II SA/Wa 3333/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra- Błaszczykowska, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Protokolant ref. staż. Katarzyna Jaszczołt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi P. W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą oddala skargę Zaskarżonym w niniejszej sprawie rozkazem personalnym z [...] lipca 2021 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. (dalej: "KWP", "organ odwoławczy", "organ drugiej instancji"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r., poz. 1882 ze zm.; dalej: "u.P."), po ponownym rozpatrzeniu odwołania P. W. (dalej: "skarżący", "funkcjonariusz"), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w W. (dalej: "KPP", "organ pierwszej instancji") z [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie przyznania skarżącemu świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres 3 miesięcy. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach sprawy. Rozkazem personalnym nr [...], wydanym [...] stycznia 2021 r. w oparciu o art. 42 ust. 5 u.P., KPP przyznał skarżącemu, przywróconemu do służby z dniem [...] sierpnia 2020 r. (wobec uprawomocnienia się postanowienia Prokuratora Rejonowego w S. z [...] lutego 2020 r. o umorzeniu śledztwa prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi), świadczenie pieniężne za okres 3 miesięcy pozostawania poza służbą, równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby w Policji. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podkreślił, że przepis art. 42 ust. 5 u.P. gwarantuje funkcjonariuszowi przywróconemu do służby świadczenie równe w swej podstawie uposażeniu, jakie otrzymywał na zajmowanym stanowisku przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Wysokość przedmiotowego świadczenia ustawodawca pozostawił uznaniu organu administracji, ograniczając je co do minimum i maksimum. Posiada ono charakter rekompensacyjny, a skoro ma czynić zadość konsekwencjom pozostawania poza służbą, zwłaszcza w najbardziej odczuwalnej sferze ekonomicznej, to jego wymiar musi uwzględniać sytuację finansową policjanta po zwolnieniu ze służby i być wprost proporcjonalny do świadczeń pobieranych w związku ze zwolnieniem i po zwolnieniu, np. emerytalnych czy rentowych. Powołując się na orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, KPP stwierdził, iż w tego rodzaju sprawach nie długość pozostawania poza służbą jest kryterium decydującym, lecz okoliczności dotyczące sytuacji finansowej osoby zwolnionej od dnia jej zwolnienia do dnia przywrócenia do służby. KPP ustalił, że po zwolnieniu ze służby skarżącemu wypłacono: - odprawę w wysokości 10.917,64 zł brutto; - ekwiwalent za godziny nadliczbowe w kwocie 2.009,15 zł brutto; - ekwiwalent za niewykorzystany urlop w wysokości 11.844,56 zł brutto. Natomiast za grudzień 2019 r. skarżący otrzymał 50% uposażenia z uwagi na zawieszenie w obowiązkach służbowych. Organ pierwszej instancji pozyskał też od skarżącego informacje o jego sytuacji materialnej po zwolnieniu. W pismach z [...] i [...] stycznia 2021 r. skarżący oświadczył, że po zwolnieniu ze służby w Policji nie podjął pracy i przebywał na zwolnieniach lekarskich. Ma zaciągnięty kredyt hipoteczny w wysokości ok. 15.000 zł oraz pożyczkę w kwocie ok. 7.000 zł, a zatem spłaca raty tych zobowiązań finansowych. Podjęte przez funkcjonariusza leczenie pochłania znaczną część kosztów utrzymania, a w związku z wydatkami na czynsz i ubezpieczenia, praktycznie pozostaje na utrzymaniu rodziców. KPP wyliczył, iż po zwolnieniu ze służby skarżącemu wypłacono łącznie 24.771,35 zł. Poza służbą funkcjonariusz pozostawał od [...] grudnia 2019 r. do [...] sierpnia 2020 r., tj. przez 8 miesięcy i 16 dni. W ww. okresie utrzymywał się za kwotę 3.096,42 zł miesięcznie (organ pierwszej instancji podzielił ww. wypłaconą kwotę przez liczbę miesięcy poza służbą). Przed zwolnieniem ze służby uposażenie miesięczne skarżącego wynosiło 4.746,80 zł brutto, czyli różnica wynosiła 1.650,38 zł. Zdaniem organu pierwszej instancji, przyznanie świadczenia pieniężnego za okres 3 miesięcy, powinno zrekompensować funkcjonariuszowi utraconą część wynagrodzenia. Skarżący wniósł odwołanie od rozkazu personalnego KPP w zakresie w jakim nie zostało mu przyznane świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą, czyli za okres ponad 3 miesięcy. Domagał się więc przyznania tego świadczenia łącznie za okres 6 miesięcy (tj. w maksymalnej wysokości). Funkcjonariusz zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 42 ust. 5 u.P. poprzez dokonanie wadliwych ustaleń w zakresie skutków w sferze finansowej spowodowanej zwolnieniem go ze służby w Policji. Podniósł, że przyznana rekompensata za okres 3 miesięcy nie czyni zadość konsekwencjom ekonomicznym pozostawania poza służbą. W tym kontekście podał, iż miał zaciągnięty kredyt hipoteczny w kwocie 135.730,80 zł (do spłaty pozostało 124.177,70 zł; kredyt w rachunku płatniczym w PKO Bank Polski w wysokości 12.339,61 zł oraz pożyczkę w Millenium Bank w kwocie 15.058,81 zł. Z uwagi na niezdolność do pracy między grudniem 2019 r. a sierpniem 2020 r. i brak jakichkolwiek przychodów w tym okresie, został zmuszony do całkowitej natychmiastowej spłaty kredytu w rachunku płatniczym w PKO Bank Polski (12.339,61 zł) oraz pożyczki w Millenium Bank (15.058,81 zł), co nastąpiło [...] czerwca 2020 r. W przeciwnym wypadku banki obciążyłyby go karami umownymi. Tymczasem wypłacona mu w związku ze zwolnieniem kwota 24.771,35 zł, nie wystarczyła na pokrycie w całości tych zobowiązań. Gdyby nie życzliwość rodziców skarżącego, którzy go wsparli, wypłacone środki nie wystarczyłyby w żadnym stopniu na pokrycie jego bieżących potrzeb. Funkcjonariusz dodał też, że musiał pokryć koszty obrony w sprawie karnej w wysokości 3.690 zł. Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie dowodów z załączonych do odwołania dokumentów na okoliczność jego sytuacji finansowej po zwolnieniu ze służby. Do odwołania (oprócz pełnomocnictwa i dowodu uiszczenia opłaty skarbowej z tego tytułu) dołączył kserokopie następujących dokumentów: - zawiadomienia (nieopatrzonego datą ani podpisem) z Banku Pekao SA w W. o zmianie wysokości raty spłaty kredytu/ pożyczki, z którego wynika, że od 10 lutego 2021 r. wysokość raty kapitałowo-odsetkowej zobowiązania skarżącego wynosi 520,06 zł miesięcznie; - aneksu do umowy kredytu w rachunku płatniczym – podwyższenia kwoty kredytu w rachunku płatniczym, zawartego [...] marca 2020 r. między funkcjonariuszem a PKO Bankiem Polskim SA w W., na mocy którego o 1.700 zł podwyższono kwotę limitu odnawialnego (do kwoty 11.700 zł) i w którym wskazano 1.950 zł jako minimalną miesięczną kwotę wpływów na konto; - wypowiedzenia przez skarżącego w dniu [...] czerwca 2020 r., bez zachowania okresu wypowiedzenia, umowy kredytu do rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego, zawartej przez funkcjonariusza z PKO Bankiem Polskim SA w W.; - dyspozycję skarżącego (bez podpisu) odnośnie wcześniejszej spłaty pożyczki w Millenium Bank, ze wskazaniem [...] czerwca 2020 r. jako daty realizacji dyspozycji; - zestawienia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wystawionych zaświadczeń lekarskich, z którego wynika, że od [...] lutego 2020 r. do [...] lutego 2021 r. funkcjonariusz nieprzerwanie przebywał na zwolnieniach lekarskich; - oświadczenia J. W. z [...] lutego 2021 r., wedle którego skarżący partycypował w kosztach utrzymania domu w kwocie co najmniej 300 zł miesięcznie, a odkąd wyczerpały mu się środki pieniężne, korzysta z pomocy rodziny (ojciec go utrzymuje i finansuje mu prywatną opiekę lekarską, a brat ojca pożyczył mu 25.000 zł na spłatę kredytów, którą to kwotę funkcjonariusz musi oddać). Rozkazem personalnym nr [...], wydanym [...] marca 2021 r. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., KWP uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozkazu personalnego organ odwoławczy podał, że art. 42 ust. 5 u.P. gwarantuje funkcjonariuszowi przywróconemu do służby jedynie prawo do świadczenia, natomiast jego wysokość pozostawiona jest uznaniu organu administracji, przy czym nie zawiera żadnych warunków (przesłanek), jakimi winien kierować się organ, ustalając przywróconemu do służby policjantowi wysokość należnego świadczenia. Z uwagi na rekompensacyjny charakter tego świadczenia organ winien ustalić, jakie skutki w sferze finansowej spowodowało dla funkcjonariusza zwolnienie ze służby, a więc powinien wziąć pod uwagę sytuację finansową policjanta po zwolnieniu ze służby, w tym świadczenia otrzymane w związku ze zwolnieniem, a także pobierane po zwolnieniu (np. świadczenia emerytalne czy rentowe). Długość pozostawania poza służbą nie jest kryterium decydującym w tego rodzaju sprawach. Według organu drugiej instancji, KPP nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności faktycznych mających wpływ na wysokość świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą, w tym okoliczności towarzyszących zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Obliczenia rachunkowe dokonane przez organ pierwszej instancji nie mają znaczenia dla sprawy, a zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych i pobieranie w tym czasie 50% uposażenia nie są istotne przy ustalaniu wysokości świadczenia za okres pozostawania poza służbą; podobnie jak to, w jakiej faktycznie wysokości policjant otrzymałby uposażenie, będąc w służbie. W tej sytuacji KWP stwierdził podstawy do uchylenia rozkazu personalnego organu pierwszej instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. W sprzeciwie od opisanego wyżej rozkazu personalnego KWP z [...] marca 2021 r. skarżący podniósł, że skoro złożył odwołanie od rozkazu personalnego organu pierwszej instancji w części (tj. w zakresie w jakim nie zostało mu przyznane świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą, czyli za okres ponad 3 miesięcy), to organ odwoławczy (z wyjątkiem sytuacji, o której mowa w art. 139 k.p.a.), nie mógł dokonać kontroli niezaskarżonej części decyzji, ponieważ w tym zakresie stała się ona ostateczna (art. 16 § 1 k.p.a.). Funkcjonariusz dostrzegł, iż organ drugiej instancji w zaskarżonym rozstrzygnięciu nie stwierdził, że rozkaz personalny KPP został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, lecz zarzucił temu organowi naruszenie przepisu prawa materialnego (art. 42 ust. 5 u.P.), co oznacza brak podstaw do wydania decyzji kasacyjnej i w związku z tym – naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Wyrokiem z 11 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1646/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprzeciwu, uchylił zaskarżony rozkaz personalny KWP z [...] marca 2021 r. nr [...]. W uzasadnieniu ww. orzeczenia Sąd stwierdził naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., ponieważ organ odwoławczy nie wykazał w przekonujący sposób, że postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji jest obarczone takimi brakami, których nie mógł "samodzielnie" uzupełnić. W ocenie Sądu, nie jest prawidłowe stanowisko KWP, iż zamieszczenie w decyzji (rozkazie personalnym) przez organ pierwszej instancji stosownych wyliczeń, przesądza o wadliwości tej decyzji i uzasadnia wydanie decyzji kasacyjnej. Organ drugiej instancji powinien bowiem we własnym zakresie, kierując się stosownymi przepisami prawa i dokonując ich wykładni, ustalić wysokość należności dla skarżącego przywróconego do służby w Policji. Nie chodzi tu o "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" (art. 138 § 2 k.p.a.), ale raczej o ocenę materiału dowodowego znajdującego się w aktach. Sąd podkreślił, że w świetle art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną wówczas, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji, a taka sytuacja nie występuje w rozpatrywanej sprawie. Powołanym na wstępie rozkazem personalnym z [...] lipca 2021 r. nr [...], organ drugiej instancji - po ponownym rozpatrzeniu odwołania - utrzymał w mocy rozkaz personalny KPP z [...] stycznia 2021 r. nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia KWP wskazał, że organ pierwszej instancji, wydając rozkaz personalny z [...] stycznia 2021 r., wziął pod uwagę rekompensacyjny charakter świadczenia pieniężnego, który ma czynić zadość konsekwencjom pozostawania poza służbą oraz sytuację policjanta i przyznał mu świadczenie pieniężne za okres 3 miesięcy. Podjęte rozstrzygnięcie uzasadnił faktem, iż funkcjonariusz otrzymał świadczenia pieniężne związane ze zwolnieniem go ze służby w Policji w łącznej wysokości 24. 771,35 zł. Kryterium decydującym o wysokości przyznanego świadczenia, o którym mowa w art. 42 ust. 5 u.P., nie była więc długość pozostawania skarżącego poza służbą, lecz okoliczności dotyczące jego sytuacji finansowej w okresie od dnia zwolnienia do dnia przywrócenia do służby. Powyższe ustalenia pozwoliły na stwierdzenie, że w ww. okresie funkcjonariusz nie był pozbawiony środków finansowych niezbędnych do życia i skorzystał z przysługujących mu uprawnień wynikających z faktu zwolnienia go ze służby. Według organu odwoławczego, KPP zweryfikował skutki w sferze finansowej, jakie spowodowało zwolnienie skarżącego ze służby w Policji i wziął pod uwagę rekompensacyjny charakter świadczenia pieniężnego. Rozkaz personalny KWP z [...] lipca 2021 r. stał się przedmiotem skargi funkcjonariusza do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i zasądzenie od organu drugiej instancji zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 42 ust. 5 u.P. poprzez dokonanie przez KWP wadliwych ustaleń w zakresie skutków w sferze finansowej spowodowanej zwolnieniem ze służby w Policji oraz nieuwzględnienie, że świadczenie pieniężne ma czynić zadość konsekwencjom pozostawania poza służbą, zwłaszcza w najbardziej odczuwanej sferze ekonomicznej, a wymiar świadczenia winien uwzględniać sytuację finansową funkcjonariusza po zwolnieniu ze służby w Policji i być wprost proporcjonalny do wysokości świadczeń otrzymanych w związku ze zwolnieniem, a także pobieranych po zwolnieniu. Skarżący powielił argumentację przedstawioną w odwołaniu od rozkazu personalnego organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przytoczone przepisy stanowią, że sądowa kontrola legalności rozstrzygnięcia organu administracji publicznej dokonywana jest według kryterium zgodności z prawem materialnym oraz przepisami postępowania administracyjnego, nie zaś według kryterium słuszności. Skarga rozpatrywana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżony rozkaz personalny KWP, a także poprzedzający go rozkaz personalny KPP nie naruszają prawa tak procesowego, jak i materialnego. Podstawę materialną zaskarżonego aktu stanowi art. 42 ust. 5 u.P., wedle którego policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Każdorazowe przywrócenie policjanta do służby skutkuje powstaniem po stronie organu obowiązku przyznania świadczenia za okres pozostawania poza służbą równego uposażeniu, jakie funkcjonariusz otrzymywał na stanowisku zajmowanym przez zwolnieniem ze służby. Przedmiotowe świadczenie stanowi gwarancję poszanowania praw funkcjonariuszy zwolnionych ze służby, którzy następnie - wskutek ziszczenia się normatywnych przesłanek - zostali do niej przywróceni. O ile samo przyznanie świadczenia pieniężnego funkcjonariuszowi przywróconemu do służby w oparciu o powyższą regulację ma charakter obligatoryjny, to określenie jego wysokości ustawodawca pozostawił uznaniu administracyjnemu, wyznaczając przedział wysokości tego świadczenia poprzez wskazanie jednomiesięcznego uposażenia na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem jako minimum i sześciomiesięcznego takiego uposażenia jako maksimum. Nie ma innych ustawowych przesłanek warunkujących ustalenie wysokości omawianego świadczenia pieniężnego. Rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 42 ust. 5 u.P. ma charakter uznania administracyjnego. Tego rodzaju akt pozostaje wprawdzie pod kontrolą sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony do badania jego zgodności z prawem. Sądowa kontrola decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów, organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a więc czy jego decyzja nie nosi cech dowolności. Organ jest bowiem zobligowany uwzględniać reguły procedury administracyjnej, które statuują jego obowiązki w toku prowadzonego postępowania. Do obowiązków tych należy: zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, dokonanie wyboru określonego rozstrzygnięcia po wszechstronnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych oraz dostateczne uzasadnienie zajętego stanowiska w oparciu o zindywidualizowane przesłanki. Brak normatywnych wytycznych, którymi powinien kierować się właściwy organ Policji przy ustalaniu wysokości świadczenia pieniężnego przewidzianego w art. 42 ust. 5 u.P., nie oznacza zatem zupełnej swobody. Przepis art. 7 k.p.a. nakazuje organowi administracji publicznej uwzględnienie słusznego interesu strony oraz równoważenie go interesem społecznym. Rozstrzygnięcie w zakresie wysokości przedmiotowego świadczenia powinno stanowić rekompensatę dla funkcjonariusza przywróconego do służby, ale jednocześnie zapewnić proporcjonalną ochronę interesu społecznego, rozumianego w niniejszej sprawie jako interes fiskalny państwa. W tego rodzaju sprawach należy uwzględniać okoliczności towarzyszące zwolnieniu ze służby, a w szczególności to, jakie świadczenia w związku ze zwolnieniem funkcjonariusz otrzymał i jakie przysługiwały mu w okresie od odejścia ze służby do dnia przywrócenia (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 803/13 – orzeczenia sądów administracyjnych są publikowane w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Świadczenie pieniężne przyznawane na podstawie art. 42 ust. 5 u.P. powinno czynić zadość konsekwencjom pozostawania poza służbą, przede wszystkim w sferze ekonomicznej, w związku z czym, uwzględniając sytuację finansową funkcjonariusza po zwolnieniu ze służby, należy określić wymiar świadczenia w taki sposób, aby był on proporcjonalny do wysokości świadczeń otrzymywanych w związku ze zwolnieniem, a także pobieranych po zwolnieniu, np. świadczeń emerytalnych (vide wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z 5 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2225/19; z 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 396/10; z 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 392/11). Kryterium decydującym są okoliczności związane z sytuacją finansową policjanta zwolnionego ze służby w okresie od dnia zwolnienia do dnia przywrócenia do służby, nie zaś długość pozostawania poza służbą. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd uznał, że zaskarżony rozkaz personalny został wydany w ramach uznania administracyjnego i nie nosi cech dowolności. Organy Policji obu instancji prawidłowo ustaliły, jakie skutki w sferze finansowej wywołało zwolnienie funkcjonariusza ze służby oraz wydały rozstrzygnięcia, uwzględniając rekompensacyjny charakter świadczenia. Nietrafny jest zatem zarzut naruszenia art. 42 ust. 5 u.P. Za bezsporny należy uznać fakt, iż skarżącemu po zwolnieniu ze służby wypłacono odprawę oraz ekwiwalenty za godziny nadliczbowe i niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Okoliczności te uzasadniają stanowisko, że skarżący po zwolnieniu ze służby nie był pozbawiony środków finansowych i skorzystał z uprawnień przysługujących mu w związku ze zwolnieniem. Wyliczenia te, szczegółowo przedstawione przez KPP i zaaprobowane przez organ odwoławczy, nie budzą wątpliwości. Z kolei załączone do odwołania dokumenty bynajmniej nie świadczą o konieczności natychmiastowej spłaty pożyczki w Millenium Banku oraz kredytu w PKO Banku Polskim SA w W., a wręcz przeciwnie – o dobrowolnej ich spłacie przez funkcjonariusza. Nadto spłaty tych zobowiązań skarżący dokonał nie "natychmiastowo", ale dopiero po ponad 5 miesiącach od jego zwolnienia ze służby. Natomiast oświadczenie ojca funkcjonariusza wskazuje na znaczne wsparcie finansowe ze strony jego najbliższej rodziny. Skarżący wydaje się też prezentować błędny pogląd, iż przedmiotowe świadczenie powinno pokrywać (w całości lub w jak największej części) kwotę wszystkich zobowiązań finansowych zwolnionego, a następnie przywróconego do służby, policjanta. Tymczasem określony w art. 42 ust. 5 u.P. przedział wysokości świadczenia nakazuje organowi Policji zachowanie proporcji do wysokości świadczeń otrzymywanych w związku ze zwolnieniem, a także pobieranych po zwolnieniu, zaś takie właśnie zostały wypłacone skarżącemu (vide ww. ekwiwalenty, odprawa i uposażenie za grudzień 2019 r. w pomniejszonej o połowę wysokości). Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Przyjęte przez organy rozstrzygnięcia znajdują uzasadnienie w wyczerpująco zebranym materiale dowodowym, a istotne dla sprawy okoliczności faktyczne nie budzą wątpliwości. Organy obu instancji wszechstronnie wyjaśniły zajęte w rozkazach personalnych stanowiska, uwzględniające zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Reasumując, w sprawie nie naruszono przepisu prawa materialnego, zakreślającego obowiązek przyznania świadczenia pieniężnego funkcjonariuszowi przywróconemu do służby, ani przepisów postępowania, co do obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w zakresie w jakim mogłoby mieć to istotny wpływ na jej wynik. Sąd nie dostrzegł z urzędu lub wobec argumentacji skargi wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Z powyższych względów, uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.