II SA/Wa 425/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie WSA Jacek Fronczyk (spr.) Andrzej Góraj Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w N. na uchwałę Rady Miejskiej w N. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na dokonanie wypowiedzenia zmieniającego umowę o pracę zawartą z radną oddala skargę. W dniu [...] października 2012 r. S."[...] " w [...] zwróciła się do Rady Miejskiej w [...] z wnioskiem o wyrażenie – w trybie art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) – zgody na dokonanie radnej M. Z. wypowiedzenia umowy o pracę w części dotyczącej jej wynagrodzenia za pracę. Spółdzielnia wskazała, że radna ma obecnie wynagrodzenie miesięczne w wysokości 3.200 zł, dodatek funkcyjny w wysokości 333 zł oraz premię w wysokości 320 zł. Po okresie zaś wypowiedzenia, który wynosi trzy miesiące, miesięczne wynagrodzenie M. Z. wynosiłoby 2.750 zł, powiększone o premię w wysokości 275 zł. W uzasadnieniu wniosku Spółdzielnia wyjaśniła, że radna M. Z. od dnia [...] maja 2011 r. zatrudniona jest na stanowisku [...] ds. [...] w Dziale [...] . Rada Miejska w [...] uchwałą z dnia [...] września 2012 r. nr [...] nie wyraziła zgody na wypowiedzenie radnej M. Z. umowy o pracę. Stosownie zaś do załącznika nr [...] do Regulaminu Wynagradzania Pracowników S. "[...] " w [...] , dla [...] przewidziane jest wynagrodzenie zasadnicze według kategorii I, bez dodatku funkcyjnego, a zatem – w myśl załącznika nr [...] do ww. Regulaminu – w wysokości od 1.200 do 4.500 zł. W ocenie Spółdzielni, skoro Rada Miejska w [...] nie wyraziła zgody na dokonanie radnej M. Z. wypowiedzenia umowy o pracę, to tym samym zachodzi konieczność dostosowania wynagrodzenia wskazanej radnej do wynagrodzenia pracownicy zatrudnionej w tym samym Dziale z podobnym zakresem obowiązków, na co konieczna jest zgoda Rady. W odpowiedzi na powyższy wniosek Rada Miejska w [...] podjęła w dniu [...] października 2012 r. uchwałę nr [...] , mocą której nie wyraziła zgody na wypowiedzenie radnej M. Z. umowy o pracę w części dotyczącej wynagrodzenia za pracę. W uzasadnieniu uchwały Rada podała dwojakie powody podjętego rozstrzygnięcia. Po pierwsze, za niezrozumiałą uznała przyczynę leżącą u podstaw wniosku. Stosownie bowiem do zawartego w dniu [...] maja 2011 r. nr [...] porozumienia stron w sprawie zmiany warunków umowy o pracę z M. Z., Spółdzielnia w nim oświadczyła, że radna obejmuje stanowisko ds. [...] z – co zostało podkreślone – zachowaniem dotychczasowego wynagrodzenia. Tym samym, w ocenie Rady, ewentualna zgoda byłaby nie do pogodzenia z zasadami współżycia społecznego. Po drugie, odmówiono trafności argumentacji Spółdzielni, że dostosowanie wynagrodzenia radnej jest konieczne z uwagi na niewyrażenie zgody przez Radę na rozwiązanie umowy o pracę z M. Z.. Rada odwołała się do zapadłych w sporach między radną a Spółdzielnią wyroków sądów pracy, wskazując, że to one są podstawą aktualnego ukształtowania statusu pracowniczego radnej. Wyrokiem z dnia [...] lutego 2010 r. o sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych orzekł bowiem o przywróceniu M. Z. do pracy w Spółdzielni na poprzednich warunkach pracy i płacy, zasądzając M. Z. wynagrodzenie za cały czas pozostawania bez pracy, przyjmując za podstawę tego wynagrodzenia kwotę 3.853 zł, a także koszty zastępstwa procesowego w wysokości 120 zł oraz opłatę od pozwu w wysokości 2.311,80 zł, od której M. Z. była zwolniona. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego [...] [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2010 r. o sygn. [...] . W ocenie Rady, argumenty Spółdzielni o konieczności poczynienia oszczędności nie są w tym świetle przekonujące wobec decydowania się przez nią na ryzyko ponoszenia kosztów sądowych. W dniu [...] grudnia 2012 r. Spółdzielnia sformułowała do Rady Miejskiej w [...] wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zarzucając Radzie naruszenie art. 25 ust. 2 ww. ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez nieustalenie przez Radę obiektywnego, rzetelnego i merytorycznego stanu faktycznego w związku z zarzutami podniesionymi przez pracodawcę, jak też naruszenie zasad porządku prawnego. Zdaniem Spółdzielni, stanowisko Rady Miejskiej w [...] , że wyrażenie zgody na dokonanie wypowiedzenia zmieniającego byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego – jest niezrozumiałe. Od podpisania bowiem porozumienia, podyktowanego koniecznością przeciwdziałania mobbingowi, zawartego pomiędzy Spółdzielnią a radną M. Z., minęło półtora roku, co uzasadnia wniosek pracodawcy o wyrażenie zgody na dokonanie wypowiedzenia zmieniającego. Odnosząc się zaś do kosztów procesowych, Spółdzielnia wyjaśniła, że poniosłaby analogiczne na wynagrodzenie dla radnej. Podniosła także, że zmiana struktury organizacyjnej w pozostałym zakresie przyniosła wymierne korzyści finansowe i osiągnięto lepszą organizację pracy. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Rada Miejska w [...] podjęła w dniu [...] grudnia 2012 r. uchwałę [...] , w której nie uwzględniła wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego. W uzasadnieniu powyższej uchwały Rada wskazała, że jej ewentualna zgoda na wypowiedzenie zmieniające mogłaby w ostateczności doprowadzić do rozwiązania z radną stosunku pracy. W ocenie Rady, gdy Spółdzielnia zawierała ww. porozumienie, była świadoma, że umówione wynagrodzenie nie będzie odpowiadać ówczesnemu regulaminowi wynagrodzeń. Obecnie zatem proponowana zmiana godziłaby w zasady współżycia społecznego. Odnośnie zaś kosztów, poniesionych przez Spółdzielnię w związku z prowadzonymi wobec radnej M. Z. procesami, Rada wskazała, iż ich źródłem było wypowiedzenie umowy o pracę radnej bez zgody Rady, a nadto wskutek tego Spółdzielnia musiała ponieść dodatkowe koszty za pracę, której pracownik realnie nie świadczył. W związku z powyższą odpowiedzią, S."[...] " w [...] sformułowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] . Spółdzielnia w uzasadnieniu skargi powtórzyła argumentację przedstawioną we wniosku skierowanym do Rady oraz w wezwaniu jej do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie skarżącej, nie ma obecnie miejsca w prawie na swobodne uznanie organu władzy publicznej. Odwołując się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 października 2008 r. o sygn. akt III SA/Lu 247/08, skarżąca podniosła, że Rada Miejska ma obowiązek wyrazić zgodę na dokonanie wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy po stwierdzeniu, że wypowiedzenie zmieniające nie ma związku z wykonywaniem przez radnego jego mandatu. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta [...] wniósł o jej oddalenie, powołując się na prezentowane w sprawie stanowisko Rady Miejskiej w [...] , argumentując przy tym, że Rada odniosła się w wymagany prawem sposób do wniosku Spółdzielni, która pod pretekstem konieczności dostosowania wysokości wynagrodzenia do obowiązującego regulaminu wynagrodzeń dąży do rozwiązania stosunku pracy z radną oraz stara się usankcjonować swoje niezgodne z prawem działanie. M. Z., będąca uczestnikiem niniejszego postępowania, nie przedstawiła swego stanowiska procesowego w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), w związku z wykonywaniem mandatu radny korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych. Przepis ten statuuje generalną zasadę ochrony prawnej, jaką zapewnia się funkcjonariuszom publicznym. Ustęp 2 tego przepisu wskazuje, że rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. W ocenie Sądu, art. 25 ust. 2 ww. ustawy o samorządzie gminnym, będący materialnoprawną podstawą zaskarżonej uchwały, wyróżnia dwie kategorie sytuacji. Pierwszą, w której radzie gminy pozostawione zostało uznanie – ograniczone przepisami, w tym zasadami prawa – w zakresie ogólnego wyrażenia zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy. Drugą, opisaną w zdaniu drugim omawianego przepisu – gdy podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu – kiedy rada ma obowiązek odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, w tym także na dokonanie wypowiedzenia zmieniającego. W tym przypadku uchwała rady gminy ma charakter związany (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2013 r. o sygn. akt II OSK 193/13, publ. LEX nr 1369028). W rozpoznawanej sprawie ani S."[...] " w [...] , ani też Rada Miejska w [...] nie wskazują, by wypowiedzenie zmieniające miało wynikać ze zdarzeń związanych z wykonywaniem mandatu przez radną. Powoływane przez Spółdzielnię okoliczności natury organizacyjnej i wewnętrznej przemawiają raczej za przyjęciem pierwszego z omawianych wariantów, a więc stanowiska Rady podejmowanego w ramach uznania, choć całokształt okoliczności faktycznych sprawy, tworzących jej tło, może również wskazywać, że pomiędzy Spółdzielnią a radną istnieje sytuacja konfliktowa, której podłożem może być właśnie wykonywanie mandatu przez radną, co pozwalałoby przyjąć jako podstawę do stosowania przez Radę Miejską w [...] także drugiego z przedstawionych wyżej wariantów. Biorąc pod uwagę powody, jakimi kieruje się pracodawca, zmieniając warunki pracy i płacy radnemu, a więc, czy mają one swój bezpośredni związek z wykonywaniem mandatu, czy też nie, do kompetencji rady gminy każdorazowo należy ocena zasadności takiego wypowiedzenia. Zatem niezależnie od tego, czy podawane przez pracodawcę powody ingerencji w trwający stosunek pracy radnego będą zgodne z rzeczywistymi, czy też kontekst sprawy wyłaniał z niej będzie zupełnie inne motywy tej ingerencji, rada gminy ma prawo podjąć uchwałę o niewyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy lub dokonanie wypowiedzenia zmieniającego. Rada gminy korzysta bowiem – przy podejmowaniu uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy (również w ramach wypowiedzenia zmieniającego) w trybie omawianej regulacji – z władztwa, mającego swe źródło w prawnie chronionej samorządności gminy, z drugiej natomiast strony – ma nie tylko prawo, ale i obowiązek zapewnienia, by członek organu stanowiącego gminy w trakcie sprawowania funkcji publicznej nie został w sposób nieuzasadniony pozbawiony swego dotychczasowego miejsca pracy, względnie – by w taki też sposób nie pogorszono jego warunków pracy lub płacy, co jest emanacją generalnej zasady ochrony prawnej, zagwarantowanej osobom wykonującym funkcje publiczne, a więc służebne wobec reszty społeczeństwa, a w przypadku radnego gminy – społeczności lokalnej, czego nie można i nie należy pomijać. Przyjmując za prawidłowy odmienny punkt widzenia, ochronna funkcja omawianego przepisu miałaby charakter czysto iluzoryczny. Rolą rady gminy jest więc spełnienie gwarancji ochronnych, jakie przysługują radnemu w uzasadnionych okolicznościach, a w niniejszej sprawie zaistniały w niej stan faktyczny świadczy, że proponowane wypowiedzenie zmieniające pogarsza sytuację zatrudnieniową radnej, nie pozostając przy tym bez związku ze sprawowaniem przez nią mandatu, zważywszy na wcześniejszą chęć rozwiązania z nią stosunku pracy, bez uzyskania na to zgody Rady. W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2007 r. o sygn. akt I PK 152/07 (publ. "Monitor Prawa Pracy" 2008, nr 5, s. 255) stwierdzono, że art. 25 ust. 2 cyt. ustawy o samorządzie gminnym nie określa żadnych warunków ani kryteriów, jakimi miałaby kierować się rada gminy przy podejmowaniu uchwały o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy radnego lub jej niewyrażeniu. Podobne stanowisko prezentowane jest także w doktrynie (H. Szewczyk, Szczególna ochrona trwałości stosunku pracy, "Studia Prawnicze" 2005, nr 2, s. 53 i n.). Można zatem mówić o pozostawieniu przez ustawodawcę radzie gminy swobody przy podejmowaniu omawianego typu uchwały (por. B. Zawadzka, Glosa do wyroku NSA z dnia 2 października 1990 r., SA/Lu 663/90, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 1992, nr 1, s. 42). Literalna treść art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym wskazuje, że przepis ten pozostawia radzie gminy szeroki margines swobody przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, w tym także w sprawie wypowiedzenia zmieniającego. Z zakresu tej swobody korzystała także w sposób prawidłowy Rada Miejska w [...] , nie uchybiając przepisom obowiązującego prawa. Jak wynika z poglądów doktryny i orzecznictwa sądowego, podejmując uchwałę w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy radnego, rada gminy jest zobowiązana sporządzić uzasadnienie obejmujące: elementy prawa, elementy faktu i wnioskowanie. Najważniejszą częścią tej uchwały jest uzasadnienie faktyczne, które w szczególności powinno zawierać wskazanie tych faktów, które rada gminy uznała za decydujące dla wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym lub jej odmowy, a także przyczyn, dla których inne okoliczności stanu faktycznego nie zostały uznane za relewantne dla rozstrzygnięcia (zob. P. Chmielnicki, Glosa do wyroku NSA z dnia 6 maja 2003 r., II SA/Kr 363/03, "Samorząd Terytorialny" 2003, nr 12, s. 68-69; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2013 r. o sygn. akt II OSK 788/13, publ. LEX nr 1332688; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2012 r. o sygn. akt II OSK 336/12, publ. LEX nr 1252025). Odnośnie uchwał o wyrażaniu zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy, zauważa się w piśmiennictwie, że dla zachowania przez radę gminy standardu wynikającego z konstytucyjnej zasady praworządności (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) wystarczy uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za przyjętym rozstrzygnięciem rady w uzasadnieniu uchwały, nie zaś ich udowodnienie (por. S. Gajewski, Glosa do wyroku WSA w Lublinie z dnia 7 października 2008 r. o sygn. akt III SA/Lu 247/08, publ. LEX/el 2013). Uzasadnienie to pełni głównie funkcję perswazyjną, nie może być zatem pozorne. To tylko z niego bowiem można się dowiedzieć o motywach, jakie kierowały radą gminy przy podejmowaniu uchwały. W ocenie Sądu, Rada Miejska w [...] była uprawniona do niewyrażenia zgody na wypowiedzenie radnej M. Z. umowy o pracę w części dotyczącej wynagrodzenia za pracę, co uczyniła uchwałą z dnia [...] października 2012 r. nr [...] . Rozstrzygnięcie to mieści się bowiem w zakresie swobody przysługującej radzie, o której była mowa, przyznanej przez ustawodawcę art. 25 ust. 2 cyt. ustawy o samorządzie gminnym. Również samo uzasadnienie uchwały odpowiada prawu, nie godząc w zasadę praworządności (art. 7 ustawy zasadniczej). Rada bowiem zwięźle wskazała rzeczywiste motywy, jakimi się kierowała. Po pierwsze, należało do nich istnienie porozumienia pomiędzy radną a Spółdzielnią, zawartego w dniu [...] maja 2011 r. nr [...] , które zagwarantowało radnej stanowisko [...] ds. [...] z zachowaniem dotychczasowego wynagrodzenia. Ergo, w ocenie Rady, ewentualna jej zgoda na wypowiedzenie zmieniające umowy o pracę prowadziłoby do nieposzanowania tego porozumienia. Po drugie, Rada Miejska odwołała się w uzasadnieniu uchwały do historii dotychczasowych sporów między radną M. Z., prowadzonych także przed sądami pracy (zob. wyrok Sądu Rejonowego dla [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2010 r. o sygn. akt [...] ; wyrok Sądu Okręgowego [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2010 r. o sygn. akt [...] ), które przywróciły radną do pracy po nielegalnym rozwiązaniu z nią umowy o pracę przez Spółdzielnię. Zdarzenia te tworzyły kontekst faktyczny, uzasadniający niewyrażenie przez Radę zgody na dokonanie wypowiedzenia zmieniającego, mocą zaskarżonej uchwały. Skoro zatem w ich świetle – zdaniem Rady – rzeczywistą intencją Spółdzielni jest pogorszenie sytuacji zatrudnieniowej radnej, będące w istocie kontynuacją sporów istniejących między nią a Spółdzielnią w przeszłości, z czym należy się zgodzić, to tym samym Sąd – nie mając podstaw do zanegowania tego stanowiska w świetle akt sprawy – jest zobowiązany do uznania zaskarżonej uchwały za odpowiadającą prawu. Podsumowując powyższe rozważania, Rada Miejska w [...] , podejmując zaskarżoną uchwałę i ją uzasadniając, nie przekroczyła granic uznania (swobody), jakie przysługuje jej na mocy art. 25 ust. 2 ww. ustawy o samorządzie gminnym, a tym samym akt ten odpowiada prawu. Unormowanie, zawarte w cytowanym przepisie ustawy o samorządzie gminnym, stanowi ograniczenie konstytucyjnej swobody prowadzenia działalności gospodarczej przez podmiot zatrudniający radnego (art. 22 Konstytucji RP), jednakże regulacja ta daje wyraz rezultatowi ważenia przez ustawodawcę tej wartości z inną konstytucyjną wartością, a mianowicie ochroną samodzielności gminy (art. 16 ust. 2 w związku z art. 165 ust. 2 Konstytucji RP), w tym radnych zasiadających w jej radzie, co ma znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania systemu demokratycznego. Ustawodawca uznał zatem za zasadne przyjęcie rzeczonego przepisu, mając świadomość, że pewne podmioty są z usprawiedliwionych powodów (status ustrojowy radnego) silniej chronione, a to w celu sprawnego wykonywania mandatu radnego, bez którego nie można mówić o realizacji zasady Państwa demokratycznego. Zasada demokratyzmu (art. 2 Konstytucji RP) i ochrony samodzielności gmin (art. 16 ust. 2 w związku z art. 165 ust. 2 Konstytucji RP) przeważa zatem – jak wskazał ustawodawca – nad realizacją pełnej zasady równości (art. 32 Konstytucji RP). Stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym Państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Tym samym, określając konstytucyjne wolności i prawa, prawodawca dostrzega także potrzebę wprowadzania ograniczeń tych dóbr. Przedkłada jedno dobro konstytucyjne nad drugie, wytyczając tym samym granice korzystania z wolności i praw, tworząc swoistą hierarchię dóbr, mieszczącą się w ich konstytucyjnych relacjach. W tym kontekście nie bez znaczenia jest także treść ustępu 2 art. 31 Konstytucji RP, w myśl którego każdy jest obowiązany szanować wolności i prawa innych, nikogo też nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje. Ograniczając pewną sferę wolności konstytucyjnej obywatela, przepis ustawy musi czynić to w sposób, który przede wszystkim nie naruszy jej istoty i nie spowoduje zachwiania relacji konstytucyjnego dobra, które jest ograniczane (swoboda prowadzenia działalności gospodarczej), do celu, jaki temu przyświeca (ochrona statusu ustrojowego radnego), który to cel musi być także kwalifikowany w kategoriach wartości konstytucyjnej (interes Państwa). Chodzi zatem o prawidłowe wyważenie proporcji, jakie muszą być zachowane, by przyjąć, że dane ograniczenie wolności nie narusza konstytucyjnej hierarchii dóbr (zasada proporcjonalności). Prawodawca, ograniczając w art. 25 ust. 2 ww. ustawy o samorządzie gminnym, czyni to więc w zgodzie z zasadą proporcjonalności i nie można w tym przypadku mówić o łamaniu konstytucyjnych uprawnień pracodawcy, gdy ograniczenie prawa swobody działalności gospodarczej podyktowane jest prawem radnego do ochrony jego pozycji ustrojowej, co z kolei leży w interesie Państwa. Nie można również czynić zarzutu, że zaskarżona uchwała godzi w równość pracowników. Z woli ustawodawcy cechą relewantną, dopuszczającą różnicowanie sytuacji prawnej pracobiorców, jest bowiem fakt bycia lub niebycia radnym jednostki samorządu terytorialnego. Korzystniejsze zatem ukształtowanie sytuacji prawnej M. Z., niż innej pracownicy Spółdzielni na analogicznym stanowisku, utrzymane zaskarżoną uchwałą, nie stanowi naruszenia zasady równości, wymagającego eliminacji zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego. Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.