz. 1471 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie"; natomiast w kwestii ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby, możliwe jest odniesienie się wyłącznie do przepisów pragmatyki służbowej w brzmieniu obowiązującym w dniu zwolnienia Funkcjonariusza ze służby w Policji; z tym dniem - w jego ocenie - zmaterializowała się przesłanka określona w art. 114 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, przekształcająca jego uprawnienie w świadczenie o charakterze pieniężnym, – z uwagi na kompleksowość regulacji pragmatyki służbowej w odniesieniu do kwestii czasu służby nie można stosować posiłkowo innych przepisów, w tym stanowiących odrębną gałąź - przepisów prawa pracy; niedopuszczalne jest także porównywanie tych przepisów na zasadzie analogii z regulacją zawartą w pragmatyce służbowej; nie tylko wobec braku przepisu szczególnego odsyłającego w zakresie nieuregulowanym w ustawie o Policji do Kodeksu pracy, ale przede wszystkim z uwagi na odmienność konstrukcji czasu służby; konstrukcja czasu służby nie może być bowiem traktowana jako konstrukcja tożsama z czasem pracy, – czasem pracy jest – zgodnie z art. 128 ust. 1 Kodeku pracy - czas, w którym pracownik pozostaje w dyspozycji pracodawcy w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy; z kolei zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o Policji, czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku; centralnym punktem odniesienia w stosunku do pojęcia czasu służby jest więc obowiązek funkcjonariusza, który powinien realizować w trakcie świadczonej służby; dyspozycyjność jest bowiem immanentną cechą stosunku służbowego; czas pracy jest natomiast zależny od pozostawania przez pracownika w dyspozycji pracodawcy, niezależnie od tego czy w tym czasie wykonywał on jakiekolwiek obowiązki, – zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o Policji - w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2019 r zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym; natomiast w myśl art. 33 ust. 3 ustawy o Policji w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w przepisach policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze lub można mu przyznać rekompensatę pieniężną, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1 ustawy o Policji; przepisu art. 33 ust. 3 ustawy o Policji nie stosuje się do policjanta uprawnionego do dodatku funkcyjnego; liczba godzin służby przekraczających normę określoną w art. 33 ust. 2, za którą przyznano rekompensatę pieniężną, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1 ustawy o Policji, nie może przekraczać 1/4 tygodniowego wymiaru czasu służby policjanta w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym, – nie można więc rozpatrywać praw i obowiązków policjanta w jakimkolwiek kontekście zasad ogólnych prawa pracy; stosunek służbowy i stosunek pracy nie mogą być traktowane jako równorzędne podstawy zatrudnienia; wynika to z daleko posuniętego władztwa administracyjnego w odniesieniu do sytuacji prawnej funkcjonariusza pozostającego w stosunku służbowym; podmioty objęte stosunkiem służbowym i stosunkiem pracy nie pozostają zatem w tej samej sytuacji faktycznej; nie można również porównywać sytuacji dwóch podmiotów (osób fizycznych) pozostających w stosunku służbowym; rolą organu administracyjnego jest bowiem rozstrzygnięcie w konkretnej sprawie administracyjnej opartej o konkretny stan faktyczny; porównywanie stanów faktycznych skutkowałoby tym, że rozstrzygnięcie wydane w indywidualnej sprawie mogłoby stanowić wzorzec, który automatycznie stanowiłby podstawę do wydania analogicznych rozstrzygnięć w podobnych sprawach, bez konieczności prowadzenia innych postępowań administracyjnych; tym samym redukowałoby to postępowanie administracyjne do konieczności ustalenia czy w podobnej sytuacji nie zapadło rozstrzygnięcie o określonej treści; organ administracyjny zwolniony byłby z obowiązku gromadzenia materiału dowodowego i ustalenia istotnych dla konkretnej sprawy administracyjnej okoliczności, – przełożony ma nie tylko prawo, ale przede wszystkim obowiązek wykorzystywania umiejętności i kwalifikacji zawodowych podległego mu funkcjonariusza; zgodnie z § 22 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r., poz. 3), dalej jako "Zasady etyki", policjant powinien stale doskonalić i uzupełniać swoją wiedzę oraz umiejętności zawodowe, a także dbać o sprawność fizyczną; stosunek służbowy ma tworzyć właściwe środowisko, w którym funkcjonuje policjant, aby skutecznie mógł realizować swoje obowiązki służbowe; zatem to nie przełożony ma zmuszać funkcjonariuszy do podnoszenia ich kwalifikacji zawodowych; jednak również funkcjonariusz powinien wykazać się aktywnością w tym zakresie; przełożony rozpoznając i ujawniając określoną kategorię zapotrzebowania w sferze służbowej - określoną dziedzinę, w której brakuje funkcjonariuszy o odpowiedniej wiedzy bądź kwalifikacjach - może zobowiązać podległego funkcjonariusza do podjęcia określonego rodzajowo szkolenia, bądź studiów; możność realizacji ustawowych zadań Policji ma prymat wobec partykularnego interesu poszczególnych funkcjonariuszy; odmowa podnoszenia kwalifikacji byłaby działaniem wbrew złożonemu ślubowaniu przez policjanta; zobowiązany jest bowiem do służby publicznej, a nie do pracy na rzecz pracodawcy, – istotą przedmiotowej sprawy jest zatem rozstrzygnięcie czy czas, w którym Funkcjonariusz odbywał studia w trybie niestacjonarnym, można uznać za czas pełnionej przez niego służby, w rozumieniu art. 33 ust. 1 ustawy o Policji, – jak wynika z § 13 ust. 1 rozporządzenia rozkład czasu służby policjanta skierowanego do Wyższej Szkoły Policji, szkoły policyjnej lub ośrodka szkolenia Policji jest określony programem nauczania i regulaminem studiów lub programem szkolenia; kluczowe jest zatem ustalenie, czy w tej konkretnej sprawie, Funkcjonariusza skierowano do Szkoły; tylko to pozwala na zakwalifikowanie czasu objętego programem nauczania i regulaminem studiów jako czasu służby, – skierowanie - mimo braku definicji tego pojęcia w ustawie o Policji oraz w akcie do niej wykonawczym - należy odczytywać jako uprawnienie właściwego przełożonego, stanowiące wyraz władztwa wewnątrz-służbowego - do spowodowania podjęcia przez podległego mu funkcjonariusza określonego działania (aktywności); kompetencja przełożonego do kierowania wyznaczonych przez niego funkcjonariuszy w określone miejsca, czy też do wykonania określonych zadań jest emanacją uprawnienia przełożonego do wydawania wiążących policjanta poleceń służbowych; chociaż w pragmatyce służbowej brakuje definicji polecenia służbowego to wskazać należy, że posługuje się ona także pojęciem rozkazu, odsyłając w tym zakresie do art. 115 § 18 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1950 ze zm.); oznacza to nakaz odpowiedniego stosowania definicji zawartej w tym przepisie; rozkazem jest zatem polecenie określonego działania lub zaniechania wydane służbowo policjantowi przez przełożonego lub policjanta starszego stopniem - w sprawach określonych w § 21 pkt 1-7 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji - Dz. Urz. KGP z 2013 r., poz. 99, ze zm.), zwanego dalej "zarządzeniem"; rozkaz jest zatem szczególnym rodzajem polecenia służbowego określonego działania lub zaniechania, wydanym przez uprawniony podmiot; uprawnienie do wydawania imperatywnych oświadczeń woli jest charakterystyczne dla organizacji posiadających strukturę hierarchiczną; przyjęty w nich model funkcjonowania implikuje do precyzyjnego ustalenia funkcji i obszarów działania poszczególnych jednostek tworzących ich szeregi; każdy członek organizacji jaką jest Policja pełni w niej określoną rolę; przełożony jest podmiotem uprawnionym do wydawania poleceń służbowych; podwładny z kolei zobligowany jest do posłuszeństwa i wykonania wydanego mu polecenia; jak wynika wprost z § 15 pkt 1 zarządzenia wykonywanie czynności przez podwładnego polega w szczególności na terminowej, dokładnej i starannej realizacji zadań stałych, określonych w kartach opisów i opisach stanowisk pracy oraz poleceń przełożonego; obowiązek wykonania poleceń służbowych został wskazany nie tylko w rocie ślubowania - art. 27 ustawy o Policji - ale także w art. 58 ust. 1 ustawy o Policji; niewykonanie albo nienależyte wykonanie polecenia służbowego – może wywołać odpowiedzialność o charakterze dyscyplinarnym, – pojęcia "zgody" i "skierowania" nie są zatem pojęciami synonimicznymi; udzielić zgody to inaczej udzielić na coś przyzwolenia; z tym pojęciem nie wiąże się imperatyw jaki jest immanentną częścią polecenia służbowego; nieskorzystanie przez policjanta ze szkolenia, na uczestnictwo w którym zgodę wyraził przełożony, nie mogłoby wiązać się z żadnymi sankcjami o charakterze dyscyplinarnym czy porządkowym; ma to z kolei miejsce w sytuacji niepodporządkowania się przez policjanta wydanemu poleceniu służbowemu; funkcjonariusz, wobec którego wyrażono taką zgodę jest uprawniony do podjęcia aktywności w zakresie, o którą wnioskował; w takiej sytuacji przełożony nie może obciążać podwładnego negatywnymi skutkami, które mogłyby mieć związek ze zmniejszoną dyspozycyjnością tego funkcjonariusza w służbie w jednostce Policji, z uwagi na konieczność uczestnictwa w zajęciach dydaktycznych prowadzonych w ramach określonego szkolenia czy studiów; zgoda taka może być poczytywana jako polecenie, ale wyłącznie wobec innych przełożonych policjanta - np. wobec bezpośredniego przełożonego policjanta - który ją otrzymał; przełożony wówczas jest zobowiązany do uwzględnienia takiej zgody przy planowaniu poszczególnych służb funkcjonariuszy komórki organizacyjnej, w której skarżący pełni służbę, a także czynności służbowych, w taki sposób, aby aktywność funkcjonariusza, który otrzymał taką zgodę, nie pozostawała w oczywistej sprzeczności z interesem służby; czym innym jest imperatywny nakaz określonego zachowania wydany służbowo przez przełożonego podwładnemu, a czym innym zgoda na określone zachowanie podwładnego; w pierwszym przypadku brak aktywności ze strony podwładnego rodzi określone konsekwencje służbowe; zgoda natomiast pozwala na wybór przez policjanta sposobu postępowania; – zgodnie z § 68 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia zawodowego w Policji (Dz.U. z 2007 r., poz. 877 ze zm.), doskonalenie zewnętrzne prowadzi się po zidentyfikowaniu potrzeb, których zaspokojenie nie jest możliwe w ramach doskonalenia centralnego lub lokalnego; policjanta na doskonalenie zewnętrzne kieruje przełożony; tak więc samo skierowanie musi być uzasadnione takimi potrzebami; w pierwszej kolejności należy je zidentyfikować, a także ustalić policjanta, który miałby te potrzeby zaspokoić; decyzja w tym zakresie nie może mieć charakteru dowolnego; nie może wynikać wyłącznie z gotowości policjanta do ustawicznego podnoszenia własnych kwalifikacji zawodowych; musi być uzasadniona realną potrzebą służby; skierowanie musi poprzedzać ustalenie braku możliwości doskonalenia policjanta w ramach doskonalenia centralnego lub lokalnego, – zgoda nie musi być natomiast determinowana taką potrzebą; nie musi również być poprzedzona dokonaniem ustaleń w zakresie możliwości doskonalenia centralnego lub lokalnego; przełożony wyrażając zgodę może działać w sposób prewencyjny; podnoszenie kwalifikacji zawodowych przez policjanta nie może jednak stać w oczywistej opozycji do interesu służby; – Funkcjonariusz samodzielnie i z własnej inicjatywy wystąpił z raportem o umożliwienie takiego kształcenia, co jest zgodne z przyjętym przez niego zobowiązaniem do stałego podnoszenia własnych kwalifikacji; w myśl § 17 Zasad etyki przełożony powinien zapewnić podległym policjantom właściwe warunki rozwoju zawodowego; nastąpiło to w przedmiotowej sprawie; zatem wyrażenie zgody przez przełożonego realizowało przede wszystkim potrzebę samego zainteresowanego policjanta, który z takim wnioskiem wystąpił; nie stało to w oczywistej sprzeczności z interesem służby, więc przełożony wyraził zgodę; zgoda skutkowała odpowiednim wsparciem z jego strony dla Funkcjonariusza; to predestynowało przełożonego do ewentualnego korzystania z owoców zdobytej przez policjanta wiedzy; przede wszystkim jednak obowiązek wykorzystania tej wiedzy przez funkcjonariusza dla dobra służby wynika z istoty i charakteru więzi prawnej łączącej go z organizacją, – Funkcjonariusz w chwili złożenia raportu z [...] maja 2013 r. zajmował stanowisko [...] Wydziału [...] Centrum Szkolenia [...] w [...]; stanowisko to nie wymagało posiadania przez niego kwalifikacji wyższych zawodowych – zgodnie z tabelą 2 - Wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na innych stanowiskach służbowych załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. z 2017 r., poz. 857, ze zm.); Funkcjonariusz zajmował to stanowisko służbowe do dnia zwolnienia ze służby w Policji - do [...] kwietnia 2019 r., – Funkcjonariusz – zgodnie z raportem z [...] czerwca 2012 r. - pierwszy raz wystąpił o skierowanie go na studia w Szkole w 2012 roku; wówczas Komendant negatywnie rozpatrzył jego wniosek; wynika z tego wprost, że potrzeba uzyskania kwalifikacji wyższych zawodowych nie była podyktowana potrzebą służby w okresie pełnienia przez niego służby w Policji; przełożony natomiast celowo nie kierował Funkcjonariusza na studia - nie zobowiązał go do ich odbycia; wyraził jedynie zgodę na jego uczestnictwo w studiach, – nie można przyjąć, że skierowanie - o którym mowa w § 13 ust. 1 rozporządzenia - lub zgoda stanowią decyzję administracyjną; żaden przepis prawa nie uprawnia przełożonego właściwego w sprawach osobowych do wydania rozstrzygnięcia tego rodzaju w drodze kwalifikowanego aktu administracyjnego; nie można natomiast domniemywać podstawy prawnej decyzji administracyjnej; musi ona wynikać w sposób niebudzący wątpliwości z wyraźnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego; podstawą tą nie jest § 13 ust. 1 rozporządzenia; nawet gdyby przyjąć, że wymieniony przepis mógłby stanowić podstawę prawną do wydania w tej sprawie decyzji administracyjnej to należy zaznaczyć, że wyrażenie "zgody" na określoną aktywność policjanta, wobec wyraźnego brzmienia przepisu o "skierowaniu", skutkowałoby już choćby tym, że taka decyzja byłaby nie tylko wydana bez podstawy prawnej, ale również z rażącym naruszeniem § 13 ust. 1 rozporządzenia; w tej sytuacji należałoby wyeliminować ją z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., – przepis art. 107 § 1 K.p.a. zawiera katalog wymogów formalnych, które musi spełniać decyzja administracyjna; powinna ona zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny; w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy; przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja; uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać: wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; uzasadnienie prawne natomiast ma zawierać: wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa; można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony; nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania; organ może również odstąpić od uzasadnienia decyzji w przypadkach, w których z dotychczasowych przepisów ustawowych wynikała możliwość zaniechania lub ograniczenia uzasadnienia ze względu na interes bezpieczeństwa Państwa lub porządek publiczny, – nie oznacza to jednak, że decyzja niespełniająca wszystkich powyższych wymogów formalnych nie wchodzi do obrotu prawnego; decyzji, która została doręczona stronie przysługuje domniemanie prawidłowości, mimo posiadanych wad, pod warunkiem, że spełnia minimum wymogów konstytutywnych, umożliwiających zakwalifikowanie jej do kategorii aktów administracyjnych; w pozostałych przypadkach nie można bowiem mówić o akcie administracyjnym; akty, które nie spełniają powyższych kryteriów, odnoszących się do minimum elementów, nie są aktami administracyjnymi dotkniętymi wadami; jest to odrębna grupa aktów, stanowiąca tzw. "nieakty" albo "akty pozorne"; decyzja administracyjna jest aktem administracyjnym jeśli spełnia minimalne kryteria odnoszące się do takich elementów jak: oznaczenie organu, wskazanie adresata, rozstrzygnięcie dotyczące istoty sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (piastuna); stanowisko to potwierdza także judykatura (tak wyroki NSA o sygn. akt SA 1163/81, I OSK 34/11, I OSK1908/17, wyroki WSA o sygn. akt II SA/Gd 659/12, II SA/Kr 1288/12, II SA/Rz 368/12 – dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – dalej jako CBOSA), – treść "zgoda" umieszczona na raporcie Funkcjonariusza z [...] maja 2013 r. nie spełniała kryteriów decyzji, bowiem nie zawiera osnowy, która rozstrzygałaby o istocie sprawy; decyzja administracyjna jest tego rodzaju kwalifikowanym aktem administracyjnym, którego musi charakteryzować podwójna konkretność; nie tylko musi być skierowana do indywidualnie oznaczonego adresata, ale w sposób władczy konkretyzować jego prawa i obowiązki; zatem treść rozstrzygnięcia musi stanowić o przyznaniu bądź odmowie przyznania określonych praw lub obowiązków wynikających z konkretnie wskazanych przepisów prawa materialnego; organ dokonując subsumpcji norm zawartych w odpowiednich przepisach prawa powszechnie obowiązującego winien wskazać w sposób niebudzący wątpliwości, że stronie przyznaje bądź odmawia przyznania określonych uprawnień; kryterium tego nie spełnia z pewnością sformułowanie, że przełożony właściwy w sprawach osobowych wyraża "zgodę"; z omawianego odręcznego zapisu o treści "zgoda" trudno wyodrębnić tę cześć, którą można by uznać za osnowę rozstrzygnięcia; to właśnie w niej powinna nastąpić konkretyzacja praw i obowiązków adresata; jak precyzyjnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 listopada 2016 r. o sygn. akt II OSK 889/16 (dostępny w CBOSA): "Rozstrzygnięcie jest bezwzględnie obowiązującym elementem każdej prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej. Treść rozstrzygnięcia jest zawsze związana z przedmiotem postępowania i stanowi swoistą odpowiedź organu na postawione w podaniu żądanie strony. Stanowi ono o uprawnieniu lub obowiązku, wyrażanym najczęściej w postaci formuły: przyznaję, ustalam, zezwalam, odmawiam itp. Oznacza to, że rozstrzygnięcie administracyjne nakłada na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, który to obowiązek powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji"; natomiast to sentencja decyzji jest podstawą egzekucji administracyjnej obowiązków w niej sformułowanych; z jej treści ma bez wątpienia wynikać do czego zobowiązany został adresat decyzji, albo też czego adresatowi odmówiono przyznania; sentencja decyzji nie powinna umożliwiać interpretacji przez zobowiązanego (tak wyrok WSA o sygn. akt II SA/Rz 843/17 – dostępny w CBOSA), – nie można wobec tego zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartym w wyroku z 11 lipca 2019 r. o sygn. akt VIII SA/Wa 304/19 (dostępny w CBOSA), że pisemny zapis organu - zgoda - jest decyzją administracyjną bez uzasadnienia; nie istnieje bowiem ani wyraźna podstawa prawna do konkretyzacji praw i obowiązków strony w drodze decyzji administracyjnej w kwestii skierowania policjanta na określone szkolenie lub studia; zatem samo skierowanie, jak również zgoda nie statuuje sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 K.p.a.; ponadto samo sformułowanie "zgoda" nie spełniałoby kryterium osnowy decyzji, którą organ przyznaje określone uprawnienia, bądź określa obowiązki, indywidualnie oznaczonemu adresatowi, – co więcej - zgodnie z art. 3 § 3 pkt 2 K.p.a. - przepisów tego Kodeksu nie stosuje się do postępowania w sprawach wynikających z podległości służbowej pracowników organów i innych państwowych jednostek organizacyjnych, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej; możliwość zastosowania tych przepisów określono w § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2020 r., poz. 1113 ze zm.); w myśl tej regulacji nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby; do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy K.p.a.; ponieważ zgoda na podjęcie przez Funkcjonariusza studiów w Szkole nie powodowała żadnych zmian w stosunku służbowym, nie mogła być zatem rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej, – poza przedmiotem tego postępowania jest natomiast to czy Funkcjonariusz w okresie odbywania studiów w Szkole korzystał z określonych pragmatyką służbową uprawnień, np. rozliczał wyjazdy do Szkoły w ramach tzw. delegacji służbowych; zasadność i prawidłowość korzystania przez policjanta z poszczególnych uprawnień nie może być przedmiotem tego postępowania, a tym bardziej nie może przesądzać o tym, że posiadał on skierowanie, o którym mowa w § 13 ust. 1 rozporządzenia; o tym czy policjant posiada skierowanie decyduje wyłącznie treść polecenia służbowego, którym przełożony właściwy w sprawach osobowych kieruje go na określone szkolenie czy studia; nie można tego uprawnienia wywodzić z faktu, że policjant korzystał z innych uprawnień, które mają z tym skierowaniem jakikolwiek związek, – bezprzedmiotowe dla niniejszej sprawy jest natomiast jak "zgoda" przełożonego właściwego w sprawach osobowych została potraktowana przez Komendanta - Rektora Szkoły; również to w jaki sposób Funkcjonariusz odbywał studia, na które otrzymał zgodę; przełożony właściwy w sprawach osobowych Funkcjonariusza nie był podwładnym Komendanta Rektora - Szkoły; dlatego ewentualne błędne zaliczenie Funkcjonariusza do kategorii policjantów ze skierowaniem nie może być wiążące dla Komendanta; nie może determinować do ustalenia zakresu znaczeniowego pojęcia "zgoda", – kwestią sporną w tej sprawie jest ustalenie, czy w tym konkretnym przypadku może mieć zastosowanie § 13 ust. 1 rozporządzenia; warunkiem jest aby policjant został skierowany do Wyższej Szkoły Policji, szkoły policyjnej lub ośrodka szkolenia Policji, celem odbycia studiów bądź szkolenia, a nie by udzielona mu była na to zgoda; skierowanie, jako szczególna kategoria polecenia służbowego, umożliwia zakwalifikowanie czasu realizacji obowiązków służbowych wynikających z programu nauczania i regulaminu studiów lub programu szkolenia jako czasu służby w rozumieniu art. 33 ust. 1 ustawy o Policji; w tym przypadku nie można zakwalifikować czasu studiów Funkcjonariusza w Szkole w latach 2013-2015 jako czasu służby; nie nastąpiło bowiem skierowanie na te studia rozumiane jako wydanie polecenia służbowego podjęcia tego rodzaju kształcenia; polecenie to stanowiłoby nałożenie obowiązku , który wiązałby się - w przypadku jego niewykonania - z poniesieniem określonych konsekwencji służbowych; obligowałoby do zastosowania art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o Policji oraz w konsekwencji art. 33 ust. 3 ustawy o Policji, – zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, policjant zwalniany ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji; skoro zatem uczestnictwo w zajęciach dydaktycznych w Szkole nie może zostać zakwalifikowane jako czas służby Funkcjonariusza, nie może być mowy o nabyciu prawa do czasu wolnego od służby na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji - tym samym prawa do ekwiwalentu pieniężnego za ten czas, stosownie do art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa: – materialnego: – art. 33 ust. 3 w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię i zarazem wadliwe zastosowanie w rzeczonej sprawie, – § 13 rozporządzenia, z którego jednoznacznie wynika, że "Rozkład czasu służby policjanta skierowanego do Wyższej Szkoły Policji, szkoły policyjnej lub ośrodka szkolenia Policji jest określony programem nauczania i regulaminem studiów lub programem szkolenia" – co należy rozumieć w ten sposób, że policjant skierowany na studia dzienne lub niestacjonarne podczas studiów pełni służbę, – § 1 ust. 2 pkt 5-6 załącznika do decyzji nr 202 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2017 r., dalej jako "załącznik", gdzie wyraźnie rozróżniono status studenta ze skierowaniem – czyli funkcjonariusza i pracownika Policji oraz funkcjonariusza i pracownika innych formacji i jednostek organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych odbywającego kształcenie na podstawie wydanego przez przełożonego skierowania lub zgody na studia oraz studenta – osoby cywilnej, która nie posiada skierowania lub zgody na studia, – § 27 załącznika, gdzie wskazano, że student – osoba cywilna ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za naruszenie przepisów obowiązujących na uczelni oraz za czyny uchybiające godności studenta na zasadach określonych w ustawie i statucie, a student ze skierowaniem – na zasadach określonych w ustawie, statucie i w odrębnych przepisach, – postępowania: – art. 7 K.p.a. poprzez brak podjęcia rzetelnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy poprzez zupełne zignorowanie zapisów zarządzenia Komendanta Szkoły z [...] marca 2018 r. w sprawie wprowadzenia do użytku służbowego regulaminu pobytu funkcjonariuszy i pracowników Policji oraz funkcjonariuszy i pracowników innych formacji i jednostek organizacyjnych, podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, skierowanych na studia i studia podyplomowe w Szkole, – art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne skarżonego orzeczenia, – art. 136 § 2 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia czynności wyjaśniających w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia sprawy. W uzasadnieniu skargi rozwinięto jej zarzuty. Wskazano, że w przepisach nie definiuje się pojęcia "zgody" na podjęcie studiów w Szkole. Przewiduje się w tym zakresie "skierowanie", o którym mowa w art. 122 ust. 1 ustawy o Policji. W myśl tego przepisu policjant skierowany do szkoły lub na przeszkolenie albo na studia w kraju otrzymuje uposażenie oraz inne należności pieniężne. Użycie jednak formuły "zgody" na podjęcie studiów może być rozumiane jako "skierowanie" o ile intencją przełożonego było skorzystanie z uprawnienia, o którym mowa w art. 122 ust. 1 ustawy o Policji. Funkcjonariusz podkreślił, że przez cały okres studiów pobierał wszystkie należne mu świadczenia pieniężne wynikające z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości i zasad otrzymywania uposażenia i innych należności pieniężnych przez policjanta skierowanego do szkoły lub na przeszkolenie albo na studia w kraju (Dz.U. z 2003 r., poz. 37 ze zm.), takie jak koszty przejazdów, czy diety. Brak skierowania przez przełożonego na studia, a jedynie wyrażenie na nie "zgody" uniemożliwiłoby mu pobieranie danych świadczeń. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Trafna jest argumentacja organu administracji, gdzie właściwie przytoczono także treść stosownych regulacji. Z uwagi na uprzednie szerokie zreferowanie jego stanowiska, ponowne jego powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje je za własne. Organ odwoławczy właściwie skonstatował brak wystąpienia w sprawie przesłanek dla wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby. Wobec zarzutów skargi dodać należy jedynie co następuje. Spór sprowadza się do kwestii rozróżnienia dwóch sytuacji – skierowania na studia i zgody na podjęcie studiów przez funkcjonariusza Policji oraz prawidłowego rozumienia samego pojęcia "skierowanie" użytego w § 13 ust. 1 rozporządzenia oraz oceny czy w realiach danej sprawy przepis ten może mieć zastosowanie. W niniejszej sprawie wbrew wywodom skargi nie skierowano Funkcjonariusza do odbywania studiów w Szkole na kierunku "[...]", a jedynie wyrażono zgodę na ich podjęcie - w ramach odpowiedzi na składane przez Funkcjonariusza raporty. Znajdujący się w aktach dokument z [...] maja 2013 r. zawiera sformułowanie – "skierowanie" użyte przez Funkcjonariusza i "zgoda" (ręczna adnotacja). Pozwalałoby to na dwa rozumienia skutków wskazanego dokumentu. Konieczna jest w danym przypadku właściwa wykładnia jego treści. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że – co trafnie zauważa organ – "skierowanie" funkcjonariusza oznacza nałożenie nań obowiązku, zaś wyrażenie zgody, oznacza dopuszczenie podjęcia określonej aktywności, wykraczającej poza obowiązki służbowe. W tych okolicznościach wątpliwości nie mogą być wykładane w kierunku nałożenia na Funkcjonariusza obowiązku. O ile taka byłaby wola jego przełożonego, musiałoby to zostać wyrażone jednoznacznie. Wątpliwości w danym zakresie nie można bowiem rozstrzygać w kierunku nałożenia na stronę obowiązku. Konstatacji tej nie może zmienić okoliczność, że ewentualne "skierowanie" Funkcjonariusza na studia wiązać się może z pewnymi przywilejami. Skarżący podnosi zresztą, że w pewnym zakresie z nich korzystał (np. diety w zw. z podróżami). O ile jednak na etapie odbywania studiów Funkcjonariusz zrezygnowałby z ich kontynuacji, wskazany dokument z [...] maja 2013 r. nie mógłby stanowić podstawy odpowiedzialności dyscyplinarnej wobec niewykonania polecenia służbowego. W trakcie studiów dla Funkcjonariusza musiało być też oczywiste, że odbywanie studiów nie jest traktowane przez jego przełożonych jako czas pełnienia służby. W innym przypadku – wobec reguł ustalania czasu służby (rozliczenie w okresie trzymiesięcznym) - czas wykonywania przezeń pracy w poszczególnych okresach pozostawałby w związku z ilością odbywanych przezeń zajęć dydaktycznych. Ewentualne rozliczenie tego czasu pozostawałoby w jakimkolwiek związku chronologicznym z zakończeniem poszczególnych semestrów, nie zaś ze zwolnieniem go ze służby po kilku latach (jak chciałby obecnie). Wynika stąd, że opatrując podanie Funkcjonariusza adnotacją "zgoda" jego przełożony realizował wyłącznie ciążący na nim – w myśl Zasad etyki – obowiązek zapewnienia podległym mu policjantom właściwych warunków rozwoju. Tym samym okresu studiów Funkcjonariusza nie można zakwalifikować jako czasu pełnienia służby. Nie można bowiem uznać, że intencją przełożonych Funkcjonariusza było skierowanie go – w ramach władztwa wewnątrz-służbowego - do Szkoły w celu realizacji przezeń obowiązków służbowych. Jak wskazano bowiem, w przypadku braku uczestnictwa przez niego w zajęciach czy nawet rezygnacji ze studiów nie ciążyło na nim ryzyko poniesienia odpowiednich konsekwencji służbowych w postaci sankcji o charakterze dyscyplinarnym czy porządkowym. Oczywistym jest przy tym, że przełożeni – po wyrażeniu zgody na podjęcie studiów przez Funkcjonariusza – uwzględniali przy ustalaniu jego rozkładu pracy oraz przydziale obowiązków w wymiarze tygodniowym konieczność jego dojazdów do Szkoły oraz uczestnictwa w zajęciach. Nie ma to jednak znaczenia w przedmiotowej sprawie, jak i to, że Funkcjonariusz w trakcie studiów uzyskiwał wskazane świadczenia pieniężne - takie jak diety – choć, co trafnie podnoszono w skardze winny być one wypłacane tylko funkcjonariuszom "skierowanym". Wpływ na ocenę formy uczestnictwa przez Funkcjonariusza w studiach ma bowiem przede wszystkim to czy wobec udzielenia mu przez przełożonego zgody na ich odbycie ciążyła na nim jakakolwiek odpowiedzialność w przypadku niezrealizowania tego zadania. Jak wskazano już wyżej bierna postawa Funkcjonariusza w postaci nieukończenia studiów niestacjonarnych na kierunku "[...]" w roku akademickim 2013/2015 w Szkole nie rodziłaby wobec niego żadnych konsekwencji służbowych Natomiast niewątpliwie miałoby to miejsce w przypadku faktycznego skierowania go na te studia przez przełożonego. Dlatego – w świetle powyższych rozważań - nie można uznać, że w przedmiotowej sprawie doszło do "skierowania" Funkcjonariusza na studia w rozumieniu § 13 ust. 1 rozporządzenia. Formy udziału w studiach za zgodą przełożonego nie przewidziano wprawdzie ani w ustawie o Policji ani w aktach wykonawczych do niej. Nie może to jednak determinować kwalifikowania uczestnictwa w zajęciach dydaktycznych w Szkole nie może zostać zakwalifikowane jako czas służby Funkcjonariusza. Tym samym nie może być mowy o nabyciu przez niego prawa do czasu wolnego od służby na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji – a jednocześnie prawa do ekwiwalentu pieniężnego za ten czas, stosownie do art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Na marginesie należy wskazać, ze Sąd nie podziela stanowiska wyrażonego w nieprawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 lipca 2019 r. o sygn. akt VIII SA/Wa 304/19, jakoby zapis organu – zgoda - stanowił decyzję administracyjną bez uzasadnienia, wydaną w trybie art. 33 ust. 2 ustawy o Policji. W danym zakresie podziela trafne, zreferowane wcześniej wywody organu. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 7, 107 § 1 oraz art. 136 § 2 K.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia warunki wskazane w K.p.a. Organ w sposób obszerny i wyczerpujący uzasadnił swoje orzeczenie. Nie pominął, a w sposób przekonywujący wskazał na przesłanki przemawiające za odmową wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby Funkcjonariusza. Nie naruszono przepisów postępowania w zakresie obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy. Żadne jej istotne aspekty faktyczne nie są sporne – np. okoliczność, że Funkcjonariusz był traktowany jako osoba skierowana do odbycia studiów przez Komendanta, czy to że wewnętrzne regulaminy ich odbywania nie przewidywały kategorii funkcjonariuszy podejmujących naukę "za zgodą" przełożonych. Okoliczności te mogą jednak podważać oceny, że studia były odbywane faktycznie jedynie "za zgodą" przełożonego. Należy podkreślić, że uprawnienie do wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany czas wolny od służby, stanowi określony przywilej dla funkcjonariuszy, a jego realizacja wiąże się z wydatkowaniem środków budżetowych. W takiej sytuacji organ nie był uprawniony do stosowania szerokiej wykładni pojęcia "skierowanie" na studia w rozumieniu art. 122 ust. 1 ustawy o Policji. Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.