II SA/Wa 4170/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Waldemar Śledzik, , Protokolant starszy referent Agnieszka Fidor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2022 r. sprawy ze skargi K. P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Zarząd Dzielnicy [...] (zwany dalej: "Zarządem Dzielnicy") uchwałą z [...] października 2021r. nr [...] (zwana dalej "zaskarżoną uchwałą") odmówił zakwalifikowania K. P. (zwanej dalej "Skarżącą") do udzielenia pomocy mieszkaniowej, z uwagi na przekroczenie tzw. kryterium maksymalnej powierzchni mieszkalnej lokalu – tj. warunków zamieszkiwania określonych w § 7 ust. 1 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 5 grudnia 2019r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy nr XXIII/669/2019 (Dz.Urz. Woj. Maz. z 2019r. poz. 14836, ze zm., zwana dalej "Uchwałą z 2019r."), kwalifikujących wnioskodawcę do ich poprawy. W podstawie prawnej powołano: - § 6 ust. 1 pkt 2, § 8, § 45 pkt 5 i § 50 ust. 1 Statutu Dzielnicy [...] Miasta [...], stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały nr LXX/2l82/2010 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 14 stycznia 2010r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (Dz.Urz. Woj. Maz. z 2018r., poz. 8814 i z 2019r. poz. 13139); - § 6 pkt 8 uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 18 grudnia 2008r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz.Urz. Woj. Maz. Z 2016r. poz. 6725); - § 4, § 7 ust. 1, § 35 ust. 1 Uchwały z 2019r. Zarząd Dzielnicy powierzył wykonanie zaskarżonej uchwały członkowi zarządu Dzielnicy [...], nadzorującemu pracę Wydziału [...], a w jej uzasadnieniu wskazał, że Skarżąca jest rozwódką, otrzymuje dochód z umowy o pracę oraz alimentów na 13-letnią córkę. Skarżąca z córką zamieszkuje w użyczonym lokalu nr [...], w budynku nr [...] położonym przy ulicy [...] w [...], o powierzchni mieszkalnej 29,5 m2. Tym samym powierzchnia mieszkalna przekracza kryterium powierzchni – 14 m2 - warunkujące udzielenie pomocy mieszkaniowej w przypadku zamieszkiwania w lokalu 2 osób, które określono w § 7 ust. 1 Uchwały z 2019r. Średnie miesięczne dochody gospodarstwa domowego wyniosły 3.045,33 zł, a Skarżąca nie posiada (oprócz samochodu o wartości 1 tys. zł) żądnego majątku. Komisja Mieszkaniowa na posiedzeniu [...] października 2021r. negatywnie zaopiniowała zakwalifikowanie Skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej. 2. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o zmianę ww., zaskarżonej uchwały Zarządu Dzielnicy z [...] października 2021r. - przez zakwalifikowanie do udzielenia pomocy mieszkaniowej, zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu oraz zwrot kosztów postępowania. Zdaniem Skarżącej organ naruszył: a) § 4, § 7 ust. 1, § 35 ust. 1 Uchwały z 2019r. - przez niewłaściwe ich zastosowanie; b) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - przez: - brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie ustalenia, że małoletnia córka Skarżącej, która znajduje się pod jej opieką ma orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu lekkim, co skutkowało odmową zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej ze względu na przekroczenie powierzchni mieszkalnej (14m2) w przypadku zamieszkiwania w lokalu 2 osób, - brak rzetelnego przeliczenia zajmowanej powierzchni mieszkania w przypadku, gdy wnioskodawcą jest osoba samotnie wychowująca dziecko z orzeczeniem o niepełnosprawności, - brak zebrania wystarczającego materiału dowodowego w postaci orzeczenia o niepełnosprawności małoletniej córki Skarżącej; c) art. 8 i art. 11 k.p.a. - przez brak wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. Skarżąca w uzasadnieniu dodała m.in., że Jej córka ze względu na swoją niepełnosprawność i ograniczenia z tym związane potrzebuje mieszkania o większym metrażu wraz z zapewnieniem warunków właściwych dla jej stanu zdrowia. Skarżąca już na etapie składania wniosku zgłaszała istnienie szczególnych potrzeb córki i wyjaśniła, że lokal mieszkalny zajmuje na podstawie umowy użyczenia do [...] grudnia 2023r. 3. Zarząd Dzielnicy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podkreślając w uzasadnieniu, że z analizy sprawy nie wynika, aby niepełnosprawność i stan zdrowia córki Skarżącej pozostawał w związku z warunkami mieszkaniowymi. Wyjaśnił, że udzielenie pomocy mieszkaniowej na podstawie § 7 ust. 4 Uchwały z 2019r. musi być zgodne z zasadami współżycia społecznego. Pomoc przyznana na tej podstawie realizowana jest w drodze wyjątku. Do okoliczności uzasadniających zwolnienie z warunków określonych w § 7 ust. 1 ww. uchwały, przy rozważeniu całokształtu sprawy można by zaliczyć podeszły wiek osoby, której żądanie dotyczy, utratę prawa najmu do lokalu na skutek szczególnych okoliczności życiowych (poważna choroba uniemożliwiająca regularne uiszczanie opłat czynszowych a w następstwie wypowiedzenie umowy najmu), ubóstwo. Za trudne warunki mieszkaniowe należy uznać sytuację, gdzie np. lokal nie nadaje się do zamieszkania, z uwagi na zły stan techniczny, niedostosowanie do potrzeb niepełnosprawności, czy wieku albo gdy zamieszkiwanie w lokalu nie jest możliwe z uwagi na inne osoby zamieszkujące w lokalu. Zarząd Dzielnicy, powołując się na wyrok NSA z 24 stycznia 2019r., sygn. akt I GSK 2586/18, wyjaśnił ponadto, że jeżeli w określonej sprawie nie istnieją obiektywne okoliczności, tylko subiektywne, określające sytuację faktyczną konkretnego wnioskodawcy, jego ważny interes, to ciężar dowodzenia przesuwa się na zobowiązanego. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie argumenty w niej podniesione mogły być uznane za zasadne. 2. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r. poz. 329, zwana dalej "P.p.s.a.") Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. uchwałę) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). Innymi słowy, Sąd dokonuje kontroli aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Sąd rozstrzyga ponadto w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Kontrola sądowoadministracyjna uchwał indywidualnych dokonywana jest ponadto przez Sąd administracyjny na mocy art. 147 § 1 i 2 P.p.s.a. Zgodnie z art. 147 § 1 P.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Stosownie do art. 147 § 2 P.p.s.a., rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu, o których mowa w § 1, podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym. Sad podkreśla także, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 21 lipca 2008r. sygn. akt I OPS 4/08 (dostępna na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), wskazał, że uchwała Zarządu Dzielnicy odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego zasobu gminy, jest innym niż prawo miejscowe aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). NSA w ww. uchwale stwierdził ponadto, że jest to rozstrzygnięcie indywidualne, gdyż rozstrzyga, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2021r. poz. 1372 ze zm.; zwana dalej "u.s.g."), każdy czyjego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Ustawodawca w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2018r., poz. 1496 ze zm.) określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej. 3. Sąd, biorąc powyższe pod uwagę, stwierdza, że podstawę prawną zaskarżonej uchwały indywidualnej stanowi Uchwała z 2019r., która zawiera zarówno przepisy materialne, jak i procesowe, które pozwalały na podjęcie zaskarżonej uchwały. Sąd wskazuje ponadto, że w stosunku do uchwał indywidualnych nie mają zastosowania przepisy k.p.a., co powoduje, że zaskarżona uchwała nie podlega kontroli sądu administracyjnego pod względem zgodności z przepisami k.p.a., które powołała Skarżąca w skardze. W tym kontekście żaden z zarzutów skargi, który odnosił się do naruszenia przez Zarząd Dzielnicy przepisów k.p.a. nie mógł być uznany przez Sąd za zasadny. Sąd administracyjny bada jednak czy ww. uchwała została wydana zgodnie z przepisami prawa, które stanowiły podstawę do jej wydania, co wynika z art. 1 § 2 P.u.s.a., mając przy tym na względzie art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd wskazuje, że Zarząd Dzielnicy, wydając w rozpoznawanej sprawie zaskarżoną uchwałę, powołał się m.in. na § 4, § 7 ust. 1, § 35 ust. 1 ww. Uchwały z 2019r. nr [...]. Z § 4 ww. Uchwały z 2019r. wynika, że pomoc mieszkaniowa może być udzielana osobom, które spełniają kryteria określone w § 5 oraz warunki określone w § 7, z zastrzeżeniem § 8 i 9. Z § 5 ust. 1 ww. Uchwały z 2019r. wynika, że łączny dochód uprawniający do uzyskania pomocy mieszkaniowej nie może przekraczać iloczynu wartości, o której mowa w art. 7a ust. 1 pkt 2 ustawy o finansowym wsparciu oraz odpowiedniej wartości procentowej, o której mowa w ust. 2. Z § 7 ust. 1 Uchwały z 2019r. wynika, że przez warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy, z zastrzeżeniem ust. 2-4, uznaje się sytuację, w której gospodarstwo domowe zamieszkuje w lokalu, którego łączna powierzchnia mieszkalna na osobę zamieszkującą w lokalu wynosi nie więcej niż 10 m2 w przypadku zamieszkiwania 1 osoby w lokalu, a w przypadku zamieszkiwania 2 osób w lokalu nie więcej niż 14 m2, powiększone o dodatkowe 6 m2 na każdą kolejną osobę zamieszkującą w lokalu. Z § 7 ust. 2 Uchwały z 2019r. wynika, że warunek określony w ust. 1 nie dotyczy osób: 1) zamieszkujących w lokalach lub pomieszczeniach: a) nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego lub, b) wymagających opróżnienia w związku z remontem budynku lub lokalu Miasta albo koniecznością rozbiórki lub, c) niedostosowanych do rzeczywistych, udokumentowanych potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności lub udokumentowanego stanu zdrowia, jeżeli dostosowanie nie jest możliwe. Sąd, mając na względzie stanowiące podstawę prawną zaskarżonej uchwały przepisy, wskazuje, że jakkolwiek Zarząd Dzielnicy prawidłowo nie kwestionował, że Skarżąca wypełniła przesłankę z § 5 ust. 1 ww. Uchwały z 2019r., czyli, że łączny dochód Skarżącej (3.045,33 zł) - uprawniający do uzyskania pomocy mieszkaniowej - nie przekracza iloczynu wartości, o której mowa w art. 7a ust. 1 pkt 2 ustawy o finansowym wsparciu oraz odpowiedniej wartości procentowej, o której mowa w § 5 ust. 2 Uchwały z 2019r., tym niemniej nie rozważył w sposób należyty wystąpienia w rozpoznawanej sprawie przesłanki wynikającej z § 7 ust. 2 pkt 1 lit. c) Uchwały z 2019r. – niedostosowania lokalu, w którym zamieszkuje Skarżąca do rzeczywistych, udokumentowanych potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności lub udokumentowanego stanu zdrowia, bądź też możliwości dostosowania tego lokalu do rzeczywistych, udokumentowanych potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności lub udokumentowanego stanu zdrowia. Sąd wskazuje, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że Skarżąca załączyła do wniosku zaświadczenie o niepełnosprawności córki. Tym samym organ powinien poczynić ustalenia oraz ocenić czy lokal, w którym zamieszkuje Skarżąca wraz z córką jest przystosowany do potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności lub udokumentowanego stanu zdrowia córki Skarżącej, a jeśli nie czy możliwe jest jego dostosowanie do ww. potrzeb wynikających z niepełnosprawności. Wymóg ten wynika wprost z § 7 ust. 2 pkt 1 lit. c) Uchwały z 2019r. i organ powinien przesłankę tę rozważyć, skoro dysonował załączonym przez Skarżącą zaświadczeniem o niepełnosprawności. W przepisie tym mowa, że warunek określony w § 7 ust. 1 Uchwały z 2019r. nie dotyczy osób zamieszkujących w lokalach lub pomieszczeniach niedostosowanych do rzeczywistych, udokumentowanych potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności lub udokumentowanego stanu zdrowia, jeżeli dostosowanie nie jest możliwe. Sąd w tym zakresie nie może dokonać ocen za Zarząd Dzielnicy, gdyż wkraczałby w kompetencje należące do organu, do czego nie uprawniają obowiązujące przepisy prawa. Sąd wskazuje ponadto, że wprawdzie Zarząd Dzielnicy nie ma obowiązku stosowania wprost przepisów k.p.a. w zakresie postępowania dowodowego i gwarancji procesowych strony, tym niemniej powinien stosować podstawowe standardy dobrej administracji, które wynikają z zasad ogólnych k.p.a., w tym zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady informowania (art. 9 k.p.a.) oraz przekonywania (art. 11 k.p.a.). Zarząd Dzielnicy, podejmując zaskarżoną uchwałę, nie był więc zwolniony od rzetelnego przeprowadzenia postępowania w sprawie, mając na względzie dowód załączonych przez Skarżącą, który wskazywał na niepełnosprawność małoletniej córki Skarżącej, ani nie był zwolniony od udokumentowania okoliczności związanych z tym dowodem z uwagi na § 7 ust. 2 pkt 1 lit. c) Uchwały z 2019r., ani nie był zwolniony od sporządzenia uzasadnienia swoich ocen z tego zakresu. Wprawdzie do postępowań zwieńczonych taką uchwałą nie mają zastosowania przepisy k.p.a. Obowiązek taki wynika przede wszystkim z § 32 ww. Uchwały z 2019r. oraz z aksjologii systemu prawa administracyjnego. Przepis § 32 ust. 1 pkt 1 ww. Uchwały z 2019r. stanowi bowiem, że wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej ocenę faktycznych warunków mieszkaniowych przeprowadzoną bezpośrednio w miejscu zamieszkiwania wnioskodawcy z zastrzeżeniem ust. 9, 10 i 11. Z § 32 ust. 9 Uchwały z 2019r. wynika, że od obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 można odstąpić, jeżeli wstępna analiza wniosku wykazuje, że kryteria, o których mowa w § 4, nie są spełnione. Z § 32 ust. 10 Uchwały z 2019r., wynika, że obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 nie dotyczy sytuacji, w których wniosek został złożony przez osobę, o której mowa w § 7 ust. 2 pkt 2. Z § 32 ust. 11 Uchwały z 2019r. wynika, że w sytuacjach szczególnych, takich jak ogłoszenie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii dopuszcza się możliwość odstąpienia od obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Zarząd Dzielnicy nie powołał się na żaden z wyjątków wynikających z § 32 ust. 9, 10, 11 Uchwały z 2019r. Warto natomiast wskazać, że w orzecznictwie Sądów administracyjnych, na gruncie poprzednio obowiązującej uchwały Rady m.st. Warszawy z 9 lipca 2009r. nr LVIII/1751/2009 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Stołecznego Warszawy (Dz.Urz. Woj.Maz. Nr 132, poz. 3937, ze zm., zwana dalej "Uchwałą z 2009r.) - przewidującej analogiczne rozwiązania prawne do ww. Uchwały z 2019r. - wskazywano, że zgodnie z zasadą praworządności organy władzy publicznej są zobowiązane do przedstawienia uzasadnienia swojego aktu działania, który dotyczy uprawnienia lub obowiązku jednostki. Strona, otrzymując uzasadnienie uchwały indywidualnej, powinna mieć możliwość poznania przesłanek dokonanej przez Zarząd Dzielnicy wnikliwej analizy, o której mowa w § 22 ust. 2 Uchwały z 2009r. (por. wyrok WSA w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 2352/18 oraz wyroki NSA z: 19 stycznia 2010r., sygn. akt I OSK 997/09, 15 grudnia 2017r. sygn. akt I OSK 1428/17 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w związku z tym stwierdza, że sprawy, w których przedmiotem jest wniosek o udzielenie pomocy mieszkaniowej w rozumieniu ww. Uchwały z 2019r. nie mogą być załatwiane pobieżnie. Zarząd Dzielnicy powinien podejmować działania w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym przede wszystkim z przepisami Uchwały z 2019r., które powołano w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały. Obywatel ma bowiem prawo oczekiwać od organu dokładnego i rzetelnego zbadania jego sprawy i dokonania przez organ zgromadzenia materiału potrzebnego do dokonania ustaleń, niezbędnych do wyjaśnienia sprawy. Ustalenia te z kolei powinny znaleźć się w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia – uchwały indywidualnej. Odmowa zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej, z powodu przekroczenia tzw. kryterium maksymalnej powierzchni mieszkalnej lokalu, o której mowa w § 7 ust. 1 Uchwały z 2019r., wymaga - stosownie do § 32 ust. 1 pkt 1 i § 7 ust. 2 pkt 1 lit. c) Uchwały z 2019r. - szczegółowej analizy, uwzględniającej ocenę faktycznych warunków mieszkaniowych osoby legitymującej się orzeczeniem niepełnosprawności, przeprowadzonej bezpośrednio w miejscu jej zamieszkiwania. W sprawie rozpoznawanej Zarząd Dzielnicy naruszył obowiązek dokładnego i rzetelnego rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy, z punktu widzenia § 7 ust. 2 pkt 1 lit. c) i § 7 ust. 1 Uchwały z 2019r. w związku z § 32 ust. 1 pkt 1 Uchwały z 2019r. Wadliwość ta mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały w ogóle nie odwołano się bowiem do znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy orzeczenia o niepełnosprawności córki Skarżącej. Organ powołał się jedynie na wiek dziecka. Tym samym należało uznać, że Zarząd Dzielnicy nie poddał szczegółowej analizie, o której mowa w § 32 ust. 1 pkt 1 Uchwały z 2019r., bezpośrednio w miejscu zamieszkiwania wnioskodawcy, faktycznych warunków mieszkaniowych Skarżącej i jej dziecka i nie ocenił następnie czy możliwe było odstąpienie od kryterium maksymalnej powierzchni mieszkalnej lokalu, wynikającej z § 7 ust. 1 Uchwały z 2019r., z uwagi na okoliczności wskazane w § 7 ust. 2 pkt 1 lit. c) Uchwały z 2019r. Przedwczesne było więc stanowisko Zarządu Dzielnicy, że Skarżąca nie spełnienia kryterium maksymalnej powierzchni mieszkalnej lokalu, przewidzianej w § 7 ust. 1 Uchwały z 2019r., a opisane wyżej uchybienia były na tyle istotne, że zaskarżoną uchwałę należało wyeliminować z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu w świetle akt administracyjnych sprawy za zasadny nie mógł być uznany zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 Uchwały z 2019r. Uchwałę podjął właściwy organ, którego członkowie złożyli oświadczenia w trybie § 35 ust. 2 ww. Uchwały z 2019r., że nie składali wniosku ani nie złożyła go osoba im bliska lub osoba, z którą pozostają w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić uzasadnione wątpliwości co do bezstronności członka Zarządu Dzielnicy. 4. Zarząd Dzielnicy ponownie rozpatrując sprawę, podda wnikliwej analizie okoliczności i dowodowy złożone przez Skarżącą w kontekście wypełnienia, bądź nie, przesłanek z § 7 ust. 2 pkt 1 lit. c) i § 7 ust. 1 Uchwały z 2019r. w związku z § 32 ust. 1 pkt 1 Uchwały z 2019r. i w zależności od wyniku analizy ww. ustaleń, ponownie rozważy sprawę zainicjowaną wnioskiem Skarżącej. Organ powinien też dać wyraz swojemu stanowisku w treści nowej uchwały, ustosunkowując się do poszczególnych argumentów Skarżącej. Zarząd Dzielnicy ma bowiem, stosownie do § 32 ust. 1 Uchwały z 2019r., poddać szczegółowej analizie wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową, jak również ocenić faktyczne warunki mieszkaniowe bezpośrednio w miejscu zamieszkiwania wnioskodawcy, którego zstępna legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności. 5. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.