II SA/Wa 333/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2010 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową – oddala skargę – A. J. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] września 2009 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] marca 2008 r. Komendant [...] Policji w W. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia A. J. pozwolenia na broń palną sportową w związku z uzyskaną informacją o przedstawieniu stronie zarzutu popełnienia czynu z art. z art. 263 § 2 k. k. Sąd Rejonowy dla W. VIII Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] lutego 2007 r., sygn. akt [...] (prawomocnym od dnia 01.03.2008 r.), uznał A. J. winnym popełnienia czynu z art. 263 § 2 k. k. polegającego na tym, że w dniu 12 sierpnia 2002 r. w Z. przy ul. [...] posiadał on bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci pistoletu gazowego Reck Miami 92 F kaliber 9 mm wraz z amunicją, za co skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby. Odnośnie natomiast zarzutu posiadania przez A. J. kuszy Patented, Sąd ustalił, że czyn ten stanowi wykroczenie z art. 51 ustawy o broni i amunicji (w brzmieniu na dzień 12 sierpnia 2002 r.) i w tym zakresie na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k. p. w. postępowanie umorzył. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), Komendant [...] Policji cofnął A. J. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że rodzaj przestępstwa, za którego popełnienie A. J. został skazany – mimo, iż nie zostało ono wymienione wprost w katalogu przestępstw zawartym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – wyklucza możliwość dalszego posiadania przez niego pozwolenia na broń sportową. Organ podkreślił, że cofnięcie pozwolenia na broń nie pozbawia strony możliwości uprawiania strzelectwa oraz uczestniczenia w zawodach sportowych, gdyż może ona korzystać z broni stanowiącej wyposażenie stowarzyszenia o charakterze strzeleckim. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik A. J. zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oraz rażące naruszenie art. 76 § 1 k. k. Wniósł w związku z tym o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że A. J. w świetle art. 76 § 1 k. k. jest osobą niekaraną, tak więc przedmiotowa decyzja nie powinna być wydana. Podkreślił, że organy Policji nie są zobligowane do cofnięcia zezwolenia na posiadanie broni w każdym przypadku skazania za przestępstwo umyślne. W takim przypadku organ jest obowiązany wszcząć postępowanie administracyjne i wydać decyzję po zgromadzeniu materiału dowodowego, która nie musi polegać na cofnięciu przedmiotowych uprawnień. Podniósł też, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ nie zapoznał się z materiałami sprawy karnej Sądu Rejonowego dla W. sygn. akt [...]. Z akt tych wynika natomiast, że kusza była dekoracją ścienną, zaś na broń gazową A. J. posiadał zezwolenie, które zapomniał przedłużyć. Tak więc rozważania o wysokim stopniu społecznego niebezpieczeństwa czynu oraz o utracie wiarygodności, są co najmniej nie na miejscu. Komendant Główny Policji, w wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż fakt skazania A. J. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] lutego 2007 r., sygn. akt [...] za czyn z art. 263 § 2 k. k., nakazuje zaliczyć stronę do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a tym samym cofnąć pozwolenie na broń w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Organ zaznaczył, iż warunkiem zastosowania tych przepisów jest wykazanie wobec posiadacza pozwolenia na broń obawy, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Według organu, w przypadku strony podstawą tej obawy jest właśnie jej zachowanie ocenione przez sąd karny jako przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu, mające tak ścisły związek ze sferą niezmiernie istotną dla interesu społecznego, jaką jest ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego. Przestępstwo to dotyczy bowiem nielegalnego posiadania broni i amunicji, które bezpośrednio godzi w porządek publiczny, a więc dobro wprost wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Strona tym czynem sprzeniewierzyła się też przepisom samej ustawy o broni i amunicji, które ustalają, m. in. zasady dysponowania bronią i amunicją. Co więcej, popełniła je jako wieloletni posiadacz broni palnej, a więc zasady posiadania takiej broni, podobnie jak i kuszy, winny być jej znane. Obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, jest więc w przypadku strony uzasadniona. Odnosząc się do zarzutu odwołania, że organ I instancji nie zapoznał się z materiałami sprawy karnej, organ odwoławczy podniósł, iż przedmiotem postępowania administracyjnego nie jest ustalanie winy sprawcy przestępstwa, ani też weryfikacja materiału dowodowego sprawy karnej. Jego ocenę przeprowadził bowiem niezawisły sąd i znalazła ona swój wyraz w wyroku. Okoliczność natomiast, że strona w przeszłości posiadała pozwolenie na broń palną gazową nie miała znaczenia dla ustalenia bezprawności jej czynu – pozwolenie to utraciło bowiem ważność, a zatem broń i amunicję strona posiadała nielegalnie, co stanowi umyślne przestępstwo z art. 263 § 2 k. k. W przypadku kuszy – sąd ustalił natomiast, że A. J. dopuścił się wykroczenia określonego w art. 51 ustawy o broni i amunicji, nie został jednak za nie skazany, z uwagi na przedawnienie ścigania. W ocenie organu odwoławczego, postawa strony bezwzględnie nakazuje zaliczyć ją do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, a tym samym cofnąć jej prawo do broni w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Zachowaniu jej pozwolenia, w istniejącym stanie faktycznym sprawy, sprzeciwia się bowiem interes społeczny. Przejawia się on tym, aby broń i amunicję mogły posiadać jedynie osoby, które dają pełną gwarancję bezpiecznego i zgodnego z prawem dysponowania nimi, a strona – na skutek skazania za wspomniane przestępstwo, związane bezpośrednio z posiadaniem broni i amunicji, gwarancji takiej nie daje. Organ odwoławczy nie podzielił jednocześnie stanowiska pełnomocnika strony o zatarciu skazania orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. podkreślając, że A. J. został skazany tym wyrokiem na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat. Zgodnie natomiast z art. 76 § 1 k. k. skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby, który rozpoczyna się od uprawomocnienia się wyroku – art. 70 § 1 k. k. W świetle powyższego, skazanie nie uległo zatarciu, a zatem zarzut pełnomocnika naruszeniu przez organ I instancji dyspozycji art. 76 § 1 k. k. jest bezpodstawny. Organ podkreślił jednocześnie, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych zatarcie skazania, czy też upływ czasu od chwili naruszenia norm prawa, nie wyklucza możliwości negatywnej oceny posiadacza pozwolenia na broń lub osoby o nią się ubiegającej. Istotne jest bowiem nie samo ukaranie za przestępstwo, a postawa etyczno – moralna takiej osoby w kontekście posiadania, tak ściśle związanego ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego prawa, jakim jest pozwolenie na broń. Organ odwoławczy podniósł dodatkowo, iż z akt administracyjnych wynika, że strona nie wypełniła obowiązku, o którym mowa w art. 26 ustawy o broni i amunicji, a na co organ I instancji nie zwrócił uwagi. Strona bowiem zmieniła miejsce stałego pobytu i o fakcie tym nie powiadomiła organu Policji. Z powyższych powodów, w przypadku strony obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jest także w pełni uzasadniona. Odnosząc się natomiast do zawartego w odwołaniu wniosku o umorzenie postępowania, organ odwoławczy stwierdził, iż nie zostały spełnione przesłanki do wydania takiego rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 105 § 1 lub 2 k.p.a. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że jako podstawę decyzji o cofnięciu zezwolenia na posiadanie broni palnej sportowej przytoczono przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Tymczasem A. J. nie dopuścił się przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, literalnie wymienionych w tym przepisie. Ponadto ustawodawca nakłada w tym przepisie na organ administracyjny dodatkowy obowiązek – zbadania, czy osoby popełniające przestępstwo są tymi "...co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa publicznego...". Organ administracji winien zatem zbadać i udowodnić przed wydaniem decyzji niekorzystnej dla obywatela, że skazanie za popełnienie przestępstwa – jakimkolwiek by było – faktycznie rodzi uzasadnioną obawę, że może być przez tego człowieka użyta broń w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Zarzucił, że w zaskarżonej decyzji brak jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie. Podkreślił, że skarżący, który ukończył 60 lat, tylko raz do tej pory został skazany, za zdarzenie, które miało miejsce 9 lat temu. Nigdy więcej nie miał żadnych konfliktów z prawem, cieszy się nienaganną opinią i jest cenionym obywatelem. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zawiera sformułowanie "w szczególności", co oznacza, że katalog wskazanych w tym przepisie okoliczności, w tym przestępstw uzasadniających obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, nie jest zamknięty. Ustawodawca w przepisie tym nie zastrzegł też, że przestępstwa te winny mieć jakikolwiek związek z użyciem broni, czy też zawierać w swej stronie przedmiotowej takie elementy, jak przemoc lub groźba jej użycia. Przestępstwo, którego dopuścił się skarżący nie jest wprawdzie usytuowane w kategorii przestępstw, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, jednak przedmiotem ochrony jest tu porządek publiczny. Nawet jednorazowe zdarzenie świadczące o lekceważeniu normy zakazującej posiadania broni bez pozwolenia, burzy dotychczasową pozytywną opinię środowiskową, a jego okoliczności potwierdzają istnienie obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Faktu prawomocnego skazania nie zmienia też okoliczność, że zdarzenie to miało miejsce 9 lat temu. Wyrok jest bowiem prawomocny od 1 marca 2008 r. i skazanie nie uległo jeszcze zatarciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez A. J. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. Materialnoprawną przesłanką wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r. (sygn. akt II OSK 97/05, nie publ.), posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Zatem dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Generalnie można powiedzieć, że ustawa o broni i amunicji, przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, łączy z utratą przez posiadacza broni przymiotów uzasadniających jej dalsze posiadanie, gdzie jedną z takich przesłanek mogą być okoliczności przewidziane w zastosowanym w sprawie przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, w myśl którego, jak to już wskazano, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zważywszy na spójność przepisów ustawy o broni i amunicji, zarówno w zakresie kwestii pozwolenia na broń, jak i jej cofnięcia, dla wykładni zastosowanych przez organy przepisów, na podstawie których cofnięto skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni, pomocny może być przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Powołany przepis nie przewiduje systemu licencjonowania legalistycznego, tj. takiego, w którym uprawnienie do posiadania broni uzyskuje się po spełnieniu określonych warunków. Został tutaj natomiast wprowadzony system licencjonowania oportunistycznego, tj. uzależniającego uzyskanie uprawnienia do posiadania broni od stosownej zgody (pozwolenia) właściwego organu Policji w drodze decyzji administracyjnej. Tego aspektu, dającego organom Policji szerokie pole dla ocenienia okoliczności uzasadniających odmowę dla przyznania obywatelowi uprawnienia dla posiadania broni, aczkolwiek podlegającej sądowej kontroli, nie można tracić z pola widzenia przy analizowaniu zakresu uprawnień organu Policji dla oceny, czy zaistniały przesłanki wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy dla cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Przepis ten, podobnie jak to ma miejsce na gruncie art. 10 ust. 1 ustawy, daje organowi Policji szeroki zakres możliwości dokonywania oceny, jakie to okoliczności faktyczne, leżące po stronie posiadacza broni lub podmiotu ubiegającego się o pozwolenie na broń, są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wbrew stanowisku zajętemu w skardze organ Policji, przy dokonywaniu oceny, że A. J. należy do kategorii podmiotów, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy mógł powołać się na zapadły wobec skarżącego wyrok karny skazujący go za czyn z art. 263 § 2 k. k. Wynika to z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który w sposób przykładowy wymienia okoliczności mogące świadczyć o możliwości ze strony posiadacza broni użycia jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sformułowanie zawarte w tym przepisie, a odnoszące się do faktu skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowi lub mieniu, ma charakter kwalifikowany. Oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest niejako w sposób bezwarunkowy nią związany. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest jednak otwarty (niewyczerpany). Powołany przepis nie stwarza więc dla organu Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni innego przestępstwa umyślnego może uzasadniać użycie broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. Wydział Karny z dnia [...] lutego 2007 r., sygn. akt [...] został skazany za popełnienie czynu z art. 263 § 2 k. k. tj. za posiadanie bez wymaganego zezwolenia broni palnej w postaci pistoletu gazowego Reck Miami 92 F kaliber 9 mm wraz z amunicją. Jak słusznie podkreślił organ przestępstwo to umieszczone jest w Kodeksie karnym w Rozdziale – Przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu, a więc przestępstwo to godzi bezpośrednio w dobro, którego obawa naruszenia uzasadnia, w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń. Skarżący, jako osoba dysponująca dobrem reglamentowanym w postaci pozwolenia na broń palną sportową, był w sposób szczególny zobowiązany do znajomości oraz przestrzegania przepisów regulujących zasady posiadania broni i amunicji. Naruszenie przez niego tych zasad podważyło zaufanie jakim obdarzył go organ udzielając mu pozwolenia na broń. To zaś, że skarżący w przeszłości dysponował pozwoleniem na broń palną gazową w żaden sposób nie usprawiedliwia dalszego posiadania przez niego broni, po utracie tego zezwolenia. Przepis art. 22 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wyraźnie bowiem stanowi, że osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję. Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. (tak m.in. /w:/ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05, nie publ.). W ocenie Sądu skarżący swoim postępowaniem, wprawdzie jednorazowym, ale umyślnym i świadczącym o ogromnej nieodpowiedzialności, dowiódł, że nie daje rękojmi prawidłowego oraz bezpiecznego posiadania i korzystania z broni. Charakter i okoliczności popełnionego przez A. J. czynu uprawniały zatem organy Policji do przyjęcia, że skarżący swym lekceważącym stosunkiem do obowiązujących przepisów prawa regulujących zasady posiadania broni i amunicji stwarza obawę użycia broni w celach określonych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. O lekceważącym stosunku skarżącego do tych przepisów świadczy także fakt, co słusznie podniósł organ odwoławczy, że posiadając pozwolenie na broń nie wywiązywał się on z obowiązku jaki nakładał na niego przepis art. 26 ustawy o broni i amunicji, tj. obowiązku informowania organów Policji o każdorazowej zmianie miejsca stałego pobytu. Z akt administracyjnych wynika, że organy Policji miały problemy z ustaleniem aktualnego miejsca pobytu A. J., gdyż podany przez stronę adres stałego pobytu okazał się nieaktualny. Okoliczności podniesione w skardze przez pełnomocnika, że skarżący cieszy się pozytywną opinią środowiskową oraz postrzegany jest jako prawy obywatel, nie mogą mieć przesądzającego znaczenia dla uznania racji skarżącego. Broń palna jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę nieodpowiedzialną, wykazującą lekceważący stosunek do obowiązującego prawa, w tym regulującego zasady posiadania broni i amunicji. Organy administracji dokonując oceny przepisów oraz oceny stanu faktycznego sprawy muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, podjęły decyzję kierując się celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, organ dokonał oceny zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego oraz wskazał na przesłanki, którymi kierował się cofając skarżącemu pozwolenie na broń. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.