II SA/Wa 373/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi W. P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania – oddala skargę – Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] znak [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] grudnia.2016 r. znak [...], orzekającą o odmowie wznowienia postępowania w sprawie uznania Pana W. P. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku, zakończonej decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004 r. znak [...] nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano na następujący stan faktyczny i prawny: W dniu 3 listopada 2016 r. Pan W. P. złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004 r. znak [...] nr [...] o uznaniu za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku. Jako podstawę prawną wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Do wniosku dołączył m.in. kserokopię świadectwa pracy z dnia 19 października 2006 r. oraz kserokopię pism Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. i z dnia [...] stycznia 2007 r., informujące go o wysokości zasiłku dla bezrobotnych, który otrzymałby gdyby przedłożył świadectwo w dniu rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej w dniu [...] lipca 2004 r. Zgodnie z art. 148 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie 1 miesiąca od dnia dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Okolicznością mogącą stanowić podstawę wznowienia w niniejszej sprawie jest fakt otrzymania świadectwa pracy z dnia [...] października 2006 r. W związku z powyższym Pan P. miał uprawnienie do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w ciągu 1 miesiąca od dnia doręczenia mu przez pracodawcę świadectwa pracy z dnia [...] października 2006 r. Tym samym wniosek o wznowienie postępowania złożony w dniu 10 listopada 2016 r. należy uznać za złożony po upływie dopuszczalnego, ustawowego terminu, o którym mowa w art. 148 K.p.a. Niezależnie od powyższego organ podniósł, iż nieuprawnione jest stanowisko wnioskodawcy, jakoby jego pismo z dnia z dnia 18 grudnia 2006 r., do którego dołączył świadectwo pracy z dnia [...] października 2006 r., organ I instancji powinien był uznać jako podstawę do wznowienia postępowania z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W piśmie tym wnioskodawca zwrócił się wyłącznie z prośbą o udzielenie informacji o wysokości zasiłku dla bezrobotnych w lipcu 2004 r., warunków do uzyskania tego prawa oraz okresu pobierania zasiłku. Nadmienił, że powyższe informacje są mu niezbędne do sprawy sądowej przeciwko byłemu pracodawcy o odszkodowanie z racji wydania niewłaściwego świadectwa pracy. W ocenie organu, z treści pisma w żaden sposób nie wynika wniosek o wznowienie postępowania w stosunku do decyzji z dnia [...] lipca 2004 r., przyznającej stronie status osoby bezrobotnej i odmawiającej jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. A zatem podnoszony w zażaleniu z dnia 7 grudnia.2016 r. zarzut, jakoby organ I instancji miał obowiązek wznowić postępowanie z urzędu, jest pozbawiony uzasadnionych podstaw. Organ wskazał, że przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. stanowi, iż postępowanie wznawia się, gdy wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Świadectwo pracy, w oparciu o które wnioskodawca zamierzał wznowić postępowanie, nie istniało w dacie wydania decyzji z dnia [...] lipca 2004 r., a zatem okoliczność wydania go przez pracodawcę w dniu [...] października 2006 r. nie mogła stanowić dowodu mogącego być uznanym za podstawę wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W tej sytuacji brak jest podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonego postanowienia z obowiązującym prawem. Wojewoda [...] podniósł również, że organ I instancji przyjął nieodpowiednią formę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 149 § 3 K.p.a., odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Przepis powyższy został prawidłowo zastosowany w sentencji zaskarżonej decyzji. Z tego też względu organ II instancji uznał, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest postanowieniem w rozumieniu przepisu art. 149 § 3 K.p.a. Uznał też, że zażalenie na powyższe postanowienie, mylnie oznaczone przez skarżącego "odwołaniem", zostało wniesione w ustawowym terminie 7 dni. Organ dodał, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ I instancji odniósł się do braku podstaw uchylenia decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004 r. znak [...] nr [...] z uwagi na upływ 5-letniego terminu przedawnienia, nie zaś do kwestii przekroczenia ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Mając powyższe na względzie, organ II instancji utrzymał zaskarżone postanowienie organu I instancji, jednakże z innych powodów niż wskazane w postanowieniu Starosty [...] i w zażaleniu na to postanowienie. W dniu 13 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k.14 akt) skargę na powyższą decyzję złożył W.P.. Zarzucił on Wojewodzie [...]: 1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, 2. naruszenie art. 149 § 3 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji o odmowie wznowienia postępowania przy jednoczesnym uznaniu, iż organ I instancji właściwie zastosował art. 149 § 3 K.p.a., zaś przyjął nieodpowiednią formę rozstrzygnięcia, podczas gdy właściwe zastosowanie tego przepisu powinno skutkować uznaniem, że zaskarżona decyzja organu I instancji jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., 3. naruszenie art. 146 § 1 K.p.a., poprzez jego niezasadne zastosowanie i uznanie, iż niemożliwe jest wznowienie postępowania z uwagi na upływ okresu przedawnienia, w sytuacji kiedy we wniosku z dnia 3 listopada 2016 r. zostało wykazane, iż art. 146 § 1 K.p.a. nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż podanie, które organ powinien potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania wraz ze sprostowanym świadectwem pracy, zostało złożone w dniu 18 grudnia 2006 r., natomiast do dnia dzisiejszego organ nie wydał postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania, 4. naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, kiedy zostało wykazane, iż zachodzą podstawy do wznowienia postępowania, gdyż podanie, które organ powinien potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania wraz z sprostowanym świadectwem pracy, zostało złożone 18 grudnia 2006 r., 5. naruszenie art. 7, art. 77 oraz art. 107 K.p.a., poprzez pominięcie okoliczności, iż podanie z dnia 18 grudnia 2006 r., wraz z którym zostało złożone świadectwo pracy, powinno zostać potraktowane jako wniosek o wznowienie postępowania, zaś postanowienie o wznowieniu postępowania nie zostało wydane przez organ do dnia dzisiejszego, 6. naruszenie art. 7, art. 77 oraz art. 107 K.p.a., poprzez niezasadne przyjęcie, że data wydania świadectwa pracy (tj. 19 października 2006 r.) jest jednoznaczna z datą jej doręczenia Skarżącemu, co doprowadziło do błędnego uznania, iż pismo z dnia 18 grudnia 2006 r. zostało złożone po upływie miesięcznego terminu wskazanego w art. 148 K.p.a., 7. naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż świadectwo pracy z dnia [...] października 2006 r., nie istniało w dacie wydania decyzji z dnia [...] lipca 2004 r. i nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania, podczas gdy właściwa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do uznania, iż sprostowane świadectwo pracy może stanowić postawę do wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane zostało postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] znak [...], utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. znak [...] orzekające o odmowie wznowienia postępowania w sprawie uznania Pana W. P. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku, zakończonej decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004 r. znak [...] nr [...]. Postanowienia te wydane zostały na skutek złożonego przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Kontrolowane postanowienie zostało wydane na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., zgodnie z którym odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Przy czym, w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym ustalono, że wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 K.p.a. lub art. 145a § 2a w zakresie żądania wznowienia postępowania opartego na przesłance naruszenia równego traktowania w terminie określonym w art. 145b § 2a (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2011 r., str. 575). Odmowa wznowienia może nastąpić zatem z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1008/13, LEX nr 1468414). Zdaniem Sądu, prawidłowo Wojewoda [...] uznał, że wniosek W. P. o wznowienie postępowania, zakończonego ww. decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004 r., został złożony po upływie ustawowego terminu. Art. 148 K.p.a. stanowi bowiem, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ustalono, że za "dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji" uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi - jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji, w tym jej daty, czy numeru. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Dowiedzenie się o rozstrzygnięciu oznacza pozyskanie wiadomości o tym, jakiej sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 768/12, LEX nr 1235546). Z kolei, bez znaczenia, z punktu widzenia zachowania terminu, jest okoliczność, że strona nie dołożyła należytej staranności w celu zdobycia tej wiadomości (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II OSK 674/13, LEX nr 1664450; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 714/08, LEX nr 574438). W sprawie nie budzi wątpliwości, że świadectwo pracy z dnia [...] października 2006 r., które skarżący przedstawił jako nowy dowód pozwalający na wznowienie postępowania było skarżącemu znane co najmniej już w listopadzie 2006 r., ponieważ jak wynika z akt sprawy, zostało ono dołączone do pism skarżącego kierowanych do Starosty [...] w tym czasie (k-13 akt administracyjnych sprawy). Tak więc złożenie wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] listopada 2016 r. o 10 lat przekracza termin złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Za całkowicie bezpodstawne należy uznać zarzut strony, że jego wniosek został złożony w dniu 18 grudnia 2006 r. Pismo skarżącego, skierowane do organu (k-16 akt administracyjnych sprawy), zawiera wniosek o udostępnienie informacji dotyczących wysokości zasiłku dla bezrobotnych, który by otrzymał, gdyby wystawiono mu właściwe świadectwo pracy. Nadto skarżący zaznaczył, że dane te są mu potrzebne w związku z postępowaniem toczącym się przed sądem powszechnym. Nie ma w tym piśmie żadnej wzmianki o tym, że wnosi on o wszczęcie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.